* ณ โถงภารกิจ สำนักมารไร้เงา *
ไป๋ลั่วเดินขากะเผลกกลับเข้ามาในเขตสำนัก สภาพของเขาดูย่ำแย่กว่าตอนออกไปเสียอีก เสื้อผ้าชุ่มโชกไปด้วยเืผสมโคลน
แต่ในแววตากลับมีความพึงพอใจลึกๆ ในถุงผ้าข้างเอวที่ยึดมาจากศิษย์รุ่นพี่สามคนนั้น มีหินมารระดับต่ำอยู่ 5 ก้อน และโอสถรักษาาแชั้นเลวอีก 2 เม็ด ซึ่งถือว่าเป็โชคลาภสำหรับศิษย์ใหม่
"ส่งภารกิจ..."
ไป๋ลั่วโยนถุงใส่ซากงูกระดูกแก้ว (ส่วนที่เหลือจากการกิน) และหัวใจของมันลงบนเคาน์เตอร์ไม้เก่าๆ ศิษย์รับภารกิจที่นั่งทำหน้าเบื่อหน่ายเปิดถุงดู แล้วเลิกคิ้วสูง
"โอ้... งูกระดูกแก้ว? เ้าฆ่ามันคนเดียวรึ? ฝีมือไม่เลวสำหรับศิษย์ใหม่"
เขาโยนถุงหินมาร 10 ก้อนกลับมาให้ไป๋ลั่ว "นี่ส่วนแบ่งของเ้า"
ไป๋ลั่วรับถุงเงินมา เตรียมจะหันหลังกลับเพื่อไปหาที่รักษาตัว แต่ทว่า...
ปัง!
ฝ่ามือขนาดใหญ่เท่าใบลานฟาดลงบนเคาน์เตอร์ข้างตัวเขา เสียงดังสนั่นจนไม้หนาๆ แตกร้าว บรรยากาศในโถงภารกิจเงียบกริบลงทันที ศิษย์รอบข้างรีบถอยห่างเป็วงกว้าง ราวกับเห็นโรคระบาด
"เ้าเองสินะ..."
เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยจิตสังหารดังขึ้นจากด้านหลัง ไป๋ลั่วค่อยๆ หันกลับไปมอง เบื้องหน้าของเขาคือชายร่างั์สูงกว่าสองเมตร กล้ามเนื้อปูดโปนจนเส้นเืปูนออกมาเหมือนตัวหนอน ิัมีสีแดงระเรื่อและแผ่ไอร้อนออกมาตลอดเวลา สัญลักษณ์ของระดับพลัง
ขั้น 4: โลหิตเดือด
"กู่หมาน! นั่นมัน 'กู่หมานจอมคลั่ง'!"
เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบทิศ "ได้ยินว่าน้องชายมันพาพวกไปดักปล้นศิษย์ใหม่ที่บึงทมิฬ... อย่าบอกนะว่า..."
กู่หมานก้มหน้าลงมองไป๋ลั่ว ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ "ข้าจำกลิ่นเืบนตัวเ้าได้... มันเป็กลิ่นเืของ 'อาซาน' น้องชายข้า" แรงกดดันระดับ 4 กระแทกใส่ร่างไป๋ลั่วจนเขาทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น กระดูกทั่วร่างลั่นเอี๊ยดอ๊าดเหมือนจะแตกหัก
"เ้าฆ่ามัน... ใช่ไหม?" กู่หมานถามเสียงเย็น
ไป๋ลั่วพยายามยันตัวลุกขึ้น แม้ขาจะสั่นเทา "พวกมัน... จะฆ่าข้าก่อน" เขาตอบเสียงเรียบ ไม่มีความสำนึกผิดในแววตา
"ดี!" กู่หมานแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม
"ในสำนักมาร การฆ่ากันไม่ใช่เื่ผิด... ข้าจะไม่ร้องเรียนผู้าุโ" "แต่ข้าจะ 'สั่งสอน' เ้าเองว่าการไปแหย่รังแตนมันมีจุดจบยังไง!"
ตูม!
โดยไม่ทันตั้งตัว กู่หมานเตะเสยเข้าที่ชายโครงของไป๋ลั่วเต็มแรง ความเร็วของขั้นโลหิตเดือดนั้นเหนือกว่าขั้นกรุยเส้นเอ็นของไป๋ลั่วราวฟ้ากับเหว!
"อั่ก!"
ร่างของไป๋ลั่วปลิวลอยละลิ่วไปกระแทกเสาหินกลางโถงภารกิจ เืสดๆ พุ่งออกจากปาก ซี่โครงซีกขวาหักสะบั้นไปสามซี่ทันที ความเ็ปแล่นพล่านจนตาพร่ามัว
"ลุกขึ้นสิวะ!"
กู่หมานพุ่งตามเข้ามา มือใหญ่คว้าคอเสื้อไป๋ลั่วแล้วยกขึ้นลอยเหนือพื้น ก่อนจะระดมหมัดชกเข้าที่ท้องและใบหน้า
ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!
แต่ละหมัดหนักหน่วงเหมือนถูกค้อนเหล็กทุบ ไป๋ลั่วไม่มีโอกาสได้ตอบโต้ เส้นใยโลหิตที่เขาภูมิใจ... ยิงไม่ออกด้วยซ้ำเพราะถูกอัดจนตั้งสมาธิไม่ได้ "แค่ก... แค่ก..."
