โหมดความยากระดับนรก: ผมจะอยู่รอดด้วยการอัปเลเวล

บทที่ 34 เควิน

มุมมองของ เควิน วิลสัน

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็น เนเทล โกรธจัดขนาดนั้นหรือจะพูดให้ถูก นี่คือครั้งแรกที่ผมเห็นเขาแสดงอารมณ์ออกมาจริงๆ เสียที

ปกติเขามักจะเดินไปไหนมาไหนด้วยใบหน้าตายด้านราวกับมีคนพิมพ์รูปหน้าเฉยเมยแปะทับไว้บนหัวของเขาอยู่ตลอดเวลา

สาบานได้เลยว่ามีวูบหนึ่งที่ผมคิดว่าเขาจะฆ่าแฮดวินทิ้งเสียตรงนั้นผมมั่นใจว่าถ้ามันเกินเลยเทสคงพยายามจะเข้าขวาง

แต่ก็ไม่แน่ใจนักว่าเธอจะหยุดเขาได้ไหมถ้าเขาคิดจะลงมือจริงๆทว่าส่วนที่น่ากลัวที่สุดในการต่อสู้ครั้งนี้คือ

เนเทล ไม่ได้ใช้มานาเลยแม้แต่นิดเดียว

ให้ตายเถอะ... เขาทำแบบนั้นได้ยังไงกันวะ?

ผมเองมองไม่ไม่ออกหรอกแต่คิมบอกผมว่าแฮดวินใช้ทักษะบางอย่างรบกวนการไหลเวียนมานาของเนเทล แต่ไม่นาน เนเทลก็แก้มันได้

ทว่าทั้งๆ ที่เขากลับมาใช้มานาได้แล้วแต่เขากลับเลือกที่จะปิดบัญชีอีกฝ่ายด้วยฝีมือเพียวๆโดยไม่เสียเวลาเรียกใช้พลังพิเศษด้วยซ้ำ

โคตรบ้าบิ่น และหยามน้ำหน้ากันสิ้นดี

พอกระทืบจนพอใจเขาก็เดินหายเข้าไปในป่าหน้าตาเฉย ท่าทีเย็นชาที่เขากวาดสายตามองไปรอบตัวก่อนจะเดินจากไปทำเอาผมเสียวสันหลังวาบ

เขาคงเป็นคนเดียวในที่นี่ที่กล้าเดินเข้าป่าไปคนเดียวในสภาพอารมณ์แบบนั้นในขณะที่พวกเรา ยังคงรู้สึกประหม่าทุกครั้งที่ต้องออกไปล่า

ผมสะบัดหัวไล่ความตื่นเต้น แล้วกลับมาจัดการรมควันเนื้อหมูป่าที่ทำค้างไว้ต่อ

“นายคิดว่าเขาโกรธมากไหม?”

ลิลลี่กระซิบถามขึ้นเบาๆ

“เธอก็เห็นหน้าเขาแล้วนี่โกรธจัดจนน่าขนลุกเลยล่ะ”

ผมตอบ

“อ้อ...”

เธอเงียบเสียงลง

มาถึงจุดนี้ผมมั่นใจว่าทุกคนดูออกว่าเธอแอบปลื้ม เนเทล อยู่นิดๆ แต่ทุกคนที่ว่าก็คงยกเว้น เนเทลนั่นแหละ ดูเหมือนเขาจะเป็นพวกเข้าสังคมไม่เก่งอย่างแรง

เขาอาจจะคิดว่าตัวเองทำตัวได้เนียนแล้วแต่ผมมักจะเห็นเขาแวบหายตัวไปทันทีที่มีคนมากกว่าสองคนเข้ามาคุยด้วย

บางครั้งเขาก็พอจะทนฝืนคุยได้นานหน่อยแต่พอผ่านไปสักพักเขาก็จะเริ่มเงียบขรึมลงเรื่อยๆจนสุดท้ายก็ลงเอยด้วยการเดินหนีไปดื้อๆ หรือไม่ก็มีเทสโผล่มาช่วยเขาไว้

แต่ถ้ามองอีกมุมเธออาจจะมาช่วยพวกเราไม่ให้โดนเขาเมินใส่จนหน้าแตกซะมากกว่า

แต่มันก็น่าสนุกดีที่ได้แหย่เขาบ้างแต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหรอก ประเด็นคือเนเทลนะ เป็นไอ้ตัวแสบที่เห็นแก่ตัว และไร้อารมณ์สิ้นดี

