คลื่นอสูรยึดโลก : อัศวินรัตติกาล (อ่านฟรี)

ติ๊ง!

หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในความมืด ตัดกับบรรยากาศทึมๆ ของบ้านต้นไม้

[ระบบเชื่อมต่อสมบูรณ์]

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 07:59:59]

[ขณะนี้เวลา 19:00 น. ของวันที่ 25 มีนาคม]

เสียงคลื่นกระแทกโขดหินดังครืนครานประสานกับเสียงลมทะเลที่พัดเอากลิ่นเกลือและไอระเหยเหนียวเหนอะมาปะทะใบหน้า 

ความรู้สึกเปียกชื้นที่ผิวแก้มปลุกสติที่กำลังดำดิ่งอยู่ในความมืดให้ตื่นขึ้น

ร่างกายของอคินกระตุกเฮือก... 

ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากอย่างแรงจากที่ที่อบอุ่นและปลอดภัย ให้มายืนอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บของโลกความเป็นจริง 

เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกจนสุดอก ปอดขยายตัวรับออกซิเจนราวกับคนที่เพิ่งโผล่พ้นน้ำ

ความรู้สึกโหวงเหวงที่เคยคุ้นชินยามหลับใหลหายไป 

แทนที่ด้วยความรู้สึก 'หนักแน่น' ของกล้ามเนื้อและกระดูกที่ประกอบกันขึ้นเป็นร่างมนุษย์

อคินขยี้ตาไล่ความมัวซัว ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นข้อความบรรทัดต่อมาที่กะพริบถี่ๆ 

เหมือนกำลังเรียกร้องความสนใจ ตัวอักษรไม่ได้ดูแข็งทื่อแบบหุ่นยนต์เหมือนบรรทัดบนๆ แต่มันดู... มีชีวิตชีวาแปลกๆ

[ตื่นได้แล้ว! วันนี้นายต้องเพิ่มเลเวลให้เป็น 30 ภายในคืนนี้!]

"เข้าใจแล้วน่าคุณระบบ... วันนี้แหละ วันตัดสินชะตาของอัศวินอย่างฉัน!"

อคินพึมพำ มุมปากยกยิ้มขึ้นด้วยความตื่นเต้น นัยน์ตาเป็นประกายวาววับ 

ชายหนุ่มดีดตัวผึงจากเปลญวนด้วยความคล่องแคล่วที่ดูเหนือมนุษย์ 

เขาไม่รู้สึกถึงอาการปวดหลังหรือความงัวเงียเลยแม้แต่น้อย 

ราวกับว่าร่างกายนี้ถูก 'ชาร์จ' พลังงานมาจนเต็มเปี่ยมเพื่อรอเวลานี้โดยเฉพาะ

เขารูดตัวลงมาจากบ้านต้นไม้ เท้าเปล่าสัมผัสพื้นทรายปนโคลนที่เย็นเฉียบ 

เป้าหมายแรกคือใต้โคนต้นหูกวางที่เขาใช้เป็น 'โรงงานผลิตอาวุธ' ชั่วคราว

หนังหมาป่าทมิฬผืนใหญ่ที่ขึงตากลมไว้สะบัดพับพึบตามแรงลม 

อคินใช้นิ้วมือลูบไล้ไปตามผืนหนัง สัมผัสได้ถึงความชื้นที่ยังแทรกซึมอยู่ในชั้นไขมันหนา

"ว้า... ยังไม่แห้งสนิทแฮะ แบบนี้เอาไปทำเกราะลำตัวคงหนักแย่" 

เขาบ่นพึมพำพลางเกาหัว 

"ช่วยไม่ได้ งั้นวันนี้เน้นความคล่องตัว เอาแค่อุปกรณ์เสริมไปก่อนแล้วกัน"

อคินเริ่มคัดแยกวัตถุดิบด้วยความชำนาญมือ 

เขาหยิบกระดูกอุ้งเท้าของหมาป่าทมิฬที่มีเล็บคมกริบสีดำเงาวับติดอยู่ 

และ เขี้ยวคู่หน้า ที่ยาวเฟื้อยเหมือนกริชสังหาร 

ออกมาจากกองซากที่เขาชำแหละไว้เมื่อคืนก่อน 

จากนั้นจึงคว้าเศษหนังลิซาร์ดแมนสีเขียวคล้ำที่เหลือจากการตัดเย็บครั้งล่าสุดติดมือไปด้วย

เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูค่ายทหาร แสงไฟสปอตไลต์จากป้อมยามส่องกระทบร่างของเขา 

วันนี้พี่ต้นยามกะดึกขาประจำไม่อยู่ แต่เป็นทหารหนุ่มหน้าใหม่ที่อคินคุ้นหน้าคุ้นตา

"อ้าว! คุณอคิน... มาแต่หัววันเลยนะครับเนี่ย" 

ทหารหนุ่มทักทาย สายตามองชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นมอซอของอคินด้วยความฉงนเล็กน้อย

"วันนี้มีภารกิจใหญ่น่ะครับคุณทหาร" 

อคินตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง รอยยิ้มมั่นใจฉายชัดบนใบหน้า ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิที่หน้าป้อมยามราวกับเป็นพื้นที่ส่วนตัว

เขาหยิบมีดพกออกมา เริ่มลงมือเหลาแต่งโคนเขี้ยวหมาป่า เศษกระดูกร่วงกราวลงพื้น ทุ

กครั้งที่เขาออกแรงกดมีด มันไม่ใช่แค่แรงจากกล้ามเนื้อ 

แต่เขารู้สึกเหมือนมีพลังงานบางอย่างจาก 'ข้างใน' ไหลผ่านแขนไปสู่ใบมีด ทำให้เขาสามารถเฉือนกระดูกแข็งๆ ได้เหมือนปอกผลไม้

เขาใช้มีดกรีดหนังลิซาร์ดแมนเป็นเส้นยาว พันรอบฐานเขี้ยวอย่างแน่นหนา แล้วถักขึ้นรูปเป็นปลอกสวมขาแบบเปิดนิ้วที่มีดีไซน์ดิบเถื่อน

สำหรับเหล่าแมวเหมียว อคินนำเขี้ยวหมาป่าสองซี่มาประกบเข้ากับสนับหนังลิซาร์ดแมน 

สร้างเป็น 'กรงเล็บเสริม'  ที่จะสวมทับอุ้งเท้าขาหน้าข้างขวา

สำหรับโบ้: เขาใช้อุ้งเท้าหมาป่าทมิฬทั้งชิ้น 

ดัดแปลงเป็นสนับแข้งหนามที่ดูน่าเกรงขาม เพื่อเปลี่ยนขาหน้าของหมาวัดให้กลายเป็นอาวุธสงคราม

"เอ่อ... คุณอคินครับ"

เสียงเรียกทำให้เขาเงยหน้าขึ้น ทหารหนุ่มคนเดิมเดินเข้ามาหาพร้อมกล่องเหล็กสีแดงในมือ 

"เมื่อวานเห็นพี่ต้นบอกว่าคุณอยากเย็บชุดให้พวก 'น้องๆ'... ผมเลยไปขอเบิก 'ชุดเครื่องมือซ่อมแซมผ้าใบ' จากฝ่ายพลาธิการมาให้ครับ เข็มมันใหญ่น่าดู แต่เหล็กแข็งมาก น่าจะพอแทงหนังพวกนี้เข้า"

ดวงตาของอคินเบิกกว้าง เขาทำท่าราวกับได้รับมอบดาบศักดิ์สิทธิ์

"โห! ขอบคุณมากครับคุณเจ้าหน้าที่! นี่แหละจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่ผมตามหา!"

ด้วยเข็มเล่มหนาและด้ายไนลอนเหนียวพิเศษ 

อคินใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงในการเนรมิตเกราะหนังลิซาร์ดแมนแบบหยาบๆ ให้กับสมาชิกปาร์ตี้ทั้งสี่ตัว

แม้มันจะดูเหมือนเศษผ้าปะติดปะต่อกันในสายตาคนอื่น 

แต่สำหรับอคิน มันคือชุดเกราะชั้นยอดที่เขาใส่จิตวิญญาณแห่งการปกป้องลงไปในทุกฝีเข็ม 

มันครอบคลุมจุดตายอย่างคอและลำตัวได้พอดีเป๊ะ

"เสร็จแล้ว!" 

