ตกหลุมรักคุณพ่อสุดหล่อ

    วันนี้นิชาต้องไปออกค่ายกับเพื่อนๆในคณะโดยมีน้ำกับฝนไปด้วยเช่นกัน เพื่อเข้าไปช่วยทาสีอาคารเรียนน้องๆในถิ่นธุระกันดารเป็นเวลาสองวันสองคืน

    นิชาก็เลยตื่นมาแพ็คของตั้งแต่เช้ามืดใส่เป้สะพายแล้วเข้าครัวไปทำอาหารเช้า

    "พ่อคะ หนูไม่อยากไปเลย" นิชาหน้างอและยืนกอดเอวศิลาอยู่ในครัว

    "ไปสิจ๊ะ หนูจะได้ไปเรียนรู้โลกกว้างไง" ศิลาบอกแล้วเอาฝ่ามือที่หนาใหญ่ประกบแก้มเย็นๆแล้วดึงหน้าเรียวขาวของนิชามาแนบอกเขา

     "แต่หนูคงคิดถึงพ่อเเย่เลย" นิชาอ้อนศิลาด้วยน้ำเสียงอ่อยและสีหน้าหงอยๆ

     "หนูโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะสวยด้วย ดีแล้วนี่นาหนูกับเพื่อนๆจะได้ไปช่วยน้องๆที่ด้อยโอกาส" ศิลาลูบหัวนิชาที่สูงเพียงไหล่ของเขา

    "จะบอกว่าหนูเป็นเด็กไม่ยอมโตหรือคะ" นิชาเงยหน้าที่เรียวเล็กงามงอนขึ้นมามองค้อนใส่หน้าที่หล่อหลาคมเข้มของศิลาและดวงตาแดงก่ำ

     "ไม่ใช่จ้ะ หนูอย่าคิดไปเองสิ" ศิลาบอกแล้วก้มหน้าลงมาชิดจนปลายจมูกโด่งๆของเขาชนจมูกขาวเล็กจิ้มลิ้มแต่ปลายโด่งเชิดของนิชา

     จุ๊บ! เขาเอาริมฝีปากที่หนานุ่มจรดปากสีชมพูเล็กของเธอและเอาหน้าผากของเขาชนหน้าผากที่ขาวเล็กแต่โค้งมนของนิชา 

     ดวงตาของนิชาจึงห่างกับดวงตาของศิลาแค่เพียงปลายนิ้ว

    นิชาจ้องมองดูศิลาค่อยๆหลับตาลงและเธอก็ทำตาม ใบหน้าทั้งคู่อยู่นิ่งหายใจรินรดกันและสวมกอดอยู่นาน

    "พ่อหมายถึงว่าหนูจะโตขึ้นในทุกๆวันไงจ๊ะ เมื่อก่อนหนูเป็นเด็กสาว ตอนนี้หนูเป็นสาวเต็มตัว และอีกหน่อยหนูต้องเป็นแม่คนยังไงล่ะ" ศิลาลืมตาขึ้นและอธิบายให้นิชาฟัง

     "หนูเข้าใจแล้วค่ะ แต่หนูแค่ไม่อยากจะห่างจากพ่อกับน้องเลยนี่คะ" นิชาได้ฟังก็หัวใจพองโตแต่เธอก็ไม่อยากห่างจากศิลาอยู่ดี

    "นี่ พ่อมีอะไรจะให้หนูด้วยละ" ศิลาวิ่งเข้าห้องนอนและก็วิ่งกลับมายืนหน้า

นิชา

    สวบ! เขาสวมสร้อยทองเส้นเล็กๆที่มีจี้เพชรรูปหัวใจคล้องคอนิชาจนเธอยิ้มหวาน

    "ห้ามดุนะ พ่อเก็บเงินซื้อเอง" ศิลาบอก

    "ฮิ! ๆ เห็นหนูเป็นนางมารใจร้ายแบบนั้นเลยเหรอคะ" นิชาหัวเราะชอบใจที่ได้ของขวัญ

    "เป็นแม่บ้านคนสวยต่างหาก" ศิลาบอกแล้วก็กอดเอวนิชาไว้โดยยืนข้างหลังเธอให้นิชาทำอาหารไปด้วย 

