เมื่อผมหลงรักลูกสะใภ้

เช้าวันถัดมา บรรยากาศเหน็บหนาวจืดจางยังคงคลี่คลุมบ้านเดี่ยวป้ายแดงหลังใหญ่เฉกเช่นเคย หมอกจางๆ ปนละอองไอน้ำฝนที่ตกค้างบนสนามหญ้าหน้าบ้านส่งกลิ่นดินชื้น ก่อนที่เอกจะออกเดินทางไปทำงานในช่วงเช้าตรู่ ชายหนุ่มนั่งจิบน้ำชาอุ่นที่โต๊ะอาหารไม้สัก สบตากับชาญพลางกล่าวเอ่ยประโยคเนิบนาบ:

"แหวนหยกสีเขียวมรกตที่นิ้วก้อยซ้ายของพ่อวงนี้... มันเป็นของเก่าแก่ที่คุณแม่ให้พ่อไว้ใช่ไหมครับ? ลวดลายและเนื้อหยกของมันสวยงามมากจริงๆ ครับ น่าเสียดายหากมันต้องชำรุดเสียหายหรือสูญหายไป... พ่อสวมรักษามันไว้ดีๆ นะครับ อย่าให้มีเรื่องอะไรมาทำให้มันต้องหลุดจากนิ้วไปเลยนะครับพ่อชรา"

คำพูดของเอกเปรียบเหมือนคำเตือนครั้งสุดท้ายก่อนการลงดาบ ชาญหัวใจเต้นสั่นระริกปอดเกร็งลอบพยักหน้ารับคำนิ่งเงียบจนกระทั่งเอกสวมรองเท้าบูทหนัง ก้าวเดินลงบันไดเงียบๆ สตาร์ทเครื่องยนต์รถกระบะแล่นออกไปเคลียร์แบบและคุมคนงานเทตอม่อปูนที่ไซต์งานก่อสร้างชานเมืองกรุงเทพฯ ลับสายตาไป

เมื่อแน่ใจว่าเอกพ้นจากโครงการหมู่บ้านจัดสรร ชาญรีบวางจานลงทันควัน สองมือชราสั่นเทา ชาญรู้ดีว่าเวลาของเขากำลังนับถอยหลังสู่บ่ายสองโมงที่จะโดนตรวจสอบแหวนหยก และกล้องจิ๋วที่เอกติดตั้งเมื่อวานคือหูตาของศัตรูร้ายที่คอยจับตาจ้องมองตลอดเวลายามวิกาล ชาญจ้องมองมือซ้ายของตน นิ้วก้อยซ้ายบวมแดงอย่างรุนแรงจากการพยายามรูดถอดแหวนเมื่อคืน ผิวเนื้อขึ้นสีคล้ำและปวดแสบปวดร้อนปานโดนน้ำยาเคมีปูนกัดกร่อน ความกดดันทำเอาหัวใจชราเต้นผิดจังหวะ ชาญตัดสินใจอาศัยทักษะความชำนาญและสายตาของช่างก่อสร้างปูนเก่าที่คอยมองหาสิ่งผิดสังเกตในงานโครงสร้าง ลอบเดินสำรวจค้นหากล้องจิ๋วทุกจุดในบ้านเพื่อหาจุดบอดสายตาในการหนีวิกฤต

ชาญเริ่มต้นเดินกวาดสายตาสำรวจจากโถงรับแขก ชาญก้าวเดินเนิบนาบเลี่ยงแนวแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาตามกระจก พลันสายตาสะดุดนิ่งงันมองตรงแจกันเซรามิกประดับโชว์ที่ชั้นวางไม้สัก ชาญจ้องมองเขม็งและเอียงหัวสลับมุมจนแสงสะท้อนเกิด แวบ... สีแดงแรเงาจิ๋วเล็กๆ จากเลนส์กล้องขอบกว้างส่องสะท้อนเข้าตาชรา ชาญลอบก้าวเข้าไปดึงกิ่งไม้ปลอมออกเล็กน้อย พบหัวกล้องขนาดเท่าเหรียญสลึงซุกอยู่ตรงซอกปูนแจกัน ชาญกลั้นใจก้าวเลี่ยงหนีเดินกบดตัวต่อไปยังมุมทำงานเพื่อสำรวจจุดบอดถัดไป

