เรือนกาญจนา

วันถัดมา เพื่อนสองคนของรันพากันโกรธรันมาก ที่รันติดสินใจอะไรผลีผลามแบบนี้ ดังนั้นเพื่อนทั้งสองจึงไปพบนักโบราณคดีเพื่อสืบหาคัมภีร์แม่มดด้วยกัน ปล่อยให้รันอยู่เฝ้าสำนักงานตามลำพัง

และนั่นก็ทำให้เธอได้พบกับ…

“คุณวิทย์มาได้ยังไงคะ” รันยิ้มอย่างดีใจ

“อ้าว ที่แท้เธอก็อยู่ที่สำนักงานแห่งนี้นี่เอง พอดีเลยฉันมีเรื่องจะให้เธอช่วย” กลวิทย์ทำเป็นแปลกใจ

“ว่ามาสิคะ”

“ฉันยังไม่สามารถลืมแฟนเก่าที่ตายไปแล้วได้เลย ดังนั้นฉันอยากให้เธอช่วยค้นหารูปถ่ายเกี่ยวกับดาราสาวที่ชื่อบุษบงมาให้ฉันหน่อยได้มั้ย” กลวิทย์ทำหน้าเศร้า

“ในเมื่อดาราสาวคนนั้นตายไปตั้งนานแล้ว คุณจะเอารูปเหล่านั้นไปทำอะไรคะ” รันแปลกใจ

“ฉันอยากทำคลิปภาพเพื่อรำลึกถึงบุษน่ะ” กลวิทย์กล่าว

“ได้ค่ะ งั้นวันนี้ฉันจะค้นหาให้ แล้วจะให้ฉันส่งภาพให้คุณทางไหนคะ” รันสงสัย

“line ก็แล้วกัน อะนี่นามบัตรของฉัน” กลวิทย์ยื่นนามบัตรให้

รันรับนามบัตรมาอย่างยินดี

“งั้นฉันขอตัวก่อนนะหนู” กลวิทย์กำลังจะลุกเดินจากไป แต่ถูกทักเสียก่อน

“คุณมาทำอะไรที่นี่ฮะ” กรณ์พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“อ้าวหนูนี่เอง ที่แท้ก็อยู่สำนักงานเดียวกัน” กลวิทย์แสดงสีหน้านิ่งเฉย

“อย่าเสียมารยาทสิกรณ์ เขาเป็นลูกค้าพวกเรานะ” รันดุใส่

“มาจีบเธอสิไม่ว่า” กรณ์รู้ทัน

“ไม่เอาน่ากรณ์ ถึงยังไงเขาก็เป็นผู้ใหญ่นะ” ญาปรามเพื่อน

“ดิฉันขอโทษแทนเพื่อนๆด้วยนะคะ” รันกล่าว

“ไม่เป็นไร ฉันไปก่อนนะ” กลวิทย์เดินจากไปทันที พอออกนอกสำนักงานก็แอบยิ้มมุมปาก และพึมพำว่า “ตามหาสาวสวย ง่ายแค่นี้เอง”

ทางด้านญาก็รีบจูงมือเพื่อนไปคุยกันตามลำพัง ทิ้งให้กรณ์ที่หัวเสียนั่งเฝ้าหน้าร้านให้

“มีอะไรงั้นหรอญา” รันสงสัย

“เธอรู้มั้ยว่า วัฒน์เสียใจมากเลยนะ” ญาสงสารวัฒน์

“ฉันรู้ แต่ให้ทำยังไงได้ ความรู้สึกของฉันมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว” รันจำใจต้องทำ

ญาถอนหายใจที่ตนคงไม่อาจเกลี้ยกล่อมเพื่อนได้ ก็เลยว่า “วันพรุ่งนี้ก็ไปส่งวัฒน์ที่สนามบินด้วยกันก็แล้วกัน”

“วัฒน์ไปไหนงั้นหรอ” รันสงสัย

“เขาขอย้ายไปทำงานที่ชลบุรีน่ะ”

