อวี๋เฟิงเฟย หญิงกล้าเหนือชะตาลิขิต

วิ่งไล่ตีกันจนเหนื่อย ภาสพงษ์จึงหันมาถามเพนนี

"คุณเพนนีครับ อีกสองอาทิตย์วันอะไรครับ"

"วันเกิดฉัน ทำไมหรอ"

"วันเกิดแล้วจะมีเหตุการณ์อะไรครับ"

"ก็โดนแทงตาย จะให้ฉันถามย้ำอีกทำไมว่ามีอะไรไอ้พงษ์"

"เปล่าครับ ปีนี้คุณธนาจะจัดงานวันเกิดให้คุณเพนนี ไปที่บ้านของคุณธนา"

เพนนีรับฟังแล้วก็สงสัย "แปลกจัง ทำไมปีนี้อะไรๆ ก็เปลี่ยนไปหมด แทบจะไม่เหมือนเดิม แล้วทำไมอยู่ๆ คุณธนาจะมาจัดเลี้ยงวันเกิดให้ฉัน ปกติจะจัดที่คฤหาสน์ของฉันนี่ มีอะไรไอ้พงษ์รู้อะไรบอกมานะ ไม่งั้นบิดให้หูขาดเลย"

"ใช้กำลังอีกแล้วนะครับคุณเพนนี โอ๊ยๆๆๆ!!! ผมเจ็บนะครับ ปล่อยหูผมก่อน" ภาสพงษ์จึงคิดได้ว่าควรบอกเพนนีแต่ไม่ต้องบอกทั้งหมด

"คืออย่างงี้ครับ คุณธนาอยากให้คุณเพนนีไปเลี้ยงฉลองที่บ้านของคุณธนา คุณหญิงเฟื่องทองจะได้เห็น ไม่หาข้ออ้างไม่อยากมาร่วมงาน เพราะนี่คือบ้านของคุณหญิงเธอแท้ๆ แล้วก็คุณธนาอยากทำให้คนในบ้านนั้นเห็นด้วยครับว่าคุณเพนนีต่างหาก ที่ได้รับการยินยอมจากทุกคนในบ้าน ถึงแม้ทุกคนที่ว่านั้นจะไม่รวมคุณหญิงเฟื่องทอง"

"เออก็ดีนะไอ้พงษ์ ให้ทุกคนมาเห็นและร่วมงานเลย"

"เฟยเฟย แล้วปกติเจ้าจัดงานเลี้ยงที่ใด ไม่ใช่คฤหาสน์แห่งนี้หรือ" อวี๋เฟิงฟ่งเอ่ยถาม

"คฤหาสน์ถูกต้องแล้วฟ่งเอ๋อ แต่ไม่ใช่ที่นี่"

"หาาา ทำไมเจ้าพูดจาวกไปวนมา ข้าฟังแล้วจับความไม่ได้"

"คือแบบนี้นะครับคุณฟ่ง คุณเพนนีเนี่ยเธอรวยสมบัติตกทอดกันมา เธอจะไม่อดตายเลยไม่รู้ไปทำบุญถวายเงินให้วัดหรือยังไง พอชาติต่อมา เธอเริ่มเบื่อ เลยหาเรื่องสร้างคฤหาสน์ไปทุกจังหวัดในแต่ละชาติ ชาติละจังหวัด พอมาชาตินี้นี่แหล่ะคุณเธอเลยมาสร้างคฤหาสน์ที่เชียงใหม่ ทุกครั้งวันเกิดเธอจะอยู่ที่กรุงเทพตลอด เธอจะมีคฤหาสน์ทั้งกรุงเทพและต่างจังหวัด แต่คุณธนา เอ่อ! ท่านกั๋วกงของคุณฟ่งน่ะครับ เป็นคนเชียงใหม่ เขามีบ้านที่เชียงใหม่ ถ้าเป็นชาติก่อนๆ คุณเพนนีก็จะแวะเวียนมาเยี่ยมครอบครัวของคุณธนาโดยตลอดทั้งคุณธนินทร์ คุณสร้อยสิรินทร์ คุณเอมิกา และคุณหญิงเฟื่องทอง ซึ่งคนหลังนี้อาจจะไม่ต้อนรับเท่าไหร่"

