ว่ากันว่าคนที่เลี้ยงสัตว์จะเป็คนอบอุ่นและใจดี
แต่สำหรับคนรักสัตว์ล่ะจะเป็คนประเภทไหน?
รักแบบที่มากกว่า ห่วงใย ห่วงหาคิดถึงหน้าเขาทุกเช้าค่ำ
รักแบบที่อยาก ไม่ให้เขามองตาใคร
และสุดท้าย รักในแบบที่อยากมีอะไรด้วยเป็ของกันและกัน
ผมเป็คนรักสัตว์ประเภทนั้นครับ
โลกสวยข้ามไปเพราะต่อไปนี้เื่ราวที่เกิดขึ้นจะยิ่งกว่าปาฏิหาริย์
ผมชื่อ เลียบนที (นที) เดิมทีเป็คนพูดน้อยเก็บตัว ไม่ชอบเข้าสังคม
ผมหลงรักผู้หญิงหนึ่งคน บุคลิกตรงกันข้ามกับผมทุกอย่างเธอเป็ดาวเด่นมหาวิทยาลัย มีแต่หนุ่มๆ รุมจีบ แถมยังกล้าแสดงออก มีเสน่ห์เวลาออกกล้องหรือพูดกับคนหมู่มาก เธอเลย ไปได้ดีกับเส้นทางของอาชีพ“บล็อกเกอร์” และ “ยูทูบเบอร์” พร้อมเป็แรงบันดาลใจให้ผมอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง
อ้อ!ลืมบอกไปว่าเธอชื่อ “แกรมม่า” (แสนอักษร อัศวรางค์)
เื่ราวของเรา(ที่ไม่ใช่ผมกับแกรมม่า) เกิดขึ้นเมื่อ แกรมม่า บังเอิญเธอสอบได้ทุนพิเศษไปเรียนภาษาต่างประเทศเป็เวลาหกเดือน
เธอต้องหาคนดูแล “ชูการ์ไกลเดอร์”ซึ่งเป็สัตว์เลี้ยงของเธอในตลอดหกเดือนนี้ เพราะปล่อยมันอยู่ลำพังในบ้านตัวเดียวไม่ได้ มีสัตว์ใหญ่กว่าบางตัวคอยเขม่นและขย้ำ
ถ้าเธอไม่อยู่มันโดนเอาตายแน่!
จะกำจัดสัตว์ตัวนั้นก็คงไม่ได้ เพราะ “ชาลอต” เป็แมวสุดรักสุดหวงอยู่กับแกรมม่ามาั้แ่เด็ก โตมาด้วยกัน จึงเป็ธรรมดาที่เวลาชาลอตเห็นสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ มักจะริษยากัน
ยิ่ง “ชาลอต”เป็แมวขนาดใหญ่พันธุ์ RussianBlue มีจุดเด่นอยู่ที่ดวงตามักเป็สีเขียวสุกใสและขนสีเทาอ่อนตลอดทั้งตัว มีอุปนิสัยฉลาด ชอบความสงบ ขี้เล่นกับเ้าของเป็มิตรคนในบ้าน แต่ระแวงสัตว์อื่นและคนแปลกหน้า กลัวจะมาแทนที่
ชาลอต ค่อนข้างถือตัวซึ่งจุดนี้คงมาจากดีเอ็นเอ เพราะจากประวัติพบว่าสายพันธุ์นี้มีต้นกำเนิดมาจากรัสเซียครั้งหนึ่งเคยเป็ที่ นิยมชมชอบของราชินีวิกตอเรียแห่งอังกฤษจึงทำให้เป็แมวชั้นสูง
ผมรู้ว่าแกรมม่ากำลังหาทาออก จึงเสนอตัว โดยไปอ้อนวอนกับ “ฝนพา” (ฝน) เพื่อนนักศึกษาคณะสัตวแพทย์ ที่สนิทกับผมและสนิทกับเธอด้วย ขอให้แกรมม่าไว้วางใจ ฝากสัตว์เลี้ยงที่เธอรักที่สุดไว้กับผม
ความจริง ฝนพานี่แหละที่หิ้วข่าวมาบอกว่า แกรมม่า ้าความช่วยเหลือเื่นี้
ที่สุดด้วยฝีมือการออกตัวการันตีของฝนพา ว่าผมรักสัตว์มาก สมควรจะเป็ผู้ดูแลสัตว์เลี้ยงแสนรักของแกรมม่า บวกกับตอนนัั้น แกรมม่ามองไม่เห็นใคร ที่พึ่งได้ในตอนนั้นเลยเธอจึงตกหลุมพราง ตกลงให้ผมเลี้ยง “ชูการ์ไกลเดอร์”
สัตว์เลี้ยงที่ทำให้ผมได้รู้จักตัวเองในอีกมุมหนึ่งว่า
ผมรักสัตว์ครับ
////// “w” //////
“ไอ้ตอแหล” ข้าพเ้ามองผ่านหลังชายอีกคนที่กำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับสัตว์ประหลาดตัวใหม่ที่เพิ่งได้มา!ซึ่งสัตว์ประหลาดตัวนั้นก็คือข้าพเ้าเอง!
