กระจกส่องใจ: วิถีแห่งการปล่อยวาง (The Mind’s Mirror)

ตอนที่ 88 — สายลมที่พัดผ่าน: อิสรภาพอันไร้ร่องรอย

ฉาก: ชานบ้านของเฉิน ยามสาย — เวลา 10.00 น. (เฉินในวัย 62 ปี)

ท้องฟ้ากว้างใหญ่ไพศาล ไร้เมฆหมอง ปรากฏแสงแดดสีทองอบอุ่นทาบทับทั่วผืนน้ำและเรือนไทยไม้สักโบราณ ลมพัดโชยเอื่อยๆ หอบเอาละอองไอน้ำและกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าริมน้ำให้ลอยล่องไปทั่วบริเวณ

บนชานเรือนในเวลานี้... ว่างเปล่าจากผู้คน

ไม่มีเซบาสเตียน ไม่มีลูคัส ไม่มีฮันส์ มาเรีย หรือดิมิตตรี ไม่มีกลุ่มผู้มาเยือน หรือผู้คนที่เคยหลงทาง ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนเองในโลกกว้างอย่างกลมกลืนและอิสระ เหลือเพียง "เฉิน" ในวัย 62 ปี ที่ยังคงนั่งสงบนิ่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้หวายคู่ใจ

ท่าทีของท่านผ่อนคลายอย่างถึงที่สุด ราวกับร่างกายและจิตใจได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับผืนฟ้า สายลม และสายน้ำรอบกาย

ฉาก: ความว่างเปล่าที่บริบูรณ์

เฉินหลับตาลงช้าๆ ลมหายใจเข้าออกแผ่วเบาและละเอียดอ่อน ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวดำเนินไปตามครรลองของธรรมชาติ โดยไม่มีความพยายาม ไม่มีเรื่องราว ไม่มีอดีต และไม่มีอนาคต มีเพียง "ปัจจุบันขณะ" ที่กว้างใหญ่ไพศาลและไร้ขอบเขต

ใบไม้ใบหนึ่งปลิดขั้วหลุดลอยลงมาจากกิ่งไม้ใหญ่ ล่องลอยตามสายลมผ่านชานเรือนไปอย่างไร้ร่องรอย เฉินแย้มรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความรื่นรมย์และความสุขอันบริสุทธิ์

ท่านค่อยๆ เอนกายพิงพนักเก้าอี้หวาย ปลดปล่อยภาระทั้งปวง ละวางทุกถ้อยคำ ทุกบทเรียน และทุกตำนานที่เคยถูกเล่าขานบนชานเรือนแห่งนี้ให้จางหายไปกับสายลม

ฉาก: บทเพลงแห่งธรรมชาติ

เสียงลมหายใจของเฉินสอดประสานเป็นหนึ่งเดียวกับเสียงใบไม้ไหวและเสียงน้ำไหลเอื่อย

ไม่มีการเริ่มต้น และไม่มีการสิ้นสุด

มีเพียงความตื่นรู้ ความเมตตา และปัญญาญาณที่ไหลรินอยู่ในหัวใจของสรรพชีวิต ตราบนานเท่านนาน