เกมราชันสงครามออนไลน์

ตอนที่ 35 ดาบกระบองเพชร

        กายหอบเหรียญทองวิ่งกลับเข้าห้องพักของตัวเองในสถาบันศาสตร์นักรบด้วยความระมัดระวังเขามองซ้ายมองขวาก่อนที่จะเปิดประตูเข้าห้อง

        ปัง!

        เสียงประตูห้องถูกปิดลงกายหยิบถุงใส่เหรียญทองออกมาเทลงบนที่นอนทันที และยืนมองมันด้วยความหลงไหล

        “ทองทั้งนั้นเลย ฮ่าๆ ๆ ”

        กายนอนกลิ้งบนกองเหรียญทองอย่างพอใจแต่พอกลิ้งนาน ๆ เขาก็รู้สึกว่ามันน่าเบื่อก็เลยนำเหรียญทองทั้งหมดมาเรียงปูบนพื้นห้องแต่ด้วยจำนวนเหรียญทองสองพันห้าร้อยเหรียญมันน้อยไปเลยไม่สามารถเรียงได้เต็มทั้งห้อง

        “คงต้องหาเพิ่มถึงจะเรียงเต็มห้องไม่ใช่สิเราจะมาเรียงเล่นทำไมว่ะ” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่เด็กหนุ่มก็ยิ้มอย่างโง่ ๆออกมา ก่อนที่จะค่อย ๆ เก็บเหรียญทองทั้งหมดลงถุงเงินไป

        “ฉันจะหาเงินมาเติมห้องนี้จนเต็ม”กายทิ้งตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้าก่อนจะบิดตัวไปมาและหาวออกมาสองสามครั้งก่อนจะหลับลงไปทั้งอย่างนั้น

        ไม่รู้ว่ากลับไปนานเท่าไหร่เขารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น

        ก๊อก ๆ ๆ

        กายลุกขึ้นมาด้วยความงัวเงียออกไปเปิดประตูเขาก็เจอกับมีอายืนอยู่หน้าประตู กายมองที่เธอด้วยความแปลกใจแต่เมื่อคิดว่าบางทีเธออาจจะเอาเงินค่าดาบเดซี่มาให้เขา แต่คำพูดต่อมาของเธอกลับไม่ได้เป็นแบบนั้น

        “พรุ่งนี้เจ้าไปเรียนด้วยเจ้าขาดเรียนมาหลายครั้ง”

        กายคิดขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้เป็นเวลาเรียนตามตารางเรียนของชั้นปี1 เขาจึงตอบกลับไป “ข้าจะไป ว่าแต่เจ้ามีอะไรอีกหรือเปล่า”

        มีอาไม่ได้ตอบเธอคิดอยู่สักพักกายจึงถามซ้ำกลับไป “ถ้าเจ้าไม่มีอะไรข้าขอตัวก่อน”

        “เดี๋ยวก่อนเรามาฝึกดาบกัน”

        “ฝึกดาบ”

        “ใช่ข้าต้องการคู่ซ้อม”

        “เออ...ได้ รอแปป”กายงงกับการกระทำของมีอา เธอได้ดาบไปแล้วยังต้องการอะไรอีกแต่ถึงแบบนั้นเขาก็ยังตอบตกลงไปเพราะถึงอย่างไรเขาก็ได้ประโยชน์

        กายวิ่งกลับเข้าไปในห้องจากนั้นก็แต่งตัวอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับดาบเล่มใหม่มีอามองไปที่ดาบด้วยความสนใจ แต่พอเห็นว่ามันด้อยกว่าดาบเดซี่ในมือเธอก็เลิกสนใจมัน

        มีอาเดินนำไปที่ลานฝึกแต่สักพักกายก็คิดว่าควรไปที่ ๆ ดีกว่านี้ เพราะที่นี่คนที่มาซ้อมเยอะเกินไป

        “ข้าว่าเราไปที่อื่นดีกว่าข้ารู้จักที่ ๆ ดีอยู่”

        “เจ้ามีสถานที่ดีๆ”

        กายพยักหน้าและเดินนำมีอาไปเขาลงทุนจ้างรถมาขับไปส่งซึ่งมันรวดเร็วกว่าเดินไปมากนักแน่นอนว่ากายเป็นคนจ่ายเงิน ‘ฉันจะมาให้ผู้หญิงออกเงินค่ารถได้ยังไง’

        ......