สายตา กลมโต ลุกวาวแทบจะเป็หนึ่งในสามของลำตัวของข้าพเ้า จ้องมองแทปเลตของมนุษย์ผู้หนึ่ง ที่เพิ่งรับข้าพเ้ามาเลี้ยงอย่างสนใจ เดาว่าเขาไม่ใช่คนรักสัตว์หรอก ไม่เช่นนั้น คงไม่พยายามบิวท์ตัวเองผ่านการฟังบทสัมภาษณ์ของนักแสดงหนุ่ม
คลิปพระเอกชื่อดังซันนี่ ขณะให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับการเลี้ยงสัตว์ว่า
“โลกนี้ก็เป็โลกของสัตว์นะไม่ใช่โลกของมนุษย์อย่างเดียว สิ่งมีชีวิตอะไรที่เราสามารถดูแลได้ เราก็ควรดูแลต้นไม้ก็เป็สิ่งมีชีวิตนะ เราไม่ควรปล่อยให้เขามีชีวิตของเขาไปวันๆ เราควรดูแลกันไม่ว่าจะเป็อะไร แค่เขาพูดไม่ได้ มันไม่ได้แปลว่าเขาไม่้าการดูแล”
เครดิตบทความสัมภาษณ์ ซันนี่พระเอกชื่อดังใน https://gossipstar.com/lifestyle/223571.html
ใช่! ข้าพเ้าเป็สัตว์ประหลาดจริงๆเพราะไม่เหมือนสัตว์อื่นๆ ทั่วไป ด้วยอีกไม่นาน ข้าพเ้าก็จะได้กลายร่างเป็คนรอคอยแค่ของวิเศษบางอย่างเท่านั้น
เพราะมีคนไปเอาจากโลกของข้าพเ้ามาและข้าพเ้าต้องใช้มันเพื่อผดุงโลกของตัวเอง! ซึ่งอยู่ในดินแดนอันไกลโพ้นเป็โลกของสัตว์ดึกดำบรรพ์ โลกคู่ขนานในต่างประเทศ ห่างไกลประเทศไทยเข้าไปอีก!
“บุพเพสันนิวาส”นำพาให้ข้าพเ้ามาในโลกนี้
ขณะที่ “อุบัติเหตุ”ทำให้ข้าพเ้าต้องมาอยู่กับเขา ไอ้หมอนี่ที่ชื่อ “เลียบนที”(นที) นักศึกษาวิทยาลัยการบิน เขาคงฝันไม่อยากเป็คนขับเครื่องบินก็เป็สจ๊วตหากแต่บุคลิกของเขาดูแย่ ชอบเก็บตัว ไม่สุงสิงกับใคร มีท่าทางแอนตี้สังคมคนแบบนี้จะไปทำอะไรได้
ที่เขาเอาข้าพเ้ามาเลี้ยง สืบเนื่องจากเขาไปหลงรักผู้หญิงคนหนึ่ง ชื่อ “แสนอักษร” (แกรมม่า) บังเอิญเธอสอบได้ทุนพิเศษไปเรียนต่างประเทศเป็เวลาหกเดือน เธอมองไม่เห็นใครที่พึ่งได้ นอกจากเขา จึงฝาก“ข้าพเ้า” ให้เขาเลี้ยง ระหว่างที่เธอไม่อยู่
ต่อหน้าผู้หญิงคนนั้นเขาทำเป็หลงรักข้าพเ้า!
