บนถนนเส้นเล็กๆ ในวันนี้กลับดูคึกคักไปด้วยผู้คนมากมาย เทียมวัวหลายคันต่างบรรทุกชาวบ้านเต็มเกวียน ทั้งที่ยังเป็เพียงยามเช้าตรู่ แต่บรรยากาศกลับเนืองแน่นไปด้วยผู้คนรอต่อแถวเข้าสู่ประตูเมืองหนานเหลียน
ขบวนรถม้าของบิดายังติดอยู่ที่หน้าประตูเมืองเป็เวลาเกือบเค่อ โดยที่ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลยสักนิด ลี่จูเปิดม่านหน้าต่างเป็ครั้งที่สิบแล้ว แต่ยังไม่มีทีท่าว่ารถม้าจะเคลื่อนตัว
"ท่านพ่อเ้าคะ ทำไมผู้คนถึงได้เดินทางเข้าเมืองั้แ่เช้าตรู่เช่นนี้ล่ะเ้าคะ ไม่ใช่ว่างานบวงสรวงศาลหลักเมืองจะมีขึ้นใน่สายๆหรือเ้าคะ" ทั้งที่ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง ลี่จูไม่คาดคิดว่าจะมีคนรอผ่านประตูเมืองเข้าไปมากถึงเพียงนี้
"พวกเขาคงอยากจะไปหาที่เหมาะๆ เพื่อรอชมงานพิธีในวันนี้กระมัง และอีกอย่างพ่อได้ยินมาว่าฮ่องเต้ได้ส่งเชื้อพระวงศ์เดินทางมาทำพิธีในครั้งนี้ด้วย" จางซ่งเหลียงกล่าวตอบบุตรสาว
"จริงหรือเ้าคะ ข้าจะได้มีโอกาสได้เห็นเชื้อพระวงศ์ก็คราวนี้แหละเ้าค่ะ" ลี่จูรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย นางจะได้เห็นเชื้อพระวงศ์ตัวเป็ๆครั้งแรกในโลกใบนี้
'อา จะรูปงามเหมือนในซีรีส์หนังจีนที่นางเคยดูหรือไม่นะ'
จางซ่งเหลียงมองดูสีหน้าตื่นเต้นของบุตรสาว ถึงกลับยกยิ้ม พลางเอามือลูบหัวบุตรสาว "เดี๋ยวพ่อจะพาเ้าไปดูใกล้ๆก็แล้วกัน"
"ข้ารักท่านพ่อที่สุดเลยเ้าค่ะ" ลี่จูกล่าวพลางยิ้มดีใจ
เมื่อรถม้าผ่านประตูเมืองเข้ามาแล้ว กลับเลี้ยวเข้าไปจอดยังจุดใหม่ที่ใกล้กับประตูเมือง เพราะว่าในเมืองหนานเหลียนกำลังจัดงาน ดังนั้นจึงหาที่จอดรถม้ายาก
ทุกคนออกมารวมตัวกัน พร้อมกับถือเครื่องดนตรีของตนเองออกมาด้วย ส่วนลี่จูนางก็สะพายห่อผ้าที่บรรจุลูกอมไว้บนหลังจำนวนสองถุงและกระบุงเปล่าจำนวนสองใบในมือ ถึงแม้ห่อผ้านางจะดูแปลกตาไม่เหมือนกับชาวบ้านละแวกนี้ แต่มันสามารถตอบโจทย์นางได้เป็อย่างดี
การเดินเท้าเป็สิ่งที่ทุกคนต้องทำ ถึงแม้จะต้องเดินเป็ระยะไกลแต่ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับชาวคณะ
"ลี่เออร์ เ้าเหนื่อยหรือไม่ ให้พี่ช่วยสะพายห่อผ้าด้านหลังของเ้าเถอะ" ิซื่อเดินเข้ามาใกล้ลี่จูกล่าวถามด้วยความเป็ห่วง เขากลัวกระดูกนางจะหักไปเสียก่อนจะถึงศาลหลักเมือง