ทว่าเขาก็เป็น ไอ้ตัวแสบเห็นแก่ตัว ที่พวกเราจำเป็นต้องมีผมไม่รู้ว่าเขาจะรู้ตัวไหม แต่ถ้าไม่มีเขา คนที่นี่คงตายไปครึ่งค่อนค่ายไปแล้ว

แต่ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะเขามันเป็นคนเฮงซวยจริงๆ นะ อย่างเมื่อไม่กี่วันก่อนเขายื่นข้อเสนอจะช่วยปั่นเลเวลให้คิม เพื่อแลกกับดาบ

และทันทีที่คิมเลเวลอัปตามเป้าเขาก็เดินไปหยิบดาบเล่มนั้นไปหน้าตาเฉยปล่อยให้เด็กนั่นเดินมือเปล่ากลับค่ายซะงั้น

ไม่มีความเห็นใจให้เห็นแม้แต่นิดเดียว

เขาเป็นคนเด็ดขาด เห็นแก่ตัว และลึกๆผมมั่นใจว่าเขาไม่ได้แคร์พวกเราเลยสักนิด

แต่ก็แปลกที่ถึงแม้เขาจะเฮงซวยขนาดไหนในยามที่วิกฤตอันตรายมาถึง เขากลับเป็นคนที่พึ่งพาได้มากกว่าใคร

เขาไม่เคยแสดงอาการลนลานให้เห็นเลย แม้แต่ตอนที่ตกอยู่ในสถานการณ์คับขันที่สุดเขาก็ยังใจเย็นราวกับไร้ความรู้สึกแถมยังออกคำสั่งได้อย่างแม่นยำราวกับคำนวณทุกอย่างไว้ล่วงหน้าแล้ว

บอกตามตรงมันรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาดที่มีคนอย่างเขาอยู่ด้วย ถึงแม้จะรู้ดีว่าในสายตาเขาพวกเราอาจจะเป็นแค่ภาระ หรือเป็นอะไรที่แย่กว่านั้นก็ตาม

......

ตอนที่ผมกลับมาถึงที่พักคนแรกที่ออกมาต้อนรับคือเจ้าตูบที่แสนดีที่สุดในนรกชั้นที่ 1 นี้

ใช่แล้ว... มันคือไอ้เจ้าคอร์กี้จอมแสบผู้ไร้ยางอายนั้นเองมันยังมีชีวิตอยู่ดีและผมสาบานได้เลยว่าตอนนี้มันอาจจะตัวหนักกว่าเด็กผู้หญิงบางคนไปแล้วด้วยซ้ำเจ้าหนูนี่ตัวโตขึ้นเร็วอย่างกับกินปุ๋ยเร่งโตเข้าไป

ขณะที่ผมนั่งพิงแนวรั้วไม้ระแนงของเรามันก็เดินเตาะแตะเข้ามาหาพร้อมกับคาบอะไรบางอย่างมาในปาก เมื่อมองชัดๆผมถึงกับต้องนิ่งไปครู่หนึ่ง เพราะสิ่งที่มันคาบมาคือ กระเป๋าสตางค์

ผมลูบหัวที่ขนาดดูจะเท่าเดิมไม่เปลี่ยนผิดกับลำตัวที่ขยายใหญ่แล้วหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจากปากมันเจ้าตัวแสบสะบัดหางไปมาอย่างบ้าคลั่งจนก้นกลมๆ นั่นส่ายไปมาอย่างร่าเริง

ผมเปิดกระเป๋าออกดูข้างในมีเงินสดอยู่บ้าง บัตรธนาคาร บัตรประชาชนและชื่อที่ปรากฏอยู่บนนั้นก็ทำให้ผมต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ

แฮดวิน ฮาร์เปอร์

เรื่องราวเริ่มจะน่าสนุกขึ้นมาแล้วสิผมรีบกวาดสายตามองไปรอบๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครเห็นเหตุการณ์ผมจึงหยิบเงินสดออกมาทั้งหมด น่าจะประมาณสองร้อยดอลลาร์ได้ก่อนจะปิดกระเป๋าสตางค์แล้วส่งคืนให้เจ้าตูบที่แสนดีที่สุดในโลก

"เอาไปวางคืนที่เดิมได้ไหม?"

