[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

ตู้ม!

เกิดเสียงระเบิดดังอึกทึกครึกโครมดังก้องไปไกล เหล่าพี่ชายทั้ง 3 ได้แก่พี่ 1 พี่ 3 และพี่ 5 ต่างต่อสู้กันอย่างดุเดือด แอนเดอร์สันที่เห็นว่าพี่ 3 ถูกรุมโจมตีเขาจึงหันมองพี่ 4 ที่กำลังยืนท้าทาย

“พี่ชาย ไฟและลมพร้อมแล้ว ครั้งก่อนผมไม่สามารถฆ่าพี่ได้ ครั้งนี้มันคงจะง่ายกว่าครั้งก่อน”

“แกคาดหวังสูงเกินไปแอนเดอร์สัน ครั้งนั้นฉันพึ่งก้าวข้ามขีดจำกัด ครั้งนี้มันจะต่างออกไปอย่างแน่นอน หากแกคิดว่าตัวเองสามารถฆ่าฉันได้ก็ลองดู”

ตู้ม ตู้ม

หลอดแก้วสีแดงขนาดใหญ่โยนออกไปด้านข้างก่อนจะมีเลือดมหาศาลพุ่งออกมาจากหลอดแก้วที่เหมือนจะสร้างมาแบบพิเศษให้สามารถบรรจุเลือดได้มากกว่าที่ต่างเห็น แอนเดอร์สันจึงฉีกยิ้มไปให้พี่เขาที่กำลังนำเลือดออกมาวางรอบๆเพื่อทำให้ตัวเองกลายเป็นผู้อมตะในการต่อสู้

“ขอลองเผาเลือดพี่ชายหน่อยก็แล้วกัน มันจะเป็นอย่างไรบ้าง”

“คงยากหน่อยแอนเดอร์สัน เลือดพวกนี้ถูกสังเคราะห์ขึ้นมาใหม่จากเลือดมอนสเตอร์ ทำให้มันต้านทานไฟได้สูงมาก”

บรึ้ม!

เปลวไฟที่ลุกไหม้ในมือแอนเดอร์สันโยนเข้าหาพี่ 4 ทันทีที่มันเกิดการระเบิดเสียงร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวดก็ได้ส่งเสียงก้องออกไปไกล ทว่าเสียงร้องที่ได้ยินกลับเป็นเสียงนักเวทย์ทาสที่อยู่ใกล้ๆจุดที่เกิดการระเบิด พี่ 4 ของเขาที่เตรียมตัวเอาไว้ก่อนหน้าได้หลบการโจมตีแล้วพุ่งเข้าหาแอนเดอร์สันโดยมีเลือดจำนวนมากลอยตามหลังมาติดๆ 

“แอนเดอร์สัน วันนี้ฉันจะทำให้แกตาย!”

“พี่หวังสูงเกินไปแล้วพี่ชาย ดูเลือดของพี่ก่อนว่าพวกมันเป็นอะไรในตอนนี้”

เลือดที่มีสรรรพคุณในการต้านทานไฟที่สูงมากสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน แม้แต่กลุ่มเลือดที่กำลังลอยตามหลังพี่ชายของเขาก็เช่นเดียวกัน พวกมันถูกไฟเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านไปในทันที พี่ 4 ที่รู้ว่าแอนเดอร์สันสามารถใช้ธาตุได้รุนแรงมากเกินกว่าที่คิดจึงเปลี่ยนวิธีใช้เลือดไปเป็นการฉีดเข้าร่างกายหากได้รับบาดเจ็บ ถึงอย่างนั้นมันกลับต้องโฟกัสแอนเดอร์สันก่อนเพราะตอนนี้ตำแหน่งของมันเข้าใกล้ระยะการโจมตีแล้ว

“แอนเดอร์สัน หลบล่ะ!”

