ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ไม่คาดคิดเลยจริงๆว่าอาจารย์ของผมที่ทำงานเก็บศพมาตลอดชีวิตวันนี้แค่พาผมมาเก็บศพที่ทะเลสาบหนานเทียน กลับต้องพลาดท่าครั้งใหญ่เข้าให้

        ยังไม่ทันได้ลงมือทำอะไรพอเดินมาถึงริมฝั่งทะเลสาบก็ถูกบางสิ่งในน้ำลากลงไปยังจุดน้ำลึกตอนนี้ยังไม่รู้เป็นหรือตาย

        ส่วนผมเพียงแค่สบตากับศพที่ลอยน้ำอยู่ก็เกือบจะตกน้ำไปด้วย

        ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าปีศาจที่สิงอยู่ในทะเลสาบหนานเทียนจะร้ายกาจถึงเพียงนี้

        ไม่แปลกเลยที่มันจะก่อความวุ่นวายได้แม้ในสถานที่ท่องเที่ยวที่มีผู้คนพลุกพล่านเช่นนี้

        เมื่อผมเล่าให้คนอื่นฟังว่าแค่สบตากับศพลอยน้ำก็แทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่จนเกือบตกน้ำทุกคนก็พากันหน้าซีด แสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมาทันที

        ซุนโหย่วผู้จัดการทั่วไปถึงกับพูดขึ้นอย่างตื่นตระหนก “แค่สบตากันแวบเดียวเสี่ยวเจียงก็เกือบถูกดึงลงน้ำ แล้วแบบนี้อาจารย์ซ่งที่ตกน้ำไปตั้งสองถึงสามนาทีคง...คงไม่”

        เขาพูดไม่จบด้วยซ้ำ

        แต่ผมเองก็อดกังวลเรื่องนี้ไม่ได้

        อาจารย์ตกน้ำไปตั้งนานแล้วนอกจากฟองน้ำที่ผุดขึ้นมาเพียงสองลูกก็ไม่มีแม้แต่เงาอื่นใด

        ผมแค่สบตากับศพลอยน้ำก็เกือบจะตกลงไปด้วยแล้วแบบนี้จะให้ทำอย่างไรดี

        ผมลองคิดทบทวนถึงทุกวิธีที่ตัวเองมีทั้งยันต์และอาวุธในมือ แต่กลับไม่มีสิ่งใดที่สามารถใช้ได้เลย

        ในชั่วขณะนั้นผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรทำอย่างไรต่อ

        แม้ผมจะอยากกระโดดลงไปเสี่ยงชีวิตเพื่อลากอาจารย์กลับขึ้นมาแต่ก็ไม่รู้เลยว่าควรจะลงไปทางไหน

        บนผิวน้ำของทะเลสาบนี้ผมควรกระโดดลงตรงไหนกันแน่...

        แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังสิ้นหวังเต็มไปด้วยความกังวล

        บริเวณด้านหน้าไปทางซ้ายราวห้าเมตรพลันมีเสียง“ปุ๋ง” ดังขึ้นพร้อมกับฟองน้ำขนาดใหญ่ที่ผุดขึ้นมาจากผิวน้ำ

        พวกเราทุกคนหันขวับไปมองทางนั้นโดยพร้อมเพรียง

        แล้วก็ได้เห็นว่าณ จุดที่ฟองน้ำผุดขึ้นมา จู่ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งโผล่พ้นน้ำขึ้นมา

        ‘มือคน!’

        ดวงตาของผมหดแคบลงภายใต้พลังของตาทิพย์ จึงมองเห็นได้อย่างชัดเจน

        มือนั้นคล้ำดำแต่ไม่เหมือนกับมือของศพที่แช่น้ำมานาน ตรงกันข้าม กลับดูเหมือนมือของอาจารย์ผมไม่มีผิด

        “อาจารย์!” ผมร้องเรียกออกไปทันที

        และมือนั้นก็กำมือทำสัญลักษณ์‘OK’ ให้ผมดูก่อนจะจมหายกลับลงไปใต้น้ำอีกครั้ง

        “ใช่...ใช่อาจารย์ซ่งหรือเปล่า”

        “เมื่อกี้ เขา...เขาทำสัญลักษณ์ OK ใช่ไหม”

        จั่วต้าเหนียนกับซุนโหย่วต่างเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นตะลึง

        ผมพยักหน้าสีหน้าโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย

        อาจารย์ต้องกำลังเผชิญกับปัญหาแน่ๆ

        แต่การที่เขาโผล่ขึ้นมาแล้วส่งสัญญาณแบบนี้น่าจะเป็นการบอกว่าเขาปลอดภัยดี

        ในเมื่อเป็นเช่นนี้ผมก็ยิ่งไม่อาจบุ่มบ่ามลงมือได้

        ผมยังคงยืนอยู่บนท่าเรือคอยเฝ้าระวังสังเกตสถานการณ์ต่อไป

        สิบกว่าวินาทีให้หลังผิวน้ำทางด้านหน้าไปทางซ้ายพลันเกิดฟองน้ำอีกครั้ง

        และแล้วศพลอยน้ำหนึ่งร่างก็ลอยขึ้นมาจากใต้น้ำ

        พอเห็นร่างศพนี้หวังเหมิ่งก็พูดระบุตัวตนได้ทันที “เป็นนักประดาน้ำ”

