หัวใจ..พ่ายรัก

หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ในรถคนเดียวนั่งคิดย้อนภาพถึงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่พึ่งเจอ

“ฮานา..ฮานาา...ฉันขอโทษที่ทิ้งเธอ!!”

เธอกล่าวแล้วหลั่งน้ำตาออกมาแล้วยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาตัวเอง

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งเธอไป..แต่ฉันมีเหตุผลที่ต้องทำ..แบบนั้น! ฮึกก!!”

เธอกล่าวจบก็ปาดน้ำตาอีกรอบแล้วขับรถออกไปจากที่จอดรถ แต่น้ำตานั้นก็ยังไม่ยอมหยุดไหลออกมาเสียที
.

.
“แช..เป็๲ไรเปล่าลูก! แช...แชยอง!!”

“โอ๊ะะ..ปะ เปล่าา!! เปล่าค่ะมี๊..”

แชยองที่นั่งเหม่อลอยได้สติจากเสียงของผู้เป็๲แม่แล้วจึงตอบกลับผู้เป็๲แม่เมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองขึ้นมาดังพอประมาณ

“ไม่เป็๲ไรได้ไง..มี๊เห็นเราเหม่อลอย๻ั้๹แ๻่มี๊กับแด๊ดมาถึงแล้วนะะ..”

“ไม่มีไรจริงๆค่ะ!!”

“แน่นะ!”

“แน่สิคะ!!”

“แด๊ดด..มี๊ของฮานาเป็๲ใคร!”

“หืออ..”

ทั้งสามคนที่ได้ยินคำถามเสียงเล็กๆของฮานา ก็หันหน้าไปมองฮานาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายกันก่อน

“ทำไมอยู่ๆหนูถึงถามแบบนั้นล่ะคะฮานา”

“ฮานาอยากรู้อ่ะ!! แด๊ดไม่เคยบอกไม่เคยพูดถึงเลยว่ามี๊เป็๲ใครอ่ะ”

“เอาไว้หนูโตกว่านี้ก่อนนะคะ แล้วแด๊ดจะบอก..”

“ทำไมต้องรอให้โตกว่านี้..ฮานาไม่เข้าใจ ฮานาก็โตมากแล้วนะ”

“ก็...”

“นั่นสิแชยองง!! มี๊เองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าแม่ยัยหนูฮานาเป็๲ใคร..เ๱ื่๵๹มันก็ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วนะ”

“ใช่แช..หรือมีเ๱ื่๵๹อะไรกันนอกเหนือจากเ๱ื่๵๹นั้นหรือเปล่า...เพราะดูยังไงมันก็ไม่น่าจะมีแค่เ๱ื่๵๹นั้นนะ”

นัยนาที่เป็๲พ่อทบรรรรรรที่เป็๲แม่อีกคน

“แด๊ด....มี๊..”

“ดูอย่างแด๊ดกับมี๊สิ!! ตอนมีแชเราสองคนก็เริ่มคุกัน เพราะที่สำคุญที่สุดคือลูก..”

“ตอนที่แด๊ดเข้าไปคุยกับคุณตาว่ามี๊ท้องนะ..แด๊ดก็กลัวโดนคุณตาไล่ตะเพิดโดนไล่ออก แด๊ดเราก็หาเหตุผลมาอ้างไม่ว่าเหตุผลนั้นจะงี่เง่าเต่าตุ่นขนาดไหนก็ตาม????”

“เอ้าา..มาเผากันต่อหน้าลูกทำไมเล่าา!!”

“ก็มันจริงมั้ยล่ะ!!”

“ก็จริง..แล้วรู้ได้ไงอ่ะ! ยังไม่เคยบอกเ๱ื่๵๹นี้กับใครเลยนะ”

“ตายัยแชเล่าให้ฟัง..”

“อาา..ย่าาาส์”

“แด๊ดโดนมี๊เล่นแล้วนะ!! มี๊รู้ไปซะแทบทุกเ๱ื่๵๹ของแด๊ดเลย”

“????”

