(จบ)เทพมารจอมราคะ กำเนิดใหม่พร้อมกับระบบพระพุทธองค์ไร้พ่าย

        บริเวณทางเข้าเมืองมังกร ประตูใหญ่สูงตระหง่านตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

        แกะสลักลวดลายมังกรพันรอบเสาอย่างวิจิตร บ่งบอกถึงอำนาจของเมืองที่อยู่ภายใต้สำนักมังกรอันยิ่งใหญ่

        เหล่าทหารในชุดเกราะเด่นหลายืนเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ

        เกราะของพวกเขาเป็นสีดำสนิท สลักลวดลายคล้ายเกล็ดมังกรสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายวาววับ

        ดาบขนาดใหญ่สะพายอยู่บนหลังแสดงถึงอำนาจของพวกเขาในฐานะผู้คุ้มครองเมือง

        “แถวต่อไป!”

        เสียงของนายทหารที่ยืนอยู่บนแท่นหินสูงดังขึ้น จับจ้องไปที่กลุ่มผู้เดินทางที่ยืนรอคอยเป็นแถวยาวเหยียด

        เทียนจุนจูงม้าศึกสีดำของเขามาเข้าคิวอย่างเป็นระเบียบ ท่ามกลางผู้เดินทางจากทั่วสารทิศ

        บ้างเป็นนักเดินทาง บ้างเป็นพ่อค้า แต่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่ต้องการเข้าสู่เมืองมังกรแห่งนี้

        “ผู้ที่เข้ามายังเมืองมังกรเป็นครั้งแรก หากเป็นผู้บำเพ็ญเพียร ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมหนึ่งหินปราณเซียนระดับต่ำ”

        “ส่วนปุถุชนธรรมดาจะเสียเพียงหนึ่งเหรียญเงิน!”

        เสียงของนายทหารดังขึ้นเป็นระยะ พลางกวาดสายตามองเหล่าผู้ฝึกตนที่เข้าแถวอยู่เบื้องหน้า

        คำพูดนี้ทำให้หลายคนบ่นออกมา โดยเฉพาะพวกผู้ฝึกตนที่เพิ่งมาถึง

        “อะไรวะ? ทำไมพวกเราต้องเสียหินปราณเซียนตั้งหนึ่งก้อน”

        “แต่พวกปุถุชนกลับเสียแค่เหรียญเงินเดียว? แบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลย!”

        ชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่กลางแถวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

        แต่ทันใดนั้นเอง อีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านข้าง เป็นชายวัยกลางคนที่ดูมีประสบการณ์กว่า หันมาส่งสายตาดุใส่ชายหนุ่มที่เพิ่งบ่น

        “หุบปากซะ ถ้าไม่รู้อะไรก็อย่าพูด นี่คือกฎเหล็กของสำนักมังกร”

        “เมืองแห่งนี้อยู่ภายใต้การปกครองของสำนักมังกรที่ยิ่งใหญ่”

        “เจ้าเข้าใจหรือไม่? ถ้าเจ้ายังมีปัญหามาก ระวังจะถูกสำนักมังกรลงทัณฑ์เสียก่อนจะได้เข้าเมือง!”

        ชายหนุ่มที่เผลอพูดมากไปถึงกับหน้าซีดเผือด แทบจะหดคอเป็นเต่าหัวหด

        ผู้คนโดยรอบเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้ารับ ต่างรู้ดีว่ากฎของเมืองมังกรนั้นเข้มงวดเพียงใด

        เทียนจุนเองก็ค่อยๆเข้าใจสถานการณ์ของเมืองนี้

        เมืองมังกรเป็นหนึ่งในเมืองหลักของแคว้นกวางโจ่ว

        ไม่ใช่เพียงแค่เป็นที่อยู่อาศัยของผู้ฝึกตนเท่านั้น แต่ยังเป็นหนึ่งในทรัพยากรสำคัญที่หล่อเลี้ยงสำนักมังกรอีกด้วย

        ทุกๆวันจะมีผู้เดินทางหน้าใหม่มากมายเข้ามา บ้างก็มุ่งหน้าสู่สำนักมังกร บ้างก็มาหาผลประโยชน์จากเมืองนี้

        ไม่นานนักก็มาถึงตาของเทียนจุน ชายวัยกลางคนที่เป็นทหารผู้ตรวจตรา เดินเข้ามายังร่างของเขา

        ขณะที่ในมือกำลังถือวัตถุขนาดเล็กบางอย่าง มันเป็นหินสีเทาขนาดเท่ากำมือ มีลูกศรเล็กๆติดอยู่ที่ปลาย

        “ยื่นมือออกมา!”

