โอตาคุจอมยุทธ์ทะลุมิติ

ประตูหินขนาดมหึมาที่สลักไว้ด้วยอักขระค่ายกลโบราณเคลื่อนตัวเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเส้นทางที่ถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกสีขาวบริสุทธิ์ที่หนาทึบจนมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง...ที่นี่คือทางเข้าสู่ "หุบเขาเมฆาเร้น" แดนลับรากฐานของสำนักเมฆาอรุณ

"จงจำไว้...เจ้ามีเวลาหนึ่งเดือนเต็ม" ท่านเจ้าสำนักหลงเทียนกล่าวกับหลินเฟิงเป็นครั้งสุดท้าย "จงใช้โอกาสนี้ให้คุ้มค่าที่สุด เมื่อครบกำหนดแล้ว ประตูจะเปิดออกอีกครั้ง"

หลินเฟิงโค้งคำนับคารวะท่านเจ้าสำนักและท่านอาจารย์ซูเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วก้าวเดินเข้าไปในม่านหมอกนั้นโดยไม่ลังเล

ทันทีที่ร่างของเขาหายลับเข้าไป...ประตูหินก็เคลื่อนตัวปิดลงอีกครั้ง...ตัดขาดเขาออกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

สิ่งที่หลินเฟิงได้สัมผัสเป็นอย่างแรก...ไม่ใช่ทิวทัศน์...แต่คือ "พลังปราณ"

มันคือพลังปราณฟ้าดินที่บริสุทธิ์และหนาแน่นอย่างหาที่เปรียบมิได้! มันหนาแน่นจนควบรวมกันเป็นม่านหมอกที่จับต้องได้! เพียงแค่หายใจเข้าไปหนึ่งเฮือก...เขาก็รู้สึกราวกับว่าพลังปราณในร่างของเขาถูกเติมเต็มจนถึงขีดสุด!

'น่าเหลือเชื่อ!' เขานึกในใจ 'นี่มัน...เข้มข้นกว่าเขตศิษย์ชั้นในเป็นร้อยเท่า! แค่นั่งหายใจเฉยๆ อยู่ที่นี่หนึ่งวัน ก็อาจจะเทียบเท่ากับการบ่มเพาะพลังข้างนอกเป็นเดือนแล้ว!'

เมื่อม่านหมอกเริ่มจางลง...ภาพของหุบเขาเมฆาเร้นก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า...

มันคือแดนสวรรค์บนดินอย่างแท้จริง...ทุ่งหญ้าสีเขียวมรกตที่กว้างใหญ่ไพศาล...ลำธารที่ไหลรินเป็นประกายราวกับผลึกแก้ว...และหมู่เมฆที่ไม่ได้ลอยอยู่บนฟ้า...แต่กลับไหลเอื่อยอยู่บนพื้นดินราวกับเป็นแม่น้ำสายหนึ่ง...

และที่ใจกลางของหุบเขาแห่งนี้...มีต้นไม้โบราณขนาดมหึมาต้นหนึ่งที่สูงเสียดฟ้าตั้งตระหง่านอยู่...ลำต้นของมันใหญ่โตจนต้องใช้คนสิบคนโอบ...และที่กิ่งก้านของมัน...มีผลึกแสงสีขาวเล็กๆ จำนวนนับไม่ถ้วนห้อยระย้าอยู่ราวกับเป็นดวงดาว...

แต่ก่อนที่เขาจะได้ทันเดินเข้าไปสำรวจ...เงาร่างโปร่งแสงสายหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย!

มันคือร่างเงาของชายชราผู้หนึ่ง...มีใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความเมตตาแต่ก็แฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขาม...สวมใส่ชุดคลุมแบบโบราณที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

หลินเฟิงรีบโค้งคำนับทันที...เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่ลึกล้ำจนไม่อาจหยั่งถึงได้จากร่างเงานี้

"คารวะท่านผู้อาวุโส"

"ไม่ต้องมากพิธี...เด็กน้อย" ร่างเงานั้นกล่าวขึ้น...น้ำเสียงของท่านดูเก่าแก่และทรงพลัง "ข้าคือ 'จิตวิญญาณ' ส่วนหนึ่งของปรมาจารย์เมฆาขาว...ผู้ก่อตั้งสำนักแห่งนี้...ที่ถูกทิ้งไว้เพื่อรอคอยผู้มีวาสนา"

ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนัก!

