ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 34 ผักชีน้ำ

ผักชีน้ำเหล่านี้สูงถึงเอวของเหลียนเซวียน และดูสดใหม่มาก เมื่อหักดู แม้แต่ส่วนโคนก็ยังกรอบและอ่อนนุ่ม ไม่มีความแข็งกระด้างเลย

นี่เป็นของชั้นเยี่ยมจริงๆ พวกเขาจึงรีบเริ่มตรวจสอบทันที

เสียง "ติ๊ง ติ๊ง" ดังไม่หยุด เหลียนเซวียนรีบบอกให้น้องชายปรับเครื่องตรวจสอบให้เป็นโหมดเงียบ ที่นี่ไม่ไกลจากถนนใหญ่ อาจมีคนเดินผ่านมาแย่งผักของพวกเขาได้

ผักชีน้ำมีอัตราการผ่านที่ไม่สูงนัก ต้องตรวจสอบประมาณยี่สิบต้นจึงจะพบหนึ่งต้นที่กินได้ แต่ข้อดีคือมีปริมาณมาก ขนาดใหญ่ หนึ่งต้นหนักได้ครึ่งชั่ง

หลังจากครึ่งชั่วโมงผ่านไป ทั้งสองคนตรวจพบผักชีน้ำที่มีการปนเปื้อนกัมมันตรังสีระดับกลางกว่ายี่สิบต้นแล้ว พวกเขาตรวจไปแล้วสองในสามของผักชีน้ำทั้งหมด ดวงอาทิตย์เริ่มสูงขึ้น อากาศร้อนขึ้น เหลียนเซวียนเร่งให้เหลียนอี้ทำงานเร็วขึ้น

"รีบทำให้เสร็จจะได้ไปหาที่ร่มพักผ่อน" เธอบอก

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง เหลียนเซวียนหันกลับไปอย่างรวดเร็ว เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังพวกเขาแล้ว กำลังมองกองผักชีน้ำเล็กๆ ที่เหลียนเซวียนวางไว้บนพื้นด้วยสายตาละโมบ

ใครก็เห็นได้ว่า กองเล็กๆ ที่แยกไว้ต่างหากนี้ต้องเป็นผักที่กินได้แน่นอน

ผักชีน้ำหนึ่งต้นมีขนาดใหญ่ กองนี้มีน้ำหนักกว่าสิบชั่ง ช่างเป็นโชคดีของสองพี่น้องที่ได้ผลผลิตมากมายเช่นนี้

เหลียนเซวียนมองหญิงผอมแห้งคนนั้นอย่างระแวง หากเธอกล้าแย่ง เธอจะชักมีดออกมาสู้ถึงตาย

อย่างไรก็ตาม หญิงคนนั้นเพียงแค่มองแวบเดียว แล้วเดินไปยังกลุ่มผักชีน้ำที่ยังไม่ได้ตรวจสอบ หยิบเครื่องตรวจสอบออกมาเริ่มตรวจด้วยตัวเอง

ของในภูเขาไม่มีเจ้าของ ใครพบก็เก็บได้

ตราบใดที่หญิงคนนั้นไม่ได้คิดจะแย่งผลผลิตของพวกเขา เหลียนเซวียนก็ไม่มีเหตุผลที่จะไล่เธอไป

ดังนั้นเธอจึงได้แต่เร่งมือให้เร็วขึ้น

และครั้งนี้เธอไม่กล้าวางผลผลิตไว้บนพื้นตามใจชอบอีกต่อไป แต่ทุกครั้งที่ตรวจพบผักป่าที่กินได้ เธอจะใส่ลงในถุงหนังงูทันที

หญิงคนนั้นทำงานได้เร็วเช่นกัน ดูเหมือนเป็นมือเก่าในการเก็บของเก่า คนเดียวแต่มีความเร็วเกือบเท่ากับพี่น้องสองคน

เมื่อเหลียนอี้เห็นสถานการณ์ เขาจึงปรับกลยุทธ์ ไม่ตรวจสอบอีกต่อไป แต่หยิบมีดตัดฟืนออกมา ตัดผักชีน้ำจากโคน มัดเป็นกำๆ โยนให้เหลียนเซวียน เธอรับผักที่น้องชายโยนมาและเริ่มตรวจสอบทันที โดยไม่พูดอะไร