ที่โต๊ะทำงานของเอก ชาญก้มพิจารณาโคมไฟตั้งโต๊ะสีดำด้าน ชาญรู้ระบบโครงสร้างโลหะดีว่าโคมไฟรุ่นนี้ไม่ควรมีรูระบายช่องลมกลมๆ โผล่ออกมาตรงฐานปุ่มสวิตช์ ชาญเพ่งพิจารณาพบเลนส์กล้องไร้สายที่แอบซ่อนอยู่ใต้เงาดำของปุ่มสวิตช์จับจ้องบันทึกภาพโซฟาทำงานด้านหลังอย่างแม่นยำไม่มีตกหล่น ชาญขยับตัวเลี่ยงมุมกล้องเดินเล็ดลอดเข้าห้องครัวปูน ลอบพบเลนส์กล้องจิ๋วแอบถ่ายติดอยู่เหนือมุมตู้เย็นส่องตรงมาที่เคาน์เตอร์ล้างจาน ทุกอย่างรอบตัวชาญบัดนี้เต็มไปด้วยหูตาของลูกชายชู้รักตนเองปานมีสปายส่องสืบประวัติ

ชาญรีบก้าวขึ้นบันไดไม้ไปชั้นสอง ดึงสะใภ้แก้มที่กำลังนั่งหวาดวิตกเกร็งตัวกอดอกอยู่ในห้องนอนใหญ่ให้ก้าวสืบเท้าเดินตามตนเองลงมาด้านล่างอย่างระมัดระวัง ชาญจูงมือบางก้าวเดินเลี่ยงเงากล้องทุกจุดอย่างประณีต จนกระทั่งก้าวเข้ามาในห้องน้ำแขกชั้นล่างซึ่งอยู่หลังกำแพงปูนฉาบสำเร็จหนาทึบ ชาญปิดประตูล็อกสลักกลอนปืนเสียงดัง คลิก... แล้วเปิดน้ำก๊อกทิ้งไว้เพื่อปิดบังเสียงสนทนาและคลายความหนาวชื้นในห้องน้ำแขก

"แก้มลูกรัก... เอกมันติดตั้งกล้องจิ๋วแอบถ่ายสปายพฤติกรรมเราไว้สามจุดหลักในบ้านเดี่ยวนี้" ชาญกระซิบข้างหูหวานสั่นเครือสะท้านทรวง "ที่แจกันโถงรับแขก โคมไฟทำงานล่าง และมุมครัว... แต่พ่อสำรวจพิกัดรอบด้านแล้ว ในห้องน้ำแขกชั้นล่างนี่แหละที่เป็นมุมอับสายตาบดบังทึบ โครงสร้างกำแพงปูนมันบังมุมกล้องของเอกหมดเกลี้ยง ไม่มีกล้องตัวไหนส่องทะลุเข้ามาในนี้ได้เลยลูก"

แก้มสบสายตาชราของชาญด้วยใบหน้าที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาร้าวระบม สะโพกกลมกลึงผายตึงเด้งงอนพิงขอบเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าปูนขัดมัน "แล้วเรื่องแหวนหยกสีเขียวมรกตของพ่อล่ะคะ? บ่ายสองวันนี้เอกจะกลับมาตรวจแหวนพ่อแล้ว แก้มกลัวเหลือเกินค่ะพ่อ ถ้าเขารู้ความจริง ครอบครัวเราพังพินาศสลายหมดรูปแน่ๆ ค่ะ พ่อจะทำร้ายนิ้วตัวเองจริงๆ เหรอคะ?"