แต่เมื่อลับหลังไปแล้ว เขาก็แค่จับเอาข้าพเ้าเข้ากรงแล้วโยน “ผลไม้” ให้แทะเป็การปลอบใจ นี่เพิ่งวาเลนไทน์ผ่านพ้น เขาก็เพิ่งโยน“ช็อกโกแลต” เข้ามา! โดยหารู้ไม่ว่าข้าพเ้ากินช็อกโกแลตไม่ได้ ถ้าโง่เอาเข้าปากเมื่อไหร่อาจถึงตาย
นอกจากนั้น สัตว์เลี้ยงอย่างข้าพเ้ายัง้าความรัก ความเอาใจใส่ ้าเพื่อน ้าสังคม ้ามือข้างใดก็ได้มา “เขี่ย” บนตัวให้อบอุ่นกายใจ หรืออะไรก็ตาม ที่แสดงถึงความรักระหว่าง “คน” กับ“สัตว์เลี้ยง” เท่าที่ทำได้ เขาไม่รู้หรอกว่า เวลาที่ข้าพเ้าเครียดมักกัดหาง และอวัยวะเพศตัวเอง เ้าของสัตว์เลี้ยงจึงจำเป็ต้องแสดงความรักอย่างมาก
แต่หมอนี่ไม่เคยทำผิดกับตอนที่เขารับข้าพเ้ามาแต่แรก! แล้วจะให้ตีความด่าว่าอย่างไร ถ้าไม่ใช่ไอ้ตอแหล
ข้าพเ้าเกลียดมนุษย์ตนนั้นเสียจริงๆ
////// “w” /////
เมื่อสองสัปดาห์ก่อน
แกรมม่า ได้เจอกับ ข้าพเ้า(ตัวชูการ์ไกลเดอร์) ความรู้สึกเธอเหมือนเจอตัวประหลาดต่างกับข้าพเ้าที่เห็นเธอเหมือนนางฟ้า
เพราะขณะที่เธอแล่นรถผ่านถนนมีสิ่งมีชีวิตตกลงมาจากฟ้าตุ๊บ! ตัดหน้ารถพอดี โชคดีที่เธอเบรกทัน ไม่งั้นร่างข้าพเ้าคงขาดสองท่อน
เธอลงมาจากรถคันหรูเห็นร่างข้าพเ้าแน่นิ่งไป ท้องน้อยๆ ของข้าพเ้า เคลื่อนไหวแ่เบาฟ้องว่าลมหายใจใกล้รวยรินเต็มที แต่แล้วมือคู่บางของเธอค่อยๆประคองโอบอุ้มข้าพเ้า มือเบาราวกับจับปุยนุ่น ก่อนจะค่อยๆถ่างขาของข้าพเ้าออกเพื่อสำรวจ
“เอ๊ยๆๆๆ เดี๋ยว”ข้าพเ้าร้องเป็ภาษานี้ในใจ
แต่ภาษาที่มนุษย์โลกได้ยินคือ อึ๊ดๆๆๆอึ๊ดๆๆ
“เท้าคู่หน้าเป็แผลนี่”เธอบอก หลังจากที่มองตรงหว่างขาของข้าพเ้า ซึ่งตอนตกลงมาข้าพเ้าใช้ขาบังร่างของตัวเอกไม่แปลกที่จะเป็แผลเหวอหวะ นอกจากแผลตรงหว่างขา เธอยังมองเห็นสิ่งที่ข้าพเ้ายังไม่ได้ภูมิใจเสนอเท่าไหร่ตรงร่องระหว่างขาด้วย
“นายเป็ตัวอะไรกันแน่?ฮึ! เ้าสัตว์ประหลาดตัวน้อย”
คำทักทายแรกของเธอหลังจากเห็นข้าพเ้า!
