[บทนำเปิดตัวนายเอกสุดดราม่าของคุณ]
[น้องรามผู้ชายหมายเลขหนึ่งของเ้าพ่อ]
ผมไม่รู้ว่า...ผมกลับมานอนอยู่ในห้องนอนของผมได้ยังไงเพราะครั้งสุดท้ายที่ผมยังพอมีสติจำได้ ผมยังโดนทารุณอยู่ในห้องทำงานของผมอยู่เลยแต่พอผมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ผมก็เห็นว่า...ที่นี่คือห้องนอนของผมเองและพอผมมองไปข้าง ๆ เตียงผมก็เห็นแม่บ้านที่ชื่อพี่มะลินั่งมองหน้าของผมน้ำตาคลออยู่
ผมพยายามที่จะลุกขึ้นจากเตียงเพื่อถามไถ่ว่าพี่มะลิร้องไห้ทำไม แต่ผมกลับลุกไม่ได้เลย เพราะพอผมขยับตัวทีไรผมจะปวดร้าวไปหมดทั้งตัว ผมเลยเปลี่ยนใจนอนอยู่นิ่ง ๆ เหมือนเดิมแล้วผมก็ถามพี่มะลิว่า
"พี่มะลิครับ? พี่ร้องไห้ทำไมครับ? มีใครทำอะไรพี่หรือเปล่า? หรือว่าไอ้ซาตานตัวร้ายมันทำอะไรพี่มะลิครับ"
"คุณราม...พี่ไม่ได้เป็อะไรหรอกค่ะแต่ที่พี่ร้องไห้...เพราะพี่สงสารคุณรามค่ะ ฮือ ฮือ ฮือ"
"ผมไม่เป็ไรครับ ผมยังไหวครับ พี่มะลิมีอะไรทำก็ไปทำเถอะครับไม่ต้องมานั่งเฝ้าผมหรอก ผมไม่เป็ไรแล้วล่ะครับ"
"คุณรามทานข้าวก่อนนะคะเดี๋ยวพี่ป้อน"
"อ้อ...ไม่ ๆ ครับ ไม่เป็ไรครับ เอาวางไว้ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวผมทานเองครับพี่มะลิไปทำงานของพี่เถอะครับ เดี๋ยวผมก็จะไปอาบน้ำแล้วเหมือนกัน"
"คุณรามแน่ใจนะคะว่าคุณรามจะเดินไปอาบน้ำเองได้? "
"ครับ...แน่ใจครับ"
"ถ้างั้นพี่มะลิขอตัวลงไปช่วยงานในครัวก่อนนะคะ? ถ้าคุณรามมีอะไรก็โทรตามพี่มะลิได้เลยนะคะ?"
"ครับผม"
แม่บ้านเดินร้องไห้ออกจากห้องนอนของผมไปและพอผมเห็นว่าเธอออกไปพ้นห้องของผมแล้วผมก็หลับตาลงเพื่อขับไล่ระบายน้ำตาของผมออกไปเหมือนกันเพราะผมเองก็เสียใจมากที่อดีตคนเคยรักของผมทำร้ายผมปางตายขนาดนี้
ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมไม่เคยคิดเผื่อใจไว้เลยว่า...วันหนึ่งผมจะต้องมาร้องห่มร้องไห้เสียใจเพราะผู้ชายที่ผมรักผมยังจำครั้งที่ผมไปทำงานแทนคุณเควินที่อิตาลีได้ว่าตอนนั้น...มาตินเคยให้สัญญากับผมไว้ว่า...เขาจะรักและดูแลผมตลอดไปเขาจะไม่ทำให้ผมเสียใจ เขาจะเทิดทูนบูชาผมเฉกเช่นคนรักเพียงหนึ่งเดียวของเขาเขาจะแต่งงานกับผมทันทีที่เขากลับจากอิตาลี