"อธิบายละเอียดมาก กินเมมโมรี่การ์ดไว้รึไง จำเยอะขนาดนี้ เหมือนที่ไอ้พงษ์พูดนั่นแหล่งฟ่งเอ๋อ ชาติอื่นๆ ที่แล้วมาเนี่ยฉันจะฉลองวันเกิดที่คฤหาสน์กรุงเทพ คุณธนาก็จะมาร่วมด้วย แต่พอคุณธนากลับ ฉันถึงโดนแทงตาย ไอ้พงษ์หัวใจวายตายตาม ฉันก็ไม่รู้ว่าการตายของฉันน่ะฆาตกรรม หรือจงใจ แต่คือสุดท้ายก็ไม่รอดอยู่ดี แล้ววนมาเกิดใหม่ในอายุ 27 แล้วคบกับคุณธนา"

อวี๋เฟิงฟ่งพยักหน้าด้วยความเข้าใจ

"คุณเพนนีครับ ผมว่าชาตินี้มีอะไรเปลี่ยนแปลงแล้วหล่ะ งั้นคุณตกลงไปที่บ้านคุณธนาเนอะ"

"แหม่! ไอ้พงษ์ ฉันฟังแกอธิบายมายืดยาวแล้วร่วมวงสนทนากับแกขนาดนี้ ก็ต้องไปสิจ๊ะ"

"โอเคครับ" ภาสพงษ์ถอนใจด้วยความโล่งอกที่ทำสำเร็จ

อวี๋เฟิงฟ่งเห็นแบบนี้จึงหันมาพูดกับภาสพงษ์แบบไร้เสียงที่บอกว่า "เยี่ยมมากถงฝู"

วันนี้จึงผ่านไปได้ด้วยดี

เหตุการณ์เป็นปกติเรื่อยมาจนกระทั่งถึงวันเกิดเพนนี ภาสพงษ์ทำสำเร็จปีนี้สามารถลากเพนนีมาร่วมงานที่บ้านของธนาวินทร์ได้ และธนาวินทร์ก็นำแหวนมาติดตัวไว้เรียบร้อย

ด้านดาริกา ยังไม่สามารถดำเนินแผนการใดๆ ได้ทัน เพราะธนาวินทร์เหมือนจะรู้ล่วงหน้า ชายหนุ่มเลือกที่จะกลับบ้านตอนมืดค่ำ รีบขึ้นนอนไม่เปิดโอกาสให้ดาริกา แล้วออกไปทำงานแต่เช้า ดาริกาจึงนั่งรอโอกาสด้วยความหงุดหงิดจนมาถึงวันเกิดของเพนนี อีกทั้งช่วงนี้คุณหญิงเฟื่องทองยังมีอาการเพลียบ่อยมาก จากที่เคยพักแค่ช่วงเช้า กลายเป็นว่าสองอาทิตย์ที่ผ่านมาคุณหญิงดูทรุดโทรม จนต้องพักอยู่ในห้องตั้งแต่กลางวันถึงเย็น มีแค่ช่วงเช้าที่ออกมานั่งเล่นแต่ก็ไม่นาน

ลูกๆ ของคุณหญิงเฟื่องทองอาจไม่ได้สังเกตความผิดปกติที่เกิดขึ้นนี้ แต่คุณหญิงที่ดูแลตัวเองเป็นอย่างดีสามารถสังเกตได้ 

สาเหตุที่คุณหญิงอ่อนเพลียมาจากดาริกานี่เอง หญิงสาวจัดยาให้คุณหญิงเฟื่องทองผิดประเภท ด้วยความที่ยังเรียนไม่จบ จึงจัดยาให้แบบสุ่มเดาเอา ทำให้อาหารของคุณหญิงเฟื่องทองแย่ลง แต่คุณหญิงก็ไม่ได้โทษว่าเป็นเพราะยาตัวใหม่ของดาริกา แต่คิดว่าเป็นเพราะความแก่ของเธอเอง