“กระรอกบิน หรือ จิงโจ้ร่อน” กันนี่
เธอถามพลางสังเกตเราไปทั่วก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าต้องพา ไปหาหมอ ก่อนที่ข้าพเ้าจะขาดใจตาย ลมหายใจที่รวยรินอาจหมดตอนไหนก็ได้
////// “w” /////
หลังจากนั้นสองสัปดาห์
“เอามาสิ ผมรักสัตว์” เลียบนทีบอกกับ แกรมม่า ทันทีที ข้าพเ้ารักษาตัวจนหาย จังหวะเดียวกับที่เธอต้องไปเมืองนอก
เธอเกือบจะยื่นส่งข้าพเ้าให้กับเขา
ขณะที่ทีแรกข้าพเ้าก็มองเขาด้วยสายตาแบบขอความเมตตา! วิงวอน! เพราะในเผ่าพันธุ์ของข้าพเ้าถ้ามนุษย์เอาเราไปเป็สัตว์เลี้ยงแล้ว มีการเปลี่ยนเ้าของกลางคัน บางตัวใจเสาะ ใจอ่อนบางถึงขนาดซึมเศร้าและตรอมใจตายก็มี
แต่ชีวิตเราต้อง “มูฟออน”ข้าพเ้ามีภารกิจมากกว่านั้น ฟ้าส่งข้าพเ้ามาเพื่อบัญชาและเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างไม่ได้มาเป็เพื่อนหยอกล้อกับมนุษย์เล่นไปวันๆ
บางทีไอ้หมอนี่อาจจะเป็ “ขุนพลคู่ใจ”ช่วยทำภารกิจของข้าพเ้าบนโลกนี้ให้เสร็จโดยเร็วก็ได้ข้าพเ้าพยายามมองเขาในแง่บวก จึงส่งสายตาน่ารัก น่าเอ็นดู ไปให้ ทั้งที่ตอนนั้นเป็เวลานอนด้วยซ้ำเพราะเป็ตอนกลางวัน
เผ่าพันธุ์ของเราใช้เวลากลางวันในการพักผ่อน ส่วนกลางคืน ลั๊ลลา มีคนพยายามจะเปลี่ยนแปลงพวกเราแต่นั่นทำให้เราอายุสั้นลง ถ้าไม่อยากฆ่าพวกเราทางอ้อม มนุษย์ที่เลี้ยงต้องปล่อยให้พวกเราวิ่งเล่นตอนดึก
แต่เวลานี้ ถือเป็การเริ่มต้นของถนนมิตรภาพข้าพเ้าถ่างตามองเ้าของคนใหม่ นายเลียบนทีเป็คนหนุ่มรุ่นๆ อายุประมาณยี่สิบได้หน้าตาพอไปวัดไปวา บุคลิกขรึม พูดน้อย ขี้อาย ไม่สบตากับผู้คน ถ้าเป็สัตว์เขาคงไม่ใช่สัตว์สังคม ประเภทเดียวกับข้าพเ้า
โดยปกติมนุษย์โลก ที่มีนิสัยไม่ค่อยพูด เพราะเขามักจะพูดแต่ความจริง โกหกไม่เป็ เลยไม่มีเื่พูดกับคนอื่น…
แต่ผิดกับหมอนี่!นอกจากเป็คนพูดน้อยแล้ว ยังพูดไม่จริง อีกด้วย ที่ต้องพูดอย่างนี้เพราะข้าพเ้าได้ยินนายเลียบนที พูดกับ แกรมม่าและคนอื่นๆ ว่า
“ผมรักสัตว์ครับ”
ตอนนั้นโชคดีของข้าพเ้ามากที่ได้เห็นหลังจากจบเสียงพูดของเขา ศรีนวล กับ ชวนชื่น แมวขี้อ้อนประจำคณะศิลปกรรมฯที่แกรมม่าอยู่ ก็วิ่งมาพันแข้งพันขาของเขา แต่เขาดันทนไม่ไหว รู้สึกรำคาญจึงเหวี่ยงเท้าแรงๆ ไปซ้ายทีหนึ่ง ขวา ทีหนึ่ง