หลินเฟิงถึงกับตกตะลึง!

"เจ้าคือผู้ที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามายังสถานที่แห่งนี้...แสดงว่าเจ้าต้องมีคุณงามความดีหรือพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา" จิตวิญญาณของผู้ก่อตั้งกล่าวต่อ "แต่การจะได้รับ 'มรดก' ที่แท้จริงของหุบเขาแห่งนี้ได้นั้น...เจ้าจะต้องผ่านบททดสอบของข้าเสียก่อน"

"บททดสอบอันใดรึขอรับ?"

"เรียบง่าย" ร่างเงานั้นยิ้มบางๆ "จงเอาชนะ...ตัวข้าในวัยหนุ่มให้ได้"

สิ้นเสียง! ร่างเงาของชายชราก็พลันสลายไป...ถูกแทนที่ด้วยร่างเงาของชายหนุ่มผู้หนึ่งที่ดูองอาจและเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้! รัศมีพลังที่แผ่ออกมาจากร่างเงานั้น...คือระดับรวมปราณขั้นที่เก้า! ขั้นสูงสุด!

'นี่มัน...' หลินเฟิงขมวดคิ้ว 'บททดสอบที่โหดเกินไปแล้ว!'

เขามีพลังอยู่แค่ระดับรวมปราณขั้นที่สาม...ห่างกันถึงหกขั้นเล็กๆ! มันคือช่องว่างที่ไม่อาจจะเอาชนะได้ด้วยพลังเพียงอย่างเดียว!

"เตรียมตัวให้พร้อม...ข้าจะไม่ออมมือให้เจ้าหรอกนะ" ร่างเงาของปรมาจารย์หนุ่มกล่าว

การต่อสู้ปะทุขึ้นในทันที! ร่างเงาใช้เพลงกระบี่ที่พลิ้วไหวและงดงามราวกับสายลม...แต่ก็แฝงไว้ด้วยความคมกริบที่สามารถตัดเหล็กได้ราวกับตัดเต้าหู้!

หลินเฟิงต้องใช้ทักษะทั้งหมดที่ตนเองมีในการตั้งรับ! เขารวบรวมพลังทั้งหมดมาไว้ที่การป้องกัน...ใช้เพลงหมัดศิลาแกร่งที่ถูกดัดแปลงขึ้นมาใหม่เพื่อต้านทานเพลงกระบี่ที่ถาโถมเข้ามา!

เคร้ง! เคร้ง! ตูม!

เพียงแค่สิบกระบวนท่า...หลินเฟิงก็ถูกซัดจนกระเด็น! มีรอยแผลตื้นๆ เกิดขึ้นตามร่างกายหลายแห่ง!

'แข็งแกร่งเกินไป! ทั้งความเร็ว...พลัง...และประสบการณ์...ทุกอย่างเหนือกว่าเราทั้งหมด!'

เขาถูกโจมตีจนทำได้เพียงแค่ตั้งรับอย่างทุลักทุเล...แต่ในขณะที่ร่างกายกำลังต่อสู้อยู่นั้น...สมองแบบโอตาคุของเขากลับกำลังทำงานอย่างเยือกเย็น

เขาไม่ได้คิดหาทาง "เอาชนะ"...แต่กำลัง "วิเคราะห์"

'กระบวนท่าของท่าน...สมบูรณ์แบบ...งดงาม...และเป็นไปตามตำราทุกกระเบียดนิ้ว...แต่มัน...สมบูรณ์แบบเกินไป...'

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของเขา...เหมือนกับตอนที่เขาเคยเจอ "บอส" ในเกมที่มีรูปแบบการโจมตีที่ตายตัว!

'เพลงกระบี่เมฆาไหลของสำนัก...แม้จะทรงพลัง...แต่มันก็คือวิชาในยุคโบราณ...มันมี "รูปแบบ" ที่ตายตัว...ขาดความยืดหยุ่นและการประยุกต์ใช้ที่หลากหลาย...เมื่อเทียบกับเคล็ดวิชานับร้อยนับพันแขนงที่เราเคย "อ่าน" มา...มันช่างดู...ซื่อตรงเกินไป!'

