ค.ศ.1305
่สาย ในฤดูใบไม้ผลิของป่าเฮดีส อยู่ติดชายแดนประเทศจำปาพันธ์ ในป่าแห่งนี้ได้มีชายสวมเสื้อคลุมสีดำมีฮู้ดที่กำลังสู้กับอะไรบางอย่างอยู่ในป่า…
(ชูนิ้วโป้งและนิ้วก้อยข้างขวา)
พร้อมกับเปล่งเสียงเบาๆ
“เกโบ”
ตู้มมม!!
ชายคนนั้นคือ อาร์โน ออสติน ได้ยื่นแขนออกไปทำการร่ายเวทย์ลมลูกขนาดใหญ่เพื่อโจมตีใส่คิวโซ
(คิวโซเป็สัตว์มีรูปร่างหน้าตาคล้ายหนูแต่ตัวเท่าสุนัข พวกมันมีร่างกายแข็งแกร่งกำยำและชอบไล่ล่าเป็ฝูง)
คิวโซได้พุ่งเข้ามาโจมตีทีละตัวสองตัวอาร์โนก็ได้ตอบโต้กันอยู่่ขณะแต่ทว่าพวกมันก็ไม่ยอมแพ้ลุกขึ้นมาต่อสู้เรื่อยๆ จากนั้นพวกคิวโซที่เหลือประมาณ 7ตัวได้ล้อมอาร์โนไว้หวังจะโจมตีทีเดียวด้วยกรงเล็บที่ยาวของมัน
“เฮ้ออ”
อากาศที่กำลังเย็นอยู่อาร์โนถอนหายใจเบาๆภายใต้ฮู้ดพร้อมทั้งมีควันออกจากปากเล็กน้อยคิวโซมีสีหน้าที่ดุร้ายและขู่ตลอดเวลา จากนั้นพวกมันได้เข้าโจมตีทุกทิศพร้อมกัน
(นำมือทั้งสองข้างผสานกัน)
“อุรุซ โอธาล่า”
พื้นดินได้เปลี่ยนเป็หนามดินหลายอันได้พุ่งขึ้นบริเวณรอบตัวอาร์โนทำให้คิวโซถูกหนามทิ่มแทงตายจนหมด
อาร์โนเงยหน้าขึ้นพร้อมพูดกับตัวเอง
“เห้ออ เหนื่อยจัง”
พูดด้วยน้ำเสียงล้านิดหน่อยและเดินทางต่อเพื่อออกจากป่านี้
(ป่าเฮดิสเป็ป่าต้องห้ามมีสัตว์อันตรายหลายชนิด สัตว์พวกนี้เคยเป็สัตว์ธรรมดาทั่วไปมาก่อนแต่ทว่าไม่มีภูมิต้านพลังเวทมนตร์ของผลึกก็อตดาร์ท จึงทำให้กลายพันธุ์ เช่น หนูธรรมดาก็กลายเป็หนูั์สัตว์บางชนิดสามารถใช้เวทมนตร์ได้ แต่ในป่าแห่งนี้ก็มีสัตว์ที่มีภูมิต้านผลึกก็อตดาร์ทอาศัยอยู่เช่นกันแต่ก็เหลือน้อยเนื่องจากโดนสัตว์กลายพันธุ์จับกินเป็อาหารจนหมด)
--3วันต่อมา--
ณ วังกษัตริย์แอรอน เมืองโอลิเวอร์ประเทศจำปาพันธ์ วังแอรอนสร้างบนูเาและสร้างในเมืองโอลิเวอร์ซึ่งเป็เมืองหลวงในประเทศจำปาพันธ์รอบเมืองมีกำแพงสูงกั้นอยู่และมีประตูใหญ่1ประตูเท่านั้น ส่วนรอบนอกกำแพงก็เป็เมืองต่างๆของประเทศจำปาพันธ์เช่นกัน เมืองแต่ละเมืองก็จะมีผู้ปกครองเมืองเหมือนกันแต่ไม่ใช่กษัตริย์แต่เป็เอิร์ล
ณ ห้องประชุมในวังแอรอน
“เกิดะไรขึ้นเนี่ย.?”
