ผู้ร่วงหล่น

แจ๊ครู้สึกตกตะลึงเมื่อได้ยินเสียงพูดออกจากความมืดภายใน แค่ได้ยินเสียงเท่านั้นหัวใจของเขาเต้นสั่นอย่างบ้าคลั่ง

“นี้คือความกลัวและความตื่นเต้น ฮ่า ๆ”

แจ๊คก้มลงมองร่างกายกำลังสั่นไปด้วยความหวาดกลัวเมื่อได้ยินเสียงนี้ แม้ว่าร่างกายและจิตใจของแจ๊คจะหวาดกลัว แต่มันมีความรู้สึกหนึ่งที่ไม่ได้สัมผัสมานาน

คือความตื่นเต้น สิ่งที่แจ๊คค้นหาไม่ได้เป็นความอมตะ เทพเจ้า ราชา จักรพรรดิหรือผู้กุมชะตาของคนอื่น

สิ่งที่แจ๊คต้องการมากที่สุดคือความตื่นเต้นสนุกสนาน ความตื่นเต้นสนุกสนานที่แจ๊คเฝ้าหาต้องมาพร้อมกับความหวาดกลัวภายในจิตใจ

แจ๊คไม่รู้ว่าเสียงพูดนั้นมาจากที่ไหน แต่แค่เสียงพูดยังทำให้เขาหวาดกลัวได้ ตัวตนของมันต้องไม่ธรรมดา แจ๊คบังคับให้ยุงบินเข้าไปใกล้ตรงตำแหน่งเสียงพูด

“ฉ.....ฉัน.......ฉันเป็น.....ใคร”

“ฉ......ต้อง......ขุดทอง.....เพื่อ.....มีชีวิต”

“ฉัน.....กำ......ลัง.....ทำอะ......ไร”

เสียงพูดมาอย่างต่อเรื่อยยิ่งฟังแจ๊คยิ่งหวาดกลัวและตื่นเต้น หลัง 10นาทีแจ๊คได้เห็นตำแหน่งของเสียง พอได้เห็นตำแหน่งของเสียงนั้น

ทั้งตัวแจ๊คทั่วไปด้วยเหงื่ออันมากมายและสีหน้าขาวซีด เพราะสิ่งที่แจ๊คเห็นคือภูตผีสีดำอ่อนที่ไม่ได้เป็นสีดำสนิทเหมือนกับภูตผีธรรมดา

ด้วยความที่เป็นสีดำอ่อนจึงมองเห็นรูปร่างได้อย่างชัดเจนและอีกอย่างหนึ่งที่แจ๊คหวาดกลัวคือ ร่างกายของภูตผีตัวนี้ไม่ได้จางเหมือนกับภูตผีตัวอื่น ๆ

ถ้ามันไม่ได้อยู่ในเหมืองทองนี้ แจ๊คคิดว่ามันคือสิ่งที่ชีวิตที่รูปร่างสีดำเท่านั้น รูปร่างของภูตผีตรงหน้าแจ๊คกำยำสูงใหญ่ ในมือกำลังคือจอบขุดดินที่ชำรุดเสียหายหนัก

ภูตผีตัวนี้กำลังเดินไปมาอย่างไร้จุดมุ่งหมายและทุกครั้งที่มันก้าวลงดิน ดินจะยุบลงเป็นรูปเท้าเท่ากับว่ามันเริ่มจะมีกายหยาบ

ตอนที่แจ๊คกำลังบังคับยุงให้เข้าใกล้กว่านี้ อยู่ ๆ ภูตผีตัวนี้ได้เงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน จ้องมองยุงสอดแนมของแจ๊ค

ทันทีที่แจ๊คได้สบตากับภูตผีตัวนี้ เขารู้สึกร่างกายเริ่มจะบิดเบี้ยวและมองเห็นเลือดจำนวนมากกำลังไหลเข้ามาหาเขา ภายในทะเลเลือดมีซากศพกำลังมากกำลังกรีดร้องขอความช่วยเหลือ

บางซากจ้องมองมาทางแจ๊คและพูดว่า

“หนีไป”