        สถานที่ที่กายพามีอาไปนั้นไม่ใช่ที่อื่นอะไรแต่มันคือบริเวณเนินต้นไม้ใหญ่แถวหน้าประตูนครดาราฟ้าที่เขาเคยไปนอนเมื่อสองวันก่อนมันเงียบสงบและเป็นส่วนตัว

        “เป็นไงที่นี่เงียบสงบห่างไกลจากผู้คน”

        “อืม...ที่นี่เหมาะมากข้าสามารถลงมือได้อย่างเต็มที่”

        “ฮ่า ๆ แน่นอน”ถึงปากกายจะพูดแบบนั้น แต่ในใจเขาคิดด้วยความเจ็บปวดว่า ‘ที่นี่ห่างไกลผู้คนหวังว่าคงไม่มีใครได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของฉันนะ’

        ......

        หนึ่งชั่วโมงต่อมากายพยายามลุกขึ้นด้วยความยากลำบากเขาใช้ดาบในมือค้ำยันตัวเองขึ้น ขณะที่จับใบหน้าช้ำ ๆ

        “พักก่อนข้าสู้ต่อไปไม่ไหวแล้ว” กายทิ้งตัวลงนอนหอบหายใจด้วยความเหนื่อย

        มีอาเห็นเช่นนั้นเธอจึงหยุดมือเดินมานั่งลงข้างๆ กาย ใช้มือทัดผมขณะมองไปที่กาย เธอถามกายด้วยน้ำเสียงปกติว่า“เจ้าเตรียมตัวหรือยัง”

        “เตรียมตัว?”

        “เจ้าลืมอย่างนั้นหรือสิ้นเดือนนี้เป็นการทดสอบประจำเดือนของเด็กปี1”

        “จริงสิข้าลืมไปเลย” กายพึ่งนึกเรื่องนี้ได้ เพราะเขามัวแต่เตรียมตัวเข้าแดนสงครามจึงลืมเรื่องนี้ไปเลย

        “การทดสองประจำเดือนจะเริ่มวันที่30 เดือน 1 ปีที่ 997 จะเป็นวันทดสอบต่อสู้ของปี 1 และยังจัดอันดับของศิษย์ปี 1อย่างเป็นทางการด้วย” มีอาบอกกับเขา

        “ผู้ชนะมีรางวัลหรือไม่”

        “แน่นอนสิบอันดับแรกสามารถทำภารกิจเลื่อนชั้นขึ้นปี 2 ได้เลย โดยไม่ต้องรอเวลาครบปี”

        “ทำภารกิจเลื่อนชั้นปี?”กายยังงงอยู่

        “ภารกิจเลื่อนชั้นมันเป็นกรณีพิเศษของศิษย์ที่แข็งแกร่งแต่ละชั้นปีปีหนึ่งจะมีภารกิจเลือนไปชั้นปี 2 ชั้นปีสองเองก็มีภารกิจเลื่อนไปชั้นปี 3และปีสามก็สามารถทำภารกิจจบได้ก่อนกำหนด แต่แน่นอนว่าทุกอย่างมีสิ่งแลกเปลี่ยนปีสามอัจฉริยะหลายคนตายไปในภารกิจพวกนี้”

