คลื่นอสูรยึดโลก : อัศวินรัตติกาล (อ่านฟรี)

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นในหัว 

ก่อนที่หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าจะปรากฏวูบวาบขึ้นกลางอากาศ ตัดกับความมืดสลัว

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 07:59:59]

[ขณะนี้เวลา 19:00 น. ของวันที่ 22 มีนาคม]

"ทุ่มตรงเป๊ะ..." 

อคินพึมพำ 

เขาหันไปมองสำรวจรอบห้อง 

ชุดเกราะหนังออร์คสีน้ำตาลเข้มที่แขวนอยู่บนราว กางเกงหนังออร์ค และรองเท้าหนังออร์คที่อย่างอยู่ไม่ไกลกัน

มันมีรอยขีดข่วนจากการต่อสู้เมื่อคืนก่อน รอยเลือดแห้งกรังที่ชายเสื้อดูสมจริงจนน่าขนลุก 

เขาลุกขึ้นสวมใส่ชุดต่อสู้ สวมเกราะเบาทับเสื้อเชิ้ตของเขา สวมกางเกงหนังทับกางเกงขาสั้น

กระชับสนับแขนให้แน่น ขยับไหล่ซ้ายขวาเพื่อเช็กความคล่องตัว 

เสียงข้อต่อกระดูกลั่น กร๊อบแกร๊บ ราวกับเครื่องจักรสนิมเขรอะที่ถูกบังคับให้เดินเครื่องใหม่

โฮ่ง!

เสียงเห่าทุ้มต่ำดังมาจากมุมมืดของห้อง เรียกสติของอคินให้กลับมาที่ปัจจุบัน

เงาตะคุ่มสามร่างเคลื่อนไหวเข้ามาหาเขา เจ้า 'โบ้' หมาไทยหลังอานสีน้ำตาลแดงยืนกระดิกหางรออยู่ 

แววตาของมันฉายประกายตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด 

ข้างๆ กันคือ 'ส้มซ่า' แมวลายสลิดท่าทางนักเลง และ 'ปลาเผา' แมวสีเปรอะที่นั่งเลียขนอยู่อย่างไม่ทุกข์ร้อน

"ว่าไงพวกเกลอ... มารอกันตั้งแต่นี่เมื่อไหร่?" 

อคินยิ้มกว้าง

เขาเอื้อมมือไปลูบหัวโบ้ที่รีบเอาหัวมาดุนดันมือเขาอย่างออดอ้อน ผิดวิสัยหมาจรจัดที่มักจะหวาดระแวงมนุษย์

"วันนี้เราต้องขยายพื้นที่ค้นหาไปทางทิศตะวันออก" 

อคินพูดคุยกับสัตว์เลี้ยงของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ 

ทันใดนั้น หน้าต่างระบบบานใหม่ก็เด้งขึ้นมาซ้อนทับหน้าต่างเดิม 

ข้อความในครั้งนี้มีการกะพริบแปลกๆ ตัวอักษรเลื่อนไหลทีละคำคล้ายมีคนกำลังพิมพ์สดๆ มากกว่าข้อความอัตโนมัติ

[พื้นที่ชายฝั่งเขต 4 ตรวจพบสัญญาณของเมิร์ก]

[คำเตือน อย่าลืมตรวจสภาพอุปกรณ์ให้เรียบร้อย เพื่อความปลอดภัย]

อคินเลิกคิ้วมองประโยคสุดท้าย

เขาหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร กลับรู้สึกอุ่นใจเหมือนมีผู้ดูแลส่วนตัวคอยจับตาดูอยู่

"โอเค รับทราบครับบอส! เช็กโล่เรียบร้อย ยาแก้พิษพร้อม... ไปลุยกันเลยพวกเรา!"

อคินสวมรองเท้าหนังออร์คบรรจงผูกเชือกให้แน่นหนา ตรวจสอบอุปกรณ์ให้เรียบร้อย พร้อมหยิบดาบสั้นและโล่

ก่อนจะก้าวเดือนออกจากบ้านต้นไม้ของเขา

...

เสียงคลื่นซัดสาดกระทบโขดหินดังเป็นจังหวะ ซู่... ซ่า... ผสานไปกับเสียงลมหวีดหวิว 

แต่ในโสตประสาทที่ตื่นตัวของอคิน เสียงที่ชัดเจนและน่ากลัวกว่าคือเสียงฝีเท้าแฉะๆ ที่ย่ำลงบนพื้นทรายเปียก

แฉะ... แฉะ...