หญิงคนนั้นเห็นการกระทำนี้ แต่ไม่กล้าพูดอะไร เพราะเธอมาทีหลัง และเหลียนเซวียนมีสองคน รวมถึงมีหนุ่มร่างกำยำคอยช่วยด้วย

แม้ว่าพวกเขาจะยกมีดใหญ่มาไล่เธอ เธอก็ไม่มีสิทธิ์โวยวาย

ดังนั้นหญิงคนนั้นจึงได้แต่เร่งทำงานอย่างหนัก

ผักชีน้ำหนึ่งในสามที่เหลือ ภายใต้ความพยายามของทั้งสองฝ่าย ใช้เวลาเพียงสิบนาทีในการตรวจสอบทั้งหมด เหลียนเซวียนพบผักที่กินได้ 8 ต้น ส่วนหญิงคนนั้น แม้จะทำงานได้เร็ว ตรวจสอบได้จำนวนมาก แต่ดูเหมือนโชคจะไม่ดีนัก พบผักที่กินได้เพียง 4 ต้น

แต่ถึงกระนั้น สำหรับคนเก็บของเก่าในดินแดนรกร้างทั่วไป นี่ถือเป็นผลลัพธ์ที่น่าประหลาดใจ เพราะ 4 ต้นก็มีน้ำหนักกว่าสองชั่ง ผักป่าชนิดนี้ราคารับซื้อมักจะอยู่ที่ 30 หยวนต่อชั่ง

ผักป่าหนึ่งชั่งสามารถแลกข้าวโพดบดได้หนึ่งชั่ง ประหยัดหน่อย อาหารสองชั่งก็ทำให้ทั้งครอบครัวกินได้หลายวัน

เหลียนเซวียนและเหลียนอี้แบกกระเป๋าเข้าไปในป่าลึกที่มีใบไม้หนาทึบ ระหว่างทาง เหลียนเซวียนยังหันกลับไปมองหลายครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าหญิงคนนั้นไม่ได้ตามมา จึงจะวางใจ

พวกเขาพบสระน้ำเล็กๆ ในหุบเขาที่อยู่ในร่มเงา ที่นี่อุณหภูมิต่ำกว่าที่อื่นๆ มาก ไม่มีก้อนหินเกลื่อนกลาดบนพื้น แม้จะมีงูก็คงไม่มามากนัก แต่เพื่อความปลอดภัย เธอยังคงจูงเหลียนอี้ปีนขึ้นต้นไม้

ที่นี่มีต้นไม้ใหญ่มากมายที่ต้องใช้สองคนโอบ ปีนขึ้นไปและหาง่ามต้นไม้ใหญ่ ก็สามารถกอดกันนอนหลับสบายได้

เหลียนเซวียนตรวจสอบซ้ำหลายครั้งว่าไม่มีงูบนต้นไม้ใหญ่ที่พวกเขาปีนขึ้นไป จึงวางใจ เธอแลกยาชำระล้างสองส่วนจากระบบ เทหนึ่งส่วนลงในแก้วน้ำของเหลียนอี้ อีกส่วนหนึ่งลงในของตัวเอง

พวกเขากินขนมปังขนาดเท่ากำปั้นเด็กทารกพร้อมกับน้ำชำระล้าง ดื่มโจ๊กข้าวโพดอีกหนึ่งถุง รู้สึกว่าท้องอิ่มขึ้น แล้วผลัดกันนอนหลับ

หลังตื่นจากการงีบหลับ พวกเขารู้สึกสดชื่น กระปรี้กระเปร่า หูตาแจ่มใส

เหลียนเซวียนรู้สึกว่าประสาทสัมผัสทั้งห้าของเธอเฉียบคมกว่าเดิม ไม่เพียงได้ยินเสียงนกร้องจากที่ไกลๆ ได้อย่างชัดเจน แต่ยังมองเห็นหนอนที่เคลื่อนไหวบนใบหญ้าห่างออกไปสิบกว่าเมตรได้อย่างชัดเจน

อาจเป็นความสามารถพิเศษที่ซ่อนอยู่ของเธอ หรืออาจเป็นการเสริมสร้างร่างกายจากยาชำระล้างของระบบ

ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร นี่ก็เป็นข่าวดีสำหรับเธอ ไม่เพียงช่วยให้เธอพบอันตรายที่ใกล้เข้ามาได้อย่างรวดเร็ว แต่ยังช่วยให้เธอได้เปรียบในการหาผักป่าอีกด้วย