        “มันอันตรายขนาดนั้นเลยหรือ”กายถามพร้อมกับกลืนน้ำลาย

        “เจ้ารู้ใช่ไหมว่าสถาบันศาสตร์นักรบศึกฝนนักรบให้กับนครดาราฟ้า”มีอาถามกายกลับ

        กายพยักหน้าเป็นการบอกว่ารู้

        มีอาจึงอธิบายให้กายฟังต่อว่า“และนั้นคือสิ่งที่สถาบันศาสตร์นักรบใช้เป็นเกณฑ์ในการฝึกฝนของเรามันคือการต่อสู้จริง บางครั้งอาจจะเป็นภารกิจกวาดล้างกองโจรไม่ก็คุมกันสิ่งของมีค่าของสถาบัน หรืออาจจะฝึกร่วมกับกองทัพก็มีเท่าที่ท่านพ่อเล่าให้ข้าฟัง วัตถุประสงค์ในการก่อตั้งสถาบันศาสตร์นักรบขึ้นมาในช่วงแรกนั้นก็เพื่อสร้างนักรบ หรือหัวหน้าที่ใช้ในการทำกองกำลังเข้าต่อสู้ในมหาสงครามนครทั้ง5”

        “แต่ตอนนี้หลายอย่างเปลี่ยนไปแล้วโลกราชันสงบสุขขึ้นมากไม่มีสงครามขนาดใหญ่เกิดขึ้นมานานแล้วแต่พวกเราก็ยังคงทำสงครามกับพวกนครพยัคฆาอยู่หลังจากที่ข้าจบการศึกษาที่สถาบันศาสตร์นักรบแล้วข้าจะไปประจำที่ป้อมปราการตะวันตกเพื่อสู้กับพวกนั้นแล้วเจ้าล่ะ”

        มีอาหันมามองกายเหมือนกับรอคำตอบของเขาอยู่

        กายไม่ได้พูดอะไรออกไปอันที่จริงเขามีเพียงเป้าหมายเดียวนั้นก็คือต้องแข็งแกร่งกว่าผู้เล่นคนอื่น ๆแต่คงจะบอกเรื่องนี้ออกไปไม่ได้ ‘สงครามของ NPC ผู้เล่นอย่างพวกเราจะเข้าไปมีส่วนร่วมได้ไหม?’

        “จริงสิว่าแต่ถ้าทดสอบได้ที่ 1 ของชั้นปี 1 และปี 2 แบบนี้ก็เท่ากับว่าได้เลื่อนไปชั้นปี3 โดยตรงเลย”

        เดียวก่อนนั้นหมายความว่าทุกการทดสอบแต่ละเดือนถ้ามีคนที่สามรถติดสิบอันดับแรกสองครั้งก็จะสามารถเลือนไปปี3 ได้โดยตรง

        “ต้องทำภารกิจด้วย”

        “นั่นแหละงั้นก็สามารถเข้าถึงศิลปะการต่อสู้ขั้นสูงกว่าของระดับปี1 ใช่ไหม”

        “ก็ใช่”

        กายได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมาเขาเจอวิธีได้ตำราศิลปะการต่อสู้มาแล้ว

        “เจ้ายิ้มอะไร”

        “เปล่า ข้าแค่คิดว่าถ้าตัวเองติดสิบอันดับแรกจะแข็งแกร่งขึ้นแค่ไหน”กายลุกขึ้นพรวดและกล่าวด้วยท่าทางทรงพลังเหมือนนักรบผู้อยู่เหนือทุกคน แต่แล้วอยู่ๆ มีอาลุกขึ้นมาแตะปาบเข้าไปที่หลังของกายจนเขาหน้าทิ่มคะมำกับพื้นดิน

        “เจ้าแตะข้าทำไม”ขณะที่ถุยดินออกจากปาก

        “เจ้าอ่อนแอกว่าข้า”มีอาพูดจบก็ปัดหญ้าที่ตัวเดินออกไปทันที

        กายงงกับการกระทำของมีอา‘หรือเธอจะบอกว่าต่อให้เจ้าเก่งแค่ไหนก็ยังอ่อนกว่าข้าบ้าเอ๊ยเมื่อไหร่ข้าจะแข็งแกร่งกว่าเธอกันคอยดูเถอะถ้าถึงเวลานั้นข้าจะจับเข้ามาตีก้นซะให้เข็ดเลย’