"ไม่เป็ไรเ้าค่ะ ลี่เออร์ไหวเ้าค่ะ" ลี่จูกล่าวพลางส่งยิ้มขอบคุณให้อีกฝ่าย
"แบ่งมาให้พี่ช่วยถือเถอะ" ิซื่อยังคะยั้นคะยอไม่เลิก พลางเอื้อมมือไปจับห่อผ้าบนหลังลี่จูแย่งมาสะพายเสียเอง
"ก็ได้เ้าค่ะ" นางกล่าวอย่างเกรงใจ สุดท้ายลี่จูก็ต้องยอมให้พี่ิซื่อช่วย เพราะห่อผ้าไปอยู่บนหลังพี่ิซื่อเรียบร้อยทั้งสองถุงแล้ว
เดินมาได้หนึ่งเค่อก็มาถึงบริเวณจัดงาน ซึ่งก็คือบริเวณใจกลางเมืองหนานเหลียน จางซ่งเหลียงพาคณะเดินอ้อมไปยังอีกจุดที่ตนเองให้พี่หลี่จิ้งไปจับจองที่ไว้เมื่อวาน
ลี่จูปล่อยให้ทุกคนจัดสถานที่ไปพลางๆ นางเป็เด็กจึงเพียงนั่งดูไม่กล้าเข้าไปยุ่มย่ามอันใด ลี่จูมองดูบริเวณจัดงานที่จัดได้ยิ่งใหญ่มากด้วยความสนใจ สีแดงคือสีมงคลของคนที่นี่ ดังนั้นทั่วทั้งบริเวณจัดงานจึงเต็มไปด้วยดอกไม้สีแดง ผ้าประดับสีแดง โคมไฟที่ห้อยประดับเสริมสิริมงคลสีแดง
ทั่วบริเวณจัดงานมีทหารยืนประจำการเป็จุด ถึงแม้จะเป็เพียงยามเช้าตรู่ แต่ชาวบ้านกลับเดินขวักไขว่ไปมาจนนางเริ่มตาลาย ลี่จูเลิกสนใจผู้คน พลางหันกลับมามองทุกคนในคณะ วันนี้นางคิดไว้ว่าจะขายลูกอมในบริเวณใกล้ๆกับคณะดนตรี เนื่องจากผู้คนเดินพลุกพล่านนางกลัวพลัดหลง
"ลี่เออร์" จางซ่งเหลียนกวักมือเรียกบุตรสาว
"เ้าค่ะ" นางกล่าวตอบพลางเดินเข้าไปหาบิดา
"พ่อจะให้เ้าขายลูกอมตรงนั้น เ้าเห็นว่าเป็อย่างไร" จางซ่งเหลียนชี้มือไปยังจุดที่เขาเลือกให้บุตรสาว ซึ่งอยู่ใกล้ในระยะสายตาที่เขาสามารถมองเห็นนางได้ตลอด
ลี่จูมองตามมือที่บิดาชี้บอก "ตรงนั้นก็ดีเหมือนกันเ้าค่ะ"
จุดที่บิดาเลือกให้นางขายของเป็ร่มไม้ใหญ่ เป็จุดคล้ายกับทางสามแยกที่ผู้คนเดินผ่านเข้าออกตลอด อีกทั้งดูสะดุดตาเมื่อนางยืนขายตรงจุดนั้น
ถึงแม้จะเป็เวลายามเช้าตรู่ ลี่จูก็เริ่มงานขายลูกอมของตนเองทันที นางนำกระบุงหนึ่งใบมาวางตรงหน้า เทลูกอมและกะละแมออกมาอย่างนิด พลางอุ้มกระบุงยืนขายอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่
"ลูกอมเ้าค่ะ ลูกอม"
"ท่านลุงซื้อลูกอมของข้าไหมเ้าคะ"
"หอมหวาน อร๊อยอร่อยเ้าค่ะ" นางะโเรียกลูกค้าเป็ระยะ