แต่วันนี้เขากลับมาแล้วและเขาก็ลืมเลือนสัญญาที่เคยให้ไว้กับผมไปหมดแล้วเพราะเขากลับมาตัวเปล่าโดยทิ้งสัญญารักของเราไว้ที่อิตาลีและั้แ่วันที่น้องชายของเขาประสบอุบัติเหตุ เขาก็ไม่เคยพูดดีกับผมอีกเลยเพราะเขาโทษว่าเป็ความผิดของผม
เขาใส่ร้ายผมว่า...ผมมีเจตนาล่อลวงน้องชายของเขาไปฆ่าปิดปากเขาบอกว่า...ผมจงใจปล่อยมือน้องชายของเขาให้หลุดตกหน้าผาไปและเขายังบอกอีกว่า...ผม้าที่่จะแย่งวายุมาจากน้องชายของเขา ผมก็ไม่รู้ว่า...เขาเอาสมองส่วนไหนคิดทำไมเขาถึงสามารถเรียบเรียงเหตุการณ์ได้แบบสิ้นคิดขนาดนี้
ในขณะที่ผมกำลังนอนร้องไห้อยู่คนเดียวเงียบๆ ผมก็ได้ยินเสียงคนเปิดประตูห้องนอนของผมเข้ามาผมไม่รู้ว่าใครเข้ามาในห้องนอนของผม ผมได้แต่ภาวนาว่า...ขออย่าให้เป็เขาคนนั้นเลย
ผมค่อย ๆลืมตาขึ้นเพื่อจะดูว่าใครเข้ามาในห้องนอนของผม แล้วผมก็เห็นว่าเป็หรั่งทำให้ผมพอจะยิ้มออกได้บ้าง และผมก็รีบถามหรั่งทันทีว่า
"หรั่ง? คุณไม่เป็ไรใช่ไหม? เขาไม่ได้ทำอะไรคุณใช่ไหม?"
"ผมไม่เป็ไรครับ...แล้วคุณราม...? "
"ผมไม่เป็ไรครับ"
"คุณรามครับ...ผมขอโทษนะครับที่ผมไม่สามารถช่วยอะไรคุณได้เลยผมขอโทษครับ"
"ไม่เป็ไรหรอก ไม่ใช่ความผิดของคุณสักหน่อย ไม่ต้องขอโทษผมหรอก"
"คุณรามครับ...คุณอยากหนีไหมครับ? "
"หรั่ง!!! "
"ผมจะพาคุณรามหนีเองครับ ขอเพียงคุณบอกผมมาว่าคุณจะไปผมจะพาคุณออกไปเองครับ"
"ขอบคุณนะครับ...แต่ผมยังไม่อยากหนีตอนนี้เพราะถ้าผมหนีก็แปลว่าผมยอมรับผิดทุกข้อกล่าวหาสิ ในเมื่อผมไม่ได้ทำอะไรผิดผมจะหนีทำไม...คุณว่าจริงไหม? "
"คุณรามครับ...ถึงคุณจะไม่ผิด แต่คุณมาตินก็โยนความผิดให้คุณไปแล้วไม่ว่าคุณจะยืนยันความบริสุทธิ์แค่ไหน คุณมาตินก็ไม่เห็นใจและไม่รับฟังคุณหรอกครับผมรู้จักคุณมาตินดี ผมรู้ดีว่าเขาเป็คนยังไง"
"หึ!!! แล้วคุณหรั่งคิดว่าเขาเป็คนยังไงเหรอ? "
"คุณมาตินเป็คนหัวแข็งและไม่ยอมรับฟังอะไรง่าย ๆ ครับ อะไรที่เขาอยากได้เขาต้องเอามาให้ได้...ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตามเหมือนที่เขาเคยโยนความผิดให้คุณเมื่อห้าปีก่อน"
"คุณหรั่งพูดเหมือนกำลังจะบอกอะไรผมเลยนะครับ...ตกลงคุณมีอะไรจะบอกผมหรือเปล่าครับ?"
