ระบบกลืนกินระดับเทพ : เส้นทางวิวัฒนาการของตัวข้าผู้เป็นสัตว์อสูร (อ่อนแอ)

        เกล็ดงูสีม่วงปรากฏขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนจะมืดดับไปกลับกลายเป็นเกล็ดธรรมดาเหมือนกับส่วนอื่นๆ

        ทว่าไป๋ฉางเซิงสัมผัสได้ชัดเจนว่าเขายังคงมีอำนาจควบคุมอัสนีบาตอยู่เต็มเปี่ยม

        ขอเพียงเขาปรารถนาก็สามารถกระตุ้นการโจมตีเหมือนเมื่อครู่ได้ทุกเมื่อ

        แน่นอนว่าต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขที่ว่าพลังจิตของเขาต้องเพียงพอด้วย

        ไป๋ฉางเซิงยังศึกษาเรื่องพลังจิตไม่ลึกซึ้งนักแต่เขาสัมผัสได้คร่าวๆ ว่า อัสนีบาตเพียงหนึ่งสายเมื่อครู่สูบพลังจิตของเขาไปถึงหนึ่งในสามส่วนเลยทีเดียว

        พูดง่ายๆคือด้วยพลังจิตในตอนนี้ เขาปล่อยอัสนีบาตต่อเนื่องได้มากที่สุดเพียงสามสายหลังจากนั้นเขาจะเข้าสู่สภาวะพลังจิตเหือดแห้งและหมดสติไปทันที

        “ถ้าต้องสลบไสลไปจริงๆ ฉันคงกลายเป็นปลาบนเขียงให้คนอื่นเชือดแน่”

        “แต่ถ้าเจอศัตรูที่ทนรับอัสนีบาตสามสายแล้วยังไม่ตายการจะสลบหรือไม่สลบก็คงไม่สำคัญแล้วล่ะมั้ง”

        ไป๋ฉางเซิงพึมพำในใจก่อนจะหันไปสบตากับเจียงจืออวี๋

        อย่างไรก็ตามเจียงจืออวี๋ไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแค่หลับตาลงอีกครั้งเพื่อปรับสมดุลพลังต่อไป

        ตั้งแต่แรกเธอก็รู้สึกแล้วว่าไป๋ฉางเซิงดูแตกต่างจากสัตว์อสูรตัวอื่นทั้งความฉลาดแสนรู้และค่าพลังเลือดที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วแต่ช่วงแรกเธอก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจนัก

        แม้ไป๋ฉางเซิงจะเกิดการกลายพันธุ์ต่อเนื่องหลายครั้งเจียงจืออวี๋ก็เพียงแค่ยกระดับเขาจากสัตว์เลี้ยงวิญญาณมาเป็นคู่หูร่วมรบเท่านั้น

        ทว่าหลังจากสิ้นสุดการเดินทางที่ทะเลสาบเลือดมังกรเธอก็เริ่มมีความสงสัยขึ้นมาลางๆ ว่า งูเกล็ดขาวที่เธอซื้อมาแบบส่งๆตัวนี้ดูเหมือนจะมีความลับอันยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่

        แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่ความสงสัย

        จนกระทั่งตอนนี้เมื่อสัมผัสได้ถึงอัสนีบาตที่ไป๋ฉางเซิงปล่อยออกมารวมถึงเกล็ดสีม่วงตรงหน้าผากนั่น เจียงจืออวี๋ก็มั่นใจเต็มร้อยแล้วว่าไป๋ฉางเซิงมีความลับแน่นอน และต้องไม่ใช่ความลับธรรมดาด้วย!

        การกระทำประเภทที่ว่าพอเจอกันปุ๊บก็สามารถคัดลอกพรสวรรค์และสายเลือดของอีกฝ่ายได้ทันทีแบบนี้จะเป็นสิ่งที่งูเกล็ดขาวทั่วไปมีได้อย่างไร?

        แต่เจียงจืออวี๋เลือกที่จะไม่ถามและเธอไม่คิดจะคาดคั้นไป๋ฉางเซิงเรื่องนี้ด้วยซ้ำ

        ประการแรกซินซวงและจางสิงยังอยู่ที่นี่ แม้จะค่อนข้างไว้วางใจพวกเขาแต่ทุกเรื่องย่อมต้องเผื่อใจไว้ก่อน ความลับบางอย่างรู้เพียงคนเดียวจะดีที่สุด

        ประการที่สองภายใต้ผลของ ‘มหาพันธะเทพสถิต’ จิตวิญญาณของหนึ่งคนหนึ่งงูได้หลอมรวมกันแล้วในยามนี้เจียงจืออวี๋และไป๋ฉางเซิงต่างอยู่รอดและดับสูญร่วมกัน

        หรือจะพูดอีกอย่างก็คือความผูกพันระหว่างเจียงจืออวี๋และไป๋ฉางเซิงนั้นลึกซึ้งยิ่งกว่าที่เธอมีต่อพ่อแม่เสียอีก

