ธรรมดาจากนั้นเขาก็ติดกล้องเล็กขนาดจิ๋วไว้ตรงช่องลมในห้องน้ำของเขาเพราะห้องนี้เป็หอเก่า ห้องน้ำบางห้องติดกันเพียงผนังยิปซัมและใช้ ช่องลมร่วม
เขาเริ่มติดตามเธอแบบจริงจังทุกเช้าเขาจะรู้ว่าเธอใส่อะไร ตอนเธอซื้อน้ำเต้าหู้ตรงปากซอย เธอชอบไม่ใส่น้ำตาล เขาเดินห่างๆห้าก้าว บางครั้งก็สิบ เธอไม่เคยหันมาหรือระแวง
เหมือนเธอ “เชื่อในความปลอดภัย”มากเกินไป
เขาซ่อนกล้องเล็กอีกตัวไว้ในรูโบ๋เหนือประตูอีกตัวฝังไว้ในนาฬิกาปลุกที่เขานำไปวางให้ตอน “ช่วยเ้าของที่พักซ่อมไฟ” เธอไม่อยู่วันนั้น เขาแค่บอกแม่บ้านว่ามีคำสั่งซ่อม
ไม่มีใครรู้
เขาใช้เวลาดูคลิปเธอก่อนนอนทุกคืนคลิปที่เธอเช็ดตัว คลิปที่เธอเปลี่ยนชุด และคลิปที่เขาชอบที่สุด ตอนเธอนอนหงายกางเกงในสีขาวแนบกับผิวเรียบเนียน ไม่มีอะไรมาก แต่มันคือ “ความลับ” ที่เขาแอบมองเพียงคนเดียว
ทุกครั้งที่เขาช่วยตัวเองเขาจะวางผ้าเช็ดหน้ารองข้างๆ วางกางเกงในของเธออีกตัวไว้ใกล้จมูก สูดลมหายใจเหมือนกำลังดมดอกไม้ต้องห้ามเหมือนกำลังสูดกลิ่น “ชีวิตของเธอ” เข้าปอด...
ไม่ได้ทำอะไรเธอมากไปกว่านั้นเขาไม่กล้า แต่ความ้ามันมากขึ้นทุกคืน จนบางครั้ง...เขารู้สึกเหมือนร่างกายไม่ใช่ของเขาแล้ว เสียงฝักบัวเปิดดังขึ้นอีกครั้งคืนนี้ เขาเดินเข้าไปในห้องของตัวเองหยิบรีโมต กดเปิดกล้องชุดที่ 3
ภาพที่เห็นในจอ เธอยืนหันหลังอยู่ตรงกระจก ถอดเสื้อชั้นในออกช้าๆ
“เธอ ไม่คิดหรอก ว่ามีคนอยู่แค่ห้องข้าง ๆที่เห็นทุกอย่าง”
2K
