พอรุ่ยอ๋องออกจากห้องโถงของเรือนสงบใจไปแล้ว บรรยากาศในโถงก็พลันผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น ซูเหม่ยเหยารีบหันไปออดอ้อนฮูหยินผู้เฒ่าอย่างที่เคยทำเป็ประจำในทันที
“ท่านย่า เื่ในวันนี้หลานยอมรับว่าหลานผิดเองที่คิดน้อยไปหน่อย เพียงแต่สิ่งที่หลานทำไม่ใช่เพราะ้าตำแหน่งไท่จื่อเฟยให้ตนเองเพียงเท่านั้นนะเ้าคะ แต่สาเหตุที่หลานไม่อยากให้พี่หญิงได้ตำแหน่งนี้ไปก็เพราะพี่หญิงไม่มีความเหมาะสมกับตำแหน่งนี้ ท่านย่าก็เห็นแล้วนี่เ้าคะว่าพี่หญิงมีนิสัยใจคอเช่นไร ทั้งจิตใจคับแคบ วาจาที่เอ่ยออกมาก็ล้วนไม่เป็มิตรกับผู้คนอีกทั้งยังวางตนไม่ค่อยจะถูกกาลเทศะด้วยเ้าค่ะ” คำพูดของซูเหม่ยเหยาทำให้ซูเหม่ยถิงเอ่ยวาจาเย้ยหยันออกมา
“แล้วเ้าวางตัวเหมาะสมกว่าข้าหรือ ยอมรับมาตามตรงเถิดว่าที่จริงแล้วเ้าริษยาข้าที่ข้าได้รับการยกย่องจากผู้อื่นว่าเป็สตรีที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองหลวงและกำลังจะได้เป็ไท่จื่อเฟยของตำหนักบูรพา เ้าก็เลยวางยาทำลายความบริสุทธิ์ของข้าเพื่อทำลายชื่อเสียงของข้าและทำลายโอกาสที่ข้าจะได้เป็ไท่จื่อเฟย แถมยังตั้งใจว่าจะพาท่านย่าไปเห็นกับตาว่าข้าประพฤติตนไม่เหมาะสม นี่เ้าคิดจริงๆ หรือว่าสิ่งที่เ้าทำกับข้าไม่ใช่เื่เลวร้าย เ้าลองคิดดูว่าอย่าว่าแต่เื่ที่บุรุษผู้นั้นคือรุ่ยอ๋องผู้มีชื่อเสียงเื่ความเหี้ยมโหดเลย ต่อให้เป็บุรุษอื่นหากข้าถูกจับได้ว่าร่วมหลับนอนกับชายอื่นขึ้นมา ต่อให้ข้ามีอีกกี่สิบชีวิตก็ไม่เพียงพอที่จะชดใช้ความผิด ต่อให้ข้ามีอีกกี่สิบปากก็ไม่มีทางอธิบายให้ผู้อื่นเข้าใจได้ว่าเื่ในวันนี้ข้าต่างหากข้าคือผู้ถูกกระทำ” คำพูดของซูเหม่ยถิงทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าหันไปจ้องมองหลานสาวคนเล็กของตนด้วยความไม่พอใจในทันที ซูเหม่ยเหยารีบคุกเข่าลงในทันที
“แต่ท่านย่าก็เห็นแล้วว่าท่านแม่จะเลือกบุรุษที่มีฐานะต่ำต้อยมาให้พี่หญิงก็ได้ แต่นางก็ยังเลือกท่านอ๋องที่มีฐานะเป็เชื้อพระวงศ์มาให้นางเชียวนะเ้าคะท่านย่า” คำพูดของซูเหม่ยเหยาทำให้ซูหย่วนจิ้งร้องเฮอะ! ออกมาในทันที
“รุ่ยอ๋องที่มีชื่อเสียงเื่ความโหดร้ายน่ะหรือ ท่านย่าวันนี้โชคดีที่รุ่ยอ๋องไม่ได้ลงมือทำร้ายคนอย่างที่เคย พวกเราต่างก็ได้ยินเื่ที่เขาทำมาใน่หลายปีนี้ เขาไม่ทำร้ายน้องหญิงก็นับว่าเป็เื่ปาฏิหาริย์แล้วอีกทั้งยังมีความตั้งใจจะยกย่องน้องหญิงให้เป็พระชายาเอกอีกด้วย แต่ท่านย่าลองคิดดูว่าถ้าหากไม่ใช่เพราะแผนการของพวกนางมีหรือที่น้องหญิงจะพลาดจากตำแหน่งไท่จื่อเฟยแล้วกลายมาเป็พระยาชาของท่านอ๋องที่ขึ้นชื่อเื่ความเหี้ยมโหดมากที่สุดเช่นนี้หรือ” คำพูดของซูหย่วนจิ้งทำให้ซูฮุ่ยิหันไปมองบุตรสาวคนโตของตนด้วยความสงสารในทันที ส่วนฮูหยินผู้เฒ่าได้แต่นั่งนิ่งด้วยสายตาอันขุ่นมัว