ชาวบ้านหลายคนมองดูสินค้าที่นางขาย แล้วเดินผ่านไป แต่ลี่จูยังไม่ละความพยายาม นางยังคงะโขายลูกอมต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ ถึงแม้จะผ่านไปแล้วถึงครึ่งชั่วยามแล้วก็ตาม
จางซ่งเหลียงเดินเข้ามาหาบุตรสาว "เป็อย่างไรบ้างขายได้หรือไม่ลี่เออร์"
"ยังเลยเ้าค่ะ" ลี่จูกล่าวตอบ ในขณะที่นางยังขายไม่ได้สักอัน แต่ใบหน้านางยังคงยิ้มแย้ม
"หากเหนื่อยก็หยุดพักก่อนนะลูก พ่อเชื่อว่าหากพวกเขาซื้อลูกอมของเ้าไปแล้วต้องกลับมาซื้ออีกอย่างแน่นอน" จางซ่งเหลียนกล่าวให้กำลังใจบุตรสาว และที่เขาบอกกับนางเช่นนั้น เพราะมั่นใจว่าลูกค้าจะต้องกลับมาซื้ออีกครั้ง
"เ้าค่ะ ท่านพ่อ"
"พ่อไปทำงานต่อก่อนนะ" จางซ่งเหลียนกล่าว ก่อนผละออกจากบุตรสาวปล่อยให้นางได้ขายสินค้าต่อ
หลังจากที่บิดาเดินกลับไปแล้ว ลี่จูคิดหาวิธีที่จะทำให้ลูกอมนางเป็ที่สนใจจากผู้คน นางมองดูร้านขายของกินในระแวกนั้น พลางสังเกตพ่อค้าแม่ค้าไปด้วยว่าเขาขายกันอย่างไร
'อ้อ ข้านึกออกแล้ว'
ในระหว่างที่นางมองดูพ่อค้าแม่ค้าขายของกิน นางพลันนึกถึงพนักงานในห้างสรรพสินค้าตรงโซนของกิน เมื่อมีสินค้าใหม่มานำเสนออยากให้ผู้คนสนใจ พนักงานจะให้คนลองชิมดูเสียก่อน หากพวกเขาสนใจสินค้าของเรา เขาก็จะยอมควักเงินในกระเป๋าออกมาซื้อสินค้า อา นางนี้ก็โง่อยู่นาน เปลืองน้ำลายไปก็มากจนคอแห้งไปหมดแล้ว
ลี่จูเริ่มมองหาลูกค้ารายแรกที่จะเป็หนูทดลองยาให้ตน นางเลือกผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังจูงมือบุตรสาวผ่านมาทางนี้
"ท่านป้า ข้าขอเวลาท่านสักครู่เ้าค่ะ" ลี่จูเดินไปดักหน้าสองแม่ลูกคู่นั้นไว้
"มีอะไรหรือนังหนู" ท่านป้าคนนั้นกล่าวถาม พลางจูงมือบุตรสาวถอยห่างหนึ่งก้าวด้วยความระแวง
"ข้าอยากให้ท่านป้ากับน้องสาวท่านนี้ลองชิมลูกอมที่ข้าทำดูเ้าค่ะ" นางกล่าวพร้อมกับหยิบลูกอมและกะละแมในกระบุงแจกสองแม่ลูก
ท่านป้าคนนั้นมองดูลูกอมในมือเด็กสาว พลางส่ายหน้า "ข้าไม่ซื้อหรอก"
"ข้าไม่ได้ให้ท่านป้าซื้อเ้าค่ะ เพียงอยากให้ลองชิมดูก่อนเ้าค่ะ หากท่านป้าชอบก็ค่อยซื้อ ข้าไม่ได้บังคับแต่อย่างใด" ลี่จูกล่าวพร้อมกับแกะกระดาษห่อลูกอมออก เพื่อให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ในกระดาษสี่เหลี่ยมเล็กๆ
ท่านป้ามองดูอย่างชั่งใจ พลางย้ำถามเพื่อความแน่ใจ "ไม่เก็บเงินข้าแน่นะ"