“เห็นว่าเื่สำคัญ?”
“ก็เื่นั้นไง”
“เื่จริงหรออ?”
“นั้นสิ?”
“ระวังง!!...เคารพ ”
เสียงหัวหน้าหน่วยอารักขาะโจากด้านนอกห้องประชุม ทุกคนที่อยู่ในห้องประชุมได้เริ่มเงียบลงจากนั้นหน่วยอารักขาของกษัตริย์ก็ได้เดินเข้ามาพร้อมกษัตริย์ เดอร์ริค แอรอน ที่อยู่ในวัย60ปี รูปร่างสูงอ้วนท้วม มีผมหนวดเคราสีทองทั่วใบหน้า ทหารยามหน้าประตูที่ยืนเรียงหน้ากระดานฝั่งละ4คน2ฝั่งได้ทำความเคารพอย่างเข้มแข็งขุนนางที่อยู่ในห้องก็ได้โค้งคำนับหลังจากได้เห็นกษัตริย์
หน่วยอารักขาที่มา10คนได้ไปยืนเรียงอยู่หน้าประตูเช่นกันกษัตริย์แอรอนได้เดินมาที่หัวของโต๊ะที่ยาวอยู่กลางห้อง
“ทุกท่าน...เชิญนั่ง”
ขุนนางทุกคนก็ได้เดินมานั่งที่เก้าอี้ที่เตรียมไว้ทั้งหมด7ตัวพอดีรวมของกษัตริย์ด้วย แต่ละคนจะมีผู้ติดตามมาด้วยเมืองละ2คน นั้นคือ ยศมาร์ควิสเป็หัวหน้าคุมทหารทุกหน่วยในเมืองของตนเองและบารอนเป็มือขวาของเอิร์ลส่วนที่นั่งอยู่คือเอิร์ลของแต่ละเมืองและอีก2คนจะยืนคุมอยู่ด้านหลัง
“อย่างที่รู้กัน...ได้ด...”
“ปึงงง..!!”
เสียงทุบโต๊ะจากเก้าอี้ฝั่งซ้ายของกษัตริย์ตัวที่3 เป็ชายรูปร่างผอมกล้ามมีหนวดและเคราขาวดำอายุ60กว่าแทรกเข้ามาในระหว่างการพูดของกษัตริย์แอรอน
“ลูกสาวของข้า!! ถูกไอ้พวกปีศาจทำให้กลายเป็เ้าหญิงนิทราท่านจะจัดการอย่างไรในฐานะเ้าของประเทศ”
เฟนโน่ แกเบรียล(มาร์ควิสของกษัตริย์): “ช่วยใจเย็นลงด้วยครูส ทาดิโอ้ เอิร์ลแห่งแอชรี่ย์...”
พร้อมชักดาบที่อยู่ข้างกายออกมาจากฝักเล็กน้อย
มาร์ควิสแห่งแอชรี่ย์ที่ยืนอยู่ด้านซ้ายของเอิร์ลครูสทาดิโอ้ พูดต่อทันทีด้วยใบหน้าที่มองตรงและนิ่ง
ฟินน์ อีเมอร์สัน(มาร์ควิสแห่งแอชรี่ย์): “อย่าบังอาจชักดาบใส่เอิร์ลของข้า”
พร้อมเหล่ตามองมาร์ควิสของกษัตริย์
“ไม่เป็ไรเฟนโน่”
เฟนโน่ แกเบรียล ที่มองฟินน์ อีเมอร์สัน ก็ได้เก็บดาบเข้าฝัก
“ครับ...”