ชาญดึงร่างบางเข้ามากอดประคองแน่น สัมผัสสะโพกนุ่มหยุ่นผ่านชุดนอนบางเบาช่วยบรรเทาความหนาวสั่นรัว "แก้ม... พ่อคิดหาทางออกแล้วลูก พรุ่งนี้ช่วงเช้าก่อนเอกกลับ พ่อจะแกล้งสะดุดถังปูนและให้เกรียงเหล็กขูดหน้าแหวนหยกจนเป็นรอยขีดข่วนลึกใหม่ทับรอยบิ่นเดิม หรือไม่ก็ยอมเจ็บตัวเฉือนข้อนิ้วก้อยซ้ายให้เกิดแผลเปิดปูนชำรุดจนเบี่ยงเบนตำหนิรอยบิ่นรูปถ่ายไปเลย... พ่อยอมเจ็บตัวดีกว่าปล่อยให้ครอบครัวพินาศคามือลูกชายชู้รักเรา พ่อรักหนูมากเกินกว่าจะปล่อยให้หนูเผชิญหน้ากับความโกรธแค้นของเอกคนเดียว"

แก้มสะอื้นไห้กระซิบกระซาบซบหน้าอกชราด้วยความเวทนาหม่นหมองในรสสวาทบาปต้องห้าม ชาญโอบกอดบดเบียดสวมกอดหล่อนแน่นขึ้นท่ามกลางเสียงน้ำก๊อกที่ไหลซ่ารดเปียกชื้นอ่างปูน ความเงียบและเสียงน้ำไหลปะปนลมหนาวพัดพา

ทว่า... ในวินาทีรอยต่อแห่งความลับสลัวรางที่เงียบสงัดลงนั้นเอง!

ปัง! เสียงปิดประตูรถกระบะคันใหญ่ดังขึ้นหน้าลานปูนจอดรถอย่างกะทันหันรวดเร็จนชาญและแก้มสะดุ้งตัวลนลานตัวสั่นระริกปานไข้จับ เอกกลับมาเร็วกว่ากำหนดเวลามาก! ทั้งสองกักกบดตัวเกร็งหายใจหอบอยู่ท่ามกลางความเปียกชื้นของห้องน้ำแขก ชาญรีบยื่นมือปิดน้ำก๊อกให้เงียบกริบ แก้มเบิกตากว้างยกมือปิดปากตัวสั่นระริกปานจะจับไข้ ชาญรีบส่งสายตาชี้โบ๊ชี้เบ๊ให้แก้มเดินเลี่ยงหนีไปซ่อนตัวอยู่หลังม่านพลาสติกห้องอาบน้ำเปียกทันควัน

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเอกก้าวเดินสืบเท้าเร็วรี่ดัง กึก... กึก... ทะลวงบีบประสาทหูชู้สปายก้าวตรงดิ่งเข้ามาที่หน้าประตูห้องน้ำแขกชั้นล่างอย่างมีจุดหมายเด่นเป้าหมายทันที!

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก!

เสียงเคาะประตูกระแทกแผ่นไม้ห้องน้ำแขกเสียงดังทำลายความเงียบสะกดลมหายใจของชาญและแก้มทันที ชาญรีบเปิดน้ำก๊อกให้ไหลซ่าอีกครั้ง แกล้งกดสลักล้างหน้า ก่อนจะเปิดเอื้อมมือหมุนลูกบิดแง้มประตูห้องน้ำออกเล็กน้อย เผยให้เห็นเอกที่ยืนจ้องเขม็งเพ่งพิจารณาเข้ามา แววตาเรียวคมเรียบเฉย

"พ่อครับ... พ่ออยู่ในห้องน้ำแขกใช่ไหมครับ? พอดีผมขับรถกระบะกลับมาลืมหยิบข้อต่อท่อแป๊บน้ำและอุปกรณ์เกลียวเหล็กคุมไซต์งานข้างหลังกำแพงบ้านเดี่ยวของเราน่ะครับ... พ่อทำอะไรอยู่ข้างในตั้งนานสองนานกับแก้มหรือเปล่าครับ? ผมเคาะตั้งนานเสียงน้ำไหลก็เพิ่งเงียบลง ช่วยเปิดประตูให้ผมหน่อยสิครับพ่อชรา"

ชาญเค่นยิ้มแห้งเหี่ยวตอบไป "อ๋อ... พ่อท้องเสียกะทันหันน่ะเอก เลยเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตัวนานไปหน่อย ส่วนแก้มเขาคงทำงานบ้านปัดกวาดอยู่ชั้นสองโน่นแหละลูก พ่ออยู่คนเดียวในนี้แหละ"