ดาริกามาเคาะประตูห้องคุณหญิง ไม่รู้ว่าวันนี้เกิดความวุ่นวายอะไรกัน ที่บ้านของคุณหญิงเฟื่องทองจึงมีการจัดการแต่บ่าย ตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว หากแค่คุณหญิงไม่ได้รับรู้เพราะนอนหลับด้วยความเพลีย

ดาริกาจึงเคาะประตูห้อง // ก๊อกๆๆๆๆ 

"เข้ามาในห้องได้เลยลูก"

ดาริกาจึงเดินเข้าห้องไป

"คุณป้าเป็นยังไงบ้างคะวันนี้ เพลียเหมือนเดิมหรือเปล่าคะ"

"ก็ตามอาการแบบนี้แหล่ะลูก ยังเหมือนเดิม"

"แย่จังเลยค่ะ คุณป้ายังเพลียเหมือนเดิม สงสัยดาด้าจัดยาไม่ถูกกับคุณป้าแน่ๆ เลยค่ะอาการเลยไม่ดีขึ้น" ยาถูกหรือยาผิดประเภท ดาริกาไม่ได้รู้ เพราะหญิงสาวจัดเอาตามความเข้าใจแต่เดิม พร้อมกับทำหน้าเศร้า

"ไม่เอาน่าลูก หนูดาอย่าเครียดไป ที่ป้าไม่หายก็เพราะว่าป้าแก่แล้ว ไม่ได้เป็นเพราะยาของหนูดาที่จัดให้ป้าหรอก ป้าน่ะเจ็บออดๆ แอดๆ ตามประสาคนแก่ หนูอย่าคิดมากเลยลูก ป้าจะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้" คุณหญิงเฟื่องทองแกล้งพูดเรื่องความตายขึ้นมาสักเล็กน้อย

ดาริการีบโต้กลับด้วยสีหน้าตกใจ

"ไม่เอาสิคะคุณป้า ถึงดาด้าจะเป็นหมอเห็นความเจ็บความตายมามาก แต่ดาด้าก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นกับคุณป้านะคะ ดาด้าว่าคุณป้าอยู่ได้อีกนานเลยค่ะ"

คุณหญิงเฟื่องทองแกล้งถอนหายใจ "เฮ้อ! จริงๆ นะหนูดา คนเรามันไม่รู้อนาคตล่วงหน้าหรอกว่าจะอยู่ถึงวันไหน แต่ก่อนจะตายหรือไม่รับรู้อะไร ป้าก็อยากเห็นหนูดากับตาธนาเป็นฝั่งเป็นฝากัน" คุณหญิงเฟื่องทองลูบมือดาริกาไปมา

"ดาด้าเกรงว่าแบบนั้นคงจะไม่ได้หรอกค่ะคุณป้า พักนี้คุณธนาไม่เปิดโอกาสให้ดาด้าได้พูดคุยด้วยเลยค่ะ แค่สนทนากันสักเล็กน้อยก็ไม่สามารถทำได้ การแต่งงานคงจะยากนะคะ คุณธนาเขามีคุณเพนนีอยู่ด้วยแล้วค่ะ"

"ไม่เอาอย่าคิดแบบนั้นลูก ป้าเบื่อว่าหนูดากับตาธนาเหมาะสมกันที่สุด"

ดาริกาทำเป็นหาเรื่องอื่นคุย

"คุณป้าคะ ที่บ้านเราวันนี้มีจัดงานอะไรหรอคะ ดาด้าเห็นคนงานวุ่นวายกันใหญ่เลยช่วงบ่าย"

"เอ๋! วันนี้ก็ไม่มีอะไรพิเศษนะลูก"

คุณหญิงเฟื่องทองทำท่านึกขึ้นได้

"หรือว่าตาธัน จะจัดงานเลี้ยง พาเพื่อนๆ มาเหมือนเวลาป้าจัดงานเลี้ยงน้ำชาคราวก่อน เขาจัดกันห้องไหนหรือลูก"

