ข้าจะเป็นเศรษฐีแห่งราชวงศ์หมิง

        บทที่ 106

        เงินก้อนโต

        ห้าหมื่นตำลึงเงินจำนวนก้อนโตที่ถูกยื่นเสนอมาโดยสำนักไท่ซาน 

        จางหยวนวันเจรจาติดต่อเกี่ยวกับเรื่องการซื้อขายยาฝึกฝนวิญญาณจำนวนมากกลับสำนักแห่งนี้ได้เงินก้อนโตเป็นของตอบแทน 

        จางหยวนเขาได้ตัดสินใจขายยาโอสถที่เป็นยาโอสถฝึกฝนพลังวิญญาณจำนวนมากให้กับสำนักไท่ซาน

        นั่นเป็นเพราะว่าเขาจำเป็นจะต้องการเงินก้อนโตเพื่อมาใช้ในการประมูลที่ดินที่กำลังจะมาถึง

        อันที่จริงแล้วถ้าไม่ใช่เพราะว่าต้องการเงินเร่งด่วนคงจะไม่เลือกวิธีนี้อย่างแน่นอน

        พวกโอสถฝึกฝนพลังวิญญาณเหล่านี้เขาสามารถซื้อได้ในราคาถูกแปรเปลี่ยนออกมากลายเป็นราคาแพงขายทอดภายในยุทธภพ 

        ถ้าเป็นแบบนั้นแล้วมันจะมีประโยชน์อะไรกัน จริงอยู่ที่จะสามารถแปลงพวกมันให้กลายเป็นเงินก้อนโตได้

        แต่ว่าในขณะเดียวกันผู้คนมากมายผ่านยุทธภพก็จะสงสัยและก็จับจ้องมาที่เขา

        ถ้ามองไงถึงด้านธุรกิจคนที่จะได้รับประโยชน์มากที่สุดไม่ใช่เขาที่ได้เงินแต่เป็นพวกที่ได้รับของเหล่านี้ไปต่างหาก

        อย่าฝึกฝนพลังวิญญาณถือว่าเป็นของหาได้ยากยิ่ง

        ยิ่งเป็นยาฝึกฝนพลังวิญญาณที่ได้จากร้านค้าราชวงศ์มันเป็นของที่ถูกทำขึ้นมาอย่างประณีต

        เรียกได้ว่ามันเป็นอย่างฝึกฝนพลังวิญญาณที่มีคุณภาพสูงโดยในตอนนี้การที่นำมันไปใช้ในการฝึกฝนและสร้างสรรค์ผู้ที่ฝึกฝนพลังวิญญาณขึ้นมาย่อมได้ประโยชน์

        จางหยวนถ้าเขาน้ำยาพวกนี้ไปมอบให้กับตระกูลใหญ่ๆแน่นอนว่าพวกมันย่อมทำการซื้อขายอย่างรวดเร็ว

        จริงอยู่ว่าพวกมันมีเงินทุนก้อนโตถ้าเขายืนพวกยาโอสถเหล่านี้ให้กับพวกมันพวกมันคงจะเลือกซื้อขาย

        แต่ว่าถ้าเป็นเช่นนั้นแล้วมันจะมีประโยชน์อันใดทางด้านของตระกูลใหญ่จากเป็นคู่ต่อสู้กับเขา

        ถ้ามองในด้านคู่แข่งคู่แข่งในการค้าคือตระกูลใหญ่แต่ว่าทางด้านสำนักนั้นไม่ได้มีผลได้ผลเสียอะไร

        จึงเลือกเดินทางมาที่เมืองแห่งนี้มาขายพวกโอสถเหล่านี้ให้กับสำนักใหญ่เพราะว่าพวกมันไม่ได้มีข้อบาดหมางอะไรกับเขา

        จางหยวนทำการติดต่อซื้อขายเสร็จเรียบร้อยได้รับเงินก้อนโตกลับเมืองของตนเอง

        เขาซื้อขายในเวลาหนึ่งวันสามารถหาเงินได้มากขนาดนี้วันนี้เดินทางกลับไปที่เมืองจินหยวนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

        รถม้ากำลังเคลื่อนที่จางหยวนที่นั่งอยู่ภายในรถม้ากำลังขบคิดกับตัวเองอย่างจริงจัง

        “ ไม่ว่าจะมองในส่วนใดในตอนนี้ทางด้านของการค้าขายในครั้งนี้ตัวของเราเองก็ไม่ได้ผลกำไรอะไรมากนัก”

        “ จริงอยู่ว่าได้เงินห้าหมื่นตำลึงมาอย่างง่ายดายแต่ว่าพวกสำนักเองได้รับประโยชน์มากกว่าตรงที่มันได้รับยาฝึกฝนพลังวิญญาณไป”