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เสียงกรีดร้อง สิ้นหวัง สาปแช่ง ขอความช่วยเหลือและอื่นอีกมากมายกำลังไหลเข้ามาภายในจิตใจของแจ๊ค แจ๊ครู้สึกเหมือนกับว่าตัวตนกำลังกลายเป็นบ้า

ตูม

ระหว่างที่ภาพนั้นกำลังไหลเข้ามาภายในจิตใจของแจ๊ค อยู่ ๆ วังวนขนาดใหญ่ภายในจิตใจของแจ๊คเกิดระเบิดขึ้นกวาดล้างภาพที่แจ๊คเห็นทิ้งไปให้หมด

หลังจากหลุดจากภาพลวงตาเมื่อสักครู่ แจ๊คหอบหายใจอย่างหนักเหงื่อในร่างกายไหลราวกับเป็นน้ำตก ตอนที่เกิดระเบิดภายในจิตใจการเชื่อมต่อของแจ๊คและยุงสอดแนมได้หยุดลง

แจ๊คพูดว่าหู่เสวียว่า

“เมื่อสักครู่นี้ มันคืออะไร”

หู่เสวียมองภูตผีตัวนั้นก่อนจะให้คำตอบ

“ความทรงจำของคนที่ตายภายในเหมืองทองแห่งนี้ เหมือนคำสาปที่นายทิ่มแทงทุกครั้งที่ว่าง”

“เธอจะบอกว่า เหมือนกับคำสาปที่ต้องรับความเจ็บปวด ทรมาน โศกเศร้า ทุกข์ยาก หิวโหย แค้นและอื่น ๆ มากมายจากคนที่ถูกคำสาป ที่คราวนี้แค่สบตาก็ได้รับความทุกข์ทรมานภายในจิตใจ”

“ใช่”

เมื่อได้รับคำตอบ แจ๊คเกือบจะร้องไห้ในใจ ใครจะไปสู้กับภูตผีตัวนี้ได้ แค่คำสาปที่สร้างจากคนตายอย่างทุกทรมาน 10 คน แจ๊คยังยากจะคงสติปัญญาไหว

แต่นี้หลายล้านคน แจ๊คเห็นแค่ไม่กี่วินาที แต่เขารับรู้ได้ทันทีว่าภูตผีตัวนี้กลืนกินภูตผีตัวอื่นมากกว่า 5 แสนตัวกว่ามันจะวิวัฒนาการมาถึงทุกวันนี้ได้

แจ๊คนั่งพักฟื้นฟูสติปัญญาของตนเองก่อนจะบังคับยุงสอดแนมที่ถูกทิ้งไว้อีกตรงภูตผี

หลังเชื่อมต่อได้สำเร็จแจ๊คไม่ได้เจอกับภูตผีตัวเดิมอีก แจ๊คบังคับให้ยุงบินลงไปดูรอยเท้าของภูตผีตัวนั้นว่าเดินไปทางไหน

พอเห็นรอยเท้าทำให้แจ๊คด่าภูตผีตัวนั้นไปปรากฏว่าตรงพื้นดินมีรอยเท้าของภูตผีตัวนี้นั้นไม่ถ้วน ราวกับเดินไปมาหลายล้านรอบจึงพื้นหินแตกกระจายไป

แจ๊คจึงบังคับให้ยุ้งบินไปด้านหน้าเพื่อดูว่าภูตผีมาจากไหนและทำไมมันถึงไม่เดินเข้าไปในเหมืองทอง

ระหว่างที่แจ๊คบังคับยุงอย่างระมัดระวัง เขาไม่ได้เจอภูตผีตัวนี้อีกเหมือนกับจะสวนทางกัน แจ๊คจึงรีบเพิ่มความเร็วในการบินของยุงอีก

อีก 15 นาทีต่อมาแจ๊คเจอกับสิ่งที่น่าตกใจคือประตูขนาดใหญ่

และประตูนี้ไม่ได้ใหญ่อย่างเดียวมันมีสีแดงประกายออกมา ขับไล่สิ่งชั่วร้ายต่าง ๆ ไม่ให้เข้ามาในประตูแห่งนี้