"ดาด้าเห็นว่าเป็นห้องที่คุณป้าจัดงานเลี้ยงน้ำชาเลยนะคะ แต่ถามพวกคนรับใช้แล้วไม่มีใครรู้เลยค่ะ ได้รับคำสั่งมาให้จัดโดยเร็ว แต่คนสั่งคือคุณธนาค่ะ ไม่ใช่คุณธัน"

"อ้าวหรอ สงสัยป้าเข้าใจผิด แล้วงานนี้เริ่มกี่โมงล่ะลูก"

"ดาด้าไม่ทราบเหมือนกันค่ะ แต่อาจจะไม่ใช่งานของเพื่อนคุณธนาหรือคุณธันนะคะ เพราะงานดูเป็นทางการไม่น้อย"

คุณหญิงเฟื่องทองได้แต่นึก

"เอ๊ะ! หรือว่ามีแขกคนสำคัญของโรงแรมมา แล้วตาธนาอยากเลี้ยงรับรองที่บ้านแต่ไม่บอกป้า ตาคนนี้นี่น่าตีจริงๆ "

ดาริกาหัวเราะด้วยความร่าเริงแล้วรีบแก้ตัวแทนธนาวินทร์ "อย่าไปตีคุณธนาเลยค่ะ ช่วงนี้คุณธนาไม่ได้กลับบ้านแบบเวลาปกติ งานคงยุ่งวุ่นวายจริงๆ ค่ะ"

"นี่ถ้าไม่ได้หนูดาห้าม ป้าลุกไปตีตาธนาจริงๆ แล้วนะ ป้าคิดว่างานเลี้ยงน่าจะเริ่มตอนเย็น เดี๋ยวเย็นๆ ป้าค่อยแต่งตัวแล้วกันเผื่อมีแขกเหรื่อให้รับรอง"

คุณหญิงเฟื่องทองและดาริกาไม่ได้รับรู้เลยว่า งานต้อนรับแขกเหรื่อของโรงแรมที่คุณหญิงคิดนั้นจะไม่ใกล้เคียงความเป็นจริงเลยแม้แต่น้อย เพราะงานนี้คืองานเลี้ยงที่ธนาวินทร์จะขอเพนนีแต่งงาน

ด้านธนาวินทร์ก่อนหน้างานวันเกิดหนึ่งอาทิตย์เขาก็ได้เชิญชวนให้คุณสร้อยสิรินทร์ ธนินทร์ และคุณเอมิกาที่กลับมาจากเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนๆ ให้มาเข้าร่วมงานเลี้ยงนี้ด้วยกัน แต่เขาไม่ได้บอกว่าจะขอเพนนีแต่งงานบอกเพียงแค่เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของเพนนีในอายุครบ 30 ปี

ธนินทร์เองก็นึกถึงอรสินีจึงคิดได้ว่าควรชักชวนเธอด้วย โทรหาอรสินีในทันที

"สวัสดีครับน้องอ้อน พี่พันรบนะครับ"

"ฮ่าๆๆๆ ตลกแล้วค่ะพี่ธัน พี่พันรบไม่ได้ใช้เบอร์นี้ค่ะ"

"อุ๊ย! นี่มีเบอร์กันแล้วสินะ เฮ้อ! แผนการจีบน้องอ้อนของพี่ช้าไปหรอเนี่ย"

"ช้าไปม้ากมากกกกก อย่ามาพูดแบบนี้เลยค่ะพี่ธัน อ้อนรู้พี่ธันไม่ได้ชอบอ้อน แล้วก้อไม่ได้ชอบคุณลูกแพร์ด้วย อย่าให้อ้อนรู้ว่าพี่ธันชอบใคร อ้อนแซวจนตายแน่"

ธนินทร์จึงปฏิเสธในทันที "ฮ่าๆๆๆ ไม่มีหรอก พี่ไม่ชอบใคร เออ น้องอ้อน นี่กลับกรุงเทพหรือยัง"

"กลับแล้วค่ะ อ้อนไปเชียงใหม่แค่ 5 วันค่ะ"

