ดวงนารีปกป้อง ขอเป็นผู้กล้าสักครั้ง

ความเย็นสดชื่นนี่มันอะไรกัน ผมควรจะตายไปแล้วนี่นา ทำไมถึงมีแสงออร่าสีฟ้ามาอยู่รอบๆตัวผมกันเนี่ย อ่า สดชื่นจริงๆ จนรุ้สึกถึงพลังมาน่าที่สดใสหมุนเวียนอยู่ในกาย

วิ้งๆ จู่ๆพลังฮีลของผมก็ Lv.Max ผมรู้สึกได้
เฮือก
ผมฟื้นขึ้นมาอยู่บนตักของทีน่า ที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น ผมจึงยกมือขึ้นปาดน้ำตาของเธอ
" ฟื้นแล้ว ริวจิ ฟื้นแล้ว " ทีน่า ตะโกนบอกเจ้าหญิง โรเซ่ในทันใด
เจ้าหญิงโรเซ่ จึงเดินมาดูผม ท่าทางของเธอใจเย็นกว่าที่คิด แล้วกล่าวว่า
" ซิลวาเทียร์ ใช้ได้ผลจริงๆ มันชุบชีวิตคนตายได้ "
" ขอบคุณมาก ขอบคุณมากนะ องค์หญิง โรเซ่ " ทีน่า ก้มหัวปลกๆ ขอบคุณเจ้าหญิง โรเซ่เสียยกใหญ่
" ชั้นต้องไปก่อนนะ ภารกิจช่วยเหลือริวจิก็เสร็จสิ้นแล้ว ชั้นหมดหน้าที่แล้ว " เจ้าหญิง โรเซ่ กล่าว ก่อนจะหยิบถุงเงินถุงหนึ่ง ก่อนจะออกจากประตูไป เหลือทิ้งไว้ เพียงผม กับทีน่า
ผมจ้องหน้าทีน่า ตาไม่กระพริบ เธอหน้าแดงขึ้นมา แล้วก้มหน้าอย่างอายๆ นี่มัน บรรยากาศของ หนุ่มสาวเวลาปิ๊งกันนี่นา ไม่นะ ตรู ไม่เอาาาาาาาาาาาาาาา ทำไมท่านเทพต้องทำกับผมอย่างนี้ด้วย ผมรีบลุกขึ้นมา และวิ่งหนีออกจาก ประตูตาม โรเซ่ไป โดยไม่หันหลังกลับมามอง โดยลืมของรางวัล อย่าง หนังสือเวทย์สายฟ้าต้องห้ามที่สมาคมเวทย์มนต์จะให้ และมันทำให้ ทีน่าต้องลำบาก เมื่อ ผู้วิเศษหญิง มาเฟลก้า มาแล้วถามถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น.......ฝากอธิบายกับ ผุ้วิเศษหญิง มาเฟลก้าด้วยนะ ทีน่า T T ผมเสียใจอย่างสุดซึ้ง
ผมเดินออกมาข้างนอก และพบเรียโอ เด็กม.2 เข้าระหว่างทาง เธอกำลังทำงาน พาร์ททาร์ม อยู่โดย ขายเครป ไส้ ไส้กรอกปูอัดอยู่ ผมกล่าวทักทายเธออย่างเป็นกันเอง
" เรียโอ วันนี้ ไม่ไปโรงเรียนเหรอ "
" วันนี้ โรงเรียนหยุดค่ะ หนูเลยมาทำงานพิเศษ " เรียโอกล่าวกลับมาก่อนที่จะยกเครปที่เพิ่งทำเสร็จให้ผมอันนึง ผมจึงยกถุงเงินที่มีเงินเต็มถุงให้เธอ
" เอาเงินนี่ไป แล้วไม่ต้องทำงานพิเศษ อีกแล้วนะ เรียโอ เอาเวลาไปเรียนหนังสือดีกว่า "
" ค่ะ พี่ริวจิ ว่าแต่บ้านพี่ริวจิ อยู่ไหนคะ"
" เอ่อ บ้าน บ้าน....."
' ตรูยังไม่มีบ้านนี่หว่า '
" เรื่องบ้านเดี๋ยวไปจัดการเดี๋ยวมานะ เรียโอ " ผมกล่าวก่อนจะเดินออกไป แต่เรียโอวิ่งตามมา แล้วชี้บอกทางให้ผมไปหานายหน้า อสังหาริมทรัพย์ เพื่อซื้อบ้าน
เมื่อผมมาถึงก็ตรงไปหาเจ้านายหน้าขายบ้านทันที เขาชื่อ มันเวีย
มันเวีย หันหน้ามาหาผม อย่าง งงๆ ที่อยู่ๆก็มีชายหนุ่ม หน้าตาเปรอะเปื้อน มาถามซื้อบ้าน
" แล้วนายมีทุนเท่าไหร่ล่ะ "
" 1 หมื่นเหรียญทองครับ "
" ถ้า 1หมื่นเหรียญทองคงยากหน่อย ที่ทำเลแถวๆนี้ต้องใช้อย่างต่ำ 3หมื่นเหรียญทอง "