เมื่อค้นพบช่องว่างนี้แล้ว...รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของหลินเฟิง!

ในการโจมตีครั้งต่อไปของร่างเงา...ซึ่งเป็นกระบวนท่าแทงตรงที่รวดเร็วและแม่นยำ...

หลินเฟิงกลับไม่ได้ตั้งรับหรือหลบหลีก...แต่กลับทำในสิ่งที่ร่างเงาไม่คาดคิด!

เขาก้าวเท้าเข้าหาการโจมตีนั้น! พร้อมกับบิดเอวแล้วปล่อยหมัดที่ "แปลกประหลาด" และ "ผิดหลักการ" ที่สุดออกไป! มันคือกระบวนท่าจาก "เพลงหมัดวานรเมา" ที่เขาเคยอ่านเจอในนิยาย! เป็นกระบวนท่าที่เน้นความคาดเดายากและความยืดหยุ่นเป็นหลัก!

ร่างเงาที่คุ้นเคยแต่กับเพลงกระบี่ที่เป็นแบบแผนถึงกับชะงักไปชั่วครู่! การเคลื่อนไหวที่ผิดธรรมชาตินี้ทำให้มันเกิดความ "ลังเล" ขึ้นมาเป็นครั้งแรก!

และนั่น...คือช่องว่างเพียงชั่วพริบตาที่หลินเฟิงต้องการ!

เขาไม่ได้ใช้หมัดนั้นโจมตี...แต่กลับใช้มันเป็น "คานดีด" ส่งร่างของตนเองให้หมุนตัวหลบคมกระบี่ได้อย่างฉิวเฉียด! พร้อมกับใช้มืออีกข้างที่ซ่อนไว้...ซัดฝ่ามืออัสนีบาตที่ถูกควบคุมพลังไว้อย่างแม่นยำ...เข้าใส่ "จุดศูนย์ถ่วง" บริเวณเอวของร่างเงา!

เปรี้ยง!

ร่างเงาที่กำลังเสียสมดุลอยู่แล้วถูกซัดเข้าไปเต็มๆ! ร่างนั้นไม่ได้สลายไป...แต่กลับเซถอยหลังไปหลายก้าว! เปิดช่องว่างขนาดมหึมาขึ้น!

หลินเฟิงไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอย! เขาทะยานร่างตามไปติดๆ...แล้วใช้ปลายนิ้วที่รวบรวมพลังปราณไว้จนแข็งแกร่งดุจเหล็ก...จี้เข้าไปที่จุดชีพจรบริเวณหน้าอกของร่างเงา!

มันคือกระบวนท่า "ทะลวงใจ" จากเคล็ดวิชาปลิดชีพที่เขาเคยอ่านเจอ!

พรึ่บ!

ร่างเงาของปรมาจารย์หนุ่มพลันสลายกลายเป็นละอองแสง...แล้วกลับมารวมตัวกันเป็นร่างของชายชราอีกครั้ง...

ท่านมองมายังหลินเฟิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง...และ...ความชื่นชมอย่างถึงขีดสุด!

"เจ้า...เจ้าทำได้อย่างไร?"

"ท่านผู้อาวุโสแข็งแกร่งเกินไป" หลินเฟิงโค้งคำนับ "หากสู้กันซึ่งๆ หน้า...ศิษย์ไม่มีทางเอาชนะท่านได้เลยแม้แต่หนึ่งในหมื่นส่วน...ศิษย์ทำได้เพียงใช้อุบายเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่เป็นไปตามแบบแผน...เพื่อหาช่องว่างเพียงชั่วพริบตาเท่านั้น"

"ฮ่าๆๆๆๆ!!!" จิตวิญญาณของผู้ก่อตั้งหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข! "ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมมาก! พลังยุทธ์ที่แท้จริงหาใช่การทำตามตำราอย่างแข็งทื่อไม่...แต่คือการประยุกต์ใช้และพลิกแพลงได้อย่างไร้ขีดจำกัด! เจ้า...เข้าใจในแก่นแท้ของมันแล้ว!"

"เจ้า...ผ่านการทดสอบ!"