(ฟรี 110 ตอน) ยอดยุทธ์: ระบบฝึกฝนไร้ขีดจำกัด

บทที่ 6การทดสอบ

ใต้เงากำแพงเมืองอันสูงตระหง่านกระท่อมดินซอมซ่อตั้งเรียงรายนับสิบหลัง มันถูกสร้างขึ้นอย่างลวกๆจากอิฐดิบผสมโคลนเหนียว เป็นที่ซุกหัวนอนของผู้ลี้ภัยหนีภัยแล้ง และความอดอยากจากเมืองอื่น

สามพรรคใหญ่ และตระกูลขุนนางต่างมาตั้งโรงทานแจกจ่ายอาหารทำให้แถวผู้ลี้ภัยยาวคดเคี้ยวราวตะขาบยักษ์

เจ้าหน้าที่รัฐถือแส้หนังเดินตรวจตราเข้มงวดหากเห็นใครทะเลาะแย่งชิงอาหาร แส้ในมือจะฟาดลงไปทันที

‘จำนวนผู้ลี้ภัยเพิ่มขึ้นอีกแล้ว’

ลู่เฟิงเดินเลี่ยงไปทางโรงทานของพรรคเจ็ดดารา

ใกล้กันนั้นมีกระท่อมมุงจากสำหรับรับสมัครคนงานผู้ลี้ภัยจำนวนมากปักฟางไว้บนศีรษะนั่งคุกเข่าประกาศขายตัวเป็นทาสให้ผู้มีเงินเลือกซื้อ ไม่ต่างจากปศุสัตว์

เพล้ง!

เสียงชามไม้ถูกเตะแตกกระจายหน้าโรงทานพรรคดาบโลหิตตามด้วยเสียงตวาดหยาบคาย

"บอกแล้วว่าได้คนละชาม!กล้าเวียนกลับมาเอาซ้ำ คิดว่าคำพูดข้าเป็นลมตดหรืออย่างไร?!"

เด็กหญิงอายุราวสิบสองปีถูกผลักล้มคว่ำ

เสื้อผ้าบางเฉียบไม่ช่วยกันลมหนาวใบหน้ามอมแมมเปื้อนดิน น้ำตาคลอด้วยความเจ็บแต่ไม่กล้าร้องเด็กชายที่โตกว่าเล็กน้อยรีบเข้าไปช่วยพยุง

"พี่ชาย...ข้าหิวเหลือเกิน..."

เสียงเด็กหญิงเบาหวิวราวเสียงยุง

ลู่เฟิงทนมองไม่ไหวเดินเข้าไปช่วยประคองเด็กหญิงให้ลุกขึ้นพลางชี้ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้

"พวกเจ้าลองไปที่โรงทานตระกูลฟางเถิดโจ๊กที่นั่นข้นกว่า และพวกเขาไม่ทุบตีคน"

ตระกูลฟางเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่มีชื่อเสียงเรื่องใจเมตตา หลังพ่อแม่เสียชีวิต และลู่เฟิงไม่มีอาหารตกถึงท้องเขาเองก็เคยปะปนกับผู้ลี้ภัยเพื่ออาศัยโจ๊กตระกูลฟางประทังชีวิต

"ขอบคุณพี่ชายมากเจ้าค่ะขอรับ!"

เด็กน้อยทั้งสองก้มหัวขอบคุณซ้ำๆก่อนรีบเดินจากไป

ระหว่างที่ลู่เฟิงกำลังทอดถอนใจเขาก็เห็นดวงตาของหญิงสาววัยสิบห้าปีผู้มีผิวขาวดุจหิมะยืนมองอยู่ไม่ไกล

ลู่เฟิงจำได้ทันทีจึงรีบประสานมือคารวะ

"คารวะคุณหนูรอง..."