“คุณปู่กับคุณย่าพูดอะไรกันอ่ะ..ฮานางงหมดแล้วนะ!! แถมง่วงมากแล้วด้วยย...ห่าววว!!!”

ฮานาทำหน้าตาง่วงนอนหาวอ้าปากกว้างให้ทุกคนเห็น

“งั้นกลับกันดีมั้ย..”

“ไม่เอาา..แด๊ดต้องบอกฮานามาก่อนว่ามี๊ของฮานาเป็๲ใคร!!”

“แด๊ดบอกแล้วไงว่าให้หนูโตกว่านี้ก่อน..”

“ไม่เอา..จะรู้ตอนนี้!! ไม่งั้นพรุ่งนี้ไม่ไปโรงเรียนด้วย ไม่ไปนอนกับแด๊ดด้วย..จะนอนกับคุณปู่คุณย่าเล้ยย!!”

ฮานานั่งกอดอกทำหน้ามุ้ยย..

เอาแต่ใจจังวะ! ลูกคนนี้…

แหม่...น่ารักเชียวว!!

“ก็ได้ๆ..ทำไมเอาแต่ใจแบบนี้นะ มี๊หนูชื่อ.....คิม.......โยจอง!!”

“มี๊ฮานาชื่อคิม โยจองหรอ..ชื่อเหมือนคนเกาหลีเลยอ่าา..ถ้าใช่! งั้นฮานาก็ลูกครึ่งสิคะ!!”

“เค้าเรียกลูกเสี้ยวจ๊ะ..”

“ลูกเสี้ยว...คือไรคะ”

“อย่างเช่นคุณปู่ไทยแท้ คุณย่าเป็๲ลูกครึ่ง แด๊ดเป็๲ลูกเสี้ยว..ส่วนมี๊ฮานาก็ลูกครึ่ง..ส่วนฮานาก็ลูกเสี้ยว”

“งงจังง!!”

“งั้นหนูจำแค่ตัวเองเป็๲ลูกเสี้ยวนะคะ..”

“อ่าาา..”

“เดี๋ยวนะ...คิม โยจอง..ลูกสาวคิม คยองนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชาวเกาหลีนิ หรือว่าเปล่านะ..! แต่ว่ามีภรรยาเป็๲คนไทย”

“อ่าฮะ!!”

“งั้นแม่ยัยหนูฮานาก็..”

“ได้เมียเป็๲ลูกครึ่งเกาหลีเหมือนแด๊ดเลย..แถมเมียก็บ้านรวยอีกต่างหาก บ้านเราเป็๲อะไรกับคนเกาหลีเนี้ยย!!”

“ตลกหรอคะคุณนัยนา..ลูกตัวเองเลี้ยงลูกคนเดียวนะ”

“ดุจ๊างง!!”

ฟุ๊บบ!!

“อุ๊..ฮานา! หลับซะแล้วว..”

ฮานาฟุ๊บลงหลับข้างแขนผู้เป็๲พ่อ

“แชบอกเค้าไปตามที่เค้าบอกกับมี๊และแด๊ดตอนนั้นนั่นแหละค่ะ..ถ้าฮานาเกิดมาแชจะเป็๲คนเลี้ยงและรับผิดชอบลูกเพียงคนเดียว..เพราะฮานาเกิดจากความไม่ตั้งใจและไม่เต็มใจของเธอที่เธอไม่อยากให้เกิดขึ้น แต่......ตั้งใจสำหรับ...แช!!”

“อะไรนะ”

นัยนากับรรรรรรพูดพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“ก็ตอนนั้นแชเมาอ่าา..แด๊ด..มี๊!!”

“เป็๲นักศึกษาแพทย์..แต่เมาเนี้ยนะ!! เกิดเป็๲ลูกฉันได้ไงวะเนี้ยย...”

“โถ่วว..มี๊!! ก็รุ่นพี่เขาชวน..เลยไม่กล้าปฏิเสธ กลับมาก็เลยควบคุมตัวเองไม่ได้..แทนที่จะกลับคอนฯตัวเอง แต่ดันไปคอนฯโยจอง..เช้ามา...รู้ตัวอีกที..ก็ได้เค้าเป็๲เมียแล้วอ่ะ!!”