เอกกวาดสายตามองข้ามไหล่ชาญเข้าไปในห้องน้ำแขกที่เปียกชื้นอย่างประเมินและสืบหาพิรุธ ชายหนุ่มจ้องมองรองเท้าแตะสีหวานของแก้มที่หลบซุกอยู่มุมประตูด้านในเล็กน้อย ทว่าไม่เอ่ยปากพูดอะไร คลี่ยิ้มเย็นธรรมชาติส่งมอบกลับมา

"อย่างนั้นหรือครับ... ผมคงหูฝาดไปเอง คิดว่าได้ยินเสียงสองคนคุยกันในห้องน้ำสะท้อนท่อแป๊บน้ำปูน... ผมไปหยิบของหลังบ้านก่อนนะครับพ่อ ท้องเสียก็ทานยาด้วยล่ะครับ"

เอกหันหลังก้าวเดินจากไป ชาญปิดประตูล็อกกลอนอีกครั้งพรูลมหายใจร้อนผ่าวออกมา รอยร้าวชู้เกือบจะโดนแฉแดงโร่คามือพญามัจจุราชสลัดหนีไม่พ้นวิกฤตชะตากรรมพินาศของพวกเราคามือลูกชายตนเองจริงๆ!

หลังจากเอกก้าวพ้นห้องโถงออกไป แก้มลอบเดินออกหลังม่านพลาสติกใบหน้าซีดเซียวสั่นระริก "พ่อคะ... เอกเขาเห็นรองเท้าแตะแก้มใช่ไหมคะ? เขามองตรงนั้นนานมากเลยค่ะ"

"ใช่แก้ม... เขาเห็นแน่ๆ แต่เขาแสร้งทำเป็นเงียบไปก่อนตามวิสัยโยธาจับผิดของเขา" ชาญเอ่ยเสียงเคร่งเครียด ชาญก้าวเดินสืบเท้าไปเปิดกล่องเครื่องมือหยิบเอากระดาษทรายหยาบและตะไบเหล็กขนาดเล็กออกมา ชาญสูดหายใจลึก ขยับใช้ตะไบเหล็กขูดตะไบขอบขวาของแหวนหยกสีเขียวมรกตที่นิ้วก้อยซ้ายอย่างแรงจนเกิดฝุ่นหินปูนฟุ้งกระจาย รอยบิ่นเดิมถูกลบทำลายด้วยรอยขีดข่วนตัดลึกใหม่หลายแนว ชาญจงใจกดน้ำหนักจนตะไบโลหะเฉือนโดนผิวเนื้อนิ้วก้อยจนเลือดอุ่นไหลซึมเป็นแผลถลอกปูน แสบเจ็บแปลบปลาบสะท้านอก แก้มรีบหยิบกระดาษทิชชู่มาลอบช่วยเช็ดคราบเลือดอย่างวิตกกังวล ชาญกัดฟันข่มความเจ็บปวดกระซิบแผ่วเบา:

"คราวนี้รอยบิ่นในรูปถ่ายแบล็คเมล์ของเอก จะไม่มีทางเทียบได้ตรงกับรอยแผลและรอยตะไบใหม่นี้แล้วแก้ม... เรายังมีโอกาสรอดวิกฤตพรุ่งนี้บ่ายไปได้อีกระยะหนึ่งลูก" ทั้งสองกอดประคองตัวสั่นระริกหลบอยู่หลังกำแพงปูนห้องน้ำสะท้านทรวงอก ชาญลูบหน้าผากชื้นเหงื่อของแก้ม กลิ่นอายเปียกชื้นของห้องน้ำปูนปะปนกลิ่นคาวเลือดอุ่นที่หยดรดขอบอ่างล้างหน้า ย้ำเตือนว่าหนทางที่พวกเขาต้องก้าวเดินต่อไปนี้เต็มไปด้วยขวากหนามคมกริบที่พร้อมจะทิ่มแทงหัวใจรักของพวกเขาสองคนให้แหลกละเอียดคามือในวันพรุ่งนี้จริงๆ! ชาญพยายามล้างมือล้างรอยเลือดออกอย่างระมัดระวัง สบตาแก้มบอกให้หล่อนลอบกลับขึ้นไปห้องนอนใหญ่ตามปกติ ส่วนเขาก็แสร้งทำความสะอาดบ้านเดี่ยวป้ายแดงต่อไปในระหว่างรอคอยการกลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้งในช่วงค่ำคืนนี้!