อคินชูผลงานขึ้นฟ้าด้วยความภูมิใจ 

"กองพันเขี้ยวทมิฬ... เตรียมเคลื่อนพล!"

เหล่าสัตว์เลี้ยงที่นอนรออยู่อย่างอดทนลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ... 

สายตาของพวกมันมองมาที่อคิน ไม่ใช่ด้วยแววตาของสัตว์ที่มองเจ้าของ 

แต่เป็นแววตาที่ลึกซึ้งและมีความหมายมากกว่านั้น

...

[ระยะเวลาคงเหลือ: 06:39:59]

ป่าชายเลนยามค่ำคืนเงียบสงัดผิดปกติ 

เสียงแมลงกลางคืนที่เคยระงมกลับเงียบกริบ ราวกับธรรมชาติกำลังกลั้นหายใจรอคอยการมาถึงของนักล่ากลุ่มใหม่

ความเงียบนั้นถูกทำลายลงเมื่อปาร์ตี้ของอคินเริ่มเปิดฉากโจมตี

รูปแบบการต่อสู้ของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง...

"โบ้! ใช้สกิล [ยั่วยุ] !" 

อคินตะโกนสั่งการ

เจ้าหมาหลังอานพุ่งตัวเข้าใส่ดง ปูกระดองหิน ที่ขวางทาง มันไม่ได้เห่ากรรโชกแบบหมาเฝ้าบ้าน 

แต่เสียงที่เปล่งออกมาเป็นคลื่นเสียงต่ำที่สั่นสะเทือนแก้วหู มอนสเตอร์ทุกตัวในรัศมีหันขวับมามองที่มันเป็นตาเดียว

ก้ามปูขนาดใหญ่ฟาดเข้าใส่โล่ไม้หุ้มเหล็กที่โบ้แบกไว้บนหลัง

เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะเปลือกแข็งดังสนั่นหวั่นไหว 

แต่โบ้ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว 

มันอาศัยจังหวะสวนกลับ ยกขาหน้าที่สวมสนับแข้งอุ้งเท้าหมาป่าขึ้น แล้วตะปบลงด้วยสกิล [ตะปบ]

ฉัวะ!

เปลือกปูที่แข็งโป๊กฉีกขาดเป็นทางยาวราวกับถูกเลื่อยไฟฟ้าตัด!

ทางด้านแก๊งแมวก็ดุดันไม่แพ้กัน

ส้มซ่า กลายเป็นหัวหอกทะลวงฟัน กระโจนเข้าวงในด้วยความบ้าดีเดือด ใช้กรงเล็บเขี้ยวหมาป่าเกี่ยวศัตรูจนเลือดสาดกระจาย

ปลาเผา ดูเหมือนจะค้นพบแนวทางของตัวเอง 

มันไม่ได้ลอบเร้นอย่างเดียวอีกต่อไป แต่เข้าปะทะตรงๆ 

เคียงคู่ส้มซ่า ราวกับเลือกเส้นทางนักรบ การโจมตีแต่ละครั้งหนักหน่วงเกินขนาดตัวไปมาก

แต่ที่น่าตกใจที่สุดคือ บัวลอย...

เจ้าแมวสามสีตัวน้อยไม่ได้วิ่งเข้าไปรุมกัดเหมือนเพื่อนๆ 

แต่มันยืนสงบนิ่งอยู่บนรากไม้โกงกางที่สูงกว่าใคร ดวงตาสีเหลืองอำพันเริ่มเรืองแสงสีม่วงจางๆ ลึกลับ

ในจังหวะที่มอนสเตอร์ตัวหนึ่งง้างก้ามเตรียมสวนกลับส้มซ่า 

เงาของบัวลอยที่ทอดยาวบนพื้นโคลนก็พลันบิดเบี้ยว... มันพุ่งยืดออกไปราวกับงูที่มีชีวิต รัดพันขาของศัตรูไว้แน่น!

กึก!

มอนสเตอร์ชะงักนิ่ง ขยับไม่ได้ชั่วขณะเหมือนถูกตรึงด้วยเชือกที่มองไม่เห็น

"เฮ้ย! นั่นมัน..." 

อคินเบิกตากว้าง ร้องลั่นด้วยความทึ่ง 

"สกิลเวทมนตร์นี่นา! บัวลอย... นี่แกเลือกอาชีพรองสายเวทย์เหรอเนี่ย! สุดยอดไปเลย!"