"หึ...คุณรามเก่งสมกับเป็ทนายจริง ๆ เลยนะครับ เดาใจผมถูกอย่างกับนั่งอยู่ในใจของผมเลย"
"หึ! แล้วตกลงคุณมีเื่อะไรจะบอกผมล่ะ? "
"ผมมีความจริงบางอย่างที่ผมปกปิดเอาไว้มานานเกือบห้าปีจะบอกคุณครับความจริงเกี่ยวกับเื่อุบัติเมื่อห้าปีที่แล้วของคุณราม"
"พูดมาสิ...ผมกำลังฟังอยู่"
"คืนนั้นคนที่ขับรถชนผู้หญิงของคุณมาติน...ไม่ใช่คุณรามครับแต่เป็เพื่อนชายของคุณ ในขณะที่รถเกิดอุบัติเหตุขึ้นผมเป็คนขับรถให้คุณมาตินกับผู้หญิงของเขาส่วนรถของคุณราม...มีเพื่อนชายของคุณรามเป็คนขับมาชนรถของคุณมาตินอีกทีแล้วก็ทำให้ผู้หญิงของคุณมาตินกระเด็นออกจากตัวรถจนเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ แต่บังเอิญว่าเพื่อนชายของคุณรามวิ่งหนีเอาตัวรอดไปก่อนครับเพื่อนของคุณรามทิ้งให้คุณรามหลับอยู่ในรถโดยไม่ช่วยอะไรคุณเลยคุณมาตินเลยลงจากรถ...แล้วก็ไปอุ้มคุณออกมาจากรถเพื่อพาคุณไปส่งโรงพยาบาลแต่ตอนนั้นคุณเมามากจนไม่ได้สติเลย...คุณไม่รู้เื่อะไรเลย คุณมาตินเลยแจ้งจับคุณในข้อหาเมาแล้วขับจนเป็เหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายครับ"
"อ้าว!!! แล้วเขาแจ้งจับผมทำไม? ในเมื่อเขาก็รู้ว่าผมไม่ได้ผิด"
"ตอนนั้นคุณมาตินชอบคุณรามมากครับเขาก็เลยวางแผนใส่ร้ายคุณ...เพื่อที่จะได้คุณครับ"
"ชอบผม? แล้วเขาจะแจ้งจับผมทำไมครับ? "
"หึ! เพื่อหาข้ออ้างไงครับ...เขาหาข้ออ้างหลอกให้คุณรามมาทำงานอยู่ที่นี่และเขายังผูกมัดคุณรามไว้ด้วยสัญญาที่เขาสร้างขึ้นมาเองคุณรามก็รู้ดีไม่ใช่เหรอครับว่าสัญญาอะไร? "
"ครับ...ผมพอจะเข้าใจแล้วครับ...แต่ผมไม่เข้าใจว่า...ทำไมคุณถึงเรียกภรรยาของเขาว่า...ผู้หญิงของเขาล่ะครับ?ผมจำได้ว่าเขาบอกผมว่า...ผู้หญิงคนที่เสียชีวิตคือภรรยาของเขาเองไม่ใช่เหรอ?"
"ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ภรรยาของคุณมาตินครับ คุณมาตินยังไม่เคยแต่งงานเลยครับแต่ผู้หญิงคนนั้น...คุณมาตินเพิ่งจะหิ้วมาจากผับเป็ครั้งแรกครับยังไม่ทันได้นอนด้วยกันด้วยซ้ำ ยังไม่รู้จักแม้แต่ชื่อด้วยซ้ำแต่ก็เธอดันมาตายซะก่อนครับ"
"ครับ...ผมพอจะเข้าใจแล้วครับ ขอบคุณครับที่ยอมเล่าความจริงให้ผมฟัง"
"ครับ...ที่จริงผมก็ผิดต่อคุณเหมือนกันนะครับ ผิดที่ผมปิดบังคุณผมขอโทษนะครับ"
"ไม่เป็ไรหรอก คุณออกไปเถอะ ผมอยากอยู่คนเดียว"
"เอ่อ...คุณรามครับ ผมเอายาทาแก้ฟกช้ำมาให้คุณด้วยนะครับ"
"อืม...ขอบคุณมาก"
"คุณรามครับ...ผมว่าที่คุณมาตินทำร้ายคุณเมื่อวานเขาคงไม่ได้ตั้งใจหรอกครับ แต่ผมคิดว่าที่เขาทำไป คงเป็เพราะพลั้งมือมากกว่า คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอครับว่าเขาใจร้อนแค่ไหน?"
"เขาจะทำไปเพราะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ แต่เขาก็ได้ทำมันไปแล้วล่ะและความรู้สึกของผม...มันก็เอาคืนกลับมาไม่ได้อีกแล้ว"
"แต่ผมคิดว่าคุณมาตินรักคุณรามมากนะครับ"
"หรั่ง? คุณคิดผิดแล้วล่ะ คนรักกันเขาไม่ทำแบบนี้หรอกคนรักกันเขาไม่ตบตีคนรักขนาดนี้หรอก คนรักกันที่ไหนเขาทำกัน? "
"แต่ผมดูออกว่าคุณมาตินรักคุณรามมากจริง ๆ นะครับ"
"ไหนคุณลองยกตัวอย่างให้ผมฟังสักข้อสิครับผมอยากรู้ว่าทำไมคุณหรั่งถึงคิดว่าเขารักผม ถ้าคุณหรั่งสามารถยกตัวอย่างดี ๆให้ผมฟังได้สักข้อ...ผมจะเชื่อคุณ"
"ที่ผมคิดว่าคุณมาตินรักคุณมาก เพราะตลอดระยะเวลาเกือบห้าปีที่ผ่านมาคุณมาตินสลับตัวกับคุณเควินเพื่อมาอยู่ที่นี่กับคุณรามแทบจะตลอดเวลาเลยครับเพียงแต่เมื่อก่อนคุณรามอาจจะยังแยกไม่ออกระหว่างคุณมาตินกับคุณเควิน...คุณก็เลยไม่รู้"
พอผมได้ฟังสิ่งที่หรั่งเล่าให้ฟังผมก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพราะผมพูดไม่ออกและผมก็ไม่คิดว่า...มาตินจะเ้าเล่ห์ขนาดนี้ ผมนั่งเหม่อลอยอยู่สักพักหรั่งก็พูดขึ้นว่า
"ยาแก้ฟกช้ำวางอยู่ตรงนี้นะครับ...ผมขอก่อนตัวนะครับ"
"อืม"
จากนั้นหรั่งก็วางขวดยาทาแก้ฟกช้ำไว้บนเตียงของผมแล้วหรั่งก็เดินก้มหน้าออกจากห้องของผมไปเหมือนกับคนกำลังสำนึกผิดแต่พอหรั่งออกไปได้ไม่นาน ผมก็เห็นคนที่ผมไม่อยากเห็นเดินสวนหรั่งเข้ามาพร้อมกับปิดประตูห้องเสียงดัง ปั้ง!!! และพอเขาเข้ามาถึงภายในห้องของผม เขาก็ปั้นหน้าโหดใส่ผมเลย
เขาเดินเข้ามายืนอยู่ข้างเตียงของผมเขาจ้องหน้าผมเหมือนกับผมเป็นักโทษแดนปะา สายตาและท่าทางที่แสดงออกของเขาทำให้ผมเห็นได้ชัดว่า เขารังเกียจผมมาก แล้วเขาก็ถามผมเสียงแข็งว่า
"เป็ไง? "
"เป็อะไร? "
"เป็อันร่านไง! ...พอผัวเผลอหน่อย เป็อันต้องร่านเรี่ยราดเลยนะครับคุณทนายรามให้ท่าแม้กระทั่งกับลูกน้องคนสนิทของเควิน เฮ่ย...ผมควรปรบมือให้คุณเลยดีไหมน้าาาา?หรือว่าผมควรจะมอบถ้วยรางวัลร่านเรี่ยราดให้คุณดีไหมน้า?"
"ถ้าจะมาหาเื่ก็ออกไป!!! ผมไม่มีอารมณ์!!! "
"อยากให้ผัวเก่าช่วยสร้างอารมณ์ให้ไหมล่ะครับ? "
"ไม่ต้องหรอก...เพราะไม่ว่าคุณจะสร้างยังไงผมก็ไม่มีอารมณ์ร่วมกับคุณอีกแล้วล่ะ"
"ราม!!! "
"ออกไปได้แล้ว ผมจะไปอาบน้ำ อย่ามายืนเกะกะลูกตาผม!!! เพราะผมรำคาญ!!!"
