บทที่ 2 — เมืองแห่งเทคโนโลยีและเวทมนตร์
หลายเดือนผ่านไปหลังจากวันที่เรนตัดสินใจออกเดินทาง
ตอนนี้เขายังคงอาศัยอยู่ในอาเรียโน่ เมืองใหญ่ที่เขาใช้ชีวิตมาั้แ่วันที่ถูกพบอยู่ริมทะเล
เมืองแห่งนี้แตกต่างจากสิ่งที่เรนเคยจินตนาการไว้มาก
รถไฟที่ขับเคลื่อนด้วยเวทมนตร์วิ่งผ่านกลางเมือง
ร้านค้าเต็มสองข้างทาง
ผู้คนเดินสวนกันอย่างคึกคัก
บางร้านขายอุปกรณ์เวทมนตร์ บางร้านขายเครื่องมือที่ดูคล้ายเครื่องจักร
ที่นี่เป็เมืองที่เวทมนตร์และเทคโนโลยีอยู่ร่วมกันอย่างเป็ธรรมชาติ
เรนเดินกลับจากงานซ่อมชิ้นใหญ่ของพ่อค้าคนหนึ่งที่เดินทางมาจากอัชราห์
ในมือของเขามีกระเป๋าเครื่องมือ ส่วนอีกข้างถือเงินค่าจ้างที่เพิ่งได้รับ
เมื่อเปิดประตูบ้าน อัลเดนก็หันมามอง
“กลับมาแล้วเหรอ เรน”
“ครับ”
เรนวางกระเป๋าลง
“วันนี้ซ่อมของให้พ่อค้าจากอัชราห์มาครับ”
อัลเดนเลิกคิ้ว
“อัชราห์งั้นเหรอ?”
“ครับ”
เรนนั่งลงที่โต๊ะอาหาร
“อัชราห์อยู่ที่ไหนเหรอครับ?”
อัลเดนมองเขาเล็กน้อย ก่อนจะตอบ
“ทางใต้ เป็อาณาจักรที่อยู่ท่ามกลางทะเลทราย”
“แล้วนอกจากอัชราห์ มีอาณาจักรอื่นอีกไหมครับ?”
อัลเดนยิ้ม
“แน่นอน มีอีกตั้งหลายแห่ง”
เขาค่อย ๆ เล่าให้เรนฟัง
“ทางตะวันตกคือวาเลเรีย อาณาจักรแห่งหมู่เกาะและการค้า”
“ทางตะวันออกคือเอเลเดีย ป่าขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเวทมนตร์”
“ส่วนทางเหนือคือนอร์วาล ดินแดนที่เต็มไปด้วยหิมะและูเา”
เรนฟังอย่างตั้งใจ
ห้าอาณาจักร...
เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่เพียงได้ยินชื่อของดินแดนเ่าั้ ความรู้สึกบางอย่างก็เกิดขึ้นในใจ
เหมือนเขาควรจะรู้จักมัน
แต่พยายามนึกเท่าไรก็ไม่มีอะไรปรากฏขึ้นมา
“เป็อะไรหรือเปล่า?”
เสียงของอัลเดนทำให้เรนหลุดจากความคิด
“เปล่าครับ”
เรนยิ้มบาง ๆ
“ผมแค่คิดว่า...ถ้าผมออกเดินทางจริง ๆ ก็คงอยากเห็นทุกที่ด้วยตัวเอง”
อัลเดนหัวเราะเบา ๆ
“งั้นก็ต้องเตรียมตัวให้ดี”
“การเดินทางไม่เหมือนเดินไปตลาดหน้าบ้านนะ”
“ผมรู้ครับ”
เรนมองกระเป๋าเครื่องมือของตัวเอง
“เพราะงั้นผมถึงต้องเก็บเงิน”
---
หลังจากวันนั้น เรนเริ่มเตรียมตัวอย่างจริงจัง
เขาศึกษาแผนที่
เส้นทางระหว่างเมือง
สถานที่พัก
แหล่งน้ำ
อาหาร
สภาพอากาศ
สัตว์ประหลาด
และอันตรายตามเส้นทาง
ทุกอย่างถูกเขียนลงในสมุดเล่มหนึ่ง
อาหารแห้ง
น้ำ
ชุดปฐมพยาบาล
เชือก
เครื่องมือซ่อม
มีด
เสื้อผ้าสำรอง
เรนขีดฆ่ารายการที่เตรียมเสร็จทีละอย่าง
เวลาผ่านไปหลายเดือน
เงินที่เขาเก็บได้เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ในที่สุด...