"เ้าค่ะ" ลี่จูกล่าวพร้อมกับส่งยิ้มอย่างจริงใจให้ท่านป้าคนนั้น
ท่านป้ายอมหยิบลูกอมในห่อกระดาษสี่เหลี่ยมในมือลี่จูขึ้นมาชิมดู ทันทีที่ลูกอมแตะที่ปลายลิ้น สีหน้าท่านป้าก็เปลี่ยนไป "ลูกอมของเ้าช่างหอมหวานเสียจริง"
"ท่านแม่ข้าอยากกินอีก" เด็กสาวที่มากับท่านป้าคนนีักระตุกแขนเสื้อมารดา พลางมองดูลูกอมในกระบุงที่ลี่จูกำลังถือ
"เ้าขายอย่างไร" ท่านป้ากล่าวถามอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อบุตรสาวของนางอ้อนอยากกินอีก
'อา เข้าแผนนางพอดี' ลี่จูกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มกับลูกค้า "ข้าขายอันละหนึ่งอีแปะเ้าค่ะ เมื่อสักครู่นี้ข้าให้ท่านป้าลองชิมลูกอมกะทิถั่วลิสง ส่วนน้องสาวท่านนี้ข้าให้ลองชิมกะละแมไม่ทราบว่าท่านป้าจะเลือกซื้อแบบไหนเ้าคะ" นางรีบกล่าวแนะนำสินค้าของตนเองทันที
ท่านป้าคนนี้มองดูลูกอมและกะละแมในกระบุง "ข้าเอาอย่างละห้าอีแปะ" หากจะซื้อเฉพาะกะละแมให้บุตรสาว ตนก็เสียดายลูกอมกะทิถั่วลิสงจึงซื้อมันทั้งสองอย่างเสียเลย
ลี่จูรีบหยิบลูกอมอย่างละห้าชิ้นใส่ซองกระดาษที่เตรียมไว้ส่งให้ท่านป้าที่เป็ลูกค้ารายแรกของนาง "ทั้งหมดสิบอีแปะเ้าค่ะ"
ท่านป้าล้วงเอาเงินอีแปะจำนวนสิบเหรียญส่งให้กับลี่จู พลางรับถุงลูกอมมาถือไว้ แต่เมื่อท่านป้ากำลังจะก้าวเดินต่อไปก็มีเพื่อนที่มาด้วยกันเดินเข้ามาหาพอดี ท่านป้าคนนี้จึงกล่าวบอกกับเพื่อนของตนให้ลองซื้อลูกอมกับลี่จู
เมื่อท่านป้ากล่าวแนะนำสินค้าให้นางเสร็จ ลี่จูก็รีบกล่าวเสริมขึ้นมา "ลองชิมดูก่อนก็ได้เ้าค่ะ ข้าไม่คิดเงิน" ลี่จูยื่นลูกอมให้ลูกค้าลองชิมดู และเพื่อนของท่านป้าคนนี้ก็อุดหนุนนางอีกสิบอีแปะเช่นกัน
เมื่อลูกค้ากลุ่มแรกผ่านไป นางก็ใช้วิธีให้ลูกค้าลองชิมดูก่อนค่อยซื้อ ซึ่งถือว่าคุ้มมากกับผลตอบรับที่ดีเกินคาดสำหรับนาง ถึงแม้จะมีลูกอมจากพ่อค้าคนอื่นขายแข่งกับนางในวันนี้ แต่นางก็สามารถขายได้มากกว่าพ่อค้าเ่าั้ เพราะจุดเด่นของนางคือลูกอมที่ไม่เหมือนใคร อีกทั้งนางก็ไม่ใช่คนหวงวัตถุดิบในการทำลูกอม จึงทำให้ลูกอมที่นางทำออกมามีรสชาติที่อร่อยหอมหวานลงตัวสุดๆ
ลูกอมที่นางทำมาในวันนี้ นางนั่งนับไว้ั้แ่เมื่อคืนมีประมาณอย่างละห้าร้อยกว่าอัน ซึ่งนั้นก็หมายถึงว่านางต้องได้เงินราวๆเกือบหนึ่งตำลึงเงิน หากนางสามารถขายได้หมดในวันนี้