        เพราะร่างนั้นนอนคว่ำหน้าและด้านหลังก็มีถังออกซิเจนติดอยู่

        ผมจ้องมองผิวน้ำอย่างตึงเครียด

        ผ่านไปอีกสิบกว่าวินาทีเสียงน้ำสาดดัง “ซ่า”แล้วหัวคนก็โผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำ

        ความเคลื่อนไหวนี้ทำเอาจั่วต้าเหนียนกับซุนโหย่วตกใจสะดุ้งโหยง

        แต่ผมกลับร้องออกมาด้วยความยินดี

        “อาจารย์!”

        ใช่คนที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมาคืออาจารย์ของผม ซ่งเต๋อไฉ

        อาจารย์สูดลมหายใจแรงแล้วด่าทอออกมาทันที “ไอ้ชาติหมาพวกเวรนี่มันแข็งแกร่งจริงๆ เสี่ยวเจียง โยนแส้กระดูกงูมาให้ฉันฉันจะลงไปฟาดพวกมันให้ตาย!”

        ได้ยินคำพูดของอาจารย์ผมก็โล่งใจขึ้นทันตา

        อาจารย์ไม่เป็นไรแค่เจอปัญหานิดหน่อยเท่านั้น

        “เป็นอาจารย์จริงๆ!”

        ผมไม่ลังเลแม้แต่น้อยดึงแส้กระดูกงูออกมาแล้วโยนไปทันที

        อาจารย์รับไว้แล้วตะโกนบอกผม “ห้ามลงน้ำเด็ดขาด! ในน้ำมีการเปลี่ยนแปลงไม่หยุด อันตรายสุดๆ อีกอย่าง ไปเอาเรือมา เอาเชือกเกี่ยวศพลากกลับเข้าฝั่ง แล้วใช้วิชาเชิญวิญญาณที่ฉันสอนนายเรียกวิญญาณของมันขึ้นฝั่ง”

        “รับทราบครับ อาจารย์!” ผมพยักหน้ารับคำ

        เมื่ออาจารย์เห็นว่าผมเข้าใจก็ไม่พูดอะไรอีก

        เขาถือแส้กระดูกงูที่ผมโยนไปให้แล้วดำดิ่งกลับลงไปในทะเลสาบทันทีราวกับไม่เคยโผล่ขึ้นมา

        เวลานี้เองเมื่อเห็นว่าอาจารย์ผมปลอดภัยดี สีหน้าของจั่วต้าเหนียนประธานกรรมการทะเลสาบหนานเทียน ซุนโหย่ว ผู้จัดการทั่วไป และหวังเหมิ่ง หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยพลันผ่อนคลายตามไปด้วย

        ซุนโหย่วถึงกับพูดขึ้นเป็นคนแรก

        “ผมก็ว่าอยู่แล้ว! อาจารย์ซ่งมีวิชาแกร่งกล้าขนาดนั้นจะเกิดเรื่องได้ยังไงกัน”

        “ใช่ๆ อาจารย์ซ่งนี่ชำนาญทุกอย่างจริงๆ เราต่างหากที่เป็นห่วงเกินไป”

        “...”

        ทั้งสองคนพูดอย่างดีใจช่างแตกต่างจากความหวาดกลัวก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

        ผมไม่สนใจสักนิดเพียงลงมือเก็บศพตามที่อาจารย์สั่ง

        ศพนั้นลอยอยู่ห่างจากพวกเรายังต้องเข้าไปใกล้ถึงจะลากขึ้นฝั่งได้

        ดังนั้นต้องใช้เรือ

        ผมหันไปเห็นเรือลำหนึ่งอยู่ใกล้ๆจึงหันไปพูดกับหวังเหมิ่งหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย “พี่ชาย ช่วยหน่อย!”

        หวังเหมิ่งไม่รีรอแม้แต่น้อย “ว่ามาเลย!”

        “ช่วยพายเรือให้หน่อย ผมจะไปเก็บศพบนผิวน้ำ”

        หวังเหมิ่งได้ยินเช่นนั้นก็ลังเลไปครู่หนึ่ง

        ถึงเขาจะแข็งแรงขนาดใช้มือข้างเดียวผลักของหนักร้อยโลได้แต่พออยู่ต่อหน้าสิ่งลี้ลับเหล่านี้ก็ไม่มีความหมาย

        แต่เขาก็ลังเลอยู่แค่ครู่เดียว ก่อนจะพยักหน้าตอบตกลง “ได้!”