กลิ่นคาวปลาเน่าคละคลุ้งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนฉุนจมูก

"ระวังตัวด้วย..." 

อคินกระซิบสั่ง เขายกโล่ไม้เสริมเหล็กขึ้นระดับอก มือขวากระชับดาบสั้นแน่น สายตากวาดมองไปในความมืดเบื้องหน้า

ข้างกายเขา 'โบ้' ในฐานะที่มีอาชีพหลักเป็นทหารพราน ย่อตัวลงต่ำ หูตั้งชันรับเสียง 

จมูกดมกลิ่นในอากาศเพื่อระบุตำแหน่งศัตรู 

ส่วน 'ส้มซ่า' แมวลายสลิดจอมบู๊ผู้มีอาชีพหลักเป็นนักรบยืนโก่งหลัง ขนพองฟู ส่งเสียงขู่ต่ำๆ ในลำคอพร้อมปะทะ

แฮ่รรรร!

เงาตะคุ่มสามร่างพุ่งขึ้นมาจากแอ่งน้ำขังหลังโขดหิน รูปร่างคล้ายมนุษย์แต่บิดเบี้ยว 

ผิวหนังเป็นเกล็ดลื่นมันปลาบสะท้อนแสงจันทร์ ครีบหลังตั้งชันแหลมคม 

ดวงตาโปนโตสีเหลืองขุ่นจ้องเขม็งมาที่พวกเขา... 'เมิร์ก' มนุษย์ปลาสายพันธุ์ดุร้ายแห่งชายฝั่ง

"มาแล้ว! สามตัว! โบ้ ซ้าย! ส้มซ่า ขวา!" อคินตะโกนสั่งการ "ลุย!"

ส้มซ่ากระโจนออกไปตัวแรกด้วยความห้าวหาญ

มันพุ่งเข้าใส่เมิร์กตัวขวาสุด กรงเล็บที่อาบด้วยละอองแสงสีจางๆ ตบเข้าที่หน้าแข้งของศัตรูอย่างรุนแรง

แคว่ก!

เมิร์กตัวนั้นร้องลั่น พยายามแทงฉมวกกระดูกปลาสวนกลับ 

แต่ส้มซ่ามุดหลบได้อย่างว่องไวราวกับสายน้ำไหล

ขณะเดียวกัน โบ้วิ่งวนรอบนอก ใช้ความเร็วก่อกวนเมิร์กตัวซ้าย ไม่ให้พวกมันเข้าไปรุมส้มซ่า 

มันงับเข้าที่หางปลาของเมิร์กแล้วกระชากถอยหลัง

"ฉันจะรับตัวหัวหน้าเอง!"

อคินวิ่งกระแทกเท้าไปข้างหน้า เคาะดาบกับโล่เสียงดัง เคร้ง! เพื่อดึงดูดความสนใจ

"เข้ามาเลยไอ้พวกปลาดุกชนเขื่อน!"

เมิร์กตัวกลางที่ดูตัวใหญ่ที่สุดพุ่งสวนเข้ามา 

หอกสามง่ามในมือมันแทงเสยขึ้นหมายจะเจาะคอหอย 

อคินยกโล่ขึ้นรับตามสัญชาตญาณในเสี้ยววินาที

ตึง!

แรงปะทะหนักหน่วงทำให้อคินไถลถอยหลังไปเกือบเมตร 

แขนซ้ายชาหนึบเหมือนไร้ความรู้สึก แต่เขากัดฟันยันเท้าไว้แน่น

'แรงเยอะชิบเป๋ง... ถ้าไม่มีระบบช่วยเล็งทิศทางกันเมื่อกี้ คอขาดไปแล้ว!'

"ย้ากกก!" 