        เทียนจุนไม่ได้กล่าวสิ่งใดและยื่นมือออกไปตามคำสั่ง

        ทันทีที่หินชี้มายังตัวของเขา มันก็เริ่มเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนออกมา ทำให้นายทหารพยักหน้ารับ

        “ไม่มีป้ายเข้าเมือง งั้นก็เพิ่งมาใหม่สินะ?”

        เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะอธิบายต่อ

        “ค่าธรรมเนียมเข้าเมืองคือหนึ่งหินปราณเซียนระดับต่ำ”

        “หลังจากนี้เจ้าจะได้รับป้ายประจำตัวและจะไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมอีก!”

        เทียนจุนพยักหน้ารับ ก่อนจะยกมือขึ้นและเรียกใช้พลังของแหวนกักเก็บมิติ

        ในพริบตา หินปราณเซียนระดับต่ำหนึ่งก้อนก็ลอยออกมาจากอากาศ ตกลงบนฝ่ามือของเขา

        “แหวนกักเก็บมิติ?!”

        ชายหนุ่มบางคนที่อยู่ด้านหลังอุทานออกมาเบาๆ

        เมื่อเห็นภาพนั้น สายตาหลายคู่หันมาจับจ้อง แสดงออกถึงความอิจฉาและความโลภบางส่วน

        แหวนกักเก็บมิติ ถือเป็นสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยาก เป็นสัญลักษณ์ของผู้ที่มีอำนาจและความมั่งคั่ง ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถครอบครองมันได้

        เทียนจุนเพียงปรายตามองผู้คนที่จ้องมองมา ก่อนจะส่งหินลมปราณให้กับนายทหารตรงหน้า

        “ดีมาก นี่คือป้ายประจำตัวของเจ้า เก็บมันเอาไว้ให้ดี ใช้สำหรับเข้าออกเมือง”

        “หากไม่มีป้ายนี้ ตัวของเจ้าจะต้องเสียค่าธรรมเนียมทุกครั้งที่เข้ามา!”

        เทียนจุนรับป้ายเข้าเมืองมา มันเป็นป้ายไม้แกะสลักที่มีตัวอักษร "มังกร" จารึกอยู่บนผิวไม้

        ด้านหลังมีสัญลักษณ์ของสำนักมังกรสลักไว้อย่างชัดเจน

        เขาพยักหน้าก่อนจะเก็บมันลงไปในแหวนกักเก็บมิติอีกครั้ง

        “เข้าไปได้!”

        นายทหารกล่าว ก่อนจะหันไปเรียกแถวต่อไป

        ทว่าก่อนที่เทียนจุนจะก้าวเข้าไปในเมือง ชายหนุ่มกลับเหลือบมองไปยังม้าศึกตัวใหญ่สีดำที่ยืนอยู่ข้างกาย

        สายลมยามเช้าพัดผ่านเส้นขนของมันให้พลิ้วไหว ดวงตาของมันฉายแววฉลาดเฉลียวราวกับเข้าใจสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

        ดูเหมือนพวกเราจะต้องแยกทางกันแล้วล่ะ

        ชายหนุ่มกล่าวเสียงแผ่วเบา พลางยกมือขึ้นลูบคอของมันเบาๆ

        “กลับไปยังตระกูลตงซะ”

        “หรือไม่... เจ้าก็เป็นอิสระ วิ่งไปยังผืนป่ากว้างใหญ่ตามใจของเจ้า!”