        พูดจบ เขาหันไปพูดกับจั่วต้าเหนียนและซุนโหย่วด้านหลัง

        “ประธานจั่ว ผู้จัดการซุน ไปอยู่ที่ฝั่งเถอะครับผมจะไปช่วยอาจารย์เจียงเก็บศพ”

        “ได้ๆๆ อาจารย์น้อยเจียง หัวหน้าหวังพวกคุณระวังตัวด้วยนะ!”

        “ใช่ ของพวกนี้ดุร้ายนักอย่าพลาดตกน้ำเชียวล่ะ”

        “...”

        ทั้งสองยังไม่วายเตือนด้วยความหวังดี แต่ก็รีบวิ่งกลับไปที่ฝั่งแล้ว

        ผมกับหวังเหมิ่งไม่พูดจาให้เปลืองเวลารีบขึ้นไปบนเรือไม้ลำเล็กที่จอดอยู่ข้างๆ ทันที

        เรือลำนั้นไม่ใหญ่และไม่มีหลังคา

        เป็นเรือไม้แบบที่ใช้เก็บขยะในแหล่งท่องเที่ยว แตกต่างจากเรือพลาสติกประดับประดาอย่างสิ้นเชิง

        พอขึ้นเรือผมหยิบยันต์คุ้มบ้านสี่แผ่นออกมาติดไว้ที่ทั้งสี่ทิศของเรือทันที

        ยันต์เหล่านี้เป็นยันต์พื้นฐาน ใช้เพื่อคุ้มกันบ้านเรือน

        แม้จะไม่รู้ว่าจะใช้กับเรือได้หรือไม่แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย

        พอขึ้นเรือแล้ว หวังเหมิ่งก็เริ่มพาย

        แค่เริ่มขยับ ตัวเรือก็สั่นไหวทันที

        เสียง “ปึง” ดังขึ้นอย่างอึมครึม ราวกับมีมือคนมาตบลงบนแผ่นไม้ของเรือ

        หวังเหมิ่งพายต่ออีกสองสามทีเรือถึงได้เคลื่อนที่ไปข้างหน้า

        พร้อมกันนั้น ผิวน้ำที่เคยนิ่งสนิทก็ค่อยๆ เกิดระลอกคลื่นบางๆขึ้นมา

        เสียงคลื่นกระทบกับลำเรือดัง “สวับๆ”

        ตัวเรือส่ายไปมาทำให้คนที่ไม่ค่อยได้นั่งเรืออย่างผมต้องย่อตัวลงเพื่อรักษาสมดุล

        ผมมองไปรอบๆ ผิวน้ำ เห็นไอเย็นปกคลุมไปทั่วไอวิญญาณแผ่กระจาย

        ไอวิญญาณเหล่านั้นค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากในน้ำ

        เพียงเท่านี้ก็พิสูจน์ได้แล้วว่าใต้น้ำมีวิญญาณเร้นกายอยู่จริง

        แต่หลังจากที่มีประสบการณ์ก่อนหน้านี้ผมไม่กล้าก้มมองลงไปในน้ำตามขอบเรืออีก

        ถ้าบังเอิญไปสบตากับศพลอยน้ำอีกครั้งล่ะก็คงได้เกิดเรื่องแน่

        หวังเหมิ่งพายเรือได้ยากลำบากกว่าปกติมากปกติเขาแค่พายก็ขยับไปได้เมตรหรือสองเมตร

        แต่ตอนนี้จะให้เรือเคลื่อนไปแค่ครึ่งเมตรยังลำบาก

        เขาจึงได้แต่พายต่อไปอย่างไม่หยุด

        เรือค่อยๆ เข้าใกล้ศพลอยน้ำ

        พอเหลือระยะประมาณสองเมตร ผมก็ไม่ลังเลอีกต่อไป

        หยิบเชือกเกี่ยวศพออกมาเล็งไปที่ศพที่นอนคว่ำหน้าแล้วเหวี่ยงเชือกออกไปทันที

        ตะขอเกี่ยวพุ่งเข้าเป้าอย่างแม่นยำเกี่ยวติดอยู่บริเวณกลางหลังของศพพอดี

        ปกติแล้ว การลากศพขึ้นมานั้นไม่จำเป็นต้องออกแรงมากนักเพราะศพจะลอยน้ำอยู่แล้ว

        แต่ครั้งนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนผมไม่ได้เกี่ยวศพแต่เป็นหินแกรนิตก้อนโต

        เชือกเกี่ยวศพตึงเปรี๊ยะแต่กลับลากศพไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

        เหมือนกับว่าศพนั้นถูกตรึงแน่นอยู่กับผิวน้ำแม้แต่เรือยังถูกแรงดึงจนเอียงไปข้างหนึ่ง แต่ศพกลับไม่ไหวติงเลยแม้แต่น้อย...