ทำเอา ศรีนวล กับ ชวนชื่น เซถลาไปแรงตรีนนนนนแต่ยังไม่ยอมแพ้ ทั้งสองเหมือนสาวๆ ทั่วไป ที่เห็นผู้ชายหล่อเป็ไม่ได้เดินนวยนาดและทอดน่องกลับไปนำเสนอตัวเคียงข้างเขาใหม่อีกครั้ง
“เฮ้ย!” เขากระทืบเท้าดังตั๊บ!และร้องเสียงดัง! จนสองสาวร้องเหมี๊ยวววใ แล้ววิ่งหนีไป
ก่อนที่ชายหนุ่มจะนึกขึ้นได้ว่าอยู่ต่อหน้าต่อตาแกรมม่า เพิ่งพูดคำว่ารักสัตว์ออกไป เดี๋ยวโป๊ะแตก
“ไอ้ตอแหล” ข้าพเ้าต่อว่าเขาขณะที่ตัวของข้าพเ้า พาดอยู่บนไหล่ของหญิงสาว เธอคนนี้ นับั้แ่เจอกันวันแรกก็เลี้ยงข้าพเ้ามาอย่างทะนุถนอม
ข้าพเ้าปีนขึ้นไปบนหัวไหล่และเดินลงไปซ่อนบนแผ่นหลังไม่สนใจมัน ซึ่งจะเป็เ้าของคนใหม่สักนิดกะให้เธอเห็นความไม่เต็มใจที่ข้าพเ้าไม่อยากไปอยู่ด้วย
“ถ้าเธอไม่รักสัตว์สัตว์จะดูรู้ ดูจากท่าทางสัตว์เลี้ยงของเรา มันคงัักลิ่นความไม่ชอบของเธอได้”
“เปล่านี่เ้าตัวเล็กนี้มันคงไม่มีสมอง เลยดูไม่ออก” เขาเถียงพร้อมไม่วายมาด่าพาดพิงให้ข้าพเ้าเดือดร้อน
“ไม่เป็ไรนะเราไม่ฝืนใจใครหรอก ยังไงก็ขอบใจนทีมากๆ แล้วกันที่อุตส่าห์เสนอตัวจะเลี้ยงชูการ์ไกลเดอร์ให้เรา” แกรมม่าตัดสินใจหลังจากเห็นเขาสะบัดขาใส่แมวถ้าผมคุยภาษาคนกับเธอรู้เื่จะบอกว่าไม่ต้องเสียใจหรอก เธอคิดถูกแล้ว
เธอหันหลังเดินไป ทำให้ผมที่หลบข้างหลังเห็นสีหน้านายเลียบนทีแบบเต็มๆ พร้อมสิ่งไม่คาดฝัน
“เมี๊ยววววววววววววววว”เขาวิ่งไปเตะแมว เพราะแมวทำให้ความลับเื่ไม่รักสัตว์ของเขาแตกดังโพล๊ะ!ภาพเขาเตะแมวยังติดตาข้าพเ้าอยู่เลย
“ตอแหลจริงๆ โชคดีแล้วที่ไม่ได้อยู่กับมึง!”ข้าพเ้าคิดในใจแต่ในเวลาไม่นาน เกิดเหตุพลิกล็อกขึ้นจนได้
////// “w” //////
“ให้นทีดูแลเ้าตัวนี้เขาเหมาะที่สุดแล้ว” ฝนพา เป็นักศึกษาคณะสัตวแพทย์ศาสตร์ซึ่งคอยดูแลรักษาข้าพเ้าั้แ่วันแรก เธอเป็เพื่อนสนิทกับทั้งนทีและแกรมม่า
“ฉันรู้ว่าเธอกับเขาสนิทกันแต่เลี้ยงสัตว์เป็เื่ละเอียดอ่อนนะเราต้องเลือกคนที่ดูแลเ้าตัวนี้ให้ดีที่สุด”
“ใช่แล้ว”ข้าพเ้าพูดออกไป แต่ที่มนุษย์ทั้งสองได้ยิน มีเพียงเสียง “อึ๊ดๆ” เธอลูบที่หัวแล้วจะไม่ให้ข้าพเ้ารักเธอได้ยังไง ในเมื่อเธอเป็ห่วงขนาดนี้