" ถ้างั้นผมไม่รบกวนแล้วครับ "
" เดี๋ยวก่อนน้องชาย มีบ้านหลังนึงรับรองว่านายต้องชอบแน่ๆ "
1 ชั่วโมงต่อมา.......
ผมมาถึงบ้านที่เจ้ามันเวียบอก แต่จริงๆแล้ว มันเป็นคฤหาสต์หลังใหญ่ ที่ไม่มีคนอยู่อาศัย มาหลายสิบปีแล้ว
" เป็นไงครับ ชอบไหมครับ " มันเวียกล่าว
"คฤหาสต์หลังนี้ ราคา 1หมื่นเหรียญทอง จริงอะ"
" ครับ ใช่แล้ว ครับ ราคาของมันถูกมาก เมื่อเทียบกับบ้านหลังใหม่ๆแถวนี้ แล้วคุณจะซื้อไหม "
" ซื้อเลยครับ กลับไปเซ็นสัญญากันเลย " ผมกล่าวด้วยความดีใจ ที่จะได้มี มายโฮม เสียที
หลังจากเซ็นสัญญาซื้อขาย ผมก็รีบจ่ายเงินสดไป อย่างดีใจ และไม่ได้ถามถึงประวัติของคฤหาสต์หลังนี้ ถ้าคุณทราบประวัติของ คฤหาสต์หลังนี้ รู้แล้วจะหนาวครับ แต่ก่อนมันเป็น ลานประหารนักโทษมาหลายร้อยปี ต่อมาก็เป็นโรงพยาบาลบ้าที่มีการฆาตกรรมกัน แล้วหลังจากนั้นก็ถูกทุบทิ้งสร้างเป็นคฤหาสต์ แต่แล้ว ก็มีคดี ฆ่าเมดยกครัว ในคฤหาสต์นี้ โดย ดยุคโรคจิต แล้วหลังจากนั้นเขาก็ผูกคอตาย รับรองว่า เฮี้ยนมาก ครับ
ผมเข้าไปดูในคฤหาสต์ที่โอ่อ่า ไร้ผุ้คนนี้ โดยไม่รุ้สึกถึงผู้อยู่อาศัยอยู่ก่อนเลย ผมเข้าไปนอนหลับตาได้ 3ชั่วโมง ก็เริ่มได้ยินเสียง
[ออกไปนะเจ้าผุ้บุกรุก ถ้าเจ้าอยู่ที่นี่ละก็จะหลอกให้ตายเลย เจ้ามะฮะ ]
ผมลืมตาตื่นขึ้น แล้วมองไปยัง สาวน้อยที่ตัวโปร่งแสงอยู่ ผมยาวสีเขียวดูน่ารัก ขนาดตัวราวๆ 149 เซนติเมตร ถือคทาที่ทำจากไม้โอ๊ก เธอมีชื่อว่า มิโนริ รอบๆตัวเธอ มีออร่าของ เกล็ดหิมะหนาวเย็นอยู่
" เธอมาทำอะไรในมายโอมของชั้นเนี่ย ยิ่งเป็นผู้หญิงยิ่งกลัวอยู่ด้วยนะ ออกไปนะ "
[ บ้านของข้าน้อยต่างหาก เจ้ามะฮะ ถ้าไม่ออกไปจะหลอกแล้วนะ เจ้ามะฮะ ]
ว่าแล้วมิโนริ ก็ เสกหิมะ มากมายตกลงมาในห้อง แล้วห้องก็เริ่มบิดเบี้ยวไป
" ช....ขั้นไม่มีทางยอมเธอหรอก จะสู้เพื่อปกป้องมายโฮมของชั้น" ถึงผมจะกลัวผู้หญิงมาก แต่ผมไม่เคยกลัวผีเลย ว่าแล้วผมก็เสกลูกไฟใหญ่ขนาดเท่าลูกวอลเล่บอลออกมา แล้วปาออกไป
ตูมมมมมมมมมมมมม
เสียงดังสนั่น มิโนริ รีบลอยไปดับไฟทันทีที่มันลุกติดผ้าม่าน
[ทำอะไรของเจ้านะ เจ้ามะฮะ อย่าใช้ไฟในนี้สิ เดี๋ยวบ้านก็ไหม้บ้านพอดี]
เมื่อผมรุ้จุดอ่อนของเธอ ผมก็รีบร่ายเวทย์ไฟออกมา นับสิบลูกลอยอยู่ในอากาศ
" ถ้าเธอไม่ยอมแพ้ละก็ ชั้นจะเผาคฤหาสต์นี้ให้ราบไปเลย "
[ก็ได้ เจ้ามะฮะ งั้นเรามาตกลงกัน]
และด้วยประการละฉะนี้ ผมจึงมีมิโนริ เป็น หมา... เอ๊ย เป็นผีเฝ้าบ้าน
ตอนเย็น ผมออกมาจากคฤหาสต์ แบบชิวๆ และดีใจที่มีบ้าน ผมรีบเดินไปยังร้านเหล้า อีวานน่า ร้านเหล้าของ เจ๊ มาเจนเต้ในทันที เพื่อไปบอกข่าวดีให้ เรียโอรู้ว่าผมมีบ้านอยู่แล้ว และจะได้ดื่มเหล้าให้หนำใจด้วย
ทว่า.....
เพล้ง เสียงเหล้าตกแตก สาวน้อย ม.2 อย่างเรียโอ กำลังตกอยู่ในอันตราย