ในขณะที่กำลังขายลูกอม บริเวณจัดงานดูวุ่นวายกว่าเดิม เมื่อมีทหารเดินเข้ามายืนเรียงแถว กันชาวบ้านแยกออกเป็สองฝั่ง ลี่จูก็ต้องขยับถอยห่างเช่นกันเมื่อผู้คนเริ่มดันนางให้ถอยหลัง
ขบวนรถม้าดูหรูหราพร้อมด้วยทหารแต่งชุดเต็มยศกำลังผ่านหน้านางไป ลี่จูชะเง้อมองดูด้วยความสนใจ
"ลี่เออร์" จางซ่งเหลียงเดินเขามาหาบุตรสาว พลางจับจูงมือนางออกมาจากฝูงชน "มาตรงนี้กับพ่อก่อน"
ลี่จูเดินฝ่าฝูงชนตามบิดาออกไปยังคณะดนตรี "ท่านพ่อ นั้นใช่รถม้าของเชื้อพระวงศ์หรือไม่เ้าคะ"
"ใช่"
เมื่อบิดาตอบว่าใช่ นางก็หันกลับไปมองดูอีกครั้งด้วยความสนใจ
"ลี่เออร์ เป็อย่างไรบ้างขายหมดหรือไม่" เมื่อลี่จูเดินมารวมกลุ่มกับคณะดนตรี เหมยฟางจึงกล่าวถามนาง
"ยังเ้าค่ะ แต่เหลืออยู่ไม่มากเ้าค่ะ" ลี่จูกล่าวตอบด้วยความภาคภูมิใจ
"ลี่เออร์ ช่างเป็เด็กที่เก่งจริงๆ" เหมยฟางกล่าวชื่นชม
ลี่จูไม่ได้กล่าวสิ่งใดเพียงยิ้มตอบพี่สาวฝาแฝดทั้งสอง
"ลี่เออร์ พ่อจะพาเ้าไปดูพิธีบวงสรวจศาลหลักเมือง" จางซ่งเหลียงกล่าวตามสัญญาที่ให้ไว้กับบุตรสาวั้แ่ตอนเช้า
"เ้าค่ะ" นางกล่าวตอบบิดา พลางหันหน้ากลับมาถามพวกพี่ๆ "พี่เหมยเซียงพี่เหมยฟางพี่ิซื่อจะไปด้วยกันหรือไม่เ้าคะ"
"พี่ไม่ไปหรอก ลี่เออร์ไปเถอะ" เหมยเซียงกล่าวตอบแทนคนทั้งสอง
"งั้นข้าฝากกระบุงกับถุงผ้าด้วยนะเ้าคะ" ลี่จูกล่าวพร้อมกับวางกระบุงและห่อถุงผ้าฝากพวกพี่ๆไว้
"อืมไปเถิด" เหมยเซียงกล่าว
"้ข้าพร้อมแล้วเ้าค่ะท่านพ่อ" ลี่จูเดินมาจับมือบิดาแน่น พร้อมกับส่งยิ้มราวกับเด็กน้อยไร้เดียงสา
จางซ่งเหลียงพาบุตรสาวเดินแทรกผู้คนเข้ามายังบริเวณหน้าศาลหลักเมือง เขาเลือกที่ยืนใกล้กับจุดทำพิธีมากที่สุด แต่เพราะบุตรสาวของเขานั้นตัวเล็กเกินไปจึงไม่สามารถมองเห็นด้านหน้าพิธีได้ เขาจึงเริ่มขยับไปเรื่อยเมื่อมีช่องว่าง และในที่สุดก็พาบุตรสาวมายืนอยู่ด้านหน้าได้สำเร็จ
ลี่จูจับจ้องไม่ยังร่างบุรุษสูงวัยในชุดสูงศักดิ์ เขากำลังจุดธูปยืนอยู่ต่อหน้าศาลหลักเมือง ลี่จูถึงกลับผิดหวังนึกว่านางจะได้มีบุญตาได้เห็นองค์ชายรูปงามกลับกลายเป็ท่านอ๋องที่มีอายุเยอะเดินทางมาทำพิธีแทนฮ่องเต้เสียนี่
"ท่านพ่อ ข้าอยากกลับแล้วเ้าค่ะ" เมื่อลี่จูได้เห็นสมใจอยากแล้ว นางจึงกล่าวชวนบิดา
จางซ่งเหลียงไม่ขัดใจบุตรสาว เขาพยักหน้าให้นาง พลางเดินฝ่าฝูงชนกลับออกไปยังคณะดนตรี
"ทำไมถึงได้กลับมาเร็วจังลี่เออร์" ิซื่อกล่าวด้วยความสงสัย
"ข้าเมื่อยขาเ้าค่ะ"
"มานั่งพักตรงนี้เสีย" เหมยฟางเอื้อมไปจับมือลี่จูให้นั่งใกล้กับตนเอง
เมื่อนั่งลงแล้วลี่จูก็ใช้กำปั้นน้อยๆทุบเข้าที่น่องทั้งสองข้างของตนเอง เพื่อบรรเทาความปวด
"ลี่เออร์ หากไม่ไหวก็นั่งพักก่อน ลูกอมเหลือไม่เยอะเ้าไม่ต้องรีบร้อนขายให้หมดหรอก เก็บไว้ขายพรุ่งนี้ก็ได้" จางซ่งเหลียนกล่าวกับบุตรสาวด้วยความเป็ห่วง
"ไม่เป็ไรเ้าค่ะท่านพ่อ ข้าเพียงรู้สึกเมื่อยนิดหน่อยนั่งพักสักครู่ก็หายแล้วเ้าค่ะ" ถึงแม้นางจะเหนื่อยแต่นางต้องสู้เท่านั้น ไม่มีสิ่งใดได้มาอย่างง่ายดาย หากไม่ผ่านความยากลำบากมาก่อน
ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม ลี่จูก็เทลูกอมจากถุงผ้าออกเป็ครั้งที่สาม เพื่อไม่ให้เป็การเสียโอกาสในการขายลูกอม เมื่อบิดาเดินถือหมั่นโถวยื่นให้นาง ลี่จูก็กัดกินมันตรงนั้นเสียและเริ่มขายลูกอมต่อ เมื่อจางซ่งเหลียนเห็นดังนั้นก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใด เขาเพียงยิ้มให้กับบุตรสาว ก่อนเดินกลับไป
่บ่ายนางเริ่มขายดีขึ้น เมื่อมีเด็กผู้ชายแต่งตัวดีที่มาซื้อลูกอมของนางไปเมื่อเช้า เดินกลับมาซื้อเพิ่ม ลูกค้ารายนี้เหมาลูกอมนางหมดกระบุง
ลี่จูเดินหน้ายิ้มแป้นกลับมา สองมือกำถุงเหรียญอีแปะไว้แน่น "ท่านพ่อข้าขายหมดแล้วเ้าค่ะ" นางกล่าวด้วยสีหน้าภูมิใจ
จางซ่งเหลียงเพียงพยักหน้าให้บุตรสาว ในมือของเขายังถือถุงผ้าเดินเรียกเก็บเงินกับผู้ชม เมื่อบิดาเดินกลับมายืนใกล้กับนางอีกครั้ง ลี่จูจึงกล่าวขออนุญาตบิดา "ท่านพ่อ ข้าขอไปซื้อวัตถุดิบมาเตรียมทำลูกอมขายในพรุ่งวันนี้นะเ้าคะ"
"เ้าไปชวนท่านลุงหลี่ไปด้วยอย่าไปคนเดียวเป็อันขาด" จางซ่งเหลียนกล่าวกำชับกับบุตรสาว
"เ้าค่ะ"
นางแยกตัวออกมากับท่านลุงหลี่ เพื่อเดินเข้าไปในตลาดสด ถึงแม้จะเป็่บ่าย แต่ก็มีร้านค้าหลายร้านที่ยังเปิดขายสินค้าอยู่ ลี่จูเดินไปซื้อวัตถุดิบที่ร้านเถ้าแก่คนเดิม นางซื้อในปริมาณเท่าเดิม พร้อมทั้งให้ท่านลุงหลี่เดินเท้าส่งนางกลับไปที่รถม้าก่อนบิดา
2K
