Rebirth to King Football ย้อนเวลามาเป็นราชาฟุตบอล

        เมื่อจันทราล่วงหล่นก็ถึงคราวพระอาทิตย์ทอแสง

        แสงแดดอ่อนๆยามเช้าในมหานครลอนดอน ค่อยๆแทรกซึมผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนของเจษอย่างช้าๆ

        ในค่ำคืนที่ผ่านมาภายในห้องนี้เกิดการฆ่ากรรมหมู่ขึ้น ไม่รู้ว่าเหล่าลูกๆของเจษที่ชื่อว่า 'สเปิร์ม' ตกตายไปกี่ร้อยล้านตัว

        เมื่อคืนเจษได้จัดหนักกับแฟนสาวทั้งสองของเขาคนละหลายรอบ เนื่องจากที่พวกเธอไม่สนใจเขาในตอนนั้น มันทำให้เขาโกรธมากจึงจำเป็นต้องลงโทษพวกเธอเช่นนี้ 

        จะว่าเป็นบทลงโทษที่แสนมีความสุขก็ว่าได้

        ด้วยค่ำคืนที่เร้าร้อนจึงทำให้ตอนนี้ทั้งสามคนนอนตื่นสาย ขนาดแสงพระอาทิตย์ส่องก้นแล้วพวกยังไม่รู้สึกตัว

        ดีที่ทั้งเเอนนากับอิงฟ้ามีเรียนในตอนบ่าย ไม่อย่างนั้นพวกเธอคงไปเรียนไม่ทันแน่

        อย่างไรก็ตาม การลงโทษของเจษนั้นค่อนข้างจะหนักหนาสำหรับพวกเธอมาก ขนาดที่พวกเธอโดนกระทำมามากหลายครั้งแล้วก็ตาม ขนาดของพวกเธอมันก็ยังไม่ชินกับความใหญ่โตของเจษอยู่ดี

        ตั้งแต่ค่ำคืนจนถึงช่วงเช้านี่ก็ผ่านมาตั้งหลายชั่วโมงแล้วพิษบาดแผลของพวกเธอยังไม่ทุเลาลงเลย..

        "ทำไมของเธอถึงใหญ่ขึ้นกว่าเดิมล่ะเจษ ทำเอาฉันจุกเสียดไปหมด!"เจ้าของใบหน้าใสใช้มือนุ่มลูบท้องตัวเองอย่างน่ารัก

        "ใช่! ฉันทั้งแสบทั้งร้อนเมื่อตอนนั้น! ในตอนนี้ก็ยังรู้สึกอยู่เลย"เจ้าของร่างเพรียวไม่กล้าขยับมาก เพราะขยับทีไรเจ็บตรงนั้นทุกที

        ".." เจ้าของร่างแกร่งไม่ตอบกลับ พลางเชิดหน้าอย่างภูมิใจอยู่ตรงนั้น

        ทั้งสองสาวที่เห็นปฏิกิริยาเจษเป็นแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหมั่นไส้เขา หลังจากนั้นพวกเธอทั้งสองคนก็ไม่คุยกับเจษอีกเลย จนถึงเวลาที่พวกเธอต้องไปเรียน

        ..

        ในช่วงบ่ายของวัน 'เดวิด' ก็ได้เข้ามาหาเจษที่บ้าน เมื่อเขาพบเจษแล้ว เขาก็เข้าประเด็นที่มาในวันนี้ทันที..

        "คุณวิลเลียมส์! คุณคิดยังไงกับค่าเหนื่อยของคุณในตอนนี้? มันดูน้อยไปหน่อยไหมถ้าเทียบกับผลงานของคุณ!"เจ้าของร่างสูงโปร่งกล่าวอย่างสุภาพกับเด็กหนุ่มตรงหน้า

        เขาได้รับหน้าที่ให้ดูแลคนตรงหน้าเขาต้องทำมันให้ดีที่สุด ไม่เว้นแม้กระทั่งเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้..

        เมื่อได้ยินสิ่งที่เดวิดพูด เจษก็ครุ่นคิดสักครู่..

        '..น้อยไปหน่อยงั้นหรอ? 300 ปอนด์ต่อสัปดาห์มันก็น้อยไปหน่อยจริงๆนั่นแหละ!'