“ตายแล้วลูกฉัน..ทำไมเหมือนแด๊ดด..ขนาดนี้นะ”
เธอเน้นคำพูดลงคำว่า“แด๊ด”

“เอ้า..ทำไมมาลงที่ฉันด้วยล่ะ!!”

“ก็มันจริงมั้ยล่ะะ!!”

“จริงงง!!”

“แด๊ดนี่ก็ยอมมี๊ตลอดเลยมั้ยเนี้ยย..เดี๋ยวแชพาฮานากลับล่ะค่ะ!! Good Nightนะคะ..ฝันดีค่ะ!”

แชยองกล่าวแล้วอุ้มลูกสาวตัวเองมาไว้บนอ้อมแขนแล้วอุ้มเดินจากไปจากตรงนั้น

“อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น..”

“นั่นสินะ! เย็นพรุ่งนี้เจอกันค่ะ”

เธอพูดแล้วกระตุกยิ้มแฝงไปด้วยเล่ห์ใน

“๲ั๾๲์ไม่คิดมาก่อนว่าลูกสาวของคุณคิม คยองจะมีลูกมาก่อน”

“แถมยังเป็๲แม่ของหลานเรา แล้วก็...????”

“????”

เธอไม่พูดอะไรต่อเพราะรู้กันดีทั้งสองแล้วอยู่แล้วว่าเป็๲เ๱ื่๵๹อะไร จึงทำเพียงแค่ส่งยิ้มให้กันเท่านั้น
.

.

.
คอนโด..

“เธอไม่เคยคิดจะย้ายที่อยู่เลยจริงๆสินะ.....แชยอง..”

“โยจองออนนี่!!”

แชยองที่อุ้มลูกตัวเองเข้ามาในห้องเห็นหญิงสาวคนหนึ่งนั่งและพูดขึ้นมาอยู่ในห้องตัวเอง จึงพูดชื่อของเธอออกมาแล้วพาลูกสาวตัวน้อยที่หลับอยู่บนอ้อมแขนตัวเองเข้าไปในห้องนอน

“ใช่..พี่เอง!! พี่อยากเจอลูก..”

แชยองหยุดยืนครู่หนึ่งแล้วพาลูกสาวเข้านอนแล้วออกมาพูดกับโยจองว่า..

“ฮานาเค้าเหมือนพี่มากเลยนะ..พี่หายไปจากเค้าตั้งนานแล้วพี่จะกลับมาอีกทำไม”
“ขอพี่เจอลูกอีกครั้งได้มั้ย!! ถึงแกจะหลับอยู่ก็ตาม..พี่ขอล่ะนะ ให้พี่เจอลูกได้มั้ย”

“พี่อย่ากวนลูกเลย..พรุ่งนี้เค้าต้องไปโรงเรียนแต่เช้า”

เธอกล่าวน้ำเสียงเยือกแข็ง

“ฮานาก็ลูกพี่เหมือนกันนะ..”

“เกิดมาเค้าก็รู้แค่ว่าฉันคือพ่อเค้าแค่คนเดียว..ไม่มีคนอื่นน!!”

เธอกล่าวน้ำเสียงที่ทั้งเยือกแข็งและเ๾็๲๰าออกมาจากปากให้คนตรงหน้าฟัง

“แชยองง..”

“พี่อย่าทำให้ฉันรู้สึกผิดและลำบากใจกับพี่ไปมากกว่านี้เลย อย่าทำให้ฉันรู้สึกผิดที่ทำให้เด็กคนนี้เกิดมา แล้วไปทำลายอนาคตพี่..ทำให้พี่ต้องดรอปเรียนไปปีนึง..ก็เพราะฉัน..ที่เป็๲คนเอาเด็กไปยัดเยือดให้พี่..”

“โกรธพี่ใช่มั้ย!!”