ทำให้แจ๊ครู้ว่าทำไมภูตผีถึงไม่ได้เข้าไปในเหมืองทองเพราะมีประตูนี้ ขว้างไม่ให้พวกมันได้เข้าไป

มีอีกเรื่องหนึ่งที่แจ๊คสงสัยทำไมภูตผีตัวนี้ถึงไม่พังประตูสีแดงเลือดเข้าไปหรือมีความลับอะไรในประตูสีแดงนี้ คิดมากปวดหัวเปล่า ๆ

ระหว่างที่แจ๊คกำลังคิดอยู่นั้น ได้ยินเสียงเท้ามาจากด้านหลังยุงจึงหันหน้ายุงกลับไปมองและพบเห็นภูตผีตัวเดิมกำลังเดินกลับมาอย่างไร้จุดมุ่งหมาย

แจ๊คให้ยุงจ้องมองภูตผีตัวนี้เอาไว้ ถ้าไม่ได้สบตาของภูตผีแจ๊คยังปลอดภัยดีจึงสำรวจร่างกายของภูตตัวนี้อย่างชัดเจน

แม้ว่าภูตผีตัวนี้เกือบจะมีกายหยาบแต่มันยังไม่สมบูรณ์มาก เพราะร่างกายของมันกะพริบเป็นบางจังหวะในช่วงที่มันกะพริบร่างกายที่ของมันจะดูเหมือนภูตผีธรรมดา

เมื่อเห็นว่าภูตผีไม่ได้ทำร้ายยุงสอดแนมทำให้แจ๊คคลายข้อสงสัยทันทีว่า ภูตผีจะได้กลิ่นของสิ่งมีชีวิตอย่างเดียวเท่านั้น

ส่วนสิ่งที่ไม่ได้เป็นสิ่งมีชีวิตพวกมันจะไม่สนใจ แม้แต่ชุดแห่งความว่างเปล่าของแจ๊คยังไม่สามารถปกปิดกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตได้

การที่ซ่อนตัวในชุดแห่งความว่างเปล่าจากพวกภูตผีพวกนี้ เป็นเหมือนเล่นกับความตายในตอนแรกแจ๊คยังสงสัยว่าทำไมเขาใช่ความสามารถของชุดแล้วพวกมันยังเห็นแจ๊คอยู่

พอเห็นยุงไม่ถูกภูตผีตัวนี้ทำร้ายจึงทำให้แจ๊ครู้ได้ทันทีว่า ภูตผีไวต่อกลิ่นสิ่งมีชีวิตมาก

แจ๊คเห็นเป้าหมายต่อไปที่จะเดินทางไปจึงหยิบน้ำและอาหารขึ้นมากินอีกรอบหนึ่งหลังได้เห็นสิ่งน่ากลัวเกินคำบรรยาย

............

ด้านนอกเหมืองทอง

“การสร้างค่อยกลไปถึงไหนแล้ว”

เสียงจากรถม้าดังขึ้น กองกำลังลับแสงและหน่วยสังหารดาบเงากำลังยุ่งวุ่นวายกับการสร้างค่ายกลพอได้ยินเสียงจากรถม้าจึงมีอาการไม่พอใจ

แต่พวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะได้ตกลงกันเอาไว้และอีกอย่างหนึ่งเธอมีระดับพลังจอมเวทขั้นสุดยอด

หัวหน้าของกองกำลังลับแสงและหัวหน้าหน่วยสังหารดาบเงามีระดับแค่จอมนักรบขั้นสูงและจอมเวทขั้นสูงเท่านั้น การไปมีเรื่องกับเธอจะนำปัญหามาใส่ตัวเปล่า ๆ

จึงทำให้ทุกคนกัดฟันอดทนรอผู้นำพาแห่งความมืดนอกเหมืองทองนี้ หัวหน้ากองกำลังลับแสงเดินตรงไปรถม้าก่อนจะทำความเคารพและพูดว่า

“ตอนนี้พวกเราได้ตั้งค่ายกลดูดวิญญาณ ค่ายกลตรึงวิญญาณ ค่ายกลกำจัดปีศาจ ค่ายกลดาบ 13 วานรและค่ายกลอีก 35 อย่างด้วยกันต่อให้ผู้นำพาแห่งความมืดเป็นเทพเจ้าก็ไม่สามารถหลบหนีออกจากค่ายกลพวกนี้ได้”