“เอ่อ ฉันไม่ได้เจตนาให้เรื่องมันเป็นแบบนี้นะ” รันรู้สึกผิด

“เขาทนพบเห็นบรรยากาศซ้ำๆไม่ได้ ไม่เช่นนั้นก็คงไม่อาจลืมเธอได้” ญารู้สึกเห็นใจฝ่ายชาย

“สักวันเขาจะดีขึ้น และเมื่อถึงวันนั้น เขาก็จะได้ไม่เสียใจมาก” รันนึกถึงวันที่เธอต้องจากไปตลอดกาล

“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง” ญาสงสัยเมื่อเพื่อนพูดแปลกๆ

“ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่ไปพบนักโบราณคดีแล้ว เขาว่ายังไงบ้าง” รันรีบเปลี่ยนเรื่อง

“เขาบอกว่าคัมภีร์นั่นมันมีอยู่จริง แต่มันอยู่ต่างจังหวัดน่ะ” ญาเล่า

“แล้วเขาบอกที่อยู่มามั้ย” รันคิดว่าจะได้ไปหาเอง

“เขาบอกว่าจะไปหามาให้เอง คงได้ประมาณสัปดาห์หน้าพอดี” ญากล่าว

“โล่งอกไปที นึกว่าต้องออกตามหาทั่วทั้งประเทศเสียแล้ว”

“ไปอธิบายให้กรณ์ฟังดีๆล่ะ” ญาไม่อยากให้เพื่อนทั้งสองผิดใจกัน

“ขอบใจเพื่อน”

รันจึงออกไปขอโทษกรณ์ พร้อมกับอธิบายความรู้สึกของตัวเองให้เพื่อนฟัง ความจริงนั้นกรณ์ก็เข้าใจว่าเรื่องราวของความรักนั้นเปลี่ยนแปลงได้เสมอ แต่ที่กรณ์ไม่พอใจและไม่อาจเตือนเพื่อนได้ นั่นก็คือ เรื่องของกลวิทย์

แต่แล้วกรณ์ก็ต้องยอมปล่อยวาง เพราะเพื่อนมีใจให้กลวิทย์ไปแล้วจริงๆ

         และหลังจากนั้นเป็นต้นมา กลวิทย์ก็เทียวมาเทียวไปที่สำนักงานบ่อยๆ เพื่อไปหารันทุกวัน

         แม้กรณ์อยากจะขัดขวาง แต่ไม่ว่าเธอจะพูดยังไง รันก็ไม่ยอมเชื่อ ทำให้กรณ์จำต้องนำข่าวเก่าๆมาให้รันอ่าน

         และแล้วพอถึงเวลาเที่ยง กลวิทย์ก็มารับรันไปทานข้าวตามปกติ

         รันจับหนังสือพิมพ์เก่าๆ ด้วยความโกรธ เพราะในข่าว ชายคนนั้นคบกับผู้หญิงสาวๆสวยๆออกหน้าออกตาตั้งหลายคน พอเบื่อ ก็เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น

         “ข่าวพวกนี้มันหมายความว่ายังไงคะ คุณวิทย์” รันรีบถาม

         กลวิทย์ทำหน้าเศร้า และกล่าวว่า “ความจริงแล้ว ผมไม่สามารถลืมบุษบงได้เลย ผมจึงคบกับผู้หญิงไปทั่ว แต่ไม่มีใครเหมือนบุษเลยสักคน จนกระทั่งผมมาเจอรันนี่แหละครับ”

         คำว่าลืมบุษบงไม่ได้ มันทำให้รันอ่อนยวบลง และน้ำเสียงของเธอก็อ่อนลงทันที “เป็นความจริงหรอคะ”

         “ครับ แต่ถ้ารันไม่อยากคบกับผม ผมก็พร้อมที่จะไปครับ ความจริงผมก็แก่มากแล้ว ผมไม่เหมาะกับเด็กวัยใสอย่างรัน” กลวิทย์พูดเสียงเศร้า

         รันเข้าไปกอดกลวิทย์ทางด้านหลัง ทำให้เพื่อนๆพากันอึ้ง

         “รันรักคุณค่ะ คุณกลวิทย์”