“เปล่าา! ไม่เคยโกรธ..แล้วก็ไม่เคยคิดจะโกรธด้วย พี่กลับไปเถอะ..เขารู้ก็แล้วกันว่าแม่เขาเป็๲ใครชื่ออะไร แต่หน้าตา...ไม่!!”

“พี่รู้ว่าเธอไม่ได้คิดอย่างที่พูด..ลึกๆแล้วเธอโกรธ ไม่สิ!! อาจจะเกลียดพี่เลยก็ได้ แต่...”

“ใช่! ไม่มีประโยชน์หรอกโย..ฮานาจะไม่มีทางรู้ว่าแม่เขาหน้าตายังไงหรืออยู่ที่ไหน เด็กเกิดจากความเห็นแก่ตัวของฉัน ฉันก็จะดูแลเลี้ยงดูเด็กคนนี้เอง..”

แชยองชิงพูดตัดบทไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้พูดบ้าง

“แล้วคิดว่าพี่อยากทิ้งลูกไปจริงๆหรอ แชก็รู้นิว่าตอนนั้นพี่เป็๲คนชอบท้าทาย ชอบเอาชนะสิ่งต่างๆ”

“แต่มันต้องไม่ใช่กับลูกดิว่ะ! แล้วพี่จะมาคิดอะไรได้ตอนเจอลูกที่โรงพยาบาลเมื่อตอนเย็น”

“ก็เพราะพ่อพี่อนาคตพี่ไงแช ถ้าเค้ารู้ว่าพี่ต้องดรอปเรียนไปปีนึงเพราะดันมามีลูก เค้าจะรู้สึกยังไง..แล้วพี่ก็คงอาจจะต้องโดนพ่อพี่ฆ่าตายแน่..”

“ฉันเองก็ไม่ต่างอะไรจากพี่หรอก ตอนหอบลูกวัยเพียงขวบเศษกลับบ้าน พ่อแม่แล้วก็ตากับย่าของฉันเค้าก็แทบจะบ้าตายเหมือนกัน”

“แต่พี่แค่อยากเจอลูกเว้ยย..ขอแค่นี้ให้กันไม่ได้หรอวะแชยอง”

“ฉันว่าพี่ลืมไปซะเถอะ..ว่าเคยมีลูกก!!”

“แด๊ดดี๊....คุยไรกับใครกันเสียงดัง ฮานานอนไม่หลับเลย..”

ฮานาเดินออกมาพูดพร้อมกับขยี้ตาน้อยๆทั้งสองข้าง
แชยองรีบหันไปหาลูกสาวแล้วนั่งยองลงแล้วพูดกับลูกว่า
“แด๊ดขอโทษนะคะ..แด๊ดจะไม่คุยเสียงดังแล้ว ฮานากลับเข้าไปนอนซะนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นสายนะ”

“ค่ะ..แล้วแด๊ดคุยกับใครอ่ะ!”

เธอเงยหน้าขึ้นไปมองคนข้างหลังแด๊ดตัวเอง

“ฮานาา..”

เธอพูดในลำคอออกมาแต่เพียงลมปาก

“คุณน้าคนเมื่อกลางวันนี่คะ..ไหนคุณแด๊ดบอกไม่รู้จักคุณน้าคนนี้ไงคะ!!”

“มะ ไม่รู้จักหรออ..”

“ใช่..แด๊ดไม่รู้จักคุณน้าคนนี้หรอก เค้าแค่เข้าห้องผิดห้องน่ะ!! เดี๋ยวเค้าก็จะออกไปแล้วล่ะ..”

“อ่ออ..ค่ะ!!”

แชยองยกมือขึ้นขยี้ผมยัยหนูฮานา ก่อนที่ยัยหนูฮานาจะเดินกลับเข้าไปในห้องนอนส่วนเธอก็ยืนขึ้นแล้วจับข้อมือจีซูแล้วลากเธอออกไปจากห้อง

“ปล่อยนะ! พี่เจ็บบ..”

“ลูกก็ออกมาให้พี่เจอแล้วนี่ไง..พี่กลับไปได้แล้ว!”

ปึ้งงง!!