อาแจ็กซ์ ริกเกอร์ (เอิร์ลแห่งเมือง ฟินิกซ์) :“เื่จริงสินะ”
พร้อมทำท่าครุ่นคิด
กษัตริย์เดอร์ริค แอรอน: “อ่า เป็เื่จริง ตอนนี้เท่าที่รู้ก็มีบุตรสาวคนเล็กของเอิร์ลครูส ทาดิโอ้และหลานสาวคนโตของเอิร์ลโอซะมุ คาชิยะ”
ทุกคนทำท่าใเล็กน้อยพร้อมหันไปมองเอิร์ลแห่งเมืองอิซูมิ ชายแก่รูปร่างผอมอายุ60กว่ามีหนวดขาวดำยาวประมาณคอนั่งอยู่เก้าอีตัวที่3ขวามือกษัตริย์
“นายก็โดนด้วยหรอ”
เอลลิส แอมเมอร์รี่เอิร์ลแห่งมิลาด้าผมสีทองรูปร่างผอมกล้ามอายุ40ได้ถามโอซะมุ คาชิยะจากนั้นอีธาน กัส เอิร์ลแห่งโบการ์ดได้ถามต่อทันที “ไม่คิดว่าเมืองที่ขึ้นชื่อเื่ความปลอดภัยสูงสุดของประเทศจำปาพันธ์จะโดนกับเค้าด้วย”
“อ่า..”
โอซะมุ คาชิยะเอิร์ลแห่งอิซูมิตอบมาแค่คำเดียวพร้อมกับทำหน้านิ่ง
ย้อนกลับไปเมื่อ7วันก่อน
ณ เมืองอิซูมิประเทศจำปาพันธ์รุ่งเช้าตู่...
“ปึกกก”(เสียงมีดปักกับต้นไม้)
“ฮึ่ยย”
“ปึกก”
“ฝีกแต่เช้าเลยหรอเนี่ย เรียวตะ”
เคน คาชิยะ ลักษณะใส่ชุดยูกาตะผมสั้นสีดำเดินมาทางข้างหลังลูกของตัวเองด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เรียวตะที่ใส่ชุดยูกาตะเช่นกันหยุดนิ่งด้วยท่าขว้างมีดพร้อมหันหน้าไปทางด้านหลังเล็กน้อย
“ห่าา ท่านพ่อหรอ ผมมีคนที่ต้องก้าวข้ามหน่ะ เลยต้องฝึกให้มากกว่านี้”
เรียวตะพูดไปด้วยพร้อมปามีดไปด้วย
“โหหใครกันหล่ะที่เ้าหมายถึง หมายถึงพ่อไหมนะ”
เรียวตะหยุดขว้างมีดและหันหลังไปคุยกับพ่อตัวเอง
“หึหึพ่อสู้คนๆนี้ไม่ได้หรอก ฮ่าๆ”
“อะไรกันมีคนเก่งกว่าพ่ออีกงั้นหรอ”
“งั้นก็ต้องเป็ข้าสินะ”
เสียงมาจากด้านหลังของเคนทั้ง2คนได้หันไปมอง โอซะมุ คาซึยะที่กำลังเดินมาพร้อมกับพูดไปด้วย
“ท่านปู่”
เรียวตะะโเรียกท่านปู่ด้วยความร่าเริง
“ฮึๆคนที่เก่งกว่าพ่อเ้าก็มีแต่ข้านี่แหละฮ่าๆๆ”
เรียวตะที่อายุได้เพียง10ขวบก็ขำตามปู่ด้วยความไร้เดียงสา
“ท่านพ่ออาการปวดหลังเป็ยังไงมั้งครับ”
“อ่าดีขึ้นแล้วหล่ะแต่อีกเดี๋ยวก็คงปวดอีก”
“ท่านพ่ออย่าหักโหมนักสิครับ”
“หึใครกันหล่ะไม่ยอมรับตำแหน่งปกครองเมืองต่อจากข้า”
“ผมไม่เหมาะหรอกครับ”
เคนตอบเสียงเบาๆพร้อมกับทำหน้าหง่อยๆ
“ตึกๆ ๆ ๆ”(เสียงเดิน)
เรียวตาที่หันหน้าเข้ามาทางบ้านอยู่แล้วได้สังเกตเห็นผู้หญิงคนหนึ่งผมดำยาวสวยผิวขาวอายุ17ปีที่กำลังเดินอยู่ในบ้าน
“นั้นไงคนที่ผมต้องชนะให้ได้”
พร้อมกับชี้นิ้วไปทางผู้หญิงคนนั้น
“หืออ”
2ผู้ใหญ่ได้อุทานเป็เสียงเดียวกัน พร้อมกับหันไปมองในบ้านพร้อมกัน คนนั้นก็คือ มิเอโกะ คาชิยะ ลูกสาวคนโตของเคน คาชิยะหรือหลานสาวคนโตของเอิร์ลโอซะมุ คาชิยะ
ในระหว่างที่มิเอโกะเดินอยู่บริเวณบ้านก็ได้สังเกตว่ามีคนมองเลยหยุดเดินและหันหน้าไปมองด้วยความสงสัย
“เอ๊ะ อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านพ่อท่านปู่เรียวตะ”
มิเอโกะทักทายด้วยรอยยิ้มอันสดใส
“อ่าวว มิเอโกะเองรึจะไปไหนแต่เช้ารึเนี่ย”
“ค่ะท่านปู่หนูจะไปฝึกในป่าเฮดีสค่ะ”
“ห่าา...มันอันตรายนะหลาน”
“ใช่ค่ะมันถึงเหมาะให้เป็ที่ฝึก”
“ไปด้วยๆ!!”
