มี่จื่อสาวใช้จำเป็น

เราเดินทางมาถึงบ้านสกุลเจ้า บ้านมีขนาดใหญ่โต หรูหรา สมกับเป็นบ้านเศรษฐี แต่ภายในบ้านกลับดูเงียบเหงา คนงาน คนรับใช้ที่เดินกันอยู่ในบ้าน ก็มีอยู่เพียงไม่กี่คน ซึ่งมีหญิงสูงอายุเดินออกมาต้อนรับ เหวินเหอเรียกหญิงสูงอายุว่าป้าซู เป็นหัวหน้าแม่บ้าน และเป็นคนสนิทของฮูหยินเจ้า

ป้าซูเดินนำเราเข้าไปในตัวบ้าน และเล่าให้เราฟังว่าตั้งแต่เศรษฐีเจ้าตาย ฮูหยินเจ้าก็ตรอมใจเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน ไม่ออกไปพบปะพูดคุยกับเพื่อนหรือใครอีกเลย ฮูหยินเจ้าบอกว่ารู้สึกอับอายและทำใจไม่ได้ที่ถูกสามีนอกใจ จึงไม่สามารถทนฟังเสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้านได้ จึงเอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน

จากนั้นป้าซูก็ให้เรานั่งดื่มน้ำชารออยู่ที่ห้องรับแขก เพราะป้าซูจะไปเชิญฮูหยินเจ้ามาพบ เรารออยู่ไม่นานนักฮูหยินเจ้าก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่หม่นหมองไร้สง่าราศี เหวินเหอเรียกฮูหยินเจ้าว่าท่านป้าเนื่องจากเขาทั้งสองเป็นเครือญาติกัน

เหวินเหอกำลังจะแนะนำท่านอ๋องกับฮูหยินเจ้า แต่ท่านอ๋องรีบชิงพูดก่อนว่าเขาแซ่เวย เป็นเจ้าหน้าที่จากหน่วยสืบสวนในเมืองหลวง หลี่จวินจึงสะกิดส่งสัญญาณบอกเหวินเหอให้เล่นไปตามน้ำ ให้เรียกท่านอ๋องว่าท่านเวย เพราะท่านอ๋องไม่ต้องการให้ฮูหยินเจ้ารู้สึกกดดันที่มีเชื้อพระวงศ์มาที่บ้าน

เหวินเหอจึงพยักหน้ารับและบอกกับฮูหยินว่า ต้องการมาตรวจสอบห้องทำงานที่พบศพเศรษฐีเจ้า และต้องการตรวจสอบกระดาษที่เขียนบทกลอนแผ่นนั้นอีกครั้ง ฮูหยินเจ้าก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นบึ้งตึง และพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้นทันทีว่า

   ฮูหยินเจ้า : จะต้องดูอะไรกันอีก ข้าไม่สนใจแล้วว่าเขาตายเพราะอะไร เขาทิ้งความอัปยศน่าอับอายไว้ให้ข้า เชิญทุกคนกลับไปเถอะ!

    เหวินเหอ : ท่านป้าฟังข้าก่อน! ตอนนี้เรารู้ตัวคนฆ่าท่านลุงแล้ว ชงอวี้เจ้าสำนักไป๋หู่วางยาฆ่าท่านลุง เขาสองคนร่วมมือกันตามหาของสำคัญบางอย่าง แล้วผิดใจกัน ชงอวี้จึงวางยากล่อมประสาทให้ท่านลุงลงมือฆ่าตัวเองตาย ตอนนี้ข้าออกประกาศจับชงอวี้ไปทั่วเมืองแล้ว

เมื่อฮูหยินเจ้าได้ยินเหวินเหอพูดว่ารู้ตัวคนร้ายแล้ว ฮูหยินเจ้าก็เปลี่ยนสีหน้าและท่าทีที่ได้ยินข่าวดี พร้อมกับทักถามเหวินเหอว่า สามีของตนไปสนิทสนมกับชงอวี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะเท่าที่ฮูหยินเคยเห็น เศรษฐีเจ้าเพิ่งไปพบปะพูดคุยกับชงอวี้เพียงไม่กี่ครั้งเอง