        "ที่คุณพูดมามันก็ถูก..แต่ว่านะครับ ผมแค่อยากลงเล่นฟุตบอลเท่านั้น..ส่วนเรื่องเงิน? ผมมีมันมากมายแล้วในตอนนี้.."ร่างหนาออกความเห็นของตนอย่างตรงไปตรงมา

        "คุณจะคิดแบบนี้ไม่ได้นะครับ นี่คือผลงานของคุณนะ คุณจะต้องได้รับค่าตอบแทนให้เหมาะสมกับคุณค่าในการทำงานของคุณ!"

        ".."

        "..ที่ผมมาในวันนี้เพื่อมาขอความเห็นจากคุณ ว่าจะเอาอย่างไรต่อกับเรื่องค่าเหนื่อยของคุณครับ"

        "..เฮ้อ..แล้วแต่คุณเลยครับคุณเดวิด ผมอย่างไรก็ได้ อีกอย่างผมต้องการแค่เล่นฟุตบอลเท่านั้นครับ.."เมื่อคิดถึงเรื่องนี้หนุ่มน้อยนักเตะก็ได้แต่ถอนหายใจ

        "..งั้นเรื่องเจรจาให้เป็นหน้าที่ของผม ส่วนคุณพยายามทำหน้าที่ในสนามก็พอครับ!"

        "โอเคครับ!"ในที่สุดเจษก็พยักหน้ารับ เเละเขาก็เบาใจที่มีคนมาคอยช่วยเขาในเรื่องนี้อีกที

        หลังจากที่คุยกันจบแล้วเดวิดก็ออกจากบ้านของเจษไป ในเวลาต่อมาเขาก็ขับรถตรงไปที่สโมสรเบรนท์ฟอร์ด..

        ..

        พอเดวิดเดินทางถึงสโมสรเบรนท์ฟอร์ด เขาก็ตรงไปที่ห้องของโรแกนในทันที ถึงแม้วันนี้จะเป็นวันที่เขาจะประกาศเป็นวันหยุด แต่ในฐานะเฮดโค้ชอย่างเขาที่มีงานท่วมหัวอย่างไรก็หยุดด้วยไม่ได้

        ก๊อก!ๆๆ

        "เข้ามา~"เสียงทุ้มเอ่ยอนุญาตดังออกมาจากภายในห้อง

        แอ๊ดดดด

        "..อ่าวคุณเดวิด วันนี้มาทำอะไรงั้นหรอครับ?"เจ้าของใบหน้าโหดกล่าวขึ้นอย่างแปลกใจที่นายหน้าของเจ้าหนูวิลเลียมส์มาหาตนในวันนี้

        "เข้าเรื่องเลยแล้วกันนะครับ! ที่ผมมาในวันนี้เพื่อมาคุยเรื่องค่าเหนื่อยของคุณวิลเลียมส์ คุณไม่คิดหรอครับว่าค่าเหนื่อยของเขามันช่างน้อยนิดเหลือเกินเมื่อเทียบกับผลงานในสนามของเขา.."เดวิดเจ้าของร่างสูงกล่าวเป็นมืออาชีพ

        "..."

        '..เรื่องบ้าอะไรเนี่ย! มีเอเย่นต์ส่วนตัวในลีกระดับสี่ด้วยหรอวะ!'

        ขณะที่โรแกนกำลังสับสนอยู่นั้น ทางด้านนอกก็มีคนกำลังเคาะประตูห้องทำงานของเขา..

        ก๊อก!ๆๆ

        โดยไม่รอให้โรแกนตอบกลับมา เขาเปิดประตูเข้ามาในทันที..

        "โรแกน! ได้ยินข่าวว่ามีเด็กที่น่าสนใจนี่เมื่อวาน น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้อยู่ที่ลอนดอนเลยไม่ได้เข้ามาดูเกมส์.."เป็นแดเนียลเจ้าของสโมสรที่เปิดประตูเข้ามากล่าวกับโรแกนอย่างอารมณ์ดี โดยที่ไม่ทันได้สังเกตผู้คนภายในห้องเลยแม้แต่น้อย..

        "..อ้าว! นายมีแขกด้วยหรอ?"