“ไม่ได้หรอกมันอันตรายเกินไปสำหรับเด็ก”
“โห่หท่านพ่อค้าบบ”
พร้อมส่งสายตาหวานอ้อนพ่อของตัวเอง
“เอ่ออ เห้ออโอเค ได้ แต่เดี๋ยวพ่อไปด้วย”
“ไชโย้ยย”
“แต่ว่า..”
“เอาหน่าพ่อเองก็อยากล่าสัตว์ด้วยเรียวตะ!!”
“ครับ!!”
“ไปเตรียมตัว!!”
“ครับบ!! ไปก่อนนะครับท่านปู่!”
“เห้ออระวังตัวกันด้วยหล่ะ เอ่อ..แล้วข้าวเช้าหล่ะยูริกำลังทำอยู่นะ”
เคนที่กำลังเดินกับเรียวตะพร้อมยกมือให้โอซะมุและพูดต่อ
“ฝากบอกยูริให้ด้วยนะครับว่าเดี๋ยวกลับมากิน”
“เห้ออแกโดนยูริฆ่าแน่ เคน!!”
โอซะมุหันไปมองมิเอโกะแล้วยิ้มให้
มิเอโกะได้แต่ยืนมองพ่อและน้องชายของตัวเองพร้อมถอนหายใจ จากนั้นก็หันไปหาปู่ของตัวเองและโค้งคำนับและเดินตาม2คนนั้นไป
เมืองอิซูมิอยู่ตายแดนกับประเทศโอเดลและมีป่าเฮดีสกั้น2ประเทศนี้ไว้
ในระหว่างที่กำลังเดินไปยังไปเฮดีส..
“ลูกคิดจะมาฝึกที่นี่ตั้งเมื่อไหร่เนี่ยปกติไม่เคยมีใครคิดจะมาฝึกในนี้หรอกนะ”
“ั้แ่เดือนก่อนแล้วค่ะ ตอนที่ทุกคนตามหาเด็กที่หลงเข้าไปในป่านั้น”
“ทำไมหล่ะมันอันตรายนะมีอะไรมั้งก็ไม่รู้ลูกไปเจออะไรมางั้นหรอ”
“ป่าวหรอกค่ะแค่เห็นว่ามันมีแต่ตัวแปลกๆ เลยอยากสำรวจดูด้วย”
เอมิโกะพูดพร้อมยิ้มเหมือนมีอะไรในใจอยู่
“ห่าฮ่าๆๆ งั้นหรอ”
เรียวตะมองพี่สาวตัวเองเหมือนรู้ว่าเอมิโกะกำลังปิดบังอะไรอยู่
เวลาต่อมา
“ถึงซักที”
ทั้ง3คนได้เดินมาหยุดหน้าทางเข้าป่าจากนั้นก็ค่อยๆเดินเรียงกันเข้าไป
“เรียวตะอยู่ใกล้พ่อไว้”
“ครับ”
เดินได้สักพักหนึ่งก็หยุดลง
“โหหลึกเหมือนกันนะเนี่ย”
“นี่เราถึงแล้วหรอครับแล้วเอาไงต่อครับ”
“ก่อนอื่นหนูขอไปดูทางนู้นก่อนนะค่ะ(พร้อมชี้ไปทางซ้ายมือ)หนูทำกับดักไว้”
“พ่อมันน่ากลัวจังเลย”
“อย่ากลัวไปเลยพ่ออยู่ทั้งคนอีกอย่างตรงนี้เป็พื้นที่โล่งด้วยยากที่จะโดนโจมตี อะนะ ฮ่าๆ”