    ศิลายืนกอดนิชาทอดไข่โดยก้มหน้าเอาแก้มของเขาแนบแก้มนิชาและเอาคางวางบนบ่าน้อยๆของเธอไว้

    เขากอดนิชาจนเธอไปยืนตักข้าวใส่จานและก็เข้าไปอาบน้ำกับเธอในห้องน้ำ

    "หนูไม่อยู่บ้านพ่อดูเเลบอยดีๆนะคะ แล้วก็อย่าพาน้องนอนดึกนะคะ" นิชายืนบอกศิลาขณะที่เขายืนด้านหลังฟอกสบู่ให้เธอ

   "จ๊ะ ไม่นอนดึกแน่นอนสัญญา" ศิลาตอบแล้วยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวก้อยกับนิชา

    นิชาสลับมาถูหลังให้ศิลาแล้วทั้งคู่ก็ล้างตัวและยืนแปรงฟันข้างๆกันจนเห็นใบหน้าที่หล่อเข้มกับใบหน้าที่เรียวสวยเรียงคู่กันในกระจก

    "อ่อ แล้วพ่ออย่าใช้งานพี่ๆที่ออฟฟิตหนักนะคะสงสารพวกนาง ไม่ต้องรับงานเยอะก็ได้ค่ะโลภมากแล้วรวยก็ใช้เงินไม่หมดนะคะ" นิชาบอกศิลาแล้วก็บ้วนปากเช็ดหน้าขาวๆ

    ฟุ่บ! ๆ ๆ เธอยืนเขย่งเท้าเอาผ้าขนหนูเช็ดหน้าให้ศิลาเพราะเขาตัวสูงกว่าเธอมาก

    ทั้งคู่ออกมานั่งบนโต๊ะอาหารรอบอยออกมากินข้าว โดยนิชาใส่กางเกง

ยีนส์ขายาวเสื้อยืดและใส่เสื้อกันหนาวสีชมพูแบบมีหมวกทับไว้อีกที

    "สวัสดีครับพ่อ พี่นิชา" บอยใส่ชุดนักเรียนประถมวิ่งออกมาทักทายทุกคนและนั่งกินอาหาร

    "หืมมม! พี่นิชาไปสองคืน" บอยตกใจเมื่อนิชาเล่าเรื่องไปออกค่ายให้บอยฟัง

    "โหววว! แล้วผมก็ต้องไม่ได้กินของอร่อยๆอีกสองวันน่ะสิครับ" บอยอ้อน

นิชาและทำหน้าเซ็ง

    "จ๊ะ ให้พ่อทำไง" นิชายิ้มหวาน

บอกบอย

    "โอ๊ย ล่าสุดก็ไข่เจียวไหม้ไงครับพี่" บอยเล่นเผาศิลาต่อหน้า

    ฮิ! ๆ ๆ ๆ นิชาหัวเราะและมองหน้าศิลา

    555555 "ซื้อเอาดีกว่าเนาะ" ศิลาบอกแล้วก็หัวเราะลั่น

    แล้วเขาก็ขับรถไปส่งบอยที่โรงเรียนและไปส่งนิชาที่มหาลัยต่อ

    ศิลาจอดรถเก๋งที่ลานจอดรถบัส และดึงนิชาที่นั่งข้างๆมากอดแล้วหอมแก้มเธอซ้ายทีขวาที ฟ่อด! ๆ

    ฟ่อด! ๆ นิชาก็หอมแก้มศิลาตอบและกอดเขาแน่น

    "ไม่อยากปล่อยเลย" นิชาบอกขณะที่เอาสองมือเล็กๆโอบกอดตัวศิลาไว้

    แป๊นนน! ๆ รถบัสบีบแตรดัง 

    "ป่ะ พ่อเดินไปส่ง" ศิลาลงไปยก

กระเป๋าเป้ของนิชาแล้วจูงมือเธอไปที่รถ

    บ๊ายบาย ๆ ๆ ๆ นิชาขึ้นรถไปนั่งข้างหน้าต่างกับน้ำและฝนแล้วยื่นหน้าโบกมือลาศิลา จนน้ำและฝนลุกมาโบกมือให้ศิลาด้วย