นางคือคุณหนูรองแห่งตระกูลฟางนางพยักหน้าให้เล็กน้อยก่อนหมุนกายจากไป

ลู่เฟิงเคยเห็นนางที่โรงทานหลายครั้งจึงจำได้แต่นางคงไม่ได้ใส่ใจเด็กหนุ่มยากจนเช่นเขา

ลู่เฟิงไม่รั้งอยู่รีบไปยังกระท่อมสมัครงานของพรรคเจ็ดดาราทันที

เบื้องหน้ามีแถวยาวหลายสายผู้สมัครส่วนใหญ่เป็นเด็กอายุสิบสองสิบสามลู่เฟิงกับคนอายุมากอีกไม่กี่คนจึงดูโดดเด่นผิดตา

บนท้องฟ้าเมฆดำม้วนตัวราวหมึก ดูท่าฝนหนักพร้อมเทลงมาทุกเมื่อ

‘ขอให้รอจนทดสอบเสร็จก่อนเถอะ’

หัวแถวมีชายวัยกลางคนร่างผอมถือไหสุรามือบีบคลำแขนขาผู้สมัครอย่างไม่ใส่ใจ

เขาคือเฉาเฟิงหัวหน้าผู้ฝึกสอนของพรรคเจ็ดดารา ภายนอกดูเหมือนคนขี้เมาไร้เรี่ยวแรง แต่ยามลืมตาประกายตาคมกล้าจะทำให้คนรอบข้างไม่กล้าหายใจแรง

กล่าวกันว่าเขาเป็นมือขวาของอดีตประมุขฝีมือเหนือกว่าเจ้าหอหลายคนในพรรคเสียอีก

เฉาเฟิงใช้วิธีลูบกระดูกตรวจพื้นฐานร่างกาย

สำนักยุทธ์ทั่วไปยอมรับทุกคนที่จ่ายเงินแต่พรรคเจ็ดดาราไม่เก็บค่าเล่าเรียน ผู้ไร้พรสวรรค์จึงไม่มีสิทธิ์ผ่านประตู

เดือนก่อนลู่เฟิงเคยถูกปฏิเสธเพราะอายุมากและพรสวรรค์ธรรมดาแม้วันนี้วิชาดาบผ่าฟืนจะถึงขั้นสมบูรณ์เขาก็ไม่มั่นใจว่าวิชาของชาวบ้านจะช่วยให้ผลตรวจเปลี่ยนไป

"พี่ชาย!"

เด็กหนุ่มผิวคล้ำสะพายคันธนูในแถวข้างๆโบกมือให้

"อายุขนาดท่านยังมาสมัครอีกหรือ?ดูแก่เกินไปหน่อยนะ"

ถูกเรียกว่าแก่ทั้งที่อายุสิบเจ็ดใครจะไปทนได้

ลู่เฟิงตอบกลับ

"เจ้าดูแก่กว่าข้าเสียอีก"

เด็กหนุ่มรีบแย้ง

"ข้าเป็นนายพรานตากแดดตากลมจึงดูแก่ ที่จริงเพิ่งสิบเจ็ดเท่ากัน!"

"หุบปากทั้งคู่ใครอนุญาตให้คุย?"

เสียงเย็นเยียบดังขึ้นหญิงสาวในชุดฝึกสีดำเดินเข้ามา นางอายุราวยี่สิบ คิ้วงามดุจภูเขาในภาพวาดพู่กันดวงตาเย็นชาราวสระน้ำลึก ที่เอวเหน็บดาบยาวฝักหนังฉลามสีม่วงประดับหัวสัตว์สำริดและพู่แดง

ลู่เฟิงจำได้ว่านางคือคนที่เคยโยนชายร่างใหญ่กระเด็นไปไกลหลายจั้งด้วยมือเดียว

เมื่อสายตานางกวาดมาเขากับเด็กหนุ่มนายพรานก็เงียบเสียงลงทันที

ผู้สมัครถูกคัดออกทีละคนในบรรดาคนอายุใกล้ลู่เฟิง มีเพียงนายพรานผิวคล้ำที่ผ่านเพราะร่างกายแข็งแรงจากการเติบโตกลางป่าจนเฉาเฟิงยังเอ่ยชม

ในที่สุดก็ถึงคิวลู่เฟิงเฉาเฟิงดื่มสุราคำใหญ่ บีบคลำกระดูก และตบไหล่เขาสองครั้ง

"ดูท่าเจ้าใกล้จะอายุสิบแปดแล้ว"

"เรียนท่านผู้ฝึกสอนอีกสี่เดือนจึงจะครบสิบแปดขอรับ"

"พรสวรรค์ธรรมดาอายุยังมากเกินไป"

เฉาเฟิงส่ายหน้าแต่ก่อนหันไปกลับชะงัก

"เดี๋ยวเจ้ามาเมื่อเดือนก่อนใช่หรือไม่?"