        “ แต่ก็เอาเถอะเป็นเพราะว่าตัวของรีบร้อนใช้เงินเลยเลือกที่จะทำวิธีแบบนี้”

        “ ถ้าไม่มีการประมูลนี้เร่งเข้ามาถึงคงจะไม่เลือกใช้วิธีนี้อย่างแน่นอน”

        “ ในตอนนี้การประมูลจะเริ่มขึ้นในตอนสิ้นปีเดินทางไปถึงเมืองหลวงเงินห้าหมื่นตำลึงนี่คงจะเป็นทรัพย์สินที่ช่วยส่งเสริมได้เป็นอย่างดี”

        “ การค้าขายการประมูลที่ดินในครั้งนี้จะได้ที่ดินที่ดีงามมาสักผืนหรือสองผืนก็คงจะดีไม่น้อย”

        “ ในตอนนี้กิจการกำลังก้าวหน้าร้านค้าราชวงศ์เองก็ไม่ใช่ว่าจะสามารถช่วยส่งเสริมอะไรได้มากมายนัก ”

        “ ด้วยพลังนี้เป็นคุณสมบัติที่ไม่สามารถเปิดเผยออกมาได้โดยไม่สามารถใช้ได้อย่างโจ่งแจ้ง”

        “ อย่างมากที่สุดตอนนี้ร้านค้าราชวงศ์ก็ช่วยในการสนับสนุนกิจการต่างๆได้อย่างอยู่เบื้องหลังไม่ได้ใช้ความสามารถของตนเองออกมาอย่างเต็มที่” 

        ถ้าเขาไม่มีข้อจำกัดในเรื่องหลายๆอย่างร้านค้าราชวงศ์คงจะทำประโยชน์ได้มากมายกว่านี้อย่างแน่นอน

        เพียงแต่ว่าในตอนนี้เขายังมีข้อจำกัดในด้านหลายๆอย่างเลยทำให้ตัวของเขาไม่สามารถใช้ความสามารถของมันได้อย่างเต็มที่

        “ แต่ก็เอาเถอะค่อยๆเป็นค่อยๆไปตอนนี้เพิ่งมาอยู่ภายในร่างนี้ได้เพียงแค่ไม่ถึงหนึ่งปีตอนนี้สร้างกิจการใหญ่โตได้ก็ถือว่าไม่เลว” 

        มองในมุมมองนี้มันเองก็ถือว่ารวดเร็วเกินพอ

        เขาเพิ่งมาอยู่ภายในร่างกายนี้ได้ไม่นานกับสามารถสร้างกิจการได้อย่างใหญ่ตรงถือว่าประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก

        มุ่งตรงกลับไปที่เมืองจินหยวนโดยที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่าเขานั้นไปทำอะไรมา

        เช้าวันถัดมา

        กิจการทุกอย่างยังคงดำเนินไปอย่างราบรื่นคุณหนูใหญ่หงเดินทางมุ่งตรงมาที่บ้านนอกเมืองของเขาตั้งแต่ในยามเช้า

        จางหยวนรู้สึกประหลาดใจที่นางเดินทางมาหาเขาตั้งแต่ในตอน

        ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนในขณะที่เดินออกมาด้านนอกบ้านและพบเห็นนางยืนรออยู่จึงถาม“ มีอะไรอย่างนั้นหรือขอรับเหตุใดจึงเดินทางมาพบขาตั้งแต่ในยามเช้าแบบนี้? ”

        “ เรียนนายท่านข้ามีเรื่องสำคัญอยากจะปรึกษาเจ้าคะ”

        “ ข้าได้ข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับเรื่องงานประมูลที่ดินในครั้งนี้มา”นางพูดออกมาด้วยใบหน้าจริงจัง

        จางหยวนเมื่อได้ยินเรื่องเกี่ยวกับเรื่องการประมูลที่ดินในรอบปีเขาจึงพูดออกไป“ ถ้าแบบนั้นก็เข้ามาสนทนาด้านใน ”

        สองคนเข้ามาสนทนาเป็นการส่วนตัวบริเวณด้านใน

        บ้านแห่งนี้มีขนาดเล็กเกินกว่าจะเรียกว่าเป็นบ้านของเศรษฐีภายในเมืองจินหยวนแบบจางหยววน

        แต่จางหยวนเองก็มองเห็นว่าในตอนนี้สถานที่แห่งนี้มันยังพออยู่อาศัยได้ไม่จำเป็นจะต้องสร้างจวนอัน