         กลวิทย์ยิ้มมุมปาก เขาหันไปกอดตอบและจูบหน้าผากเด็กสาว

         กรณ์จะลุกไปขัดขวางแต่ญารีบห้ามไว้ พร้อมกับส่ายหน้าว่าไม่ควรยุ่งเรื่องส่วนตัวของเพื่อน

         กลายเป็นว่ารันคบชายแก่คราวพ่อเป็นแฟน และคบกันอย่างเปิดเผย

                            ***********************************

         และแล้วก็ถึงกำหนดฟังผลตรวจ DNA คราวนี้ญาเป็นคนพารันไปฟังผล พอไปถึงฝ่ายนิติเวชศาสตร์ ก็เห็นคุณอนุชินและภรรยานั่งรออยู่ก่อนแล้ว

         พยาบาลเห็นว่ารันธิมามาถึงแล้ว จึงเรียกให้ทั้งสองฝ่ายเข้าไปฟังผลพร้อมกัน

         “จากผลตรวจพบว่า พวกคุณทั้งสองไม่ได้เป็นพ่อลูกกันค่ะ”

         รันธิมาขมวดคิ้ว และพูดว่า “เป็นไปไม่ได้”

         “ฉันบอกเธอแล้ว เธอก็ไม่เชื่อ” อนุชินกล่าว

         “แล้วใครกัน ที่ทำร้ายแม่” รันพูดพึมพำเบาๆ

         “ความจริงแล้ว คุณอนุชินเขาเป็นหมัน คงไม่มีทางเป็นพ่อของหนูได้หรอก เห็นมั้ยว่าป่านนี้ฉันก็ยังไม่มีลูกสืบสกุลเลย” นิธิชลอธิบาย

         “แล้วทำไมพวกคุณถึงไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะคะ” รันสงสัย

         “ถ้าฉันบอก เธอจะเชื่อฉันมั้ยล่ะ” นิธิชลกล่าว

         “หนูขอโทษค่ะ ที่ปรักปรำคุณ” รันหันไปไหว้อนุชิน

         “ไม่เป็นไร งั้นฉันขอตัวก่อนนะ” อนุชินจึงพาภรรยากลับบริษัท

         ญาจึงจับไหล่เพื่อนเพื่อให้กำลังใจ

                                     ***********************************

         พอไปถึงสำนักงาน รันธิมาก็นั่งขบคิดอยู่ตลอดเวลาว่าใครกันที่ทำร้ายรวิวรรณ

         กรณ์ซึ่งได้ยินข่าวจากญา จึงรู้สึกเห็นใจเพื่อน ทำให้เธอหายโกรธเพื่อนโดยปริยาย ดังนั้นกรณ์จึงอาสาขับไปส่งเพื่อน เพราะวันนี้แฟนรุ่นใหญ่ของรันติดธุระมาไม่ได้

         ระหว่างที่นั่งรถไปด้วยกัน กรณ์ก็เลยชวนคุย “ฉันรู้จักสถานที่กู้เงินดอกเบี้ยต่ำนะ เดี๋ยววันพรุ่งนี้ฉันพาไป”

         “ขอบใจนะกรณ์ แต่ฉันสงสารแม่ นึกไม่ถึงว่าแม่ฉันจะโดนชายอื่นข่มขืน”

         “เรื่องนั้นอย่าเพิ่งรื้อฟื้นเลยนะ คนที่รู้เหตุการณ์ดีก็มีแต่แม่เธอเท่านั้น และท่านก็สะเทือนใจมากถึงขั้นไม่ยอมรับรู้เรื่องราวภายนอกอีกเลย” กรณ์รู้สึกเห็นใจครอบครัวของเพื่อน

         “นั่นรถใครน่ะ ใครกันที่มาหายาย” เมื่อมาถึง รันก็มองเห็นรถยนต์คันหรู

         รันกลัวว่าจะเป็นนักเลงเงินกู้ เลยรีบพาเพื่อนวิ่งเข้าไปในบ้าน และแล้วพวกเธอก็เห็น…