ส่วนคนที่เศรษฐีเจ้าสนิทสนมด้วยที่สุด คืออดีตเจ้าสำนักคนก่อนที่ตายไปต่างหาก เพราะคนทั้งสองเป็นเพื่อนกันมานาน และในวันที่อดีตเจ้าสำนักกระโดดหอบูชาเทพฆ่าตัวตายเศรษฐีเจ้ายังนั่งร้องไห้เพราะรู้สึกเสียใจที่เพื่อนคนสนิทตาย ซึ่งเศนษฐีเจ้าก็เชื่อว่าอดีตเจ้าสำนักไม่มีทางมีความคิดจะฆ่าตัวตายแน่นอน

แต่ที่ฮูหยินเจ้าเพิ่งมาเล่าเรื่องนี้ให้เหวินเหอฟัง เพราะวันนั้นฮูหยินเจ้ากำลังตกใจและเอาแต่ร้องไห้เสียใจที่สามีตาย จึงไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้เหวินเหอฟังอย่างละเอียด เหวินเหอจึงขอดูกระดาษที่เศรษฐีเจ้าเขียนบทกลอนทิ้งไว้อีกครั้ง

พร้อมกับบอกฮูหยินว่า เขามั่นใจว่าบทกลอนนั่นต้องมีความหมายอื่นซ่อนอยู่และไม่ได้หมายถึงหญิงชู้อื่นใดแน่ ฮูหยินเจ้าจึงมองหน้าพวกเรา แล้วบอกว่าจะพาไปดูกระดาษที่เขียนบทกลอน เพราะมันยังคงถูกเก็บไว้ในห้องที่เศรษฐีเจ้าตาย

       ฮูหยินเจ้าพาเราเดินไปที่เรือนชั้นเดียวหลังหนึ่ง ถูกสร้างแยกออกมาจากตัวบ้านแต่ไม่ไกลนัก ซึ่งเป็นเรือนทำงานของเศรษฐีเจ้า ภายในเรือนได้รับการทำความสะอาดอย่างดี ข้าวของถูกจัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อย

จากนั้นฮูหยินก็หยิบกล่องไม้ที่ถูกซ่อนไว้ในช่องลับหลังชั้นหนังสือ แล้วส่งกล่องไม้ที่ภายในบรรจุกระดาษแผ่นหนึ่งยื่นให้เหวินเหอ เขารีบหยิบกระดาษแผ่นนั้นส่งให้อ๋องหกอ่าน ซึ่งพอท่านอ๋องอ่านก็บอกแบบเดียวกันว่า เหมือนบทกลอนที่กล่าวถึงความรักทั่วไป

ฮูหยินเจ้าจึงพูดขึ้นว่า ในตอนแรกฮูหยินก็คิดว่าสามีเขียนบทกลอนถึงตน แต่พอพิจารณาดูอีกทีจึงรู้ว่าไม่ได้หมายถึงฮูหยิน เพราะฮูหยินไม่ได้นั่งอยู่ด้วยตอนที่สามีดื่มเหล้า ฮูหยินเจ้ายังยืนยันด้วยว่า นี่เป็นลายมือของสามีตนเพียงแต่ลายมือผิดแปลกไปนิดหน่อยคงเพราะเขียนตอนเมา

จากนั้นฮูหยินเดินไปหยิบกระดาษที่เศรษฐีเจ้าเคยเขียนลายมือไว้ นำมาเปรียบเทียบลายมือให้ทุกคนดู ซึ่งลายมือบนกระดาษทั้งสองแผ่นมีความคล้ายคลึงกันมาก เหยียนเหล่ยจึงขอดูกระดาษที่เขียนบทกลอนใกล้ๆ ก็ทักขึ้นว่าในกระดาษที่เขียนบทกลอนปลายภู่กันแตกเหมือนตอนเขียนมือกำลังสั่น

หลี่จวินจึงบอกว่าให้เราจำลองเหตุการณ์ดูจะได้รู้ว่าทำไมมือสั่น ถ้ามือสั่นเพราะอยู่ในอารมณ์รัก แสดงว่าเศรษฐีเจ้าแอบคบชู้และหญิงงามในบทกลอนอาจมีตัวตนอยู่จริง แต่ถ้ามือสั่นเพราะความหวาดกลัวแสดงว่าในบทกลอนต้องซ่อนความหมายอื่นไว้แล้วใช้คำว่าหญิงงามแทนสิ่งที่ซ่อนอยู่