เขาอาศัยจังหวะที่เมิร์กเสียหลักจากการกระแทก แทงดาบสั้นสวนเข้าที่ช่องว่างระหว่างเกล็ดบริเวณซี่โครง

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างทุลักทุเล อคินไม่ใช่ยอดฝีมือ เขาเป็นแค่พนักงานออฟฟิศที่เพิ่งจับอาวุธได้ยังไม่ถึงสองเดือน 

ทุกท่วงท่าขาดความสง่างาม เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก 

แต่ด้วยการประสานงานของสัตว์เลี้ยง 

และประสาทสัมผัสที่ผสานกับสัญชาตญาณทำให้เขาสามารถประคองสถานการณ์ไว้ได้

จนกระทั่งเมิร์กตัวสุดท้ายล้มลง ร่างของพวกมันค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสงสีดำ ทิ้งไว้เพียงเกล็ดและไอเทมดรอปบางอย่าง

ทันใดนั้น ปรากฏการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้น...

วูบ... วูบ...

ไม่ใช่แสงเลเวลอัปสีทองสว่างจ้าแบบที่เขาเคยเห็น 

แต่มันคือออร่าสีแดงเข้มราวกับโลหิตที่พวยพุ่งออกมาจากร่างของ 'โบ้' 

ติ๊ง!

หน้าต่างระบบเด้งขึ้นมาซ้อนกันจนอคินตาลาย

[ยินดีด้วย! สมาชิกปาร์ตี้ 'โบ้' เลเวลอัปเป็น เลเวล 20!]

"เฮ้ย! จริงดิ?" อคินเบิกตากว้าง ลืมความเจ็บปวดที่แขนไปชั่วขณะ 

อคินมองดูโบ้ที่ยืนยืดอกอย่างภาคภูมิใจ 

แสงสีแดงเข้มรอบตัวมันค่อยๆ ซึมซับเข้าไปในกล้ามเนื้อที่ขยายขนาดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

[โบ้: ได้เลือกรับอาชีพรอง -> 'นักรบ' ]

[ได้รับสกิลใหม่: ยั่วยุ  และ กำแพงเหล็กกล้า ]

"โอ้โห! โบ้!" 

อคินหัวเราะร่า เข้าไปตบไหล่หมาคู่ใจที่ตอนนี้ดูบึกบึนขึ้นผิดหูผิดตา 

"จากหมาพรานป่า กลายเป็นหมาถึกงั้นเหรอ? เยี่ยมเลย! คราวนี้ฉันมีแทงค์สำรองแล้ว!"

โบ้เห่าตอบรับเสียงดัง โฮ่ง! เสียงของมันดูทุ้มและหนักแน่นขึ้นกว่าเดิม ราวกับจะบอกว่า 'ไว้ใจพี่ได้น้อง'

"เจ๋งเป้ง... ปาร์ตี้เราแกร่งขึ้นแล้ว" อคินพึมพำด้วยความดีใจ เขาเอื้อมมือไปเตรียมเก็บดาบเข้าฝักเพื่อเดินทางต่อ

แต่ทว่า...

"โฮ่ง! โฮ่ง!"

เสียงเห่าของโบ้ดังขึ้นขัดจังหวะ เจ้าหมาหลังอานเดินเข้ามาเอาหัวดันที่หน้าแข้งของอคินอย่างแรง 

จนเขาเซเกือบเสียหลัก จากนั้นมันก็ใช้จมูกเปียกชื้นดุนดันไปที่ 'โล่ไม้เสริมเหล็ก' ในมือซ้ายของอคิน ย้ำๆ ซ้ำๆ

"หือ? มีอะไรเจ้าโบ้? หิวเหรอ?" 

อคินเลิกคิ้ว 

"หรือว่าได้กลิ่นศัตรู?"

โบ้ส่ายหน้าสะบัดหู ก่อนจะเห่ากระโชกเสียงดังอีกครั้ง โฮ่ง! 

สายตาของมันจับจ้องไปที่โล่ สลับกับมองหน้าอกกว้างๆ ของตัวเอง 

มันเกร็งกล้ามเนื้อคอและไหล่จนเส้นเลือดปูดโปน 

โชว์ออร่าสีแดงจางๆ ของสกิล [กำแพงเหล็กกล้า] ให้เจ้านายดู 

แล้วเดินมาขวางหน้าอคินไว้ หันก้นให้ศัตรูที่มองไม่เห็น หันข้างรับลมทะเล

อคินเกาหัวแกรกๆ 

"อะไรของแก... จะให้ฉันขี่หลังเหรอ? ไม่ไหวมั้ง"

ติ๊ง!

