Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

บรรยากาศในห้องพักเล็ก ๆ เงียบลงอีกครั้งหลังคำพูดของแม่ทัพจบลง

ลี่อินนั่งนิ่ง มองดูแสงตะเกียงที่สะท้อนกับดาบวางพาดข้างฝา ราวกับความเงียบของที่นี่กำลังสะท้อนอะไรบางอย่างในใจของเธอเอง

‘กลัวจะทิ้งคนข้างหลัง...เลยไม่กล้ามีใคร’ — เธอทวนคำของเขาในหัวซ้ำ ๆ

มันแปลก...ที่หัวใจเธอสั่นไหวหนักขนาดนี้ ทั้งที่ไม่ใช่คำพูดหวาน หรือฉากโรแมนติกแบบในนิยายที่เคยอ่าน

แต่มันตรงเกินไป

ตรงกับเธอ…ในโลกก่อน

เธอไม่มีใคร ไม่ใช่เพราะไม่อยากมี

แต่เพราะไม่มีใคร ‘เลือกเธอ’ เลยสักครั้งเดียว

ไม่ว่าจะทำดีแค่ไหน เป็นคนเก่งแค่ไหน พยายามแค่ไหน...ก็ไม่มีมือไหนเอื้อมมารับเธอเข้าไปอยู่ในชีวิตเขาเลย

แม่ทัพโจ มีสิทธิ์จะมีใคร แต่ ‘ไม่กล้าเลือก’

ส่วนเธอ...ไม่มีสิทธิ์จะให้ใครเลือกเลยด้วยซ้ำ

ดวงตาของลี่อินเริ่มร้อนผ่าวโดยไม่รู้ตัว

เธอหันหน้าออกจากตะเกียงเบา ๆ กลั้นน้ำตาเอาไว้ แต่ก็ไม่พอจะกลบความรู้สึกบางอย่างที่เอ่อล้นอยู่ในอก

“ท่านแม่ทัพ...” เสียงเธอสั่นนิด ๆ “บางที...ข้าก็เข้าใจท่านนะ”

เขาหันมามองเธอ

“ชีวิตที่รู้สึกว่าไม่มีสิทธิ์เลือกจะรักใคร...มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

โจ ซือเหยียนมองเธออย่างนิ่งงัน เหมือนคำพูดนั้นปลดบางอย่างในใจเขาลงเช่นกัน

“แต่แปลกนะคะ” เธอยิ้มเศร้า ๆ “วันนี้ ข้ากลับรู้สึกว่า...ถ้าเราสองคนไม่มีใครเลยจริง ๆ — บางที...แค่นั่งอยู่ด้วยกันแบบนี้ มันก็พอแล้ว”

แม่ทัพโจไม่พูดอะไรอีก แต่สายตาที่เขามองเธอ...เหมือนทุกคำในใจเขา พูดไปหมดแล้ว โดยไม่ต้องใช้เสียงใด