        เธอไม่จำเป็นต้องถามเลยเพราะไป๋ฉางเซิงไม่มีวันมีความคิดหรือการกระทำใดๆ ที่เป็นผลร้ายต่อเธออย่างแน่นอน

        อีกด้านหนึ่งซินซวงและจางสิงกว่าจะขุดถอนหญ้าหลอมวิญญาณออกมาได้ครบทั้งรากอย่างสมบูรณ์ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

        เพื่อรับประกันว่าหญ้าหลอมวิญญาณจะยังมีชีวิตอยู่ตอนขุดพวกเขาถึงกับยอมติดดินไปด้วยจำนวนมาก

        ทว่าในขณะที่ประคองหญ้าหลอมวิญญาณเดินเข้ามาแล้วมองเห็นซากของงูหลามอัสนีครามที่ไร้ซึ่งสัญญาณชีพทั้งคู่ก็เผลอสบตากันตามสัญชาตญาณ

        ค่าพลังเลือดและความแข็งแกร่งของงูหลามอัสนีครามนั้นซินซวงรู้ซึ้งดียิ่งกว่าใครตั้งแต่ตอนที่ถูกมันลอบโจมตีครั้งแรก

        หากปะทะกันซึ่งหน้าอย่าว่าแต่เธอเลย แม้แต่จางสิงก็ยากจะต้านทานการระเบิดพลังของงูหลามอัสนีครามได้ทีมของพวกเขาทั้งสามคนบวกกับไป๋ฉางเซิง แม้ค่าพลังเลือดจะไม่ถือว่าต่ำแต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับงูหลามอัสนีครามกลับยังห่างชั้นกันมากกว่าหนึ่งระดับ

        ดังนั้นแผนการในตอนแรกคือการรีบเก็บเกี่ยวหญ้าหลอมวิญญาณแล้วรีบหนีจากการตามล่าของมันให้เร็วที่สุด

        แต่ตอนนี้แผนการตามไม่ทันความเปลี่ยนแปลง

        เจียงจืออวี๋และไป๋ฉางเซิงยอมเสี่ยงอาการบาดเจ็บสาหัสและพลังเลือดตีกลับเพื่อสังหารงูหลามอัสนีครามดังนั้นการจัดสรรสมุนไพรวิญญาณย่อมไม่อาจเป็นเหมือนเดิมได้

        ตั้งแต่ต้นจนจบเธอและจางสิงแทบไม่ได้ออกแรงเลยไม่ต่างอะไรกับพวกมาเดินประกอบฉาก

        หากยังจะแบ่งตามสัดส่วนสี่ส่วนเท่าเดิมมันก็ดูจะไร้เหตุผลเกินไปหน่อย

        จางสิงแยกตัวไปจัดการเก็บกู้ชิ้นส่วนวัสดุจากซากงูหลามอัสนีครามส่วนซินซวงคอยเฝ้าอยู่ข้างๆ รอให้เจียงจืออวี๋จัดระเบียบพลังเลือดให้คงที่

        โชคดีที่เจียงจืออวี๋ไม่ได้ปล่อยให้พวกเขารอนานเพียงสิบกว่านาทีต่อมาเธอก็ลืมตาขึ้น พร้อมกับพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมาคำโต

        “รุ่นน้องเจียง ไม่ได้บาดเจ็บหนักใช่ไหม?”

        ซินซวงเอ่ยถามด้วยความห่วงใยเจียงจืออวี๋ส่งเสียงอือตอบรับในลำคอ

        “แค่พลังเลือดตีกลับนิดหน่อยค่ะ หลังจากทานยาสยบเลือดไปแล้วก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วค่ะ”

        พลังเลือดตีกลับหากไม่จัดระเบียบให้ดีจะทิ้งอาการบาดเจ็บซ่อนเร้นไว้ในร่างกายได้ง่ายครั้งสองครั้งอาจไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าเกิดขึ้นบ่อยแล้วยังไม่ให้ความสำคัญอาการบาดเจ็บเหล่านี้จะย้อนกลับมาเล่นงานเข้าสักวันอย่างเบาก็ทำให้ค่าพลังเลือดหยุดชะงัก อย่างหนักก็อาจถึงขั้นสูญเสียพลังยุทธ์ไปเลย

        นี่คือเหตุผลว่าทำไมยาสยบเลือดถึงได้มีราคาสูงลิบลิ่วขนาดนั้น

        “ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว” ซินซวงลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะยื่นกล่องไม้การบูรแดงที่บรรจุหญ้าหลอมวิญญาณทั้งห้าต้นมาให้

        “หญ้าหลอมวิญญาณห้าต้นนี้ เธอเก็บแยกไว้ต่างหากนะ พอออกไปแล้วฉันกับจางสิงขอไม่รับส่วนแบ่งจากเงินก้อนนี้”