หน้าต่างข้อความระบบเด้งขึ้นมาทันที 

[สมาชิกปาร์ตี้แสดงความประสงค์ 'ต้องการอุปกรณ์ป้องกัน']

[สกิล 'กำแพงเหล็กกล้า' จะแสดงผลสูงสุดเมื่อมีเครื่องป้องกัน... แนะนำให้โอนถ่ายอุปกรณ์]

อคินอ่านข้อความแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองไปที่โบ้ที่ยังคงยืนจ้องโล่ตาเป็นมัน แล้วสมองของเขาก็ประมวลผลได้ในที่สุด

"อ๋อ..." 

อคินหลุดหัวเราะออกมาดังลั่น 

"ฮ่าๆๆๆ! เอาจริงดิ? นายอยากได้โล่เหรอ? นายอยากเป็น Tank เต็มตัวเลยสินะ?"

เขาย่อตัวลง วางมือบนหัวที่ปกคลุมด้วยขนเกรียนแข็งของโบ้แล้วขยี้แรงๆ ด้วยความเอ็นดู 

อคินสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นที่ส่งผ่านมา... มันไม่ใช่แค่สัตว์เลี้ยง แต่มันคือสหายร่วมรบคนหนึ่ง

"ฉลาดจริงๆ เว้ยเฮ้ย... รู้จักหน้าที่ตัวเองซะด้วย" 

อคินยิ้มกว้าง แววตาเป็นประกายอ่อนโยน 

"ได้สิ เพื่อนรักขอมาทั้งที จัดให้!"

อคินปลดสายรัดโล่ไม้ออกจากแขนซ้ายทันที 

เขาหันซ้ายหันขวา 

ก่อนจะไปดึงเถาวัลย์เหนียวๆ และเศษเชือกไนลอนเก่าๆ ที่ลอยมาติดซากปรักหักพังมามัดรวมกันอย่างรวดเร็ว

"มานี่... อยู่นิ่งๆ นะ อย่าดิ้น"

เขาจัดการเอาโล่กลมขนาดกลางวางทาบลงบนหลังไหล่ซ้ายของโบ้ ในตำแหน่งที่มันสามารถหันข้างรับการโจมตีได้ 

แล้วใช้เชือกพันรัดรอบอกและขาหน้าของมันอย่างแน่นหนาแต่ไม่ให้อึดอัดจนเกินไป 

สภาพของโบ้ตอนนี้ดูทุลักทุเลเล็กน้อย เหมือนเต่านินจาที่มีกระดองอยู่ข้างเดียว 

แต่เจ้าตัวกลับยืดอกเชิดหน้าด้วยความภูมิใจสุดขีด

"เอ้า! เรียบร้อย! เป็นโล่ชั่วคราวไปก่อนนะ" 

อคินตบที่โล่เบาๆ ปุๆ

เขามองแขนซ้ายที่ว่างเปล่าของตัวเอง ก่อนจะเปลี่ยนท่าจับดาบสั้นในมือขวา กระชับด้ามแน่น แล้วสะบัดข้อมือสองสามที

"ส่วนฉัน... จะเปลี่ยนไปเล่นสายหลบหลีกชั่วคราว ฝากหลังด้วยล่ะคู่หู!"

"โฮ่ง!" 

โบ้รับคำหนักแน่น มันลองขยับตัวเช็กความคล่องตัว 

แม้จะมีโล่ไม้ผูกติดอยู่ข้างลำตัวเหมือนกระดองเต่า แต่ดูเหมือนค่าความแข็งแกร่ง ของมันจะสูงพอที่จะแบกรับน้ำหนักนี้ได้สบายๆ

อคินมองภาพนั้นด้วยความอิ่มเอมใจ แต่ความสุขมักผ่านไปไวเหมือนช่วงคูลดาวน์สกิล...

ซ่า... ซ่า... ซ่า...

เสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนน้ำไม่ได้มีแค่หนึ่งหรือสองเสียงอีกต่อไป 

แต่มันดังระงมไปทั่วแนวโขดหินด้านหน้า 

อคินหุบยิ้มทันที เขาหรี่ตามองฝ่าความมืด แสงจันทร์สะท้อนกับดวงตาสีเหลืองขุ่นนับสิบคู่ที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมา

[คำเตือน: ตรวจพบฝูงมอนสเตอร์ขนาดกลาง] 

[จำนวนประเมิน: 12 ตัว...]