เมื่อผมมาถึงร้านเหล้าอีวานน่า ผมก็ต้องตกใจที่ อัศวินเวทย์มนต์ที่เพิ่งแพ้ผมไปหยกๆ อย่างเจ้าอาวินซัน พาชายฉกรรจ์ กว่า 20 คนมาด้วย มันจับ เรียโอไว้เป็นตัวประกัน ทำให้ผมทำอะไรไม่ได้
" พี่ริวจิ หนีไป ไม่ต้องสนใจหนู " เรียโอกล่าว ก่อนจะพยายามดิ้นหนีมืออันหยาบกร้านของชายฉกรรจ์
" แกจะเอายังไง เจ้าอาวินซัน " ผมกล่าว
" ก็ไม่เอายังไงหรอก แค่สนใจอยากจะทดสอบเวทย์รักษาของแกก็เท่านั้นเอง " อาวินซันกล่าว ก่อนจะสะบัดมือ บังเกิดเวทย์สายลมพุ่งไปตัดขาขาวๆของหนูน้อย เรียโอออกจากกัน เลือดสาดกระเด็นไปทั่วผับ บาดแผลลึกจนเห็นกระดูก ดูน่ากลัวอย่างมาก หลังจากนั้น ขาของเรียโอ ก็ค่อยๆ ละลายหายไปด้วยเวทย์ย่อยสลาย จนไม่เหลือสภาพดี มันมองดูแล้วเหมือนซากของอะไรซักอย่างมากกว่าขาของมนุษย์
" อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา " เรียโอร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวดอย่างมากก่อนจะสลบไป
" เอาสิ รีบช่วยเด็กสาวนั่นสิ เจ้าผ้าพันแผล " อาวินซันกล่าวอย่าง กระหยิ่มใจ
ผมรีบเข้าไปใช้เวทย์รักษาเรียโอทันที แต่แล้วอยู่ๆ เวทย์ฮีลของผมก็ปรากฏ แสงสีฟ้าออกมาอย่างบอกไม่ถูก มันได้เพิ่มพลังรักษาของผมอีกเท่าตัว หรือว่าจะเป็นพลังของซิลวาเทียร์ที่อยู่ในตัวผม
ขาของ น้อง เรียโอ ค่อยๆงอกออกมาเส้นเลือด เอ็นร้อยหวาย ประกอบกับผิวหนังค่อยๆรวมตัวกันไปเป็นขาเหมือนเดิม
แปะ แปะ แปะ อาวินซันตบมือในความสำเร็จของผมก่อนจะทำท่าจะใช้เวทย์ตัดแขนของเรียโอ อีกครั้ง เพื่อจะได้บันทึกวิธีรักษาของผม ผมรีบยกมือห้ามอาวินซันในทันที แล้วแสดงวงเวทย์รักษาให้เขาดู หลายครั้ง จนเขาพอใจ
" วันนี้พอแค่นี้ก่อน แต่จงจำไว้ ชีวิตของสาวน้อยคนนี้จะตกอยู่ในอันตราย ถ้าแกไม่ทำตามที่ข้าบอก เจ้าผ้าพันแผล 55555+" ว่าแล้วอาวินซันก็จากไป ก่อนคนในร้านจะปฐมพยาบาลจน เรียโอฟื้นขึ้นมา
" ต้องทำให้พี่ ริวจิลำบากอีกแล้ว ขอโทษนะคะ " เรียโอกล่าวก่อนจะสลบไปอีกครั้งแม้ว่าอาการเจ็บปวดของเธอจะหายไปแล้ว แต่ภาพที่ตัวเธอถูกตัดขาขาด ยังคงฝังใจเธอไปจนวันตาย ผมหวังว่า เรียโอจะทำใจได้ ในเวลาไม่นาน และผมตัดใจว่า จะไปดวลกับเจ้าอาวินซันให้รุ้แพ้รู้ชนะ กันไปเลย ผมเสียใจที่ตอนนั้นไม่ได้ฆ่ามันให้ตาย ก่อนจะดื่มเหล้าย้อมใจไปเหยือกนึง และตามเจ้า อาวินซันออกไป
================================================โปรดติดตามตอนต่อไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

มายโฮม ของชั้นที่แถมผีมาด้วย

นิยายแนะนำ

ดวงนารีปกป้อง ขอเป็นผู้กล้าสักครั้ง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

มายโฮม ของชั้นที่แถมผีมาด้วย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้