ไป๋ลั่วสำลักก้อนเื ใบหน้าบวมปูดจนจำเค้าเดิมไม่ได้ สติของเขาเริ่มเลือนราง ตราประทับทาสมารที่หน้าผากเต้นตุบๆ แต่มันไม่ช่วยอะไร มันกลับดูดพลังชีวิตเขาหนักกว่าเดิมเพื่อซ่อมแซมร่างกายที่พังยับเยิน
"นี่น่ะหรือคนที่ฆ่าน้องข้า?
กระจอก!"
กู่หมานง้างหมัดสุดท้าย รวบรวมปราณโลหิตเดือดจนหมัดกลายเป็สีแดงฉาน "ตายซะ!"
‘ข้าจะตาย... ตรงนี้งั้นรึ?’ ‘ยังไม่ได้แก้แค้น... ยังไม่ได้ฆ่าเฉินเสวียน...’ สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวไป๋ลั่วตื่นขึ้นในเฮือกสุดท้าย เขาไม่กัน... ไม่หลบ... แต่เขารวบรวมพลังมารทั้งหมดที่เหลืออยู่ ไปไว้ที่ "ปาก"
ในจังหวะที่กู่หมานชกเข้ามา ไป๋ลั่วอ้าปากกว้าง
ฉึก!
ไม่ใช่การกัด... แต่เขาพ่น "เข็มโลหิต" ที่ควบแน่นจากเืในปาก พุ่งสวนเข้าไปที่ "ดวงตาซ้าย" ของกู่หมานในระยะเผาขน!
"อ๊ากกกกกกก!"
กู่หมานร้องลั่น ปล่อยมือจากไป๋ลั่วแล้วกุมตาซ้ายที่มีเืไหลทะลัก เข็มโลหิตนั้นเจาะทะลุลูกตาเข้าไปถึงประสาทตา แม้จะไม่ถึงสมองแต่ก็สร้างความเ็ปมหาศาล
ร่างของไป๋ลั่วร่วงลงพื้นดั่งผ้าขี้ริ้ว เขาตะเกียกตะกายถอยหนีด้วยแขนข้างเดียวที่ยังใช้การได้
"ไอ้เศษสวะ! ข้าจะฉีกเ้าเป็ชิ้นๆ!"
กู่หมานที่บ้าคลั่งกว่าเดิม (สมฉายาจอมคลั่ง) ปล่อยจิตสังหารรุนแรง ทุบพื้นจนหินแตกกระจาย เตรียมจะพุ่งเข้าไปขยี้หัวไป๋ลั่วให้แหลก
"พอได้แล้ว!"
เสียงตวาดดั่งระฆังทองคำดังก้องกังวาน คลื่นพลังที่มองไม่เห็นกระแทกร่างของกู่หมานจนกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ชายวัยกลางคนสวมชุดคลุมสีม่วง (สัญลักษณ์ของผู้คุมกฎ) เดินลอยตัวลงมาจากชั้นสองของโถงภารกิจ ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงอำนาจ
"โถงภารกิจห้ามส่งเสียงดังรบกวนผู้อื่น" ผู้ คุมกฎเอ่ยเสียงเรียบ "กู่หมาน... เ้าทำลายเคาน์เตอร์และเสาหิน จ่ายค่าเสียหายมา 50 หินมาร"
"ตะ... แต่ท่านผู้คุมกฎ! มันทำตาข้าบอด!" กู่หมานชี้ไปที่ไป๋ลั่วด้วยความแค้น
"นั่นเพราะเ้าประมาทเอง" ผู้คุมกฎปรายตามองไป๋ลั่วที่นอนจมกองเื "ส่วนเ้า... เด็กใหม่ ถ้าไม่อยากตายก็ไสหัวไปซะ ที่นี่ห้ามฆ่ากัน... ถ้าอยากฆ่า ไปที่ลานประลอง"
กู่หมานกัดฟันกรอด ยอมจ่ายหินมารด้วยความเจ็บใจ ก่อนจะหันมาอาฆาตไป๋ลั่ว
"ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้สวะ... ครั้งหน้าถ้าข้าเจอเ้านอกเขตปลอดภัย ข้าจะเลาะกระดูกเ้าออกมาทีละชิ้น!"
มันเดินกุมตาจากไปพร้อมกับลูกสมุน ทิ้งรอยเืหยดเป็ทาง
ไป๋ลั่วนอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ ไม่มีใครเข้ามาช่วย... ไม่มีใครสนใจ ศิษย์คนอื่นเดินข้ามร่างเขาไปส่งภารกิจราวกับเขาเป็ก้อนหิน
ไป๋ลั่วกัดฟัน ขยับร่างที่กระดูกหักหลายท่อน ลากตัวเองไปกับพื้นอย่างน่าเวทนา ‘เจ็บ...’ ‘นี่คือความแตกต่างของพลัง...’ ‘เส้นใยของข้าเจาะิัขั้นโลหิตเดือดไม่เข้า... แรงกายของข้าสู้มันไม่ได้เลย...’
เขาคลานออกมาจากโถงภารกิจ มุ่งหน้าสู่ป่ารกทึบหลังเรือนพักคนงาน เขา้าที่ซ่อน... และ้า "อาหาร" อย่างเร่งด่วนเพื่อซ่อมแซมร่างกาย ดวงตาที่บวมปูดของไป๋ลั่วฉายแววอาฆาตที่รุนแรงกว่าเดิม
"กู่หมาน..." เขาเคี้ยวเืในปากกลืนลงคอ
"ตาข้างนั้นข้าขอรับไว้ก่อน... ส่วนชีวิตของเ้า... ข้าจะกลับมาเอาคืนแน่!"
26K