หลี่จวินจึงขอคนอาสาหนึ่งคนและต้องเป็นคนคออ่อนเมาง่าย เมื่อดื่มเหล้าจนเมาแล้วให้คิดถึงคนที่ตัวเองชอบ แล้วเขียนบทกลอนลงบนกระดาษ จากนั้นก็ให้นึกถึงสิ่งที่กลัวแล้วเขียนบทกลอนลงบนกระดาษอีกแผ่น จากนั้นให้นำกระดาษทั้งสองแผ่นมาเปรียบเทียบกันว่าปลายภู่กันแบบไหนใกล้เคียงกับปลายภู่กันของคนตายที่สุด

ช่างอิ่นจึงรับอาสาจะเป็นคนดื่มเหล้าเพราะเขาดื่มเหล้าไม่เก่ง ฮูหยินเจ้าจึงสั่งให้หญิงรับใช้ยกเหล้าเข้ามาแล้วให้ช่างอิ่นดื่ม เขาดื่มไปได้สี่ถ้วยก็เริ่มมีอาการมึนเมา หลี่จวินจึงบอกให้ช่างอิ่นนึกถึงหน้าคนที่เขาชอบ ช่างอิ่นยิ้มเขินอายแล้วหันไปมองหน้าเฝิ่นลู่อย่างเขินๆทำเอาทุกคนในห้องต่างส่งเสียงแซวจนเฝิ่นลู่เขินอายทำอะไรไม่ถูก

       เฝิ่นลู่ : ช่างอิ่น เจ้ามองหน้าข้าทำไม?!

      ฉิงซวง : ช่างอิ่นชอบเฝิ่นลู่แน่ๆ ดูสิ! เขินหน้าแดงทั้งคู่เลย

       มี่จื่อ : ก่อนหน้านี้ข้าคิดว่าช่างอิ่นเป็นก้อนหินเสียอีก ที่แท้ก็ชอบเฝิ่นลู่

        ลี่ถัง : ให้ช่างอิ่นเขียนบทกลอนเลย!

      ช่างอิ่นยิ้มเขินอายก่อนที่จะหยิบภู่กันมาเขียนบทกลอน ตัวอักษรโย้เย้ แต่ก็พออ่านได้ลายเส้นไม่แตกสั่น หลี่จวินจึงถามช่างอิ่นว่าเขากลัวอะไรที่สุด ช่างอิ่นตอบว่ากลัวงู เขาจึงนึกถึงงูแล้วเขียนบทกลอน ตัวอักษรที่เขียนยังคงโย้เย้เหมือนกับครั้งแรกไม่แตกต่างอะไร

อ๋องหกจึงพูดว่าบางทีความกลัวยังมีไม่มากพอ จึงสั่งให้องครักษ์ที่รออยู่ด้านนอกออกไปจับงูมาตัวหนึ่ง แต่ฮูหยินเจ้าบอกว่าไม่ต้องไปจับ เพราะบ้านข้างๆเลี้ยงงูขาย ฮูหยินจึงสั่งให้คนรับใช้ผู้ชายออกไปซื้องู

เรารอกันอยู่เพียงครู่เดียว คนรับใช้ชายก็ถืองูเหลือมตัวเป็นๆ ตัวใหญ่เกือบเท่าแขนเดินเข้ามาตัวหนึ่ง พวกผู้หญิงรวมทั้งฉันและช่างอิ่นต่างกลัวงูกระโดดหนีกันวงแตกกระเจิงไปคนละทาง ส่วนคนอื่นๆที่ไม่กลัวงูพากันยืนหัวเราะขบขัน