มานาสีดำลุกไหม้ไปทั่วดาบตวัดผ่าร่างแอนเดอร์สัน เขาทำเพียงโยกตัวเล็กน้อยเท่านั้นก็สามารถหลบดาบออกมาได้ จังหวะที่ดาบพุ่งผ่านร่างไปแอนเดอร์สันทำเพียงก้าวเท้าเล็กน้อยพุ่งเข้าไปด้านหลังพี่ชายพร้อมกับมีด ทันทีที่เขาขยับแขน มีดในมือก็ได้พุ่งแทงเข้ากลางกระดูกสันหลังพี่ชายส่งผลให้พี่ของเขาร้องเจ็บปวดอย่างหนัก

“แอนเดอร์สัน!!!”

“โทษทีพี่ชาย ผมไม่คิดว่าพี่จะช้าขนาดนี้”

โจเฟอร์ใช้เลือดดึงมีดของแอนเดอร์สันออกจากหลัง มันตกใจมากกับความเร็วของอีกฝ่าย เมื่อครู่มันมองไม่เห็นอะไรเลยสักนิด รู้เพียงแค่ว่าแอนเดอรสันหายไปจากตรงหน้าแล้วมาโผล่ด้านหลังใช้มีดแทงมันจนได้รับบาดเจ็บ

“ปากดีต่อไปให้ได้ก็แล้วกันแอนเดอร์สัน”

บู้ม!

มานาสีดำพ่วยพุ่งออกมาจากร่างของพี่ 4 แอนเดอร์สันที่มองเห็นดาบพุ่งเข้ามาใกล้ๆนี้เองเขาได้ทำเช่นเดิมคือการพุ่งตัวหลบด้วยสเต็ปดวงดาวแล้วเข้าไปด้านหลังหวังจะแทง พี่ของเขากลับเปลี่ยนแผนโดยการสลายร่างกายให้กลายเป็นไอมานาสีดำทำให้เขาไม่สามารถแทงได้ด้วยมีด 

 แอนเดอร์สันที่เห็นดังนั้นเขาจึงยิ้ม เมื่อรูปแบบการต่อสู้ของพี่ชายดูเหมือนจะเยอะขึ้นกว่าตอนที่อยู่ภายในคุกฟาร์เซล  เขากลับไม่คิดว่าตัวเองล้มเหลวในการโจมตี ต่อให้มีดของเขาจะไม่สามารถฟันร่างพี่ชายได้ เขายังมีอีกมากมายในการจัดการพี่ชายที่แตกตัวกลายเป็นมานา หากอีกฝ่ายยังคงมีมานาอยู่ในร่าง เขาที่เป็นจ้าวแห่งภูติไม่มีทางโจมตีพลาดได้

บรึ้ม!

สายลมและเปลวไฟพุ่งเข้าโจมตีพี่ชายจากฝั่งซ้ายและฝั่งขวา จนสลายร่างเพื่อหลบออกมาจากการโจมตี พลังทั้งสองที่แอนเดอร์สันปลดปล่อยออกไปนี้กลับวิ่งไล่ตามมาทางด้านหลังพี่ของเขา ทันใดนั้นตรงหน้านายน้อย 4 ก็เกิดเปลวไฟโหดกระหน่ำพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้งหนึ่ง เมื่อรู้ว่าเส้นทางหนีถูกปิดทั้งหมด นายน้อย 4 จึงระเบิดพลังออกมาจากร่างปะทะเข้ากับพลังของแอนเดอร์สันจนทำให้เกิดการระเบิดขนาดใหญ่ขึ้นมา

บรึ้ม!

เกิดการระเบิดขึ้นใกล้ๆกับจุดที่แอนเดอร์สันอยู่ มันไม่ใช่การระเบิดที่เกิดรอบตัวพี่ 4 กลับเป็นทางฝั่งของพี่ 3 ที่ถูกรุมโจมตี ภายใต้การหันมองนี้แอนเดอร์สันพบว่าพี่ 3 กำลังเสียท่าให้กับพี่ 1 และพี่ 5 ในระหว่างที่เห็นมองเหตุการณ์แอนเดอร์สันจึงเริ่มย่นคิ้วเมื่อรู้ว่าคนต่อไปที่จะถูกรุมหากพี่ 3 ตายเป็นใคร 