    บรืนนน! ๆ ๆ รถทัวร์คันใหญ่พานักศึกษาปีสองคณะปรัชญาหลายสิบชีวิตเล่นออกไปทำประโยชน์แก่สังคมโดยแล่นออกไปช้าๆ

    บาย! ๆ ๆ ศิลายืนยิ้มและยกมือโบกลานิชาพร้อมกับรอยยิ้มที่แห้งลงทุกวินาทีที่รถพานิชาแล่นออกไป เขารู้สึกใจหายหวิวๆที่ต้องห่างจากนิชาอย่างประหลาดใจ

    นิชาพยายามยิ้มให้กว้างมากขึ้นเมื่อรถเล่นห่างออกมาเพื่อหวังว่าจะให้ศิลาได้เห็นรอยยิ้มของเธอแม้จะยืนอยู่ไกลๆ แต่มันช่างยากเหลือเกินเมื่อเธอมองเห็นใบหน้าของเขาเล็กลงทุกที ทุกที จนตัวเขาแทบจะหายวับไปจากสายตาของเธอ

    ดวงตาโตๆกลมแป๋วแดงก่ำและมีน้ำใสๆซึมออกมาอาบแก้ม

    หมับ! ๆ ๆ นิชาปาดน้ำตาแล้วลงไปนั่งข้างๆน้ำและฝนเพื่อนรักของเธอ 

    "ทำไมหนูอ่อนแอกว่าเพื่อนนะ" นิชาคิดน้อยใจหัวใจตัวเองเมื่อเห็นน้ำกับฝนกำลังสนุกตื่นเต้นและถ่ายรูปวิวอัพลงเฟสบุ๊คกันใหญ่

    นิชารู้สึกใจหายราวกับว่าเธอใช้หัวใจดวงเดียวกับศิลามาตลอด แต่ตอนนี้เธอกับเขากลับต้องแบ่งหัวใจกันใช้คนละครึ่งดวง

    ติ๊งงง! นิชายิ้มกว้างเมื่อศิลาถ่ายรูปหน้าเขาที่กำลังยิ้มส่งเข้ามาทางแชทให้นิชาดู

    "ช่วยเหลือน้องๆอย่างมีความสุขนะครับ พ่อรักหนูที่สุดในโลก" ศิลาส่งข้อความตามมาจนนิชาหายเศร้าและหัวใจพองโต

    ในรถเริ่มมีนักศึกษาตีกลองร้องเพลงสนุกสนานเฮฮา 

     แช๊ะ! ๆ ๆ นิชาถ่ายรูปเธอนั่งกอดคอกับน้ำและฝนส่งให้ศิลาดูแล้วพวกเธอก็พากันนั่งปรบมือโยกตัวร้องเพลงเชียร์กันสนุกสนานตามจังหวะกลอง

    ศิลากลับไปนั่งทำงานต่อกับสาวๆแต๋วอ้วนผอมสองคนในออฟฟิตจนเย็น

    นิชาถึงโรงเรียนธุรกันดารตอนเย็นและก็ทำกิจกรรมกับเพื่อนและแยกขึ้นอาคารไม้ไปเก็บกวาดจัดที่นอนโดยสาวๆนอนชั้นบนอาคารเรียนไม้เก่าๆและหนุ่มๆนอนชั้นล่างอาคาร

    ตอนค่ำมีกิจกรรมร้องเพลงและแจกของให้เด็กๆที่นั่งรอบกองไฟ มีการเล่านิทานให้เด็กๆฟังอย่างสนุกสนาน