บัวลอยหันมามองเขา ร้อง "เมี๊ยว~" สั้นๆ 

ราวกับจะบอกว่า 'รีบๆ ฆ่ามันซะทีสิยะ!' แล้วสะบัดหางอย่างถือตัว

...

การล่าดำเนินไปอย่างบ้าคลั่ง กองซากศพของมอนสเตอร์สูงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งตัวสุดท้ายของระลอกนี้ล้มลง

ดาบสนิมเขรอะของอคินเสียบทะลุหัวใจของ 'ฟร็อกเกอร์' 

ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความร้อนวูบวาบเหมือนลาวาที่ไหลเวียนพล่านไปในเส้นเลือด

ติ๊ง!

[ระดับเลเวลของท่านเพิ่มขึ้น: 29 >> 30]

[เงื่อนไขครบถ้วน: ปลดล็อกขั้นที่ 2]

หน้าต่างระบบเด้งขึ้นมาทันที แต่อคินยังไม่ทันได้เอื้อมมือไปกดเลือก

ระบบก็ดำเนินการต่อเองด้วยความเร็วสูง ตัวอักษรไหลผ่านหน้าจอเร็วจนอ่านแทบไม่ทัน

[วิเคราะห์รูปแบบจิตวิญญาณ]

[ความเข้ากันได้: 100%]

[เลือกเส้นทางอัตโนมัติ > อัศวิน]

"เฮ้ย! เดี๋ยวสิ! ไม่ให้เลือกหน่อยเหรอ!"

อคินโวยวาย

"แต่... เอ่อนะ อัศวินก็อัศวิน! ตรงปกสุดๆ!"

ตูม!

คลื่นพลังงานที่มองไม่เห็นระเบิดออกจากตัวอคิน ฝุ่นผงรอบตัวฟุ้งกระจาย

ความรู้สึกเบาสบายอย่างประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง 

ราวกับจิตวิญญาณของเขาได้ยึดเกาะและผสานเข้ากับเซลล์ทุกเซลล์ของร่างกายนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น

[ได้รับสกิลใหม่: จิตแน่วแน่]

[ได้รับสกิลใหม่: ฟาดฟัน]

[ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น]

"พลัง... นี่มันพลังของคลาส 2 สินะ!"

อคินกำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงพละกำลังที่เอ่อล้น เขาชูหมัดขึ้นฟ้า 

"มาลองของกันหน่อยไหมพวกเรา!"

...

[ระยะเวลาคงเหลือ: 02:29:59]

เสียงต้นไม้หักโค่นดังสนั่นหวั่นไหวมาจากลานโคลนด้านใน สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ก้าวออกมาจากเงามืดของป่าโกงกาง

[ปูกระดองหิน เลเวล 35]

กระดองของมันสะท้อนแสงจันทร์เป็นมันวาวเหมือนเหล็กกล้าสีดำ 

ก้ามขวาขนาดมหึมาใหญ่กว่าตัวคน และดูแข็งแกร่งพอที่จะบดขยี้รถถังได้สบายๆ

"ตัวเป้ง!" อคินแสยะยิ้ม เขาไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว ตรงกันข้าม เขากลับก้าวเท้าออกไปข้างหน้า "ทุกคน! ฟังคำสั่ง! จัดขบวนรบ!"

"โฮ่ง!" "เมี๊ยว!"

"ในนามแห่งอัศวิน... ข้าขออวยพรแด่เหล่านักรบ! [อวยพร] ! [ลับคม] !"

อคินตะโกนลั่น ออร่าสีขาวซีดแผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่แสงสว่างที่อบอุ่นแบบพวกนักบวช 

แต่มันคือพลังงานความเย็นเยียบที่ปลุกสัญชาตญาณดิบ 

ออร่านั้นครอบคลุมร่างของสัตว์เลี้ยงทุกตัว ทำให้แววตาของพวกมันเปลี่ยนจากสัตว์ธรรมดาเป็นนักล่าที่บ้าเลือดและไร้ความกลัว

ปูยักษ์คำรามลั่น เสียงฟองอากาศเดือดปุดๆ ในลำคอ ก่อนจะฟาดก้ามยักษ์ลงมาใส่ผู้บุกรุกที่ยืนเด่นที่สุดตรงหน้า

วูบ!