การที่พี่ 3 ตายถือว่าเป็นเรื่องดีเพราะนายน้อยตระกูลสกอร์เปี้ยนส์จะลดจำนวนลง แต่การตายของพี่ 3 ในสถานการณ์ตอนนี้แอนเดอร์สันไม่สามารถปล่อยไปได้จำเป็นต้องเข้าขัดขวางเพราะเขาจะถูกพี่ 1 พี่ 4 และพี่ 5 รุมโจมตี จังหวะยืนคิดอยู่นี้เองพี่ 4 ก็ได้พุ่งเข้ามาโจมตีแอนเดอร์สัน เขาจึงเอียงตัวหลบอีกครั้งจนดาบพุ่งผ่านไป

“พี่ 4 ดูแล้วพี่ไม่น่าจะสู้ผมได้นะ”

แอนเดอร์สันมองไปยังชุดเกราะระดับ 9 ที่เกิดร่อยปริแตกและร่องรอยการถูกเผาจนหลอมละลาย เมื่ออีกฝ่ายรู้ตัวว่าอ่อนแอกว่าน้องชายจึงแสดงความโกรธออกมา

“พี่เคยพูดให้ผมฟังว่าระดับของนักเวทย์ 901 ปีและนักเวทย์ 900 ปีมันต่างกันราวฟ้ากับเหว ผมก็เลยก้าวข้ามขีดจำกัดเพื่อทดสอบ มันทำให้ผมรู้ว่าสิ่งที่พี่พูดเป็นความจริง แต่มันก็มีความจริงอีกอย่างที่ผมรู้ ความจริงนั้นก็คือ หากการก้าวข้ามเราสามารถใช้พลังของสิ่งที่รับมาได้น้อยมันก็จะทำให้เขาคนนั้นอ่อนแอ ถ้าจำไม่ผิดพี่คงจะได้รับพลังมาแค่ 60 % ของเผ่าแดรกสินะ”

“มันไม่เสมอไปหรอกนะแอนเดอร์สัน หากสิ่งที่มอบพลังให้เป็นเผ่าพันธ์ุที่แข็งแกร่ง ต่อให้จะได้รับพลังมาน้อยแค่ 60 % แต่มันก็เท่า 100 % ของหลายเผ่าพันธ์ุ”

“โอ้ว งั้นแสดงว่าเผ่าพันธุ์ของผมไม่ใช่เผ่าพันธ์ุที่พี่พูดถึงสิ่งนะ”

แอนเดอร์สันพยายามทำให้พี่ชายของเขาโกรธ อีกฝ่ายกลับนิ่งสงบขึ้นไปเรื่อยๆ ทำให้เขาเชื่อแล้วว่าพี่แต่ละคนเป็นสุดยอดของนักเวทย์สามารถจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้เป็นอย่างดี อย่างไรก็ตามเขาต้องรีบแล้วเพราะตอนนี้พี่ 3 กำลังแย่ แอนเดอร์สันจึงเข้าไปหาพี่ 4 ระยะประชิดพลางเปิดใช้มานาและเวทย์ลงไปยังมีดทั้งสองเล่มในมือ

“แกไม่ใช้ธนูของแกล่ะแอนเดอร์สัน!” รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าของพี่ 4 หลังจากรู้ว่าแอนเดอร์สันคิดจะเข้ามาโจมตีระยะประชิดกับมัน แอนเดอร์สันที่เห็นดังนั้นเขาจึงตอบอีกฝ่ายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มไม่ได้เกรงกลัวพลังของพี่ชายเขาเลย

“แค่นี้ก็พอแล้วสำหรับพี่ในตอนนี้”

 พรึ่บ!