"หึ! พอผัวเก่าเข้ามาหาหน่อยก็อยากอาบน้ำเชียวน้า...อย่าบอกนะว่าคุณกำลังเกิดอารมณ์ร่วมน่ะ? "
"มาติน ผมบอกให้ออกไป"
"หึ หึ หึ อยากให้ผมไปช่วยถูหลังให้ไหมล่ะครับ? "
"ไม่ต้อง"
ผมพยายามอดทนฟังมาตินพูดจากยั่วโมโหผมจนผมทนไม่ไหวในความหยาบคาบของเขาอีกต่อไป ผมจึงค่อย ๆพยุงร่างกายที่บอบช้ำลุกขึ้นจากเตียงเพื่อเดินเข้าห้องน้ำไป ผมใช้เวลาเดินต่อส้นเท้าอยู่นานมากกว่าผมจะสามารถพาตัวเองเข้าไปถึงในห้องน้ำได้
พอเข้าไปถึงด้านในห้องน้ำผมก็รีบเปิดฝักบัวรดราดหัวของตัวเองทันทีเพราะผมอยากให้ความเย็นของน้ำช่วยปัดเป่าความเ็ปทางใจให้กับผมและมันก็พอช่วยผมผ่อนคลายได้บ้างเล็กน้อย มันช่วยให้ผมลืมคนหยาบคายคนนั้นได้บ้างถึงจะไม่มากแต่ยังดีกว่าทนฟังเขาพูดจากหยาบคาบกรอกหูผมอยู่แบบนั้น
แต่ความสุขเพียงน้อยนิดของก็หมดไปเมื่อมาตินเดินตามผมเข้ามาในห้องน้ำ เพราะพอมาตินเข้ามาถึงเขาก็เดินเข้ามายืนค้ำหัวผมและถามผมว่า
"ราม...คุณรู้ตัวไหมว่าตอนนี้...คุณกำลังทำให้ผัวเก่าเกิดอารมณ์อยู่คุณช่วยผมหน่อยนะ เพราะผมอยาก"
เพี๊ยะ!!!เพี๊ยะ!!! หลังจากมาตินพูดจายั่วโมโหผมผมก็ปล่อยฝ่ามือของผมตบปากของมาตินสองครั้งติดต่อกันทันทีเพราะตอนนี้ผมรู้สึกขยะแขยงผู้ชายคนนี้มาก และผมก็ทนฟังเขาพูดจาหยาบคายต่อไปไม่ได้อีกแล้ว
และดูเหมือนแรงตบของผมจะได้ผลดีทีเดียวเพราะมาตินหยุดพูดจายั่วโมโหผมทันทีที่ผมตบปากเขาผมเห็นเขายืนก้มหน้าลงเหมือนกับว่า...เขากำลังสำนึกผิดจนผมจึงคิดว่าเขาคงสำนึกผิดจริง ๆ แล้วล่ะ แต่ผมกลับคิดผิดไปมากเพราะพอเขาเงยหน้าขึ้น แววตาของเขาก็เปลี่ยนเป็ปีศาจร้ายไปแล้วและเขาก็พูดเสียงรอดไรฟันออกมาว่า
"ราม!!! มึงกล้าตบผัวมึงเหรอ!!! ห๊ะ!!!มึงรู้ไหมว่าั้แ่เกิดมายังไม่เคยมีใครตบกูเลยนะ"
"หลบไป! ผมจะออกไปเปลี่ยนเสื้อผ้า"
"กูไม่ให้มึงไปไหนทั้งนั้น!!! เพราะมึงต้องรับผิดชอบในสิ่งที่มึงทำ! "
"รับผิดชอบอะไร!!! "
"มึงตบปากผัวเก่า...จนผัวเจ็บไม่เบาเลยนะและถ้าผัวเจ็บ...มึงก็ต้องเป่าให้ผัวสิวะ"
"ไม่!!! อุ๊บ...
*****
sundog
6K