“เขาไม่รักสัตว์ไม่ได้แปลว่าเขาจิตใจหยาบกระด้าง” ฝนพาบอกกับแกรมม่าในฐานะเพื่อนสนิท ที่รุ่นราวคราวเดียวกันได้ยินทั้งสองเป็เพื่อนเรียนแต่ชั้นประถม โตมาอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่คนละคณะ
“มีบทวิจัยว่าสัตว์ช่วยลดอาการซึมเศร้าและช่วยเข้าสังคมให้กับคนได้ เพราะสอนให้รู้จัก เข้าใจ แล้วก็แบ่งปันฉันอยากให้แก้นิสัยเสียๆ ของนที”
ฝนพาเป็หนึ่งในสาวๆ ทั่วไปนั่นแหละที่กรี๊ดหนุ่มนักเรียนการบิน รสนิยมของเธอ ชอบคนพูดน้อย เก็บตัว ขี้อายไม่สุงสิงกับคนหมู่มาก
ตรงกับนิสัยของ เลียบนทีเพื่อนั้แ่สมัยอนุบาลจนถึงประถมศึกษา เมื่อต้องอยู่ต่อหน้าฝูงชน เขามักเหงื่อตกทำตัวไม่ถูก ดูไม่เป็ธรรมชาติ บางทีล้วงกระเป๋าบ้าง กอดอกบ้างสายตาเหล่ไปมองตรงอื่นแทนที่จะเป็คู่สนทนา น้ำเสียงก็สั่นเหมือนคนจะร้องไห้
คนอื่นมองว่าเขาบ้า บุคลิกผิดเพี้ยนแต่ฝนพามองว่าเลียบนทีน่ารัก
ความเมตตาแบบนี้ไงเล่าที่ทำให้เธอเหมาะแล้วที่จะเรียน “สัตวแพทย์” และเธอเป็คนแรกที่ดูแลชูการ์ไกลเดอร์นับั้แ่วันที่ข้าพเ้าร่วงหล่นลงจากฟ้าในวันนั้น!
“ยังไงเขาก็คงไม่ทำให้เ้ากระรอกบินนี่ถึงตายหรอกนะถ้าเธอให้เขาดูแล ฉันสัญญานะ ว่าจะช่วยดูแลสัตว์ประหลาดตัวใหม่ของเธออย่างใกล้ชิด”ฝนพาเอาตำแหน่ง ว่าที่สัตวแพทย์ ของเธอการันตี!
แกรมม่าคิดหนัก มองมาที่หน้าข้าพเ้า
ข้าพเ้าส่ายหัว ก้มคุดคู้คลานไปมาบนตัวของเธอ ก่อนที่จะช้อนสายตาขึ้นมอง เพื่อส่งสารประมาณว่าอย่าทิ้งข้าพเ้าไป …
แต่สายตาวิงวอนไม่เป็ผลเธอปลดโซ่พันธนาการระหว่างเรา ยื่นให้ฝนพาก่อนจะวิ่งหนีไปและไม่มองหน้าข้าพเ้าเป็ครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำ
ไม่รู้เธอมีเหตุผลอะไรแต่สิ่งที่สัตว์เลี้ยงอย่างข้าพเ้าคิดได้ คือคำถาม ตกลงเธอรักข้าพเ้าจริงหรือไม่? ข้าพเ้าแทบกัดอวัยวะเพศตัวเอง!
ขึ้นชื่อว่าการจากลา มันทรมาน ที่ๆข้าพเ้าจากมา ไม่เคยมีการจากลา จนกระทั่งวันหนึ่ง มีคนขโมยของวิเศษไปทำให้โลกคู่ขนาน ของสัตว์ดึกดำบรรพ์ของข้าพเ้าและพวกพ้องต้องแปรปรวน
ข้าพเ้ามาที่นี่ ก็เพื่อยุติการจากลาเพราะที่ๆ จากมา สัตว์ทุกตัวเป็ะด้วยของวิเศษนั้น
เพื่อป้องกันการล้มหายตายจากจำนวนมากและกลียุคในโลกของตัวเอง ข้าพเ้าจำเป็ต้องตามหาของวิเศษนั้นให้เจอโดยเร็วที่สุด
////// “w” //////
282