        "นี่เดวิดครับเจ้านาย! เขาเป็นเอเย่นต์ส่วนตัวของเด็กที่คุณกำลังพูดถึงเมื่อสักครู่นี้.."โรแกนเจ้าของใบหน้าโหดพูดแนะนำเดวิดด้วยความนอบน้อม

        "สวัสดีครับ ผมเดวิด"

        "..อ่าา สวัสดีแล้วนายมาทำอะไรที่นี่ล่ะ?"แดเนียลกล่าวขณะที่ที่กำลัมจับมือเดวิด

        "ผมมาคุยเรื่องค่าเหนื่อยของคุณวิลเลียมส์ครับ"

        ".."

        ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ใบหน้าแดเนียลของแดเนียลก็หมองค้ำลงเล็กน้อย..

        'มาคุยเรื่องค่าเหนื่อยเรอะ! ฉันเลี้ยงคนมากกว่าห้าสิบคนในสโมสรก็เต็มกลืนแล้วเฟ้ย!'แดเนียลสบถในใจ

        ในเวลาต่อมาเเดเนียลก็หันมาคุยกับเดวิดด้วยสีหน้าที่คล้ำลง..

        "..คุณเดวิด ถึงผลงานของวิลเลียมส์จะดีในนัดที่ผ่านมา แต่ว่าเขาพึ่งลงสนามได้นัดเดียวเองนะ! มันวัดค่าอะไรไม่ได้หรอก..อีกอย่าง..."

        แดลเนียลสรรหาเหตุผลมาปฏิเสธเดวิดเป็นพันเป็นหมื่น แต่ทว่าเดวิดก็ไม่ยอมแพ้ เขากล่าวอ้างต่างๆนานากลับไปทุกครั้ง

        อย่างไรก็ตาม ทั้งสองตกลงอยู่นานก็ไม่ได้บทสรุป จนโรแกนที่นั่งฟังอยู่อดไม่ได้ที่จะออกความคิดเห็น..

        "เอาแบบนี้ดีไหมครับคุณเดวิดคุณแดเนียล ให้ผ่านสามนัดแรกของฤดูกาลไปก่อนค่อยมาว่ากันอีกทีดีไหมครับ!?" เจ้าของใบหน้าโหดพยายามฝืนยิ้มอย่างสุดความสามารถ เขาอารมณ์เสียสุดๆที่มีคนมาถกเถียงในห้องทำงานของเขา

        ".." เดวิดจับคางอย่างครุ่นคิด

        ทว่าแดเนียลไม่รอเดวิดเเต่อย่างใด เขาเห็นด้วยกับข้อเสนอที่โรแกนพูดขึ้นมา จากนั้นก็พูดขึ้นทันควัน..

        "ได้! อีกสามนัดค่อยมาคุยกันเรื่องนี้คุณเดวิด!"

        เดวิดครุ่นคิดอย่างหนักกับส่วนได้ส่วนเสีย อย่างไรก็ตามเขาก็ตอบตกลงในเวลาต่อมา..

        "..ก็ได้ครับ! งั้นผมลาก่อนนะครับ เมื่อครบกำหนดผมจะกลับมาอีก.."

        พอพูดจบเดวิดก็เดินออกจากห้องไปอย่างหมองหม่นที่ตนเองเจรจาไม่สำเร็จ

        ..

        เมื่อเดวิดลับสายตาไปแล้ว แดเนียลก็หันมามองโรแกนพร้อมกับกล่าวอย่างขึ้นดุดัน..

        "นัดหน้า! ฉันไม่อยากเห็นไอ้เด็กนั่นในสนาม!"

        "..แต่กองหน้าของเราในตอนนี้ไม่มีแล้วนะครับ.."

        "ไม่รู้ล่ะ! นายดันกองกลางลงไปเล่นตรงนั้นก็ได้นี่! หรือไม่ก็ปรับแผนให้มันมีกองหน้าแค่คนเดียวซะ!!"

        พูดจบแดเนียลก็เดินออกจากห้องของโรแกนไปในทันทีโดยไม่ฟังความเห็นของเขาเลย ดูเหมือนว่าสิ่งที่เดวิดพูดจะทำให้เขาอารมณ์เสียสุดๆ ไม่ได้รู้สึกยินดีเหมือนตอนที่เข้ามาเลย..

        ".."

        ..

        เมื่อทุกคนออกจากห้องไปแล้ว โลแกนก็ใช้มือหนาทุบโต๊ะเบาๆ

        ตึ๊บ!!

        "บ้าเอ้ย! มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!!"

                                    I’m number 4