    เหล่าผู้ใหญ่ก็จูงเด็กๆในหมู่บ้านมานั่งรอบกองไฟและร่วมกิจกรรมจนดึก

    นิชาขึ้นไปนอนชั้นบนกับเพื่อนๆแล้วก็คุยกันเพราะนอนไม่หลับและที่นี่ก็ไม่มีสัญญานมือถือ

    โฮ่ง! ๆ ๆ ฮู้ววววว! สาวๆเกือบยี่สิบคนต่างก็กลัวจนขนลุกเมื่อหมาหอนกลางดึกไล่เป็นทางหลายๆตัว 

    ทุกคนขนลุกเกรียวกราวกันทั้งคณะจนไม่เป็นอันหลับอันนอน

    นิชาที่นอนตรงกลางระหว่างน้ำและฝนเลยหาวิธีฆ่าความกลัว

   "มาเล่นต่อเพลงกันเถอะ" นิชาปิ๊งไอเดีย 

    "อือ! ๆ ดีเลย เอาสิ" น้ำบอก

    "มาๆ ฉันก่อน" ฝนบอกแล้วก็เริ่มร้องเพลงและให้นิชากับน้ำร้องต่อ

     ร้องไปร้องมาสามสาวก็นอนหลับไปตอนไหนไม่รู้

     รุ่งเช้าวันเสาร์นิชากับเพื่อนช่วยกันประกอบอาหารหม้อใหญ่เพื่อเลี้ยงคนในหมู่บ้านที่มาช่วยทาสีอาคารและสร้างห้องน้ำให้โรงเรียน

    นิชาและเพื่อนๆสาวในคณะช่วยกันทาสีอาคารไม้เป็นสีเขียวจนดูสวยและใหม่น่ามอง ส่วนหนุ่มๆไปขุดทรายเทปูนก่อผนังทำห้องน้ำกับเหล่าผู้ใหญ่ในหมู่บ้านที่มาร่วมกันช่วยมากหน้าหลายตา

    นิชามีความสุขและเบิกบานเมื่อได้ออกมาช่วยปรับปรุงอาคารและแจกของเด็กๆ

    "พี่สาวสวยจัง" เด็กหญิงสามสี่คนที่มาช่วยทาสีชมนิชา

    "หนูก็สวยจ๊ะ สวยทุกคนเลย" เธอยิ้มกว้างและชมเด็กๆที่ช่วยทาสีอย่างร่วมแรงแข็งขัน

    พรึ่บบ! พอสายๆแดดร้อนนิชาเลยดึงหมวกแบบคลุมหัวในเสื้อคลุมสีชมพูมาคลุมหัวจนเห็นแต่แก้มและใบหน้าขาวๆ

    เธอใส่กางเกงยืนส์ขาเด็ปและยืนทาสีอย่างเงียบๆตั้งอกตั้งใจข้างๆเพื่อนๆ

    ตุบ! ๆ ๆ จู่ๆก็มีชายร่างสูงมายืนหลังนิชาและทาสีข้ามหัวเธอที่กำลังย่อตัวทาสีที่ต่ำๆของผนังอาคารเรียน

   หืมมม! "ใครกันนะช่างอวดดีมาทำแบบนี้" นิชานึกโกรธและมองเงาของเขาที่คลุมตัวเธอ

    นิชาหายใจฟึดฟัดแทบจะกรี๊ดลั่นด่าเขา

    ฟุ่บบบ! ๆ ๆ ๆ เขายืนทาสีคร่อมอยู่หลังนิชาไม่หยุด จนนิชาลุกยืนไม่ได้เพราะจะชนตัวเขา

    ทนไม่ไหวแล้วนะ ทำไมไม่มีมารยาทแบบนี้! นิชาด่าเขาในใจ

    ตุบ! ๆ ๆ นิชาเดินสไลด์ตัวออกมาทางข้างแล้วจะหันหน้าไปด่าเขา

    พรึ่บบบ! นิชาหันหน้ามาและต้องอ้าปากค้างส่งเสียงด่าไม่ออกเพราะผู้ชายตัวสูงที่ยืนคร่อมหลังเธอคือศิลา

    เขาใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ขาเด็ปและใส่แว่นตากันแดดสีดำจนดูหล่อเท่ห์

เหมือนกับพระเอกหนังบู๊เกาหลี

    "ว๊าาา! คิดถึงจนทนไม่ไหวเลยมาหา" ศิลาบอกแล้วยื่นมือมาดึงหมวกคลุมของนิชาออกจนเห็นใบหน้าที่เรียวสวย

    "ทำไมไม่บอกคะหนูคิดถึงแทบแย่" นิชาบอกศิลาเสียงเข้ม เธอทั้งโกรธศิลาและทั้งดีใจที่เขามาหาจนแทบจะกระโดดกอดเขา

    "พ่อบอกแล้วไงว่าคิดถึงจนทนไม่ไหวเลยมาหา ไม่ได้คิดไว้แต่แรก" ศิลาตอบแบบนิชาพูดไม่ออกได้แต่ก้มหน้ายิ้ม

    "โหวพ่อ ไม่ช่วยผมกับพี่ๆยกของเลย" บอยกับแต๋วอ้วนผอมสองคนเดินยกอุปกรณ์กีฬามาและบ่นจนหน้าแดงเหงื่อโชก

    ศิลาซื้ออุปกรณ์กีฬา ลูกฟุตบอล 

ไม้แบทมินตัน วอลเล่ย์และตระกร้อมาแจกให้โรงเรียนในนามบริษัทของเขา

    "นักเรียนคะ ไปช่วยหนุ่มน้อยหล่อๆคนนั้นยกของมาวางในอาคารเรียนด้วยค่ะ" ครูสั่งเด็กๆไปช่วยบอยกับแต๋วสาวยกของเข้ามาเก็บในตึกเรียนจน

บอยอายสาวๆหน้าแดง 

    แล้วบอยก็ได้เพื่อนใหม่ที่เป็นสาวน้อยที่มาช่วยทาสี

    ศิลาเข้าไปคุยกับครูในห้องพักครูและจะมอบทุนการศึกษาให้เด็กๆด้วย

    "อย่าบอกนะคะว่าพ่อบังคับพี่ๆมา" นิชาวิ่งไปกอดแต๋วสาวอ้วนผอมสองคนแล้วถาม เธอรักพี่ๆเหมือนพี่สาวแท้ๆเสียแล้ว

   "เปล่าค่ะ เจ๊มาหากินผู้ชายในค่ายนี้" สาวอ้วนตอบ

   "5555 ไม่เอาแบบนี้นะคะ" นิชาหัวเราะลั่น

    "ไม่ได้บังคับค่ะ แต่พ่อพวกเราให้ให้เงินพิเศษจ้าาาา" แต๋วผอมหน้าขาวตอบและลากแขนนิชาเข้าร่มเพราะเธอยืนตากแดด

    ทุกคนมายืนช่วยกันทาสีอาคารต่อและคุยกันสนุกสนานเฮฮา 

    ฟุ่บ! ๆ ๆ " พ่อคะหนูทาไม่ถึง" นิชากระโดดทาสีบนผนังสูงและเรียกศิลาที่ยืนข้างๆเธอ

    หมับ! อึ๊บบบ! ศิลาจับเอวนิชาแล้วยกเธอขึ้นชูเหนือหัวเขาด้วยสองมือและกล้ามแขนอันล่ำใหญ่แข็งแรง

    ฮิ! ๆ ๆ พรึ่บ! ๆ ๆ นิชาหัวเราะไปทาสีไปจนทั่วศิลาจึงอุ้มเธอลง

     ตอนบ่ายทุกคนนั่งทานข้าวตามไต้ร่มไม้และศิลาก็เอาเสื้อในรถโฟล์วิวมาปูให้ทุกคนนอนใต้ร่มไม้ 

    นิชานอนหนุนขาศิลาหลับและแต๋วสองคนก็นอนข้างๆศิลา ส่วนบอยไปนั่งคุยกับหนุ่มๆสาวๆรุ่นราวคราวเดียวกับเขาที่ในห้องเรียนอาคารไม้อย่างตื่นเต้น