"สิบสองตัว!?" 

แฮ่รรรร!!!

ฝูง 'เมิร์ก' ระลอกใหม่กรูกันขึ้นมาจากชายหาดราวกับฝูงซอมบี้บ้าเลือด 

พวกมันไม่ได้มาทีละตัวเหมือนเมื่อกี้ แต่มันคือการรุมกินโต๊ะ 

หอกกระดูกและกรงเล็บคมกริบวาดผ่านอากาศมุ่งเป้ามาที่ผู้บุกรุกทั้งคนและสัตว์

"โบ้! แนวหน้า!" อคินตะโกนสั่งแข่งกับเสียงคำราม

เจ้าหมาหลังอานไม่รอช้า มันกระโจนออกไปขวางหน้าอคิน 

แล้วใช้สกิลใหม่ทันที มันสูดลมหายใจเข้าปอดจนอกขยายกว้าง ก่อนจะแผดเสียงคำรามกึกก้อง

[ยั่วยุ]

โฮ่งงงงง!!!

เสียงเห่านั้นดังกังวานประหนึ่งลำโพงแตก คลื่นเสียงกระแทกใส่ฝูงเมิร์กจนพวกมันชะงัก 

เมิร์กห้าตัวหน้าสุดเปลี่ยนเป้าหมายจากอคิน หันขวับไปมองโบ้ด้วยดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว

พวกมันพุ่งเข้าใส่โบ้พร้อมกัน หอกสามง่ามระดมแทงเข้าใส่ร่างหมาหลังอานจากทุกทิศทาง

"โบ้! ระวัง!" 

อคินจะเข้าไปช่วย แต่เขาเองก็ติดพันอยู่กับเมิร์กอีกสองตัวที่หลุดแนวป้องกันเข้ามา

แต่ภาพที่เห็นทำให้อคินต้องอ้าปากค้าง โบ้ไม่ได้หลบ... 

มันแค่เอียงตัวเล็กน้อย หันเอา 'โล่ไม้' ที่อคินมัดให้ รับการโจมตีทั้งหมด

เคร้ง! ปึก! ผัวะ!

เสียงอาวุธกระทบไม้และเหล็กดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟแลบแปลบปลาบ 

ร่างของโบ้สั่นสะท้านแต่เท้าทั้งสี่จิกพื้นทรายแน่นไม่ขยับถอยแม้แต่ก้าวเดียว 

ออร่าสีแดงของสกิล [กำแพงเหล็กกล้า] เคลือบโล่ไม้จนแข็งแกร่งดุจเหล็กไหล

'สุดยอด...' 

อคินคิดในใจขณะปัดป้องกรงเล็บของศัตรู 

ในขณะที่แนวหน้ากำลังตึงมือ แนวรุกสังหารก็เริ่มทำงาน 

ฟึ่บ! เงาสีส้มสายหนึ่งพุ่งผ่านหน้าอคินไปรวดเร็วจนมองตามแทบไม่ทัน

'ส้มซ่า' แมวลายสลิดจอมบู๊ อาศัยจังหวะที่โบ้ดึงดูดความสนใจศัตรูส่วนใหญ่ไว้ วิ่งไต่ขึ้นไปบนโขดหินสูง 

แล้วทิ้งตัวลงมากลางวงล้อม

[ตะปบ]

ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!

กรงเล็บที่อาบด้วยแสงสีเขียวอ่อนตวัดผ่านอากาศเป็นเส้นแสงสามสาย 

ตัดผ่านคอหอยและครีบหลังของเมิร์กสามตัวรวด เลือดสีดำพุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุ 

ส้มซ่าไม่หยุดแค่นั้น ทันทีที่เท้าแตะพื้น มันม้วนตัวหลบหอกที่แทงสวนมา แล้วดีดตัวพุ่งเข้าใส่เมิร์กตัวถัดไปที่กำลังจะอ้อมหลังโบ้

การเคลื่อนไหวของมันดูเลื่อนไหลและดุดัน 

ผิดกับแมวบ้านทั่วไป มันเหมือนนักฆ่าที่ถูกฝึกมาอย่างดี 

ส้มซ่ากระโดดเกาะหลังเมิร์กตัวใหญ่ที่สุด 

กัดเข้าที่ท้ายทอย กริ๊ก! เสียงกระดูกลั่น ก่อนที่ร่างยักษ์นั้นจะทรุดลงกองกับพื้น

"เอาเลย! จัดการมันให้หมด!" 