        “คอยดูเถอะข้าจะเก่งกว่าเจ้าให้ดู”กายตะโกนเสียงดังไล่หลังมีอาไป

        แต่แล้วกายก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามเรื่องที่มีอายังไม่ให้เงินค่าดาบเดซี่แก่เขา‘ไม่ใช่เธอเข้าใจผิดว่าฉันยกดาบไปให้เฉย ๆ หรอกนะ’

        กายรู้สึกลังเลที่จะไปทวงถามตอนนี้

        “ช่างมันไว้วันหลังก็ได้ตอนนี้ฉันมีเงินมากพอให้ใช้จ่ายไปได้สักพักแล้ว” กายคิดได้ดังนั้นก็วิ่งตามมีอากลับไปทั้งสองเดินกลับไปที่นครดาราฟ้าด้วยกัน เพราะตอนนี้รถม้าที่เขาจ้างมาส่งกลับไปแล้ว

        ........

        กายกลับไปห้องเขาก็จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่จะไปที่โรงอาบน้ำเพื่อแช่น้ำตามที่บอกไว้กับตัวเองก่อนจะเปิดดูหน้าจอสถานะของตัวเองไปด้วย

        “ชื่อ : เดวิน”

        “อายุ : 19”

        “เพศ : ชาย”

        “ระดับ :นักรบฝึกหัด ขั้น 1”

        “ศิลปะการต่อสู้ :

        ทุบ 1/2 (30%)

        ฟัน 1/2 (8%) ”

        “เป็นอย่างที่คิดพอถึงขั้นที่สองแล้วค่าประสบการณ์ที่ได้รับก็จะยากขึ้นไปด้วยแต่ศิลปะการต่อสู้ ทุบ ของฉันยังคงเพิ่มอย่างต่อเนื่องจากการทำงานที่โรงตีเหล็กไร้เวลาหรือว่าฉันควรสร้างอาวุธรูปแบบค้อนขึ้นมาสักชิ้นเอาไว้ใช้คู่กับศิลปะการต่อสู้นี้ดู”กายมองไปที่ดาบของเขาที่วางพิงอยู่ข้างอ่างน้ำไม้ที่เขานอนแช่อยู่

        “เจ้าควรที่จะมีชื่อของตัวเองด้วย ดาบที่ข้าใช้ชั่วคราวก็ตาม”กายหยิบดาบขึ้นมาและมองไปมาขณะที่คิดชื่อให้กับมัน“ในการต่อสู้ครั้งแรกของเจ้าต้องเจอกับมีอา หญิงสาวที่โหดร้ายในยามต่อสู้เจ้าต้องทนรับการโจมตีจากดาบเดซี่ที่เหนือชั้นกว่าอย่างยากลำบากถือว่าเจ้าทนทานมาก ดังนั้นข้าจะเรียกเจ้าว่า ‘กระบองเพชร’ แล้วกัน”

        หลังจากกายกล่าวจบค่าสถานะของดาบก็แสดงออกมา...

        “ดาบกระบองเพชร”

        “ระดับ 4”

        “ความสัมพันธ์กับดาบ85%”

        “ผู้สร้าง เดวิน”

        “ฉันยังเป็นเพียงนักรบฝึกหัดขั้น1 อยู่ ถ้าสามารถยกระดับศิลปะการต่อสู้ขึ้นไปที่ขั้น 2 ได้ก็จะเลื่อนไปเป็นนักรบฝึกหัดขึ้น2 ด้วยหรือเปล่า” กายพึมพำในใจ เขาไม่รู้ว่าที่ตัวเองคาดการถูกไหมคงได้แต่ลองทำดูเท่านั้น

        กายลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำไม้และกลับห้องตอนนี้เวลาในเกมของเขาใกล้จะหมดลงแล้ว

        “ล๊อคเอ้า”หลังจากครบเวลาเขาก็ออกจากเกม