"แล้วมีแพลนจะมาเชียงใหม่อีกมั้ย"

"อยากไปเหมือนกันนะคะ พี่ธันคงไม่ได้โทรมาแค่กวนอ้อนเล่นเฉยๆ เนอะ"

"แหม่! เดาถูกจริงๆ ด้วย อาทิตย์หน้าน่ะครับเป็นวันเกิดของแฟนพี่ธนา พี่ธนาเขาก็อยากเชิญคนรู้จักมาด้วย"

"เอ๋! ถ้าเป็นแค่วันเกิดแฟนไม่น่าถึงขั้นมาชวนอ้อนที่อยู่ไกลเลยนะคะ อ๊ะ! หรือว่า ปีนี้พี่ธนาจะมีเซอร์ไพรส์"

"นั่นไง พี่ธนามีความลับแน่ๆ พอน้องอ้อนบอกเซอร์ไพร์ส พี่ก็นึกได้ว่าหรือจะเป็นขอแต่งงาน ใช่แน่ๆ เชิญทุกคนขนาดนี้ ปีก่อนหน้า พี่ธนาก็แค่ไปร่วมงานกับคุณพี่เพนนีแค่สองต่อสอง ปีนี้ดันมาจัดงานพิเศษแปลกๆ แถมชวนทุกคนอีก"

"งั้นอ้อนตกลงค่ะ อ้อนไปจะเชียงใหม่ พี่ธัน พี่ธนาก็เหมือนพี่ชายอ้อน เล่นกันมาตั้งแต่ยังเด็ก หวังว่าพี่ธนาจะจำอ้อนได้นะคะ"

"จำได้แน่นอน แต่พี่ว่าน้องอ้อนไม่ได้อยากมาเพราะแค่งานวันเกิดคุณพี่เพนนีหรอกมั้งงงงง คงอยากมาเจอคนสำคัญมากกว่า"

"อ้อนไม่คุยกับพี่ธันแล้ว แค่นี้นะคะ" อรสินีวางวายไปด้วยความเขินอาย

ธนินทร์ได้แต่พูดกับตัวเองว่า "ยัยอ้อนนะยัยอ้อน กับเรื่องอื่นล่ะใจร้อน เป็นสาวห้าวเชียว พอพูดถึงนายพันรบ อรสินีกลับกลายเป็นสาวหวานซะงั้น" 

ธนินทร์เชิญอรสินีมาร่วมงานแล้ว จึงคิดถึงผู้หญิงอีกคนอย่างลัลลภัส จึงคิดได้ว่าควรละไว้ในฐานที่เข้าใจ เขาไม่ชวนจะดีกว่า เดี๋ยวหญิงสาวมาป่วนงานเปล่าๆ แต่เขาไม่ได้รู้เลยว่าปีนี้ลัลลภัสจะมาร่วมงานเพนนีโดยไม่ทันตั้งตัว เพราะอยากมาเยาะเย้ยเพนนีเรื่องดาริกา แค่ได้เห็นยัยเพนนีโกรธ ลัลลภัสก็มีความสุขมาก ในฐานะที่เพนนีทำให้เธออับอายในงานเลี้ยงประชุมผู้ถือหุ้นตอนแสดงพิณครั้งนั้น

ในวันเกิดครบ 30 ปีของเพนนี

เมื่อลัลลภัสมาถึงคฤหาสน์ของเพนนีก็พบว่าเงียบสงบเกินปกติ ไม่มีใครเลยสักคนแม้แต่เจ้าของงาน จึงคิดว่า หรือเพนนีจะไปจัดงานที่อื่น เลยลองเสี่ยงไปบ้านของธนาวินทร์ พบว่าที่นั่นมีการจัดงานจริงๆ 

วันเลี้ยงวันเกิดและขอแต่งงานของเพนนีในวันนี้ ทุกคนในงานไม่ได้รับรู้เลยว่าวันนี้จะมีเหตุการณ์น่าประหลาดใจเกิดขึ้นท่ามกลางสายตาและการรับรู้ของทุกคนโดยไม่อาจคาดเดาเรื่องปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติได้