ตอนที่ 38ของล้ำค่า
หลังจากโจรกิ่งเหมยถูกคนรับใช้พาตัวไปขังเจียงหวู่เฉินรีบขอตัวจากมา แต่อ้าวซ่งกลับรั้งมันไว้มันให้คนรับใช้ยกกล่องใส่ทองคำหลายตำลึงให้เจียงหวู่เฉิน แต่เด็กหนุ่มไม่รับ
อ้าวซ่งคะยั้นคะยอให้มันรับไว้จนได้ มันให้คนรับใช้นำเจียงหวู่เฉินไปรอที่ตึกรับรองอีกหลังมันบอกถ้าคุยธุระกับสองแฝดสำนักหินหยางเสร็จแล้วจะตามไปต้อนรับ
เจียงหวู่เฉินถูกเด็กรับใช้นำมาที่เรือนรับรองมีสาวใช้ยกอาหารชั้นเลิศพร้อมชาอู่หลงจากจงซานมาต้อนรับอ้าวซ่งผู้นี้ยังจำได้ว่ามันเคยออกปากชมยอดชานี้ถึงขนาดเตรียมไว้ให้ช่างเป็นคนที่รอบคอบสมแล้วที่ไม่ทิ้งหลักฐานการทำผิดใดๆให้สาวถึงได้
เจียงหวู่เฉินไล่เด็กรับใช้รวมถึงสาวใช้ให้ออกไป แต่พวกมันยืนกรานไม่ไปอ้างเป็นคำสั่งจากอ้าวซ่งให้ดูแลมันอย่างดี หรือบางทีอ้าวซ่งจะไม่เชื่อใจมันเท่าไหร่เลยให้คนรับใช้พวกนี้คอยจับตาดู?
เจียงหวู่เฉินไม่สนใจพวกมัน ในมือกินอาหารเลิศรสตรงหน้านี่นับเป็นอาหารที่เลิศรสที่สุดที่มันได้เคยลิ้มลองมา อาหารปรุงโดยพ่อครัวชื่อดังที่อ้าวซ่งจ้างไว้แต่ถึงอย่างไรมันก็ชมชอบรสชาติฝีมือศิษย์พี่หญิงมากกว่าถึงจะเป็นอาหารง่ายๆแต่กลับเต็มไปด้วยความทรงจำ
เจียงหวู่เฉินนั้นนั่งกินอาหารไปพรางใช้ลมปรานโคจรไปเปิดประสาทสัมผัสที่หูไปพรางเจียงหวู่เฉินตั้งแต่เกิดมามันเป็นเด็กที่หูดีอย่างไม่น่าเชื่อถ้าจะบอกมันหูดีกว่าผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปตั้งตอนเป็นเด็กเลยก็ว่าได้
ตอนนี้มันมีวรยุทธ์สามารถใช้ลมปราณ รวมไปถึงเมื่อ 9ปีที่แล้วมันเปลี่ยนวิกฤติเป็นโอกาสจากการที่มันโดนต้มบำรุงด้วยสมุนไพรล้ำค่ามากมาย ไม่สามารถประเมินได้ไม่เพียงทำให้ร่างกายและเส้นลมปราณมันพิเศษขึ้น
แต่ยังรวมถึงไปช่วยเปิดกระตุ้นประสาทสัมผัสต่างๆเช่น การดม การได้ยินการสัมผัส การรับกลิ่นก้าวหน้าไปมากจนน่าตกใจ แต่มันกลับมีข้อเสียการเพิ่มประสาทสัมผัสยังรวมไปถึงทำให้มันรับความเจ็บปวดมากกว่าปกติ
เมื่อรวมทุกอย่างเข้าด้วยกัน ทำให้ถ้าเด็กหนุ่มตั้งใจเงี่ยหูฟังอย่างเต็มที่การรับเสียงมันสามารถเทียบได้ถึงชนชั้นปรมาจารย์...
...............
ภายในคุกที่แน่นหนาในคฤหาสของอ้าวซ่งกรงถูกสร้างด้วยเหล็กอย่างดีที่สามารถกักขังอสูรระดับบาดาลได้โจรกิ่งเหมยบัดนี้โดนล่ามไว้ด้วยโซ่ พวกอ้าวซ่งไม่วางใจเลยนำยาสลายปรานมาใช้อีกครั้งแล้วยังจัดมือดีมาเฝ้าหน้ากรงขังเพื่อไม่ให้โอกาสโจรกิ่งเหมยจะทำอะไรใด้
เพียงแต่โจรกิ่งเหมยได้ตัวยาแก้พิษมาก่อนแล้วจากเจียงหวู่เฉิน มันโคจรปรานด้วยยาแก้พิษไม่นานก็ขับพิษออกมาได้ครั้งแรกที่ต้องใช้เวลานานกว่านี้เพราะมันเตรียมตัวมาไม่ดี
โจรกิ่งเหมยลองลอบมองผู้คุมที่ยืนหันหลังหน้าประตูกรง เมื่อแน่ใจว่าพวกมันไม่ได้มองมามันกลับใช้วิชาประหลาดแยกร่างเงาออกมาหลายร่างก่อนจะสลับที่ ทิ้งร่างปลอมไว้ให้ถูกมัดไว้ในคุกร่างจริงและร่างปลอมร่างอื่นต่างลอบออกไปจากห้องขังเหมือนเล่นกลจนผู้คุมที่เฝ้าอยู่ไม่สามารถรู้ตัวแม้แต่น้อย
...............
ในห้องรับรองในตัวเรือนอีกหลังที่ห่างออกไปพวกอ้าวซ่งกับแฝดหยินหยางต่างคุยธุระสำคัญกันโดยไม่รู้ตัวเลยแม้แต่นิดเดียวว่าโดนเด็กหนุ่มที่อยู่ห่างออกไปแอบฟังอยู่
ไม่ใช่เพราะสองแฝดประสาทสัมผัสไม่ดีไม่อาจจับการแอบลอบฟังได้แต่ด้วยระยะไกลขนาดนี้มีแต่ปรมาจารย์เท่านั้นที่แอบฟังพวกมันได้ ถ้าเป็นจอมยุทธ์คนอื่นในขั้นต่ำกว่าปรมาจารย์มาแอบฟัง คงต้องเข้ามาใกล้กว่านี้คงโดนพวกมันรู้ตัวอย่างรวดเร็ว
“เสียดายจริงๆที่เจ้าโจรนั่นโดนจับไปเสียก่อนข้าน้อยเลยอดเห็นความเยี่ยมยอดของคู่แฝดหยินหยางให้เป็นบุญตา” สองแฝดฟังแล้วเค้นเสียง
“กะ อีแค่โจรกระจอก ทำไมต้องถึงมือพวกข้า”
“อ้าวซ่งของที่ประมุขฝากไว้กับเจ้ายังอยู่ดีมั้ยเจ้าก็รู้ว่าเรามาเพราะเรื่องนี้”
“ท่านทูตหยินหยางโปรดวางใจ เรื่องสำคัญเช่นนี้ข้าอ้าวซ่งจะทำให้ประมุขผิดหวังได้ยังไง...ของนั้นถูกเก็บอย่างดีในคลังสมบัติลับที่ซุกซ่อนป้องกันไว้อย่างดี”
“ถ้างั้นก็ไปนำของสิ่งนั้นมาให้พวกเราได้แล้วประมุขนั้นเฝ้ารอเวลานี้มานาน ถ้าเจ้าทำให้ประมุขเสียงาน... แค่ตายมันก็ยังไม่พอ”
อ้าวซ่งหน้าซีดเล็กน้อย”ท่านทูตวางใจข้าจะรีบไปนำมันมาให้ท่านเดี๋ยวนี้เลย”พูดเสร็จอ้าวซ่งก็แยกตัวออกมา
เจียงหวู่เฉินที่แอบฟังอยู่นั้นไม่แสดงอาการพิรุสใดออกมา มันนั่งรองรับการปรนนิบัติจากหญิงรับใช้อย่างสบายใจ
ของล้ำค่าอันใดที่อ้าวซ่งรับฝากไว้ จนถึงขนาดที่ประมุขสำนักหยินหยางถึงกับต้องส่งแฝดหยินหยางมารับด้วยตัวเอง?เจียงหวู่เฉินครุ่นคิดในใจเดาไปต่างๆนาๆ