ดาบที่กวาดผ่านคอแอนเดอร์สันพลาดเป้าไปทั้งที่ชิงเพิ่มความเร็วในการตวัด ทันใดนั้นบริเวณคอของนายน้อย 4 กลับสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นจากคมมีดที่กำลังพุ่งเป้า นายน้อย 4 จึงดึงเลือดขึ้นมาป้องกันบริเวณคอก่อนจะถูกคมมีดเฉือนเข้าไปอย่างรุนแรง ส่งร่างของมันให้ลอยออกไปไกล 

แอนเดอร์สันที่รู้มาก่อนว่าพี่ชายคืนชีพได้เหมือนกับเขาด้วยการอาศัยเลือดจึงพุ่งตามเข้าไปอีกครั้งแล้วใช้ไฟเผาร่างพี่ชายพร้อมกับใช้มีดตวัดฟาดฟันอีกฝ่ายจนร่างกายของพี่ชายเต็มไปด้วยรอยแผล ต่อให้พี่ของเขาอยากจะฟาดฟันมากแค่ไหน รองเท้าระดับ 10 และเวทย์ที่ทำให้แอนเดอร์สันวิ่งเร็ว ทำให้เขาเคลื่อนไหวหลบอีกฝ่ายได้อย่างไม่ยากเย็นจนเขาเป็นคนบุกฟันเพียงฝ่ายเดียว

ฉัวะ!

“แอนเดอร์สัน นี่แก!”

โจเฟอร์พยายามป้องกันการโจมตีของน้องชาย พลางดื่มเลือดไม่อย่างนั้นมันจะต้องตายด้วยพลังที่ด้อยกว่า ทันใดนั้นมันที่พยายามป้องกันการโจมตีจนเลือดไหลอาบไปทั่วร่างกลับเป็นฝ่ายยิ้ม หลังจากลอบโจมตีด้านหลังแอนเดอร์สันด้วยเลือดได้สำเร็จ

“แกตาย!”

เลือดที่ฝังอยู่ใต้ดินแข็งตัวพุ่งออกมาโจมตีแอนเดอร์สันจากทางด้านหลัง ทว่าบนใบหน้าของโจเฟอร์กลับเต็มไปด้วยความตะลึงงันเมื่อน้องชายของมันกระทืบเท้าสร้างบานประตูธาตุดินขนาดใหญ่ทั้ง 9 ออกมาป้องกันด้านหลังไม่คิดจะเหลียวมองเลยสักนิด กลับกลายเป็นว่าการลอบโจมตีของมันพลาดและเป็นตัวมันเองที่ถูกโจมตี

บรึ้ม!

เปลวไฟลุกไหม้ร่างจนชุดเกราะสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน ร่างของนายน้อยตระกูลสกอร์เปี้ยนส์คนที่ 4 หลังจากถูกเผาไปทั่วร่างถึงขั้นร้องลั่นออกมาด้วยความเจ็บปวด แอนเดอร์สันที่คิดว่าได้เวลาแล้วที่จะช่วยพี่ 3 และขจัดการร่วมมือของพี่ 1 และพี่ 5 ออกจากกัน เขาจึงเตะพี่ 4 เข้าไปในจุดที่พี่ๆของเขากำลังต่อสู้ จนทำให้พี่ 5 ที่เห็นดังนั้นหันมองดูแอนเดอร์สันสันที่กำลังฉีกยิ้มกว้าง

“พี่ 5 ฆ่าเร็วเข้าไม่อย่างนั้นพี่ 4 จะฟื้นฟูตัวได้”

แอนเดอร์สันแกล้งเจ็บแขนด้วยความเจ็บปวดพยายามแสดงท่าทางเหนื่อยหอบเหมือนคนที่ไม่สามารถตามไปโจมตีซ้ำเติมพี่ 4 ของเขาได้ พี่ 5 ที่เห็นว่าเป็นโอกาสจึงพุ่งเข้าไปฆ่าพี่ 4 แม้จะอยู่ในความร่วมมือกันมาก่อน แต่ตอนนี้เป็นโอกาสดีที่จะทำให้ฆ่ากัน ทันทีที่พี่ 4 ฟื้นตัวจากแผลไฟไหม้จนขยับร่างกายได้อีกครั้งเขาก็ได้ตวัดดาบในมือไปยังกรงเล็บของพี่ 5 ที่กำลังกระโจนเข้ามาตะปบด้วยท่าทางราวกับหมาป่า

เคล้ง!