        หญ้าหลอมวิญญาณห้าต้นแต่ละต้นมีมูลค่าถึงสิบล้านเหรียญ ต่อให้ได้ส่วนแบ่งเพียงหนึ่งในสิบก็เป็นเงินถึงห้าล้านเหรียญแล้ว

        คำพูดเดียวของซินซวงเท่ากับเป็นการยกเงินสองล้านห้าแสนเหรียญให้เจียงจืออวี๋โดยตรง

        แม้จะรู้ว่ารุ่นพี่สาวคนนี้มีหลักการของตัวเองแต่ขนาดไป๋ฉางเซิงเองพอได้ยินคำนี้ก็ยังอดรู้สึกทึ่งไม่ได้

        โลกใบนี้สิ่งที่ไม่เคยขาดแคลนเลยก็คือคนที่ยอมทิ้งจุดยืนของตัวเองเพื่อเงินทอง

        หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นมาเจอหญ้าหลอมวิญญาณห้าต้นนี้มีหรือจะยอมยกให้ง่ายๆ แบบนี้?

        ไม่ฉวยโอกาสตอนที่เจียงจืออวี๋พลังเลือดไม่คงที่แล้วลงมือแย่งชิงก็ถือว่าดีถมไปแล้ว

        คราวนี้แม้แต่ไป๋ฉางเซิงยังรู้สึกกระดากใจเพราะตอนที่พวกซินซวงทั้งสองคนเดินเข้ามาเมื่อครู่เขายังแอบระแวดระวังซินซวงอยู่บ้าง

        ก็นะในแหวนมิติของเจียงจืออวี๋มีสมุนไพรวิญญาณมูลค่ารวมกว่าร้อยล้านเหรียญอยู่พอนับรวมหญ้าหลอมวิญญาณห้าต้นนี้เข้าไปมูลค่ารวมเกือบจะแตะสองร้อยล้านเหรียญเข้าไปแล้ว!

        กลายเป็นว่าเขาเอาหัวใจคนพาลไปวัดใจวิญญูชนเสียอย่างนั้น

        “รุ่นพี่ซินคะ สัดส่วนที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ดีอยู่แล้วไม่ต้องเปลี่ยนหรอกค่ะ”

        เจียงจืออวี๋ได้ยินดังนั้นก็เพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆ

        ซินซวงทำท่าจะพูดอะไรต่อแต่กลับได้ยินจางสิงตะโกนขัดขึ้นมาเสียก่อน

        “พวกคุณมาดูนี่สิ นี่มันคืออะไรน่ะ?”

        เมื่อได้ยินเสียงเรียกของจางสิงเจียงจืออวี๋และซินซวงจึงจำต้องวางเรื่องนี้ไว้ชั่วคราวแล้วเดินเข้าไปหาพร้อมกัน

        เห็นจางสิงที่มือเปื้อนเลือดในฝ่ามือเขามีป้ายไม้หน้าตาโบราณชิ้นหนึ่งวางอยู่

        เพราะมันเปื้อนคราบเลือดจนชุ่มจึงมองไม่เห็นลักษณะเดิมของป้ายชิ้นนั้นอีกทั้งบนป้ายก็ไม่มีแรงสั่นสะเทือนที่ผิดปกติใดๆดูเหมือนเป็นเพียงแค่ป้ายไม้ธรรมดาจริงๆ

        แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าของสิ่งนี้ไม่มีทางธรรมดาแน่นอน

        “นายไปเจอมาจากไหน?” ซินซวงกวาดสายตามองป้ายอยู่สองสามรอบก่อนจะหันไปถามจางสิง

        “ในท้องของงูหลามอัสนีครามน่ะสิ” จางสิงชี้ไปที่ซากงูหลามอัสนีครามที่ถูกเขาผ่าท้องออก“ทีแรกกะจะหาดีงูของมัน แต่กลับไปคลำเจอเจ้านี่เข้า”

        เจียงจืออวี๋ไม่ได้พูดอะไรเธอเพียงแค่หยิบน้ำบริสุทธิ์ขวดหนึ่งออกมาจากแหวนมิติ

        น้ำสะอาดชะล้างคราบเลือดบนป้ายไม้ออกไปจนเผยให้เห็นรูปลักษณ์ดั้งเดิมของมัน

        “อักขระสองตัวนี้อ่านว่าอะไรเหรอ?”

        เมื่อมองดูอักขระสองตัวบนป้ายไม้ที่ดูเหมือนไส้เดือนเลื้อยไปมาซินซวงก็ได้แต่สงสัยทว่าเจียงจืออวี๋กลับใจสั่นสะท้านทันทีที่มองเห็นอักขระคู่นั้น

        “มันคืออักขระโบราณกาลค่ะ”

        “ความหมายของอักขระสองตัวนี้ก็คือ... อัคนีหลี”