        เขาใช้เงินส่วนใหญ่ไปกับการพัฒนากิจการของตนเองเลยไม่ได้คำนึงถึงที่อยู่สักเท่าไหร่

        เดินทางเข้ามาด้านในมานั่งสนทนาภายในห้องโถงแห่งนี้

        คุณหนูใหญ่หงนำเอาแผ่นกระดาษหลายแผ่นออกมาและก็ส่งมอบให้กับจางหยวน

        จางหยวนรับมันเอาไว้ดึงมันกลับมาแล้วก็ลองอ่านดูสิ่งที่อยู่ภายในนั้นหลังจากที่ได้ลองอ่านสิ่งที่อยู่ภายในนั้นก็พูดขึ้น “ ข้อมูลที่ดิน? ”

        “ ใช่แล้วเจ้าค่ะข้าใช้เส้นสายเล็กน้อยในการสืบหาเกี่ยวกับ”

        “ ได้ข้อมูลเกี่ยวกับที่ดินที่จะถูกประมูลภายในงานประมูลครั้งนี้มาให้ท่านเลือก”

        “ อันที่จริงแล้วมีที่ดินอีกหลายพื้นที่ถูกนำมาประมูลเพียงแต่ว่าที่ดินเหล่านี้ค่าคัดเลือกมาแล้วให้ท่านลองคัดเลือกอีกทีนึงว่าต้องการที่ดินผืนไหนเป็นพิเศษหรือ”

        “ ที่ดินพวกนี้เป็นที่ดินกว้างขวางอยู่ใกล้เมืองของพวกเราและก็มีพื้นที่อุดมสมบูรณ์สามารถนำมาเพาะปลูกได้” นางจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพมันเลี้ยงได้มากนางทำหน้าที่เกินเป็นผู้จัดการร้านจริงๆ

        จางหยวนรู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อยที่นางสามารถหาข้อมูลแม้กระทั่งข้อมูลของที่ดินที่จะเข้าประมูลได้ด้วย

        “ ไม่คิดเลยตัวของท่านจะสามารถหาข้อมูลเหล่านี้มา”

        “ คือว่าสหายคนสนิทของข้าที่เมืองหลวงบิดาของนางเป็นผู้ที่มีส่วนร่วมกับการประมูลครั้งนี้”

        “ เพราะแบบนั้นเพียงขอร้องนางเล็กน้อยด้วยมิตรภาพเก่าแก่ก็เลยสามารถหาข้อมูลพวกนี้ได้”

        จางหยวนได้ยินแบบนั้นก็เพิ่งรู้สึกว่าคำว่าเส้นสายมันดีแบบนี้นี่เอง

        หลังจากที่รู้แบบนั้นก็เริ่มมามองที่ดินที่อยู่บริเวณด้านหน้าของตนเองอย่างจริงจัง

        เขาแสดงใบหน้าครุ่นคิดแล้วมองดูสิ่งที่อยู่ภายในมือของตนเองในตอนนี้“ ที่ดินที่ตัวของคุณหนูใหญ่คัดเลือกมามีอยู่ประมาณยี่สิบผืน ”

        “ พวกมันล้วนแล้วเป็นที่ดินขนาดใหญ่มีพื้นที่มากกว่าห้าสิบหมู่ทั้งนั้น”

        “ ราคาของพวกมันคงจะไม่สูงถึงหนึ่งหมื่นตำลึงหรอกงั้นหรือขอรับ?”

        “ บางแปลงก็อาจจะถึงเจ้าค่ะแต่ว่าที่ดินบางผืนก็อาจจะไม่ถึงที่ดินพวกนี้ส่วนใหญ่แล้วมันเป็นที่ดินขนาดใหญ่ไม่สามารถขายออกได้ง่าย ”

        “ เพราะแบบนั้นเจ้าของเลยนำเอามาประมูลภายในงานประมูลเพื่อที่จะสามารถขายที่ดินของตนเองออก”

        “ ราคาของมันไม่ได้สูงอย่างที่ท่านคิดเอาไว้ ”

        “ อย่างที่ตัวของนายท่านได้มองเห็นตอนนี้มีที่ดินสองพื้นที่ข้ามองเห็นว่าน่าจะมีประโยชน์นั่นก็คือที่ดินทางเมืองไห่หลง”

        “ และก็เมืองไท่ซาน ”

        “ เรื่องนี้นายท่านเห็นควรว่าอย่างไรเจ้าคะ ”นางเอ่ยถามความเห็นกับจางหยวน

        จางหยวนแสดงใบหน้าคิดอย่างจริงจังแล้วก็พูดขึ้นมา “ไม่สู้เราไปขอความเห็นจากผู้ที่มีประสบการณ์ใหม่ดีกว่าอย่างงั้นรึ? ”

        “ นายท่านหมายถึงอันใดเจ้าคะ ”

        จางหยวนยิ้ม “ ข้าว่าจะเดินทางไปที่จวนตระกูลโม่สักหน่อยท่านเดินทางไปกับข้าดีหรือไม่”

        “ ตระกูลโม่.. ”

        จบบท