มันกะพริบตาช้าๆ เหมือนจะเข้าใจคำสั่งก่อนจะวิ่งแจ้นกลับไปทิศทางเดิมที่มันมาทันทีผมมองตามหลังมันพลางนึกสงสัยว่านี่ถือเป็นการโจรกรรมเงินสดครั้งแรกในระดับความยากนรกหรือเปล่า

แต่ไม่ใช่หรอกเพราะนี่คือค่าทำขวัญเล็กๆน้อยๆ ที่ผมควรจะได้จากตาลุงเฮงซวยนั่นต่างหาก!

ผมยัดเงินใส่กระเป๋าพลางหยิบเศษชิ้นส่วนสร้อยคอที่ได้จากก็อบลินชาแมนออกมาพิเคราะห์ดู แม้เวลาจะผ่านไปเป็นอาทิตย์แล้วแต่มันยังคงแตกกระจายไร้รูปทรงเหมือนเดิม

ผมมักจะหยิบมันออกมาสำรวจซ้ำๆเพราะสัมผัสได้ถึงกระแสมานาที่ยังหลงเหลืออยู่ข้างในเพียงแต่ยังจับจุดไม่ได้ว่ามันมีไว้ทำอะไรหรือถูกสลักลงบนเศษวัสดุเหล่านี้ด้วยวิธีไหนถึงได้คงทนนัก

แต่อย่างน้อยการเฝ้าศึกษามันก็ไม่ได้สูญเปล่าเพราะมันช่วยให้ผมใช้งานทักษะ การรับรู้มานา ได้คล่องแคล่วขึ้นอย่างเห็นได้ชัดถือเป็นกำไรที่เหนือความคาดหมาย

ไม่นานนักบิสกิตก็วิ่งกลับมามันทิ้งตัวลงนอนข้างกายพลางเอาหัวเกยไว้บนหน้าขาของผมจากนั้นก็ถอนหายใจยาวแล้วหลับตาลงอย่างสงบ

มาถึงจุดนี้ผมแทบจะมั่นใจแล้วว่าเจ้าหมานี่ฉลาดที่สุดในบรรดาคนที่อยู่ที่นี่มันรู้ว่าควรวางตัวอย่างไรเวลาอยู่กับผมและไม่เคยทำตัวน่ารำคาญเกินเหตุเลยสักครั้ง

ส่วนเรื่องกระเป๋าสตางค์ของแฮดวินนั่น...มันก็น่าแปลก บางทีมันอาจจะเห็นพวกเราชกกัน และอยากจะช่วยผมแก้แค้นแบบเจ็บๆ คันๆเพื่อเป็นการประจบเอาใจผมก็ได้

ผมไม่ได้คิดไปเองนะแต่มันต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ

ผมค่อยๆ ลูบหัวเล็กๆของมันพลางดิ่งลึกเข้าสู่สภาวะ สมาธิ ให้มากขึ้นอีกระดับ เพื่อเริ่มต้นฝึกฝนทักษะการควบคุมมานา ของตัวเองต่อไปอย่างเงียบเชียบ

ผ่านไปสักพัก เทสก็เดินมาหาผม

"นี่..."

เธอเริ่มต้นพูดด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

"ไม่เป็นไรหรอก"

ผมตัดบทสั้นๆแต่คิดว่าเธอคงเข้าใจความหมาย ผมรู้ดีว่าลึกๆ เธอเองก็เห็นด้วยกับแฮดวินอยู่บ้างแต่คงมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เธอพูดกับผมตรงๆ ไม่ได้

และให้ตายเถอะ... ต่อให้เธอพูดผมก็คงไม่ฟังอยู่ดี เพราะอย่างนั้นผมถึงโกรธเธอไม่ลงที่เธอไม่ยื่นมือมาช่วยผมหรือแม้แต่ตอนที่เธอเตรียมพร้อมจะหยุดผมหากผมคิดจะลงมือกับแฮดวินให้หนักกว่านี้

เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเผยรอยยิ้มบางๆออกมาแล้วนั่งลงข้างๆ เธอใช้นิ้วจิ้มพุงป่องๆของบิสกิตจนเจ้าหมาต้องลืมตาขึ้นมามองข้างหนึ่ง