ทั้งสองคนลงจากต้นไม้ ค้นหาโดยรอบแต่ไม่พบผักป่า มีแดนดิไลออนและผักโขมกระจัดกระจายอยู่มาก แต่เมื่อตรวจสอบทีละต้น ตรวจไปสี่สิบห้าสิบต้นก็ไม่พบใบที่กินได้เลย

เสียเวลามาก เหลียนเซวียนคิดว่าควรหาผักป่าหรือเห็ดที่ขึ้นเป็นกลุ่มแทน

เธอจูงเหลียนอี้เข้าไปในป่าลึกขึ้น

เช้านี้เธอแลกค่าโชค 20 แต้ม ผักชีน้ำกลุ่มนั้นใช้ไป 10 แต้ม

เหลียนเซวียนครุ่นคิดขณะเดิน

แต้มที่ใช้ไปกับผักชีน้ำไม่น้อย แต่มูลค่าของมันก็ยังห่างไกลจากเห็ดสเตอร์ออยด์หรือเปราะหอม ผักชีน้ำสิบชั่งขายได้แค่สามร้อยหยวน แต่ถ้าพวกเธอหาเห็ดสเตอร์ออยด์ได้สิบชั่ง ก็จะขายได้ถึง 8,000 กว่าหยวน

ดูเหมือนค่าโชคจะไม่ได้สัมพันธ์กับมูลค่าของผลผลิต แต่สัมพันธ์กับปริมาณมากกว่า

นั่นหมายความว่า หากเธอต้องการผลผลิตมากขึ้น ก็ต้องหาเป้าหมายที่มีมูลค่าสูงขึ้น

และสิ่งเหล่านี้มีโอกาสพบในป่าลึกมากกว่า

ตลอดทาง เหลียนเซวียนสอดส่องรอบทิศ ฟังเสียงรอบด้าน เดินมากว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วยังไม่พบอะไร

เธอเริ่มลังเล ว่าควรแลกค่าโชคเพิ่มหรือไม่ วันนี้ได้ผลผลิตแค่ไม่กี่ร้อยหยวนแล้วลงเขา เธอรู้สึกไม่คุ้มค่าเลย

ในตอนนั้น เธอสังเกตเห็นก้อนกลมสีขาวบนลำต้นไม้เหนือศีรษะ ขนาดเท่าศีรษะคน!

เหลียนเซวียนดีใจ 

"เห็ดหัวลิง?" 

เธออุทานออกมา

ในชาติก่อนเธอศึกษาเห็ดป่าทุกชนิด มีความไวต่อเห็ดแต่ละชนิด เพียงแวบเดียวก็บอกชนิดได้ ก้อนกลมสีขาวที่เติบโตบนลำต้นไม้สูงแบบนี้ ต้องเป็นเห็ดหัวลิงแน่นอน

ราคาของมันไม่ใช่ธรรมดา ในชาติก่อน เห็ดหัวลิงป่าราคาตั้งแต่สามสิบถึงห้าสิบดอลลาร์ต่อกิโล ดังนั้นที่นี่ราคาต้องเป็นหลายร้อยหยวนแน่นอน

เธอรีบหยิบนาฬิกาข้อมือออกมาค้นหาข้อมูล: เห็ดหัวลิงที่มีการปนเปื้อนกัมมันตรังสีระดับกลาง 600 หยวนต่อชั่ง เห็ดหัวลิงที่มีการปนเปื้อนกัมมันตรังสีระดับต่ำ ราคาเพิ่มขึ้นสิบเท่า เป็น 6,000 หยวนต่อชั่ง

เหลียนเซวียนดีใจลึกๆ รีบหยิบธนูเล็กออกมา เปิดเครื่องตรวจสอบบนนั้นเล็งไปที่เห็ด แต่พบว่าเห็ดหัวลิงอยู่สูงเกินไป เกินระยะครอบคลุมของเครื่องตรวจสอบเลเซอร์

การเกินระยะครอบคลุมของเลเซอร์ หมายถึงเกินระยะยิงของธนูด้วย

แม้ว่าเหลียนเซวียนจะสามารถเล็งด้วยประสบการณ์ของเธอ แต่ฟังก์ชันการปรับให้ตรงของธนูจะไม่ทำงาน เธอลองยิงสองดอก แต่ไม่โดนเลย กลับเสียเวลาไปกับการหาลูกธนู

หากต้องการตรวจสอบเห็ดหัวลิงนั้น ก็ต้องปีนต้นไม้เท่านั้น