ลู่เฟิงยิ้มแห้ง

"สายตาท่านเฉียบคมจริงๆ"

"บังอาจมาทำให้ข้าเสียเวลา!ชิงเสวี่ย โยนเขาออกไป"

หญิงชุดดำก้าวมาคว้าไหล่ความเจ็บรุนแรงแล่นพล่านจนร่างชาเหมือนถูกคีมเหล็กหนีบกระดูกแผ่ออกมา

ลู่เฟิงตระหนักถึงความต่างระหว่างผู้ฝึกยุทธ์กับคนธรรมดาทันทีเขารีบร้องบอก

"ช้าก่อน!ข้าเคยฝึกวิชาดาบ!"

"วิชาดาบ?"

เฉาเฟิงเลิกคิ้วเขาตรวจปราณโลหิตแล้วไม่พบร่องรอยการฝึกยุทธ์แม้แต่น้อยแต่ก็โบกมือให้หลี่ชิงเสวี่ยปล่อยตัว

"ชิงเสวี่ยเอาดาบให้เขา"

นางชักดาบประจำกายส่งให้ใบดาบเรียวยาวโค้งเล็กน้อย หลอมจากเหล็กเย็นส่งประกายสีน้ำเงินผิวคมเยียบเย็นใต้แสงแดด

ทันทีที่ลู่เฟิงแตะด้ามดาบข้อมูลก็ปรากฏในห้วงจิต

[ค้นพบวัตถุ:ดาบจันทราเยือกเงาเดียวดาย]

[การสกัดต้องใช้พลังวิญญาณ20 แต้ม พลังวิญญาณไม่เพียงพอ การสกัดล้มเหลว]

[ผลจากการสกัด:วิชาดาบเจ็ดดาราร้อยเรียง]

‘พลังวิญญาณสกัดวิชาจากวัตถุได้ด้วยบ้าไปแล้ว!’

เศษภาพจำนวนมากระเบิดขึ้นในจิตเป็นภาพหลี่ชิงเสวี่ยฝึกดาบใต้ต้นท้อฟันซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่าตั้งแต่กลางวันถึงดึกดื่นทุกการฝึกถูกอาวุธเล่มนี้บันทึกไว้

หากมีพลังวิญญาณยี่สิบแต้มภาพเหล่านี้คงหลอมรวมเป็นประสบการณ์ของเขาได้ทันทีน่าเสียดายที่ภาพทั้งหมดเลือนหายไปเพราะพลังวิญญาณไม่พอ

"จะเหม่ออีกนานหรือไม่?"

เสียงหลี่ชิงเสวี่ยดึงสติเขากลับมา

"แสดงวิชาดาบของเจ้า"

ลู่เฟิงสูดหายใจยกดาบขึ้นและแดงวิชาดาบผ่าฟืนออกมา

เฉือน ปาด ฟัน สับแทง...

ทุกท่าเรียบง่ายจนแทบหยาบกระด้างฝีเท้าไร้แบบแผนจนผู้สมัครรอบข้างเริ่มยิ้มเยาะ

ทว่าเฉาเฟิงกลับหรี่ตาลง

วิชาตรงหน้าไม่มีกระบวนท่าที่ซับซ้อนและไม่อาจนับเป็นวิชายุทธ์ แต่คมดาบทุกครั้งกลับลื่นไหล เร็ว มั่นคง แม่นยำและเด็ดขาด

ท่วงท่าของคนผ่าฟืนกลับซ่อนแก่นแท้ของการใช้ดาบเอาไว้อย่างน่าประหลาด

ประกายประหลาดใจวาบผ่านดวงตาหลี่ชิงเสวี่ยเช่นกัน