        สายตาของเทียนจุนเต็มไปด้วยความสงบนิ่งและจริงใจ และรู้ดีว่าต่อจากนี้เส้นทางของเขาจะเต็มไปด้วยอันตราย

        เมืองมังกรเป็นเมืองของยอดฝีมือ การพาม้าที่ธรรมดาตัวนี้เข้าไปด้วย อาจเป็นอุปสรรคมากกว่าประโยชน์

        ม้าศึกสีดำจ้องมองอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะส่งเสียงร้องดังสนั่น มันสะบัดศีรษะไปมา จากนั้นจึงกระทืบพื้นเล็กน้อยคล้ายกับกำลังลังเล

        สุดท้ายมันก็พ่นลมหายใจหนักๆออกมา ก่อนจะหันหลังแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

        เสียงกีบเท้าของมันกระแทกกับพื้นดินเป็นจังหวะ ก่อนที่ร่างของมันจะค่อยๆเลือนหายไปยังอาณาเขตนอกเมือง

        เทียนจุนยืนมองมันจากไปจนสุดสายตา เขาไม่ได้รู้สึกเสียดายหรือหวั่นไหว

        เพราะรู้ดีว่าเส้นทางของพวกเขาแตกต่างกัน ม้าศึกตัวนี้เคยเป็นเพื่อนร่วมทาง แต่มันไม่จำเป็นต้องติดตามเขาไปตลอดกาล

        เมื่อคิดได้เช่นนั้น ชายหนุ่มก็หันกลับไปทางประตูเมือง ก้าวเดินตรงเข้าไปในเมืองมังกรที่ยิ่งใหญ่

        สิ่งแรกที่สัมผัสได้ก็คือความคึกคักของผู้คน เมืองมังกรเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา

        อาคารบ้านเรือนสูงตระหง่าน ตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานกลิ่นอายอำนาจแห่งเซียนเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

        ถนนสายหลักปูด้วยหินแข็งแรงกว้างขวางพอให้รถม้าและผู้คนสัญจรไปมาได้อย่างสะดวก

        เสียงตะโกนของพ่อค้าเร่ดังระงมไปทั่วทั้งสองฝั่งถนน

        “สมุนไพรวิญญาณระดับสอง! เพิ่งเก็บมาใหม่จากหุบเขามังกรเหิน!”

        “กระบี่มังกรวินาศ! อาวุธที่ตีขึ้นโดยผู้หลอมอาวุธแห่งสำนักมังกรแท้ๆ!”

        ขณะที่กลิ่นหอมของอาหารลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ร้านขายอาหารและโรงเตี้ยมมากมายถูกเปิดเรียงรายไปตามถนนหลัก

        มีผู้คนเดินเข้าออกกันอย่างไม่ขาดสาย บางแห่งเต็มไปด้วยนักเดินทางและผู้ฝึกตนที่นั่งล้อมวงพูดคุยกัน

        “สำนักมังกรกำลังจะเปิดรับสมัครศิษย์ใหม่ในอีกหนึ่งอาทิตย์!”

        เสียงสนทนาเหล่านี้ลอยผ่านเข้าหูเทียนจุนเป็นระยะ

        เขาพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะคิดในใจ

        “ก่อนอื่นข้าต้องหาที่พักให้ได้ก่อน”

        ไม่รอช้า เทียนจุนเดินสำรวจเมืองไปเรื่อยๆ พร้อมกับมองหาที่พักสำหรับตนเอง

        หลังจากเดินผ่านย่านการค้าไปได้ไม่นาน ตัวของเขาก็พบโรงเตี้ยมขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง

        ตัวอาคารสูงสามชั้น สร้างด้วยไม้เนื้อดี ด้านหน้ามีป้ายแขวนสลักคำว่า "โรงเตี้ยมมังกรสวรรค์"

        ดูจากขนาดของมันแล้ว น่าจะเป็นโรงเตี้ยมที่มีมาตรฐานดี และมีแขกเข้าพักจำนวนมาก

        “ลองเข้าไปดูก่อนก็แล้วกัน”

        เมื่อคิดได้เช่นนั้น เทียนจุนก็ก้าวเข้าไปในโรงเตี้ยม

        บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยผู้คน เสียงสนทนาดังเซ็งแซ่ เหล่าผู้ฝึกตนจากที่ต่างๆนั่งจับกลุ่มกันอยู่ตามโต๊ะ

        เมื่อเดินไปถึงเคาน์เตอร์ต้อนรับ หญิงสาวในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มก็ยิ้มให้ ก่อนจะเอ่ยถาม

        “ยินดีต้อนรับ.. มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือไม่เจ้าคะ?”

