[ติ๊งงงง!!!]
[ระบบศาสตราวุธทำงาน]
[ระบบศาสตราวุธจะทำให้อาวุธที่ผู้ใช้ถืออยู่เเข็งเเกร่งเพิ่มขึ้นเเละมีอาคมมนต์ขลัง ขนาดมหาศาลตามเเผ่นดินเเละกำลังทหารที่อยู่ในรวมถึงผู้คนที่นับถือเเละเลื่อมใส่ทั้งหมดนี้ การจะบวกพอยต์ของท่าน 1 เเต้มต้องมีผู้เลื่อมใส่ท่าน1พันคน ถ้ามีผู้คนที่ยอมสละชีพเพื่อท่าน1คนต่อ1เเต้ม]
[เก็บให้ได้10เเต้มเพื่อปลดล็อคสกิลต่าง]
[กรุณาตั้งชื่ออาวุธ]
พระเ้าเอกทัศน์ใกับสิ่งที่เกิดขึ้นเเต่ไม่นานนักเขาก็กลับมาเปลี่ยนเป็ท่าทีสุขมอีกครั้ง "ทองดีเเกไม่เห็นสิ่งที่ลอยอยู่บนอากาศจริงๆใช่ไหม?"
"พะย่ะค่ะ! ข้าพระพุทธเ้าไม่เห็นเลยเเม้เเต่นิดเดียว!"
"ดาบเล่มนี้มันมีที่มาเยี่ยงไรกันหนอ?"ผมพูดพรางใช้นิ้วมือรูดที่ปลายคมดาบซึ่งผมรู้สึกว่ามันไม่คมเลยจึงเริ่มออกเเรงใช้นิ้วชี้กดลงไปที่ปลายด้ามดาบเเละรูดลงอย่างรวดเร็ว ปรากฏว่านิ้วมือของผมก็ไม่ได้รับาเ็เลย"ดาบเล่มนี้ไร้คมดาบงั้นรึ?"
"ดาบเล่มนี้เป็ดาบที่คู่บ้านคู่เมืองมาตั้งเเต่สมัยพระเ้าอู่ทอง เเต่ไมใ่มีใครเคยได้ถือมันเพราะความคมของมันทำให้เพียงเเค่จับด้ามดาบมือก็เป็รอยบาดไปทั่วเเล้ว เเต่การที่พระเ้าเอกทัศใช้นิ้วมือถูคมดาบอย่างเเรงเเสดงว่าดาบเล่มนั้นพระเ้าอู่ทองที่อยู่บน์ได้เลือกนายเเล้ว ท่านคือผู้ที่์ส่งมาพะยะค่ะ"
ผมรีบออกไปจากโรงหลอมเหล็กเเละฟันเข้ากับชุดเกราะเหล็กชั้นเยี่ยมที่อยู่ข้างนอก ปรากฏว่าคมดาบเล่มนี้ตัดเกราะขาดราวกับเต้าหู้ ผมตาเบิกค้าง สูดหายใจลึกลองเอาดาบมารูดกับนิ้วมืออีกครั้งปรากฏว่าคมดาบของมันฟันผมไม่เข้า ผมรีบทิ้งดาบนั้นเสียเเละดึงดาบของทองดีออกมาใช้นิ้วตนเองรูดดังเดิมปรากฏว่าเืใหลออกมา
พระเ้าเอกทัศหันไปมองดาบเล่มนั้นที่ตกลงพื้นมันคมจนเสียบลึกไปในดินจนมิดด้ามดาบ
"อย่างนี้นี้เอง ดาบเล่มนี้คมกริบมากเเต่มันจะไม่ทำร้ายนายของตนเองงั้นรึ? ข้าจะเอาดาบเล่มนี้มามันชื่อว่าอันใด?"ผมเดินไปเก็บดาบเล่มนั้นมาเเละรู้สึกถึงสายสัมพันธุ์กับดาบเหมือนมีิญญาสิงสถิตอยู่ พรางมองเงาที่สลักอย่างละเอียดเกล็ดของพญานาคนั้นงดงามเเละเหลือบเเสงสีเขียวงดงามนัก
"มันชื่อว่า อนันตะเทวาพะย่ะค่ะ"
[ติ๊งงงง! นามของดาบ อนันตเทวะ]
[ระดับความคม 10]
[ระดับความทนทาน 10]
[ระดับอาคม 10]
[ค่าความเลื่อมใส่ของท่านอยู่ที่28 สามารถใช้15เเต้มอัพเกรดสายความสามารถของศาสตราวุธได้]
{สายเอราวัณ}
{สายอสูรปักษา}
{สายกาฬสีหะ}
ทันใดนั้นเอง...
ฝ่ายทหารสังเกตุการ์ณก็มาเเจ้ง
"ท่านพระยาพิชัย ฝ่ายกองทัพของกษัติรย์มังระ เเละเนเมียวสีหบดียกพวกมาเพิ่มอีกหมื่นนายเเละขุดหลุมจากนอกเมืองมาทะลุในเมืองเเละตีกรุงศรีให้เเตกจากภายในขอรับ"
'พระพิชัย...ทองดี? พกดาบคู่?รึว่าองค์รักษ์ของเราคือพระยาพิชัยดาบหักคนนั้น? ต้องใช่เเน่ๆพระชาพิชัย นามเดิมทองดีเป็ทหารเอกของพระยาตากสิน มิน่าหล่ะเห็นชอบอยู่ด้วยกัน'
หลังจากที่ได้ยินพระเ้าเอกทัศนึงอยู่พักนึงเหมือนจะครุ่นคิด' การที่ฝ่ายเนเมียวสหบดีนั้นยกทัพมากับกองทัพพระเ้ามังระนั้นไม่ควรเพราะกองทัพฝ่ายมังระจะต้องคอยตั้งรับกับฝ่ายจีนอยู่ เเละการที่ยกทัพมาทางทิศอุดรนั้นเป็กลอุบายลวงให้เรายกทหารไปตั้งป้องกันที่ทิศอุดรเป็ส่วนใหญ่ ซึ่งนั้นยิ่งเป็การโกหกเข้าไปใหญ่เพราะทางทิศอุดรมีลิโป้คอยคุมอยู่กับทหารถึง22000นายเศษ หรือก็คือ ทหารสังเกตุการ์ณคนนี้เป็สายลับสองหน้าที่ขายชาติ'
'เเละถ้าเป็เเบบนั้นจริง ฝ่ายพม่าจะต้องเข้ามาตีกรุงศรีในทิศตรงกันข้ามหรือทิศทักษิณอย่างเเน่นอน ส่วนเเผนการการโจมตีนั้นก็คือการขุดหลุมเข้ามาในเมือง เนื่องด้วยเนเมียวสีหบดีเป็คนเ้าคิดเ้าเเค้น เเน่นอนว่าต้องจู่โจมกลับด้วยวิธีการเดิมเราเพียงเเค่ให้คนขุดหลุมดักไว้ที่หน้าประตูเมืองทางทิศใต้ทหารอังวะก็จะขุดอุโมงค์เข้ามาในเมืองไม่ได้'
"ดีเลย เตรียมกองกำลังทหารทั้งหมดมาป้องกันในทิศทักษิณ!" พระเ้าเอกทัศนพูดด้วยความมั่นใจ ทหารสังเกตุการ์ณก็หน้าซีด
"ข้าพระพุทธเ้าขอประทานอภัย เเต่เหตุใดท่านจึงเอากองกำลังทหารไปรวมที่ทิศใต้ทั้งๆที่กองกำลังพม่า40000เศษจะบุกเข้ามาทางทิศอุดรพะย่ะค่ะ!"ทหารสังเกตุการ์ณถาม
"เพราะเ้าเป็คนทรยศยังไงหล่ะ? เหตุใดพม่าที่ทำากับ8กองธงเเห่งต้าชิงถึงต้องยกทัพมาตีเมืองเรา ในทิศที่มีกองกำลังทหารต้าชิงอยู่"ว่าเเล้วพระเ้าเอกทัศน์ก็ให้ทหารจับตัวเอาทหารสังเกตุการ์ณตนนั้นไปฆ่าเสีย ซึ่งก่อนฆ่าก็ได้รีดไถ่ข้อมูลของทหารสังเกตุการ์ณตนนั้นเเละขู่ว่าถ้าไม่บอกจะฆ่าบุตรภรรยาเสียให้เกลี้ยง
ทหารตนนั้นก็บอกว่าเนเมียวสีหบดีจะบุกเข้าทางเมืองธนบุรีซึ่งอยู่ทางทิศประจิม เมืองชั้นในของอาณาจักรอโยธยา
"ทองดี เเกไปเกณฑ์ทหารมา1พันคนก็พอ ขอทหารที่หน่วยก้านดีมีพละกำลังมากช่วยกันรีบเร่งขุดหลุมลึก2วาไว้ทิศประจิม เเละส่งทหารเร็วอีก200ออกไป ณ เมืองธนบุรีตามหาอุโมงค์ที่เนเมียวสีหบดีใช้ตีกรุงศรี เเละใช้ดินกลบอุโมงค์นั้นซะ ส่วนอีกด้านหนึ่งก็ให้พระยาตากเตรียมฟืนไม้มามากเเละจุดไฟเผาตรงประตูทางทิศทักษิณ
257