ทันใดนั้นก็มีกระแสเสียงกระซิบมาที่ข้างหูมันเสียงนั้นเบามากจนบรรดาสาวใช้รอบด้านไม่ได้ยินแม้แต่น้อย เป็นเสียงของจอมโจรกิ่งเหมยนี่เองเสียงของมันฟังดูเหน็บแหนมไม่พอใจอยู่บ้าง
“ดีนี้ ท่านส่งข้าเข้าคุก ส่วนตัวท่านนั่งเสวยสุขลิ้มลองอาหารเลิศรส รองรับการปรนนิบัติจากบรรดาสาวใช้มากหน้าเจียงหวู่เฉินท่านเปิดหูเปิดตาข้าจริงๆ”
มันไม่แปลกใจเลยที่จอมโจรสามารถหนีออกมาได้อย่างรวดเร็วเยี่ยงนี้มันกะซิบบอกร่างเงาโจรกิ่งเหมยด้านหลัง
“นี่โทษข้าได้หรือ ใครจะรู้ว่ามันมีสองแฝดหยินหยางข้ารู้แต่แรกยังไงท่านก็หนีมาจากคุกได้ไม่ยากไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าตัวเองเยี่ยมยอดมากนักหรือ?”จอมโจรกิ่งเหมยได้ฟังก็เค้นเสียง
“เรื่องนั้นชั่งเถอะข้าได้ยินพวกมันพูดถึงสมบัติล้ำค่าบางอย่าง ที่ประมุขหยินหยางต้องการตอนนี้อ้าวซ่งกำลังจะไปนำมันมาส่งให้สองแฝดหยินหยาง”
“ของล้ำค่าอันใด?”
“ข้าก็ไม่รู้ ฟังดูรู้แต่ว่ามันสำคัญมาก เสี่ยวถานท่านลองไปลอบขโมยมันมาดูสิ?”
“ขโมย? ทำไมต้องขโมยมันด้วย ท่านจะหาเรื่องให้ข้าโดนสำนักหยินหยางฆ่าตายหรือยังไง?”
“ข้ารู้แต่ว่ามันเป็นของสำคัญมาก ถ้ามีอันใดผิดพลาดสองแฝดหยินหยางต้องไม่ละเว้นอ้าวซ่งแน่ นี่ไม่ใช่แผนยืมมือคนอื่นฆ่าคนเหรอ? พออ้าวซ่งตายไม่ใช่คนมากมายสามารถพ้นทุกข์เหรอ?แถมพอทางการสืบสวนก็กลายเป็นฝีมือของสำนักหยินหยางไม่เกี่ยวอันใดกับพวกเรา”
“ทางการไม่สน แต่สำนักหยินหยางจะมาไล่ล่าข้าแทนน่ะซิ”
“ท่านเป็นจอมโจรกิ่งเหมยยอดเยี่ยมเพียงไหนมีกี่คนที่สามารถรู้ตัวจริงท่าน?”
“แต่ข้าไม่ขโมยของที่ไม่ได้หมายตาไว้ก่อนแถมยังไม่ได้ประกาศว่าจะมาขโมยของนั้นเลย”
“ท่านละเว้นกฎซักครั้งไม่ได้เหรอ?”
“แต่...”
“ท่านไม่อยากให้ชาวบ้านพวกนั้นมีชีวิตอยู่ที่ดีขึ้น? เพียงแค่ท่านขโมยของสิ่งนั้น อีกอย่างท่านก็เคยวางสัญลักษณ์นั้นไว้ที่คฤหาสนี้แล้วนิมันไม่ได้แปลว่าจะขโมยของได้แค่ครั้งเดียวซะหน่อย...”
โจรกิ่งเหมยได้ฟังจึงเริ่มคล้อยตาม อยู่ๆมันก็ร้องออกมาว่าร่างเงาร่างหนึ่งของมันเจอตัวอาหนิวที่ถูกซ่อนตัวอยู่แล้ว เจียงหวู่เฉินยินดีบอก “ท่านใช้ร่างเงาพาตัวอาหนิวหนีออกมา แล้วตัวจริงท่านก็ไปขโมยของล้ำค่านั่นมาแผนนี้ดีหรือไม่?”
“แล้วเจ้าเล่าจะทำอะไร?”
“ข้าจะดึงดูดความสนใจ ของสองแฝดนั่นไม่ให้รู้สึกถึงการกระทำของท่าน”
โจรกิ่งเหมยเค้นเสียงเพราะไม่ชอบโดนสั่งการเท่าไหร่นักก่อนร่างเงานั่นจะหายออกไปจากเรือนรับรอง
1.58M
