จากสุดยอดเทพเซียนมาเป็นคุณพ่อสุดแกร่ง

บทที่ 43 ช่วยต้าหวง 

กระสุนที่หยุดอยู่ตรงหน้าเย่เฟิงร่วงลงพื้นทั้งหมด

"เป็นไปได้ยังไง?"

จ้าวต้าเฮยและลูกน้องมองเย่เฟิงด้วยความตกตะลึง

โดยเฉพาะจ้าวต้าเฮย ใบหน้าที่เคยดุดันและโกรธเกรี้ยว แปรเปลี่ยนเป็นความตกใจ และแฝงไปด้วยความตื่นตระหนก

เขารู้ว่าเย่เฟิงเก่งกาจ แต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้ ที่สามารถหยุดกระสุนกลางอากาศได้ นี่มันใช่คนหรือเปล่า?

แต่...

จ้าวต้าเฮยหันไปมองชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยความเคารพอย่างสูง 

กล่าวว่า "คุณเฉิน โปรดลงมือฆ่ามัน เงินของผม ผมยกให้คุณทั้งหมด"

"ได้ จ้าวต้าเฮย นายเคยช่วยเหลือฉันไว้ครั้งหนึ่ง ฉันก็จะช่วยนายเหมือนกัน"

คุณเฉินก้าวเข้ามาหาเย่เฟิง กล่าวว่า "ฝีมือของแกไม่เลว สามารถหยุดกระสุนได้อย่างง่ายดายแบบนี้ คงบรรลุถึงขั้น 'ฮว่าจิ้ง' แล้วสินะ?"

คำว่า "ฮว่าจิ้ง" ที่อีกฝ่ายกล่าวถึง คือระดับพลังของผู้ฝึกยุทธ์ในประเทศเทียนเฉา

ผู้ฝึกยุทธ์แบ่งออกเป็นระดับ "โฮ่วเทียน" และ "เซียนเทียน"

ระดับโฮ่วเทียนแบ่งออกเป็นสี่ขั้น คือ หมิงจิ้ง อั้นจิ้ง ฮว่าจิ้ง และ 

ทงม่าย แต่ละขั้นมีระดับย่อยอีกห้าระดับ คือ ต้น กลาง ปลาย สมบูรณ์ และสูงสุด

เดิมทีเย่เฟิงในตอนที่ยังไม่ได้รับบาดเจ็บ เป็นปรมาจารย์เซียนเทียน

แต่จากที่ชายผู้นี้พูด ดูเหมือนว่าเขาก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์เช่นกัน และอาจมีพลังสูงกว่าขั้นฮว่าจิ้ง

เย่เฟิงมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา กล่าวว่า "ไสหัวไปซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจฆ่าแก!"

"ไอ้หนู ปากดีไม่เบา ถ้าอย่างนั้นฉันจะให้แกได้เห็นเองว่ายอดฝีมือขั้น 

ทงม่ายเป็นยังไง"

คุณเฉินคนนี้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นทงม่ายจริงๆ

ด้วยฝีมือของเขา หากอยู่ในเมืองหลวง คงมีเศรษฐีมากมายคอยอุปถัมภ์ เหตุผลที่เขามาอยู่ที่นี่ได้ เพราะก่อนหน้านี้เขาได้รับบาดเจ็บและหนีมาอยู่ที่นี่และบังเอิญได้พบกับจ้าวต้าเฮย

จ้าวต้าเฮยเห็นว่าคุณเฉินผู้นี้ไม่ธรรมดา จึงคอยปรนเปรอด้วยเงินทองและช่วยเหลือเขาอย่างมาก จนเกิดเป็นความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน

ต่อมาเมื่อคุณเฉินจะจากไป เขาได้บอกกับจ้าวต้าเฮยว่า หากมีปัญหาอะไร สามารถมาหาเขาได้

ดังนั้นคนที่จ้าวต้าเฮยสั่งให้จ้าวเอ้อร์เฮยติดต่อก่อนหน้านี้ ก็คือเขาคนนี้นี่เอง

แน่นอน นอกจากเขาแล้ว ยังมีพวกอันธพาลอย่างหลี่เป้าอีกด้วย

เดิมทีจ้าวต้าเฮยวางแผนสองทาง ทางหนึ่งคือสั่งให้จ้าวเอ้อร์เฮยไปกับหลี่เป้า หากสามารถจัดการเย่เฟิงได้ เขาก็จะได้ไม่ต้องให้คุณเฉินลงมือ เพราะความสัมพันธ์ที่ดีเช่นนี้ มีค่าเกินกว่าจะใช้ไปเพียงครั้งเดียว เขาเกรงว่าการใช้ไปกับเย่เฟิงจะน่าเสียดายเกินไป

แต่ใครจะคิดว่าจ้าวเอ้อร์เฮยและหลี่เป้าเป็นพวกไม่ได้เรื่อง ไม่สามารถจัดการเย่เฟิงได้เลย ดังนั้นตอนนี้เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องให้คุณเฉินลงมือ

เมื่อพูดจบ คุณเฉินก็ปรากฏตัวต่อหน้าเย่เฟิงอย่างรวดเร็ว กำหมัดแน่น และชกใส่เย่เฟิงด้วยพลังที่ทำให้บรรยากาศโดยรอบปั่นป่วน

หมัดนี้ทรงพลังและหนักแน่นราวกับรถบรรทุกที่เสียการควบคุม พุ่งเข้าชนเย่เฟิงอย่างรุนแรง

เย่เฟิงยื่นมือออกไปคว้าหมัดของคุณเฉินไว้ พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงดูถูกเหยียดหยามว่า "ด้วยฝีมือแค่นี้ กล้าดียังไงมาอวดดีต่อหน้าฉัน?"