หลี่จวินจึงบอกให้พวกผู้ชายช่วยกันจับช่างอิ่นให้นั่งอยู่นิ่งๆ แล้วจับงูเหลือมมาอยู่ใกล้หน้าช่างอิ่น ทำเอาช่างอิ่นพยายามดิ้นหนีแหกปากร้องเสียงหลงด้วยความกลัว ฉันจึงตะโกนบอกช่างอิ่นให้เขียนบทกลอนตอนนี้เลย พร้อมกับเสียงของทุกคนที่เร่งเร้าให้ช่างอิ่นเขียนบทกลอน ช่างอิ่นจึงพยายามกัดฟันเขียนบทกลอนพร้อมกับแหกปากร้องลั่นเพราะกลัวงูที่จ่ออยู่ตรงหน้า จนกระทั่งเขียนบทกลอนจนจบ

      จากนั้นเหยียนเหล่ยจึงหยิบบทกลอนที่เศรษฐีเจ้าเขียนนำมาเปรียบเทียบกับบทกลอนที่ช่างอิ่นเขียนขณะหวาดกลัวงู ซึ่งปลายภู่กันแตกสั่นเพราะความกลัว และมีความคล้ายกันกับบทกลอนของเศรษฐีเจ้า เหยียนเหล่ยจึงแปลกใจว่าเศรษฐีเจ้าหวาดกลัวอะไร แต่ทำไมกลับเขียนบทกลอนรัก หลี่จวินจึงสันนิษฐานว่า

        ที่เศรษฐีเจ้าหวาดกลัว อาจเกิดจากการสูดดมกลิ่นกำยานพิษนั่น และดื่มเหล้ารสแรงตามเข้าไปจนเกิดอาการประสาทหลอน และชงอวี้คงทำอะไรบางอย่างกับเศรษฐีเจ้าจนทำให้เกิดความหวาดกลัวและคงพูดอะไรซ้ำๆกรอกหู เช่นคำว่าฆ่าตัวตาย เหมือนที่เขาพยายามจะทำกับพวกเราตอนที่อยู่ในงานเลี้ยง

เมื่อเศรษฐีเจ้ากลับมาถึงบ้านอาจจะยังมีสติอยู่บ้างจึงแข็งใจเขียนบทกลอนจนจบ เศรษฐีเจ้าคงพยายามจะบอกอะไรบางอย่างแต่ไม่ต้องการให้ชงอวี้รู้ จึงเป็นไปได้ว่าหญิงงามในบทกลอนอาจจะหมายถึงของที่ชงอวี้ต้องการ

เมื่อฮูหยินเจ้าได้ยินหลี่จวินสันนิษฐานว่าหญิงงามในบทกลอนอาจไม่ได้หมายถึงหญิงชู้ ฮูหยินเจ้าจึงเริ่มมีรอยยิ้มเล็กน้อยปรากฏขึ้นบนใบหน้า เหวินเหอจึงบอกกับป้าของเขาว่า นี่ยังเป็นเพียงการสันนิษฐาน และมีความเป็นไปได้มากที่คำว่าหญิงงามจะหมายถึงของบางอย่างที่เศรษฐีเจ้าแอบซ่อนไว้ เพียงแต่ว่าตอนนี้ยังไม่รู้ว่าคืออะไร เพราะพวกเรายังตีความบทกลอนยังไม่กระจ่างเท่าไหร่นัก

ฮูหยินเจ้าจึงเอ่ยขอบใจพวกเราที่มาช่วยตรวจสอบคดีให้อีกครั้ง ทำให้ฮูหยินมีความหวังขึ้นมา ว่าเราจะช่วยลบล้างความอัปยศอดสูใจที่ได้รับจากการตายของสามี แล้วฮูหยินก็เอ่ยเชิญให้เราอยู่กินอาหารกลางวันที่นี่ ส่วนช่างอิ่นที่เมาอยู่นั้น ฮูหยินจะสั่งให้คนจัดเตรียมห้องให้เขาไปนอนพัก

และก่อนที่ฮูหยินจะขอตัวกลับไปพักผ่อน ฮูหยินได้เชิญพวกเราให้อยู่พักกันที่นี่เลย จะได้สะดวกในการตรวจสอบบทกลอนและคดี ท่านอ๋องจึงตอบตกลงเพราะคิดว่าพักอยู่ที่นี่สะดวกกว่าไปพักที่โรงเตี๊ยม ฮูหยินเจ้าจึงบอกป้าซูที่คอยเดินตามอยู่ใกล้ๆให้สั่งคนไปเตรียมห้องพักให้เรา