อคินได้ใจ เขาฟันดาบสวนเข้าที่กลางอกของเมิร์กตรงหน้าจนมันสลายเป็นแสง

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดและวุ่นวาย 

แต่ด้วยการประสานงานของ 'แทงค์ผู้แข็งแกร่ง' และ 'ดาเมจดีลเลอร์ที่ว่องไว' แถมด้วยปลาเผาที่คอยตบก่อกวนอยู่รอบนอก 

ในที่สุด เมิร์กตัวสุดท้ายก็ถูกส้มซ่าตะปบหน้าจนหงายหลังล้มลงสิ้นใจ

ความเงียบกลับคืนสู่ชายหาดอีกครั้ง... พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดและละอองแสงที่ลอยฟุ้ง

ทันใดนั้น ร่างของ 'ส้มซ่า' ที่ยืนหอบอยู่บนซากศัตรู ก็เปล่งแสงสว่างวาบขึ้นมา 

แสงสีเขียวเข้มข้นหมุนวนรอบตัวแมวลายสลิด สายลมกระโชกแรงพัดทรายปลิวว่อนรอบตัวมัน

ติ๊ง!

หน้าต่างระบบเด้งขึ้นมาตรงหน้าอคิน พร้อมเสียงดนตรีแห่งชัยชนะ

[ยินดีด้วย! สมาชิกปาร์ตี้ 'ส้มซ่า' เลเวลอัปเป็น เลเวล 20!] 

[ส้มซ่า: ได้เลือกรับอาชีพรอง -> 'ทหารพราน']

[ได้รับสกิลใหม่: ตามรอย และ ลบร่องรอย]

อคินปาดเหงื่อผสมเลือดอสูร ออกจากหน้า ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว 

"มาแล้ว! ถึงตาแกแล้วสินะส้มซ่า!"

เขาจ้องมองหน้าต่างระบบอย่างลุ้นระทึก แสงรอบตัวส้มซ่าค่อยๆ จางลง 

แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ 'บรรยากาศ' รอบตัวมัน... จากเดิมที่เป็นนักรบผู้บ้าบิ่น 

ตอนนี้กลับดูเงียบเชียบและกลมกลืนไปกับความมืดจนน่าขนลุก

"เฉียบ..." 

อคินพยักหน้าอย่างชื่นชม 

"นักรบที่ลอบเร้นได้งั้นเหรอ? นี่มันสายนักฆ่าชัดๆ ตบหนักแถมยังพลิ้วอีกต่างหาก"

ส้มซ่าหันมามองอคิน ดวงตาสีเหลืองอำพันวาวโรจน์ในความมืด 

มันเลียอุ้งเท้าที่เปื้อนเลือดทำความสะอาดอย่างใจเย็น 

ก่อนจะลองใช้สกิลใหม่... 

ร่างของมันค่อยๆ เลือนรางลงราวกับหมอกควัน จางหายวูบไปในเงาไม้ 

แล้วโผล่ออกมาอีกทีข้างหลังอคินโดยไร้สุ้มเสียง ทำเอาเขาตกใจสะดุ้งโหยง

"เหวอ! เลิกเล่นแบบนี้สักทีเถอะน่า!"

ส่วนทางด้าน 'ปลาเผา' และ 'บัวลอย' ที่เพิ่งโผล่หัวออกมาจากที่ซ่อน ทั้งสองตัวนั่งมองเพื่อนๆ ตาละห้อย หูตกลู่ลงอย่างน่าสงสาร

"ตรวจสอบสถานะ เปิดหน้าต่างปาร์ตี้"

เมื่อสิ้นเสียงขิงอคินหน้ต่างสีฟ้าก็เด้งขึ้นมา

[ปาร์ตี้: นักล่าราตรี]

[อคิน เลเวล 28 (นักรบ/นักบวช) ]

[โบ้ เลเวล 21 (ทหารพราน/นักรบ) ]

[ส้มซ่า เลเวล 20 (นักรบ/ทหารพราน) ]

[ปลาเผา เลเวล 17 (ทหารพราน) ]

[บัวลอย เลเวล 17 (ทหารพราน) ]