    ทุกคนขึ้นมาทำงานต่อจนค่ำแล้วก็เข้ากิจกรรมรอบกองไฟ ศิลากับบอยและพนักงานมานั่งร่วมด้วยด้านหลัง

นิชาที่นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนๆ

   จนดึกทุกคนก็แยกย้ายกัน นิชาขึ้นไปนอนบนอาคารเรียนและศิลากับบอยและพนักงานแต๋วสองคนกางเต้นท์นอนกลางสนามหญ้าหน้าเสาธง 

    ศิลาเล่นก่อไฟย่างเนื้อกินต่อกับสาวๆแต๋วและแอบยกเบียร์กินไปด้วย

    "ฮิ! ๆ ๆ เดี๋ยวเถอะ หนูกลับไปพ่อโดนแน่" นิชายืนเกาะขอบหน้าต่างชั้นสองมองลงมาและดุศิลาอยู่คนเดียว

    ตุบ! ๆ ๆ เธอเดินมาล้มตัวลงนอนข้างๆเพื่อนๆแล้วก็ยิ้มจนหลับไปอย่างมีความสุข

    ตอนเช้าทางคณะทำพิธีส่งมอบห้องน้ำใหม่และก็แจกเงินทุนการศึกษาให้เด็กๆและโรงเรียน  

    ศิลาก็ยืนแจกเงินทุนการศึกษาให้เด็กๆที่เข้าแถวมายืนรอรับด้วย และมอบเงินให้ทางโรงเรียนอีกหลายหมึ่นในนามบริษัทเล็กๆของเขา

    นิชายืนยิ้มมองศิลาอย่างภูมิใจในตัวเขา ก่อนที่ทุกคนจะขึ้นรถโฟล์วิวเจ็ดที่นั่งคันใหญ่ของศิลากลับบ้าน รวมทั้งนิชากับน้ำและฝนด้วย

    นิชานั่งหน้ารถและยังคงเหม่อมองใบหน้าของศิลาอย่างปลาบปลื้ม

    เธอคิดไม่ออกเลยว่าจะมีชายใดทำให้เธอรักได้ถึงเพียงนี้อีก

    "หนู ๆ ๆ ช่วยพ่อดูรถด้วย" ศิลาบอกนิชาเป็นครั้งที่สามเมื่อนิชาเอาแต่มองหน้าเขาแล้วยิ้ม

     หงึก! ๆ ๆ โอ๊ยยย! " พ่อคะหนูเจ็บ" นิชาร้องลั่นเมื่อศิลาหยิกแก้มขาวๆของเธอ

     ขวับ! นิชารีบหันขวับไปช่วยมองทางข้างหน้าอย่างเช่นที่เคยทำ

     "ระวังค่ะข้างหน้าจะชน" นิชาบอก

     เอี๊ยดดด! ๆ ๆ ศิลารีบเบรคจนคนในรถตกใจหัวทิ่มร้องว๊ายยย ๆ 

     อึ๋ย! หนูแค่จะบอกว่าจะชนความรักของหนูที่มันใหญ่เท่าภูเขา" นิชาบอกแล้วหันหน้าหนีไปซุกกระจกข้างกลัวศิลาดุ

     "เฮ้อ ไม่กลัวหรอก ความรักของพ่อมันใหญ่เท่าท้องฟ้า" ศิลาไม่ดุแถมยังเกทับนิชาแรงจนเธอแอบยิ้มเอาหน้าสวยๆซุกกระจกข้างรถ

     "โอ๊ยยยคุณพ่อขาพวกหนูตกใจแทบจะช๊อคแล้วค่ะ" แต๋วสองคนแซว

     "พ่อ เล่นอะไรกันเนี่ย" บอยดุ

     5555555 น้ำกับฝนหัวเราะลั่นรถ

     แฮร่! ๆ "ขอโทษค่ะ" นิชารีบหันหน้ามาก้มหัวขอโทษทุกคนแล้วยิ้มแป้น