แรงลมจากการฟาดรุนแรงจนน้ำในบ่อโคลนกระจายออกเป็นวงกว้าง

อคินไม่หลบ เขาปักหลักยืนแน่น แยกเท้าออกกว้าง ยกโล่ขึ้นรับตรงๆ

"เข้ามาเลยไอ้ปูอัด!"

ตึง!!!

เสียงปะทะหนักหน่วงราวกับระฆังวัดถูกตีด้วยค้อนเหล็ก พื้นโคลนใต้อคินยุบตัวลงไปเป็นหลุมลึกทันทีที่รับแรงกระแทก

แต่ทว่า...

ร่างของอคินกลับไม่กระเด็น!

เขาทรุดตัวลงเล็กน้อย เข่าแทบติดพื้น แต่แขนที่ถือโล่กลับนิ่งสนิท

ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวด... ไม่มีความรู้สึกว่า 'กระดูกร้าว' หรือ 'กล้ามเนื้อฉีกขาด' อย่างที่มนุษย์ปกติควรจะเป็นเมื่อรับแรงกระแทกระดับนี้

ขณะที่สกิลติดตัวอย่าง [จิตแน่วแน่] กำลังทำงาน... ร่างกายนี้แข็งแกร่งดุจตุ๊กตาเหล็กที่อัดแน่นด้วยพลังงานวิญญาณ 

ตัดขาดความเจ็บปวดทางกายภาพ เพื่อบรรลุเป้าหมายเดียวคือ 'การรบ'

"แค่นี้เองเรอะ!" 

อคินกัดฟัน ดวงตาวาวโรจน์ 

" [ปัดป้อง] !"

เปรี้ยง!

เขาใช้ไหล่กระแทกโล่สวนกลับไป ขอบโล่เหล็กกระแทกเข้าที่ข้อต่อก้ามปูอย่างจังจนมันเสียหลักเซถลา

"จังหวะนี้แหละ! [ลับคม] !"

ดาบสนิมเขรอะในมืออคินเปล่งแสงสีฟ้าเย็นยะเยือก พลังงานวิญญาณถูกอัดฉีดเข้าไปในใบดาบจนมันคมกริบเกินกว่าวัตถุทางกายภาพ

" [ฟาดฟัน] !"

เขาตวาดก้อง ฟันดาบลงไปที่รอยต่อเปลือกอันแข็งแกร่งที่สุดของมัน

ฉับ!

ไม่มีเสียงโลหะกระทบกัน มีแต่เสียงเหมือนมีดร้อนๆ ตัดผ่านเนย

ก้ามยักษ์ข้างนั้นขาดสะบั้นกระเด็นลงพื้นโคลน!

"ลุย!!"

สิ้นเสียงคำสั่ง มหกรรมรุมกินโต๊ะก็เริ่มขึ้น

ส้มซ่ากระโจนขึ้นไปข่วนตาซ้ายของปูจนบอดสนิท

ปลาเผาโผล่ขึ้นมาจากเงาใต้ท้อง 

ด้วยความช่วยเหลือของบัวลอยที่ใช้เงาตรึงขาปูไว้ แล้วใช้กรงเล็บหมาป่าตะปบท้องนิ่มๆ จนของเหลวทะลัก

และสุดท้าย...

อคินกระโดดเหยียบก้ามที่ขาด ส่งตัวลอยขึ้นไปอยู่เหนือหัวบอส แล้วปักดาบลงมากลางกระหม่อม

" [ฟาดฟัน] !"

สวบ!

ดาบอาบพลังวิญญาณทะลุเปลือกเหล็กไหลจมมิดด้าม!

ร่างยักษ์กระตุกเกร็งสองสามครั้ง ก่อนจะแน่นิ่งไปพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนค่าประสบการณ์ที่รัวเหมือนปืนกล

...