“ดีแล้วตัวตนที่สามารถต่อสู้กับเจตนารมณ์แห่งสวรรค์ได้ละ”

หัวหน้ากองกำลังลับแสงตอบกลับไป

“ในส่วนนี้ให้เป็นหน้าที่ของหน่วยสังหารดาบเงา พวกหน่วยสังหารดาบเงาเป็นคนปิดพื้นที่ป่าบริเวณรอบ ๆ นี้ถึง1000กิโลเมตรไม่ให้ใครออกหรือเข้ามาได้”

“สิ่งที่เราทำได้ในตอนนี้คือรอผู้นำพาแห่งความมืดออกมา”

“ครับ”

หลังพูดคุยกันเสร็จหัวหน้ากองกำลังลับแสงเดินจากไหนพร้อมกับมีสีหน้าที่ไม่พอใจนัก

“สั่งอยู่ได้ ศาสนาแห่งแสงของเราไม่ได้หวาดกลัวอาณาจักรซาราโนพวกเจ้ามากนัก”

หัวหน้ากองกำลังลับแสงพูดพร้อมกับมองแขนทั้ง 2 ข้างของตนเอง สีหน้าของเขาดูเจ็บปวดมากเมื่อดูมันไป

“ไอพิษบ้านี้ มันเป็นพิษแบบนั้นกันเวลานอนฉันต้องฟังเสียงกรีดร้องจากที่ไหนไม่รู้ ถ้าไม่สามารถแก้พิษบ้านี้ได้ฉันคงจะเป็นบ้าในสักวันหนึ่ง”

คำสาปที่แจ๊คได้ทิ้งเอาไว้ ทำให้หลายคนในพื้นที่นี้เจ็บปวดทรมานกัน ความหวังอย่างเดียวของพวกเขาคือการจับผู้นำพาแห่งความมืดมาทรมานเพื่อให้ยาแก้พิษแก่พวกเขา

ใน 2-3วันนี้มีนักรบที่ทนไม่ไหวและกลายเป็นบ้าไล่ฆ่าคนอื่น ทำให้ผู้คนที่เหลือหวาดกลัวมากและคิดว่าผู้นำพาแห่งความมืดคงจะตายในเหมืองนี้แล้ว

ยิ่งวันเวลาผ่านไปเท่าไร ความหวังของพวกเขาก็ยิ่งต่ำลงเท่านั้นแม้แต่หัวหน้ากองกำลังลับแสงที่มีจิตใจเข้มแข็งยังอยากจะกลับไปที่ศูนย์กลางศาสนาแห่งแสง

และหายาแก้พิษนี้เป็นอย่างมาก ร่างกายของเขาเริ่มผอมลงดวงตาแดงก่ำราวกับคนที่ไม่ได้พักผ่อนพร้อมกำลังกลายเป็นบ้าได้ทุกเมื่อ

หู่เสวียเห็นการกระทำของกองกำลังลับแสงและหน่วยสังหารดาบเงาทั้งหมด พวกมดปลวกคิดว่าค่ายกลกระจอก ๆ จะสามารถหยุดฉันได้

ค่ายกลบางอย่างสามารถหยุดหู่เสวียได้ 1-3 วินาทีแต่น่าเสียดายที่การวางค่ายกลและวัตถุดิบของค่ายกลอ่อนแอเกินไป

เธอไม่ได้ให้ความสนใจกับพวกมดปลวกแม้แต่นิดเดียว ระหว่างที่เธอมองพวกมดปลวกอยู่นั้น

หู่เสวียได้มีสีหน้าแตกตื่นและมองไปทางแจ๊ค

........

แจ๊คกินข้าวปลาอาหารจนอิ่มท้องและกำลังเชื่อมต่อยุงสอดแนมว่าภูตผีตัวนั้นอยู่ที่ไหน ก่อนที่เขาจะได้เชื่อมต่อ

แจ๊คได้ยินเสียงพูดขึ้น

“ฉั......ฉัน........หิว.......กลิ่น......สิ่ง...มี.....ชี.....วิต”

............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................