เรนก็เริ่มคิดว่าถึงเวลาที่จะซื้ออาวุธสำหรับการเดินทางแล้ว
---
วันหนึ่ง
เรนเดินเข้าไปในร้านขายอาวุธเวทมนตร์แห่งหนึ่ง
ภายในร้านมีทั้งดาบ หอก ธนู และอุปกรณ์เวทมนตร์มากมาย
เขากำลังเดินดูของอยู่เงียบ ๆ
จนกระทั่งเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าอาวุธชิ้นหนึ่ง
เธอมีผมสีเข้มที่สะท้อนเป็สีน้ำเงินเมื่อโดนแสง
และดวงตาสีทองที่ดูโดดเด่นกว่าคนทั่วไป
หญิงสาวกำลังถืออาวุธเวทมนตร์ชิ้นหนึ่งอยู่
“ชิ้นนี้ราคา 15 เหรียญทองค่ะ”
พนักงานบอก
หญิงสาวกำลังจะหยิบเงิน
แต่เรนกลับมองอาวุธชิ้นนั้นอยู่นาน
เขาขมวดคิ้ว
“เดี๋ยวก่อนครับ!”
หญิงสาวหันมามอง
“หืม?”
เรนเดินเข้าไปใกล้
“อาวุธชิ้นนี้...ไม่คุ้มกับราคา 15 เหรียญทองครับ”
พนักงานทำหน้าสงสัย
“หมายความว่ายังไง?”
เรนชี้ไปที่แกนผลึกเวทมนตร์
“ผลึกตรงนี้มีความเสถียรต่ำเกินไปครับ”
“ถ้าใช้พลังเวทในระดับสูง วงจรเวทจะเริ่มสูญเสียประสิทธิภาพ”
“ยิ่งใช้ต่อเนื่องก็ยิ่งมีโอกาสเสียหาย”
พนักงานนิ่งไป
หญิงสาวมองเรนอย่างสนใจ
“งั้นเหรอ...”
เธอเอียงคอเล็กน้อย
“นายพิสูจน์ได้ไหม?”
เรนเงียบไปครู่หนึ่ง
“ผมพิสูจน์ไม่ได้หรอกครับ...”
เขามองมือของตัวเอง
“ผมใช้เวทมนตร์ไม่ได้”
หญิงสาวทำหน้าประหลาดใจ
“ใช้เวทมนตร์ไม่ได้?”
“ครับ”
เรนเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงเข้าใจอาวุธเวทมนตร์พวกนี้
เขาเพียงแค่...
รู้สึกว่ามันควรทำงานแบบนั้น
เหมือนมือของเขากำลังบอกคำตอบโดยที่ตัวเขาเองไม่รู้ว่ารู้ได้อย่างไร
ชั่วขณะหนึ่ง ภาพบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว
ห้องสีขาว
โต๊ะโลหะ
เครื่องจักรจำนวนมาก
เสียงใครบางคนกำลังพูดกับเขา
แต่เพียงพริบตาเดียว ทุกอย่างก็หายไป
เรนกะพริบตา
“...อีกแล้ว”
หญิงสาวมองเขา
“เป็อะไรหรือเปล่า?”
“ไม่มีอะไรครับ”
เรนส่ายหน้า
“ถ้าเธอยังอยากได้อาวุธชิ้นนี้ ผมคงห้ามไม่ได้”
เขาหยิบอาวุธอีกชิ้นจากชั้นวาง
“แต่ถ้าเป็ผม ผมจะเลือกชิ้นนี้”
หญิงสาวรับไปดู
“ทำไม?”
“วงจรเสถียรกว่า”
เรนตอบ
“กำลังรับเวทอาจน้อยกว่าชิ้นนั้นนิดหน่อย แต่ใช้งานต่อเนื่องได้ดีกว่า”
หญิงสาวมองอาวุธในมือ
ก่อนจะยิ้ม
“งั้นเอาชิ้นนี้ก็ได้”
หลังจากซื้อเสร็จ ทั้งสองเดินออกจากร้านพร้อมกัน
ก่อนจะแยกทาง หญิงสาวหันกลับมา
“จริงสิ เรายังไม่ได้แนะนำตัวกันเลย”
เรนยิ้ม
“ผมชื่อเรนครับ”
หญิงสาวตอบกลับ
“ฉันเซเลีย”
เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย
“เซเลีย แอสเทเรีย”
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ เซเลีย”
“เช่นกัน”
ทั้งสองแยกทางกันตรงถนนหน้าร้าน
เรนเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุด
เขาหันกลับไปมองหญิงสาวคนนั้นอีกครั้ง
ผมสีเข้มที่สะท้อนเป็สีน้ำเงิน...
ดวงตาสีทอง...
ความรู้สึกแปลก ๆ เกิดขึ้นอีกครั้ง
เหมือนเขาเคยเห็นสิ่งเหล่านี้มาก่อน
ที่ไหนสักแห่ง...
แต่ไม่ว่าจะพยายามคิดเท่าไร เขาก็จำไม่ได้
เรนถอนหายใจ
“ฉันคงคิดไปเองล่ะ...”
แล้วเขาก็เดินต่อไป
โดยไม่รู้เลยว่า...
การพบกันครั้งนี้
จะเปลี่ยนเส้นทางการเดินทางของเขาไปตลอดกาล
3K
![[จบ] เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นภรรยาที่รักผู้คลั่งไคล้สามีขี้อาย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101998_15779532.webp)
