บ้านตระกูลเสี้ยว
ทุกคนในบ้านต่างยินดีที่ เสี้ยวเทียนซื่อ บุตรชายคนที่สองกลับมา
“ท่านแม่ หยุดร้องไห้ได้แล้ว ข้าอยู่ตรงหน้าท่านแล้ว”
“เทียนซื่อ เ้าอย่าออกจากบ้านไปนานอย่างนี้อีกนะ เ้าก็รู้ว่าแม่เป็ห่วงแค่ไหน” เสี้ยวเทียนซื่อ ไม่ตอบรับแต่หันไปมองหน้าพี่ชาย
แล้วพูดเปลี่ยนเื่ “พี่ใหญ่ท่านกลับมาั้แ่เมื่อไหร่”
เสี้ยวเทียนเหยายิ้มให้น้องชาย
“ไม่ค่อยพูดเหมือนเดิม ระวังจะแก่ก่อนวัยนะพี่ใหญ่” ผู้เป็น้องชายพูดหยอกล้อ
ถึงแม้ว่าเสี้ยวเทียนเหยาและเสี้ยวเทียนซื่อจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่ทั้งคู่ก็รักและสนิทสนมกันมาก ตอนเป็เด็กทุกครั้งที่เสี้ยวเทียนซื่อก่อเื่นอกบ้าน เสี้ยวเทียนเหยาก็จะเป็ผู้แก้ปัญหาให้เกือบทุกครั้งไม่ต้องให้ผู้เป็บิดามารดาต้องรำคาญใจ แต่ถ้าหากเสี้ยวเทียนซื่อก่อเื่ที่บ้านเขาก็จะปล่อยให้น้องชายได้รับโทษตามที่ผู้เป็บิดาวางไว้ ซึ่งบทลงโทษส่วนใหญ่ก็จะเป็การให้ฝึกวิชาการทหารและความอดทน เนื่องจากผู้เป็บิดาเป็อดีตแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นลี่ และยังมีศักดิ์เป็ท่านลุงของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน
“พี่รองท่านจะไม่ทักข้าหน่อยเหรอ” เสี้ยวิเอ๋องอน
“อั้ย ยา ถ้าไม่บอกไม่รู้นะเนี่ยะว่าสาวสวยที่นั่งอยู่ตรงนี้ คือน้องสาวที่พูดมากของข้า ฮา ฮ่า ฮ่า”
“พี่รอง” เสี้ยวิเอ๋อลุกขึ้นไล่ตีพี่ชาย
ระหว่างความชุลมุนวุ่นวาย พ่อบ้านหวังรีบเดินเข้ามาภายในห้องโถง เพื่อนำจดหมายมาให้ประมุขของบ้าน หลังจากอ่านจดหมาย เสี้ยวเทียนจินมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ความชุลมุนเสียงดังเมื่อสักครู่กลายเป็ความเงียบ สายตาของทุกคนในห้องต่างเพ่งมองมาที่เขา
“ท่านพี่” ลิ่วเจียงเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาหาผู้เป็สามี เสี้ยวเทียนจินลุกขึ้นมาประคองผู้เป็ภรรยาให้นั่งลงใกล้ๆตน ถึงประมุขของบ้านจะไม่พูดอะไร แต่ทุกคนก็คาดเดาว่า คงไม่พ้นเื่เถ้าแก่ฉิน
"ิเอ๋อพาแม่ของเ้าไปพักผ่อนก่อน” ิเอ๋อไม่อยากไป เพราะนางอยากรู้ว่าผู้เป็บิดาและพี่ชายจะตัดสินใจยังไง
“ิเอ๋อแม่ชักง่วงแล้ว พาแม่ไปนอนพักหน่อย” ลิ่วเจียงรู้ว่าผู้เป็สามีจะตอบเถ้าแก่ฉินว่ายังไง เสี้ยวิเอ๋อจำใจต้องทำตามที่มารดาบอก
“พวกเ้าสองคนก็ออกไปทำธุระของพวกเ้าเถอะ ข้าก็จะไปพักผ่อนเช่นกัน” เสี้ยวเทียนจินบอกบุตรชาย
ภายในห้องหนังสือบ้านตระกูลฉิน ฉินเมิ่งหลายนั่งมองรูปวาดของภรรยาผู้ล่วงลับ “ผิงเหมย ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อลูกของเรา” พูดพร้อมกับเอามือลูบรูปวาดนั้นอย่างถนุถนอม