        เทียนจุนพยักหน้าก่อนจะกล่าวออกมา

        “ข้าต้องการห้องพักหนึ่งห้อง”

        หญิงสาวได้ยินเช่นนั้นก็พลันเผยสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย ก่อนจะโค้งคำนับเล็กน้อยและกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ

        “ขออภัยด้วยท่านแขกผู้มีเกียรติ..”

        “ตอนนี้ห้องพักถูกจองไว้หมดแล้วเจ้าค่ะ”

        เทียนจุนเลิกคิ้วเล็กน้อย ทำให้หญิงสาวรีบอธิบายต่อทันที

        เนื่องจากว่าสำนักมังกรกำลังจะเปิดรับสมัครศิษย์ใหม่ในเร็วๆนี้

        เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรมากมายจากทั่วทุกสารทิศต่างก็เดินทางมาล่วงหน้าเพื่อเตรียมตัว ทำให้โรงเตี้ยมหลายแห่งเต็มไปด้วยผู้คน

        “เช่นนั้นหรือ?”

        เขาพึมพำกับตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเข้าใจ

        “ไม่เป็นไร ข้าจะลองหาที่อื่นดู”

        หญิงสาวยิ้มให้เขา ก่อนจะโค้งคำนับอีกครั้ง

        “หากท่านต้องการที่พักจริงๆ ข้าแนะนำให้ลองไปทางฝั่งตะวันตกของเมือง อาจจะมีโรงเตี้ยมเล็กๆที่ยังพอมีที่ว่างอยู่เจ้าค่ะ”

        เทียนจุนพยักหน้ารับคำแนะนำ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากโรงเตี้ยม

        เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า เวลานี้ตะวันเริ่มขึ้นสู่จุดสูงสุดของท้องฟ้า เมืองมังกรยังคงเต็มไปด้วยความคึกคัก

        “ที่พักเต็มหมดแล้ว..”

        เขายิ้มบางๆ ก่อนจะพูดพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง

        “ดูเหมือนการมาเมืองนี้จะไม่ง่ายอย่างที่คิด..”

        ถึงชายหนุ่มจะไม่ได้รีบร้อนอะไรนัก แต่การหาที่พักก็ถือเป็นสิ่งสำคัญ หากไม่มีที่พัก คืนนี้เขาคงต้องนอนกลางแจ้งเป็นแน่

        แต่ก่อนที่จะได้เดินจากไป ทันใดนั้นเองเสียงสนทนาแว่วเข้าหูเขาจากกลุ่มผู้ฝึกตนที่ยืนอยู่ไม่ไกล

        “เจ้าได้ยินหรือไม่? มีคนพบเห็น 'โรงเตี้ยมวิญญาณพยัคฆ์' เปิดรับแขกอยู่ที่ตรอกมังกรดำ”

        “อะไรนะ โรงเตี้ยมวิญญาณพยัคฆ์? ที่นั่นไม่ได้ปิดตัวไปนานแล้วหรือ?”

        “ข้าเองก็ไม่แน่ใจ แต่มีข่าวลือว่ามันกลับมาเปิดอีกครั้ง และรับเพียงแขกพิเศษเท่านั้น จนป่านนี้แล้วก็ยังไม่มีใครเข้าพักได้เลยซักนิด”

        “โรงเตี้ยมวิญญาณพยัคฆ์?”

        “ปิดตัวไปแล้วแต่เปิดใหม่ อะไรละนั่น?”

        เทียนจุนหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจเดินไปยังตรอกมังกรดำเพื่อสำรวจโรงเตี้ยมแห่งนั้น