“เรียบร้อย”

แอนเดอร์สันแสดงใบหน้าดีใจออกมา หลังจากแยกพี่ 5 ออกจากพี่ 1 ได้สำเร็จ ไม่เพียงเท่านั้นเขายังหยุดการตายของพี่ 3 เอาไว้ได้ ทันทีที่การทำให้ทุกคนไม่มีฝ่ายสำเร็จแอนเดอร์สันก็ได้พุ่งเข้าไปโจมตีพี่ 1 ช่วยพี่ 3 ปล่อยให้พี่ 4 และ 5 ต่อสู้กัน

การโจมตีพี่ 1 ของแอนเดอร์สันที่กำลังจะเกิดขึ้น หากพูดว่าเป็นการช่วยพี่ 3 เขาไม่สามารถพูดได้เต็มปากเพราะมันเป็นการฉวยโอกาสโจมตีพี่ 1 ในระหว่างต่อสู้กับพี่ 3 เขาไม่สามารถเชื่อใจใครได้จึงไม่ใช่การช่วยเหลือ 

ทันทีที่แอนเดอร์สันมาถึงมีดทั้งสองเล่มก็ได้เก็บเข้าไปในแหวนเก็บของเปลี่ยนมาใช้ธนูมาเจสยิงสังหาร ภายใต้การต่อสู้อย่างหนักหน่วงของพี่ 1 และพี่ 3 เมื่อมีธนูของแอนเดอร์สันเข้ามาเกี่ยวข้องทำให้พี่ 1 เริ่มตอบโต้ได้ยากมากยิ่งขึ้น ต่อให้ผิวหนังจะเป็นมังกร หากถูกลูกธนูของแอนเดอร์สันมันก็อันตรายเช่นกันเพราะตอนนี้แอนเดอร์สันไม่ได้ใช้ธาตุไฟเข้าสู้ เขาเปลี่ยนมันไปเป็นคำสาป 

ทุกๆลูกธนูที่ยิงออกไปมีคำสาปมากมายหลายพันบรรจุเอาไว้ ทันทีที่มันถึงเป้าหมายคำสาปมากมายจะระเบิดออกมา พี่ของเขาจึงต้องหลบและระวังธนูของแอนเดอร์สันที่สามารถสร้างความเสียหายได้

“ทำดีมากแอนเดอร์สัน” พี่ 3 พูดออกมาด้วยท่าทางดีใจ หลังจากเห็นน้องชายกำลังช่วยเหลือให้เขาสู้ได้ง่ายยิ่งขึ้น อย่างไรก็ตามบนใบหน้าของพี่ 3 กลับเต็มไปด้วยความตกใจเมื่อลูกธนูในมือแอนเดอร์สันพุ่งมายังทิศทางของเขาเช่นเดียวกัน

พิ้ว!

“ให้ตายสิ  นี่นายคิดจะฆ่าพวกเราพร้อมกันเลยเหรอ”

พี่ 3 ร้องตะโกนออกมาด้วยความพอใจ หลังจากรู้ว่าน้องเล็กสุดคิดจะทำอะไร ระหว่างที่พวกเขาสู้กันแอนเดอร์สันได้ทำการโจมตีพี่ 1 จนมีบาดแผลไม่ต่างจากพี่ 3 ระหว่างที่บาดแผลบนร่างพี่  1 เพิ่มขึ้นจนเสียเปรียบนี้เองนั้น ทางฝั่งพี่ 3 ของเขากลับเป็นฝ่ายถูกโจมตีเพื่อลดพลังตามพี่ 1 ลงไป ดังนั้นทั้งสองจึงรู้สึกว่าแอนเดอร์สันหวังสูงเกินไป ที่จะฆ่าพวกเขาระหว่างต่อสู้กัน

“แอนเดอร์สัน แล้วจะเกิดอะไรขึ้นล่ะถ้าฉันและพี่ 1 เลิกสู้กัน นายเคยคิดเรื่องนี้ไหม”

 “มันไม่ยากเลยพี่ 3 ผมก็แค่เข้าไปหาพี่ 4 และพี่ 5 เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว ถ้าพี่ 1 และพี่ 3 จะร่วมมือกันผมก็จะใช้พี่  4 และ 5 แยกพวกพี่อีกที”