"แก แกไม่ใช่ขั้นฮว่าจิ้ง แกเป็นปรมาจารย์เซียนเทียน?" คุณเฉินมองเย่เฟิงด้วยความตกตะลึง

เมื่อครู่นี้เขาออกแรงไปถึงเจ็ดส่วนแล้ว การที่จะสามารถรับหมัดของเขาได้อย่างง่ายดายแบบนี้ นอกจากปรมาจารย์เซียนเทียนแล้ว ก็ไม่มีใครอีกแล้ว

"ผิดแล้ว ฉันน่ะแข็งแกร่งกว่าปรมาจารย์เซียนเทียนในจินตนาการของแกเสียอีก!"

ผู้ฝึกยุทธ์ในโลกมนุษย์ คิดจะเทียบขั้นกับผู้บำเพ็ญเซียนได้อย่างไร นั่นเป็นการดูหมิ่นคำว่า "บำเพ็ญเซียน" เสียด้วยซ้ำ

"ท่านปรมาจารย์ ได้โปรดไว้ชีวิตด้วย ผมจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องที่นี่แล้ว ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย!" คุณเฉินลนลานรีบขอโทษ

"ก่อนหน้านี้ฉันให้แกไสหัวไปก็ไม่ไป อยากไปตอนนี้มันก็สายไปแล้ว!"

กร็อบ!

เย่เฟิงออกแรงบีบเพียงเล็กน้อย ก็บดขยี้กระดูกมือของคุณเฉินจนแหลกละเอียด

คุณเฉินส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

จากนั้น เย่เฟิงก็ใช้ฝ่ามือกระแทกเข้าที่หน้าอกของเขา

ปั่ก!

ร่างของคุณเฉินกระเด็นลงไปในบ่อปลา ตายอย่างไม่ต้องสงสัย

"นะ นะ... หนีเร็ว..."

เมื่อจ้าวต้าเฮยและพวกเห็นคุณเฉินสิ้นใจ พวกเขาก็หวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ หันหลังวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต

แต่เย่เฟิงจะปล่อยให้พวกมันหนีไปได้ยังไง

กร็อบ!

กร็อบ!

เย่เฟิงไล่ตามชายสองคนที่อยู่ข้างกายจ้าวต้าเฮย ก่อนที่พวกเขาจะได้ทันร้องขอชีวิต คอของพวกเขาก็ถูกบิดจนหัก

คนสุดท้ายที่เขาจัดการคือจ้าวต้าเฮย

จ้าวต้าเฮยหยุดฝีเท้า เพราะเย่เฟิงมายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

เขารู้ตัวว่าหนีไม่รอด

"เย่เฟิง อย่าฆ่าฉันเลย ให้โอกาสฉันสักครั้ง..."

"แกรู้ไหมว่าตัวเองทำอะไรลงไป?"

"ผมรู้แล้ว ผมผิดเองที่ไม่ควรไปมีเรื่องกับคุณ ที่ดินแตงโมและบ่อปลาของผม ผมยกให้คุณทั้งหมด ผมไม่เอาแล้ว!"

เย่เฟิงส่ายหน้า "ผิดแล้ว เรื่องพวกนั้นเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ฉันไม่ได้ติดใจเอาความกับแกหรอก แถมเรื่องที่แกทำไว้ก่อนหน้านี้ ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะการทำธุรกิจ มันก็ต้องมีเจอคู่แข่งบ้าง 

แต่สิ่งที่แกไม่ควรทำที่สุดคือ การยื่นมือเข้ามาแตะต้องเสียวเสี่ยว แกกล้าทำร้ายเสียวเสี่ยว แกก็ต้องรู้ว่าตัวเองจะต้องเจออะไรบ้าง"

"ไม่นะ อย่าเลย เย่เฟิง ได้โปรดให้โอกาสผมอีกครั้ง ผมไม่กล้าทำอีกแล้วจริงๆ..."

"มันไม่มีครั้งต่อไปแล้ว!"

เย่เฟิงใช้พลังปราณวาดสัญลักษณ์ออกมากลางอากาศ ก่อนจะซัดมันเข้าใส่ศีรษะของจ้าวต้าเฮย

วิชาค้นวิญญาณ

จ้าวต้าเฮยส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

เย่เฟิงหลับตาลง ไล่อ่านเรื่องราวชีวิตของจ้าวต้าเฮย

เมื่ออ่านจบ

จ้าวต้าเฮยก็มีเลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด นอนตายอยู่กับพื้น

"ไอ้หมอนี่ มันสมควรตายจริงๆ!"