“ท่านย่าขอแค่ท่านลองมองด้วยใจที่เป็กลางสักนิดท่านก็ย่อมจะเห็นว่าในวันนี้พวกนางสองแม่ลูกวางแผนการอันร้ายกาจมากสักเพียงใด ทุกการกระทำของพวกนางไม่คิดจะเหลือทางรอดให้แก่น้องหญิงถิงถิงเลย หากวันนี้ไม่ใช่เพราะรุ่ยอ๋องเมตตาน้องหญิงยามนี้นางก็คงจะสิ้นชีวิตไปแล้ว” คำพูดของซูหย่วนจิ้งทำให้ซูเหม่ยเหยาส่ายหน้าให้ฮูหยินผู้เฒ่าในทันที
“ท่านย่า หลานไม่ได้ตั้งใจให้ผลลัพธ์เลวร้ายดังเช่นที่พี่ใหญ่และพี่หญิงใหญ่เอ่ยมาเลยสักนิด” คำพูดของซูเหม่ยเหยาทำให้ซูเหม่ยถิงรีบเอ่ยวาจาโต้แย้งออกมาในทันที
“แล้วเ้าวางแผนเอาไว้ว่าอย่างไร พอท่านย่ามาเห็นว่าข้านอนร่วมห้องกับบุรุษอื่นด้วยเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยกับตาท่านย่าก็จะยินยอมฟังข้าและเชื่อข้าหรือว่าข้าถูกเ้าวางแผนให้ร้ายเช่นนั้น” ซูเหม่ยถิงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ นางหันไปมองปฏิกิริยาของฮูหยินผู้เฒ่าที่ยังคงจ้องมองซูเหม่ยเหยาและเวินหานเซียงด้วยความไม่ชอบใจแล้วก็เอ่ยออกมาต่อ ยามนี้นางสามารถจับจุดอ่อนของฮูหยินผู้เฒ่าได้แล้ว สตรีผู้นี้ขอแค่เพียงเป็เื่ที่เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของสกุลก็จะมีความอ่อนไหวกับเื่นี้มากเป็พิเศษ
“น้องเล็กบนศีรษะของเ้ามีอะไรอยู่บนนั้นกันแน่ ทำไมไม่รู้จักใช้หัวคิดซะบ้างว่าไม่ใช่แค่ท่านย่าที่มาเรือนของข้าในวันนี้ เ้าคิดจริงๆ หรือว่าเื่ในวันนี้จะไม่เผยแพร่ออกไปข้างนอก เดิมทีเื่ที่แพร่กระจายออกไปในวันนี้อาจจะเป็แค่เพียงข้าที่เป็คุณหนูใหญ่ลักลอบมีสัมพันธ์ลับกับบุรุษอื่น แต่ยามนี้ข่าวลือที่แพร่ออกไปคงจะกลายเป็ว่าเพียงเพราะ้าแย่งชิงบุรุษกันน้องสาวในจวน เ้าถึงกับลักลอบวางยาทำลายความบริสุทธิ์ของผู้เป็พี่สาวเช่นข้าแล้วเ้าก็จะได้เป็คนแต่งเข้าตำหนักบูรพาแทน ข่าวลือเช่นนี้อย่าว่าแต่ชื่อเสียงของเ้าและข้าที่เสื่อมเสียไปแล้วเลย แม้แต่บรรดาน้องสาวจากบ้านสายอื่นที่อยู่ในสกุลเดียวกันก็ไม่รู้ว่าจะได้รับผลกระทบกับเื่นี้กันหรือไม่” เมื่อซูเหม่ยถิงเอ่ยเช่นนี้ฮูหยินผู้เฒ่าก็หันไปมองซูเหม่ยเหยาด้วยความผิดหวังในทันที
“ท่านย่า…” ซูเหม่ยเหยาตั้งใจจะพูดจาแก้ตัวอีก แต่ย่าของนางกลับยกมือขึ้นมาห้ามแล้วเอ่ยวาจาออกมาด้วยความเด็ดขาด
“พอแล้ว! พวกเ้าไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว เหยาเหยาเสียทีที่ย่ารักใคร่เอ็นดูเ้าเป็พิเศษแล้วดูสิ่งที่เ้าทำสิมันกระทบกับชื่อเสียงของสกุลซูของพวกเรามากแค่ไหน ส่วนเ้าหานเซียงข้าทั้งผลักทั้งดันเ้าช่วยส่งเสริมเ้าแทบจะทุกเื่ แต่เ้ากลับไม่รู้จักพอทำเื่ที่ไม่สมควรเช่นนี้่ชวนให้ข้ารู้สึกปวดใจจริงๆ” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยพลางทอดถอนใจออกมา
“เ้าใหญ่วันพรุ่งนี้เ้าก็เรียกเ้ารองมาที่เรือนของข้าให้เขานำเทียบชะตาของเหม่ยหลิงและเหม่ยอิงบุตรสาวทั้งสองของเขามาด้วย แล้วพวกเราค่อยปรึกษาเขาอีกทีว่ารายชื่อที่สมควรจะประกาศในวันพรุ่งนี้คือบุตรสาวคนใดของเขา” เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยเช่นนี้ซูฮุ่ยิก็รีบรับคำในทันที
“ขอรับท่านแม่”
“ส่วนพวกเ้าสองแม่ลูก ่นี้ก็ไปสงบใจที่ศาลบรรพชนกันสักเดือนสองเดือนก็แล้วกัน เอาไว้ข่าวลือสงบเมื่อไหร่ข้าจะส่งคนไปรับพวกเ้าออกมา” คำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าทำให้ซูเหม่ยถิงเม้มปากแน่นเพื่อพยายามข่มใจ ส่วนซูหย่วนจิ้ง้าจะโต้แย้งคำตัดสินของท่านย่าของตนแต่ซูเหม่ยถิงกลับส่ายหน้าให้เขาและพยายามห้ามปรามเขาด้วยสายตา ด้วยยามนี้ฮูหยินผู้เฒ่ากำลังอารมณ์ไม่ดีเื่ที่ต้องสูญเสียตำแหน่งไท่จื่อเฟยให้แก่คนบ้านรองอยู่ ไม่อาจจะปล่อยให้เื่การโต้แย้งการตัดสินโทษของสองแม่ลูกคู่นี้มาทำให้ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกขุ่นใจได้อีก
“พวกเ้าออกไปกันเถิดข้าอยากพักผ่อนแล้ว เฝิงมามาเ้าส่งคนไปตามคนของหอคุมกฎมา นำฮูหยินและคุณหนูรองไปกักตนที่ศาลบรรพชน ส่วนบ่าวไพร่และสาวใช้ของพวกนางให้โบยตีคนละยี่สิบไม้ปรับลดเบี้ยเลี้ยงลงกึ่งหนึ่งเป็เวลาสองเดือน หากมีผู้ใดไม่พอใจก็ให้ขายออกไปเสีย วันหน้าเวลาเ้านายคิดทำเื่ที่ผิดจะได้รู้จักมารายงานให้ข้ารับรู้ก่อน” เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยเช่นนี้เวินหานเซียงก็ก้มหน้าลงแล้วเอ่ยถ้อยคำขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่าออกมา แต่ฮูหยินผู้เฒ่ากลับไม่สนรีบขยับตัวลุกขึ้นแล้วให้สาวใช้รุ่นใหญ่ช่วยประคองนางเข้าไปในเรือนด้านในของตนเอง
“พวกเ้ากลับเรือนของตนไปพักผ่อนเถิด” ซูฮุ่ยิเอ่ยกับบุตรชายและบุตรสาวแล้วจึงได้เดินติดตามมารดาของตนเข้าไปด้านในของเรือน ทิ้งให้สองพี่น้องยืนมองคนของหอคุมกฎมาควบคุมตัวเวินหานเซียง ซูเหม่ยเหยาและสาวใช้ของพวกนางออกไป
“ลงโทษเช่นนี้มิใช่เป็การช่วยเหลือพวกนางหรือ” ซูหย่วนจิ้งเอ่ยออกมาด้วยความไม่พอใจแต่ซูเหม่ยถิงกลับส่ายหน้า
“วันหน้ายังมีอีกข้าไม่ปล่อยให้พวกนางสามารถลอยหน้าลอยตาได้อย่างมีความสุขหรอกเ้าค่ะท่านพี่ไม่ต้องกังวล” เมื่อซูเหม่ยถิงเอ่ยเช่นนี้พี่ชายของนางก็พยักหน้า“สีหน้าของเ้าไม่ค่อยจะดีเลย ให้พี่ตามหมอให้หรือไม่” คำถามของเขาทำให้ซูเหม่ยถิงรีบส่ายหน้าแล้วเอ่ยปฏิเสธออกมาในทันที
“ไม่ต้องหรอกเ้าค่ะ เื่นี้อย่าได้ทำให้เป็เื่ใหญ่ พี่ใหญ่ก็เห็นแล้วขอเพียงเป็เื่ชื่อเสียงของสกุลท่านย่าไม่ยอมให้ผู้อื่นมาทำให้แปดเปื้อน” เมื่อซูเหม่ยถิงเอ่ยเช่นนี้ซูหย่วนจิ้งก็ทอดถอนใจออกมา
“พี่จะพาเ้าไปส่งที่เรือนก็แล้วกัน” เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้ซูเหม่ยถิงก็พยักหน้าแล้วเดินกลับเรือนไปพร้อมกันกับเขา
108