[ระยะเวลาคงเหลือ: 00:59:59]

เปลวไฟสีส้มลุกโชติช่วงตัดกับความมืดมิดของป่าชายเลน

แต่คราวนี้ กองไฟนั้นมีขนาดมหึมา สูงท่วมหัวอคินไปไกล

ซากศพของเมิร์ก ฟร็อกเกอร์, ปูยักษ์, และมอนสเตอร์ระลอกแล้วระลอกเล่าที่ดาหน้าเข้ามาหาอคิน

บัดนี้ถูกกองรวมกันและเผาทำลายจนสิ้นซาก จำนวนของมันมากกว่าปกติถึง 5 เท่า

ตูม และ ตาม ทหารยามกะเช้าที่เพิ่งเดินมาเปลี่ยนเวร ยืนตะลึงมองภาพตรงหน้าด้วยความสยดสยอง...

ชายหนุ่มในชุดเกราะหนังปะติดปะต่อ ยืนอยู่หน้ากองเพลิงมหึมา 

เงาของเขาถูกเปลวไฟยืดจนดูสูงใหญ่เกินจริง 

มือข้างหนึ่งถือโล่ที่เปื้อนเลือดสีเขียวและฟ้าจนดูไม่ออกว่าเป็นไม้ 

อีกมือลากซากก้ามปูยักษ์ที่ใหญ่พอๆ กับรถจักรยานยนต์ออกมาจากกองไฟ

เขากำลังยืนเช็ดเลือดออกจากดาบด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม... 

รอยยิ้มที่ดูใสซื่อบริสุทธิ์ ราวกับคนสวนที่เพิ่งตัดหญ้าเสร็จ ไม่ใช่คนที่เพิ่งฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มอนสเตอร์ไปครึ่งป่า

"โอ้! พวกพี่ตูม พี่ตามมาแล้วเหรอครับ!"

อคินหันมาเห็นพวกเขา โบกมือทักทายอย่างร่าเริง

"วันนี้ผมเคลียร์ให้เหี้ยนเลยนะ รับรองคืนนี้นอนหลับสบาย ไม่มีตัวอะไรกวนใจแน่นอน!"

ทหารยามทั้งสองกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก มองดูแววตาที่ใสซื่อของอคิน สลับกับภูเขาซากศพเบื้องหลัง

ความรู้สึกเคารพยำเกรงปนหวาดกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในใจพวกเขา... คนคนนี้... ไม่ใช่แค่คนบ้าที่เลี้ยงแมวแล้ว

"คะ... ครับ คุณอคิน... ขอบคุณมากครับ..."

อคินยิ้มกว้าง โดยไม่รู้ตัวเลยว่า ในสายตาคนอื่นตอนนี้ เขาดูเหมือน 'นักรบผู้บ้าคลั่ง' มากกว่ามนุษย์เดินดินธรรมดาไปเสียแล้ว

ชายหนุ่มขอตัวแยกออกมา เขาเดินไปอาบน้ำที่ห้องน้ำส่วนกลาง 

ล้างคราบเลือดและโคลนออกจากร่างกาย ก่อนจะเดินขึ้นบันไดวนกลับไปบนบ้านต้นไม้

เขาจัดการถอดชุดเกราะและอุปกรณ์ที่ทำขึ้นเองอย่างทะนุถนอม วางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบที่มุมห้อง

ติ๊ง!

[แจ้งเตือนระบบ: เวลาเชื่อมต่อใกล้หมด]

[กรุณาเตรียมตัวเข้าสู่โหมดพักผ่อน]

"เฮ้อ... เวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอสินะ"

อคินทิ้งตัวลงนอนบนฟูกนุ่มที่เดิม ท่าเดิม ความรู้สึกหนักอึ้งเริ่มคืบคลานเข้ามาที่เปลือกตา ไม่ใช่แค่ความง่วง แต่เป็นความรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะ 'ปิดระบบ'

แขนขาเริ่มชาจนขยับลำบาก... สติเริ่มพร่าเลือน

"ฝันดีนะ... แต้ม... หวังว่าพรุ่งนี้จะได้เจอนายนะ..."

เขาพึมพำเสียงแผ่ว พลางมองหาเจ้าแมวคู่ใจ แต่สายตาของเขากลับเห็นเพียงความว่างเปล่า

ความมืดเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะ...

วินาทีที่อคินหลับตาลง นาฬิกานับถอยหลังบนหน้าจอระบบก็แตะที่เลขศูนย์พอดี

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 00:00:01]

[สิ้นสุดการเชื่อมต่อ]

ในความเงียบสงัดของบ้านต้นไม้ ไม่มีใครเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างของชายหนุ่ม...