เย่เฟิงลืมตาขึ้น มองจ้าวต้าเฮย พลางส่ายหน้า

จ้าวต้าเฮยใช้ชีวิตมาหลายสิบปี ทำเรื่องเลวร้ายไว้ไม่น้อย การที่มาตายด้วยมือของเย่เฟิง ถือว่าเป็นการปรานีเสียด้วยซ้ำ

"เสียวเสี่ยว พ่อไม่ดีเอง พ่อดูแลหนูไม่ดี หนูไม่โกรธพ่อนะ!"

"ไม่ค่ะ คุณพ่อมีเรื่องต้องออกไปทำ แล้วก็เป็นเพราะคนไม่ดีพวกนั้นใจร้ายเกินไปเอง"

เสียวเสี่ยวกอดคอเย่เฟิงพลางส่ายหน้า

เย่เฟิงลูบศีรษะของเสียวเสี่ยว ในใจก็ตำหนิตัวเองอยู่บ้าง ถ้าเขาไม่ไปหุบเขามรณะ เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น

ทันใดนั้น เสียวเสี่ยวก็พูดขึ้นด้วยความตกใจ

"คุณพ่อ หนูลืมไปเลยค่ะ ต้าหวง ต้าหวงยังอยู่ในนั้น รีบไปช่วยมันเร็วเข้า..."

เย่เฟิงพยักหน้า กวาดสายตามองไปรอบๆ บ่อปลา ไม่นานก็พบลูกหมาป่าตัวนั้น

ลูกหมาป่าเหมือนจะถูกทำร้ายจนสาหัส ถึงกับนอนซมอยู่กับพื้น อาการปางตาย

"คุณพ่อ ต้าหวงจะเป็นอะไรไหมคะ มันคอยปกป้องหนูตลอด แถมยังช่วยกัดคนพวกนั้นตั้งหลายคนแน่ะ!" 

เสียวเสี่ยวร้องไห้ออกมา แม้จะมองไม่เห็น แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เธอพอจะฟังออก 

เธอรู้ว่าจ้าวต้าเฮยจับต้าหวงขังไว้ แล้วยังทุบตีมันด้วย

"อืม เสียวเสี่ยวไม่ต้องห่วงนะ มันไม่เป็นอะไรหรอก"

เย่เฟิงนั่งลงก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวลูกหมาป่าเบาๆ

เหมือนต้าหวงจะรู้ว่าเย่เฟิงมาแล้ว มันค่อยๆ เปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้น มองด้วยสายตาที่ดูเหมือนใกล้หมดลมหายใจเต็มที

เย่เฟิงมองเห็นความหวังและความไม่ยอมจำนนที่อยู่ในแววตาของต้าหวง

มันคงกำลังคิดว่า ในที่สุดนายก็มา แต่ตัวเองคงจะตายแล้ว

"เจ้าลูกหมาป่า แกยังไม่ตายง่ายๆ หรอก!"

เย่เฟิงถ่ายทอดพลังปราณทั้งหมดที่มีอยู่ในร่างกาย เข้าไปในร่างของต้าหวง

ทันใดนั้น สัญญาณชีพที่ค่อยๆ เลือนรางของต้าหวง ก็ค่อยๆ ฟื้นกลับคืนมา

ในที่สุด หลังจากดูดซับพลังปราณทั้งหมดของเย่เฟิง ต้าหวงก็สามารถยืนขึ้นได้อย่างทุลักทุเล ราวกับคนเมา

โฮ่ง!

มันยืนขึ้น ส่งเสียงร้องเบาๆ ฟังดูยังอ่อนแรง แต่ถ้าได้รับการพักผ่อนสักระยะ ก็คงจะหายเป็นปกติ

มันแลบลิ้นเลียมือของเย่เฟิง เหมือนเป็นการขอบคุณที่ช่วยชีวิตมันไว้

เย่เฟิงยิ้มพลางลูบหัวมันเบาๆ ก่อนจะอุ้มมันขึ้นมา ส่งให้กับเสียวเสี่ยว

"ต้าหวง แกไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม ฉันเป็นห่วงแกแทบแย่!"

เมื่อเสียวเสี่ยวสัมผัสได้ถึงต้าหวง ใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

ต้าหวงก็เลียใบหน้าของเจ้านายตัวน้อย ทำให้เสียวเสี่ยวหัวเราะคิกคักเสียงดัง

เมื่อเห็นเสียวเสี่ยวเปลี่ยนจากร้องไห้เป็นหัวเราะ เย่เฟิงก็พลอยยินดีไปด้วย

จากนั้น เขาก็อุ้มเสียวเสี่ยวออกจากบ่อเลี้ยงปลา

ระหว่างทางกลับ ก็ได้พบกับเฉินซู่ซู่