พอเห็นว่าเป็นเทสมันก็หลับตาลงนอนต่อเธอเลยแกล้งจิ้มมันอีกสองสามที แต่เจ้าคอร์กี้ก็ยังเมินสนิทจนเธอต้องยอมแพ้ไปเอง

"คิมเลื่อนระดับทักษะ พลังจิตเป็นเลเวล 3 แล้วนะ ส่วนลิลลี่ก็เลื่อน การฟื้นฟู เป็นเลเวล 2 แล้ว"

เธอแจ้งข่าวให้ผมทราบ

พับผ่าสิไอ้เด็กกะหร่องนั่นไปทำอะไรมาถึงอัปเป็นเลเวลสามได้เร็วขนาดนั้นนะ?

"ตอนนี้ลิลลี่รักษาแผลถลอกกับแผลขนาดเล็กได้แล้วนะแต่ยังทำได้แค่กับตัวเองเท่านั้น ยังรักษาคนอื่นไม่ได้"

อ้อ น่าเสียดายแฮะ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกอย่างน้อย สถานีเติมเลือดส่วนตัว ของผมก็กำลังพัฒนาไปได้สวยเดี๋ยวเราก็คงไปถึงจุดที่ใช้งานได้จริงเอง

เทสไม่ได้พูดอะไรต่อ ผมเลยเดาว่าคนอื่นๆคงยังไม่มีใครเลื่อนระดับทักษะอะไรได้อีก

เรื่องที่น่าหงุดหงิดที่สุด คือผมไม่รู้เลยว่าความเร็วในการพัฒนาของพวกเรามันดีหรือแย่เพราะไม่มีตัวชี้วัดอะไรเลยนอกจากเปรียบเทียบกันเองในกลุ่ม

จู่ๆ ผมก็เกิดไอเดียบางอย่างขึ้นมา

"นี่ เทส?"

"หือ?"

เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด

ผมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าแล้วหยิบธนบัตรร้อยดอลลาร์ออกมามันคือของขวัญจากชายนิรนามคนหนึ่ง ผมยื่นมันให้เธอ

"ช่วยไปซื้อขนมหวานให้ผมหน่อยได้ไหม?"

เธอมองหน้าผมสลับกับมองธนบัตรใบนั้นอยู่สองสามรอบด้วยสีหน้าเหลอหลาจนดูตลกชะมัด

"นายขโมยมาจากแฮดวินเหรอ?"

เธอเดาถูกเผงทันทีแบบไม่ต้องสืบ

ชิบเป๋ง... ผมดูง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?เอ้อ เดี๋ยวสิ! ผมไม่ได้ทำนะ เกือบลืมไปเลย

"หมามันทำ"

ผมชี้ไปทางเจ้าคอร์กี้ที่นอนหลับปุ๋ยอยู่

เทสถอนหายใจพลางกลอกตา

“จ้า...”

เธอทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะลุกเดินจากไปโดยทิ้งธนบัตรใบนั้นไว้ที่เดิม

ผมยักไหล่อย่างไม่ยี่หระพลางทอดสายตามองไปยังลานโล่งกลางค่ายตอนนี้ทุกคนกำลังวุ่นอยู่กับการกักตุนอาหารและน้ำดื่ม

แม้ช่วงหลังมานี้มอนสเตอร์จะเริ่มปรากฏตัวบ่อยขึ้นและดุร้ายกว่าเดิม แต่ด้วยเลเวลของทุกคนที่พัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่องการรับมือจึงไม่ใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรงนัก

ทุกอย่างดูเหมือนจะค่อยๆ เข้ารูปเข้ารอยผมเอนหลังพิงรั้วไม้พลางปล่อยใจไปกับความสงบชั่วคราวสถานการณ์ตอนนี้เรียกได้ว่าดีเกินคาดด้วยซ้ำ

ทว่าหลังจากนั้นไม่นานผมก็ตระหนักได้ทันทีว่าไม่ควรคิดอะไรโง่ๆ แบบนั้นเลย เพราะเพียงสองชั่วโมงให้หลังบรรยากาศที่เคยสงบสุขก็ถูกฉีกกระชากทิ้งจนไม่เหลือชิ้นดี