“เห้อ..ขำตายหล่ะ”
“ท่านพ่อค่ะ”
“อะไรหรอเอมิโกะ”
ทั้งคู่เดินไปหาเอมิโกะตรงที่วางกลับดัก
เคน คาชิยะทำหน้าใ สัตว์ที่ถูกกับดักของเอมิโกะนั้นคือคิวโซ กับดับที่ชื้อกับดักหมีที่รูปร่างเป็ฟันทำจากเหล็กเมื่อเดินเข้ามาเหยียบจะหนีบขาทันทีคิวโซถูกหนีบที่ขาแต่ทว่าหัวและตัวของคิวโซขาดออกจากกัน เคนรีบเอามือปิดตาเรียวตะ
“ผมไม่เป็อะไรหรอกครับผมไม่กลัว”
“นั้นไม่ใช่ประเด็นไปจากที่นี่เถอะ”
เอมิโกะ: “หรือว่าเป็คนๆนั้น”
ทั้ง3คนรีบเดินออกจากป่านี้ทันที
“เดี๋ยว..”
เสียงมาจากข้างหลังของทั้ง3คนทั้ง 3คนได้หลังหลังกลับ
“ทั้ง2คนหลบหลังพ่อ”
ที่อยู่ตรงหน้าพวกเค้าคืุ์หมาป่าตัวสูงประมาณ2เมตรตาสีดำไม่มีตาขาว
“นั้นเหยื่อเธอหรอโทษทมันไม่อร่อยเลย”
เคน อาชิยะ: “เนื้อแกก็ไม่อร่อยเหมือนกันแหละ”
เคนดีดนิ้วทั้ง2ข้างจากนั้นเวทย์ไฟก็ติดที่มือของเคน
“เอมิพาเรียวตะหนีไป เดี๋ยวพ่อตามไปทีหลัง”
“หนูไม่ทิ้งพ่อหรอกค่ะ”
“ฟังพ่อ!!เดี๋ยวพ่อตามไป”
“ไปเถอะพี่แค่ตัวเดียวทำอะไรพ่อไม่ได้หรอก แกโดนพ่อชั้นจัดการแน่”
“โหจริงหรองั้นต้องลองแล้ว”
“เดี๋ยวหนูจะไปตามทหารมาช่วย”
เอมิโกะทำตามที่พ่อบอกแล้วรีบวิ่งกลับเมืองพร้อมกับเรียวตะเพื่อไปขอกำลังเสริมจากทหารในเมือง
มนุษย์หมาป่านั้นกินเืและเนื้อเป็อาหารเมื่อสมัยโบราณว่ากันว่าเคยมีมนุษย์ที่ไม่มีพลังเวทย์แต่อยากมีพลัง อยากแข็งแกร่ง จึงใช้เวทย์ด้านมืดทำให้ตัวเองกลายเป็มนุษย์หมาป่าที่แข็งแกร่งแต่มันจะกระหายเื เนื้อตลอดเวลา
““เอาหล่ะ ไอ้ลูกหมาเหลือแค่แกกับชั้นแล้ว””
“"อย่าทำให้ชั้นเบื่อหล่ะ.””
"((รู้สึกยังไงช่วยกันเม้นทีนะครับ พอดีกำลังหัดเขียน ติชมได้เต็มที่เลยครับ))"
439
![ยอดชายาหัตถาโลหิต [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1678871413_20134578.webp)
