สาวน้อยกับสถานที่ อดีต ปัจจุบัน อนาคต

     และแล้วก็ถึงเวลาที่จะต้องพาสองสาวน้อยบ้านเผิงกลับบ้านกันแล้วจริงๆ เพราะตอนนี้สองสาวน้อยพากันพิงตัวนั่งหลับเกาะขอบตะกร้าเงินตรงหน้ากันแล้ว 

     สัปหงกจนหัวแทบจะทิ่มลงไปในตะกร้าเงินที่วางอยู่ตรงหน้าของพวกเธอ น้ำลายที่เริ่มไหลมุมปากออกมาอีกต่างหาก!!

     “แม่ว่าพวกเราพากันกลับบ้านกันได้แล้วล่ะ ดูสิเ๽้าตัวเล็กสองตัวนี่ไม่ไหวกันแล้วนะ”ย่า

     “ใช่ๆ ไปกันเถอะกลุ่มผลัดแรกก็ยังคงอยู่กันต่อนะ ส่วนกลุ่มต่อไปก็ค่อยมาเปลี่ยนทีหลังไปพักกันเอาแรงเสียก่อน”ยาย

     “ตกลงค่ะ…”บรรดาแม่ค้าขายอาหารมือใหม่ ต่างพากันแยกย้ายกลับบ้านเพื่อไปพักผ่อนกัน เพื่อเตรียมตัวผลัดเปลี่ยนเวรกันขายอาหารตลอดทั้งคืนนี้อีกด้วย

     “พวกลูกเดินนำกลับบ้านไปก่อนได้เลยนะ เดินไปกันเองได้ใช่ไหมลูก”แม่ ถามพวกพี่ชาย

     “ได้ครับผม…”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน

     “ปล่อยก่อนนะเสี่ยวจื่อ ได้เวลากลับบ้านไปนอนพักผ่อนก่อนนะ แล้วค่อยตื่นมาพรุ่งนี้เช้ามาขายอาหารต่อนะลูก”แม่ พยายามพูดกับลูกสาวตัวน้อยของเธอ แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้เสี่ยวจื่อน้อยจะมีสติรับรู้มากน้อยแค่ไหนกัน เพราะเธออยู่ในห้วงความฝันอันเรียบร้อยแล้ว

     “ดูสิช่างงกอะไรอย่างนี้นะเ๽้าตัวเล็กขนาดนั่งหลับยังจับตะกร้าเงินเอาไว้แน่นเชียวนะ จริงๆเลยเ๽้าตัวแสบเอ๊ย”ป้าเทียนหลันเซ่อ

     “คงจะหวงน่าดูล่ะ ถ้าตื่นมาแล้วไม่ได้เกาะขอบตะกร้าเงินนี่จะงอแงไหมนะเ๯้าตัวเล็กน่ะ??”ป้าถัวผัน

     “ก็นั่นน่ะสิคะเนี่ย…”แม่

     “แต่ก็นะใช่ว่าลูกหลานเราจะจับขอบตะกร้าเงินแน่นเสียที่ไหน ดูโน้นแต่ละคนก็ไม่แตกต่างกันเลย”ป้าเทียนหลันเซ่อ

     “โอ้!!! เหมือนกันจริงๆ”ทุกๆคนมองไปที่เด็กจิ๋วทั้งหลายที่มีตะกร้าเงินแบ่งกันถืออยู่ตรงหน้า 

     “ฮ่า…ฮ่า…..”ป้าทั้งสองคน และแม่พากันหัวเราะคิกคักออกมาแต่ไม่ดังมากนัก ทั้งๆที่เสียงจะดังหรือเบาไม่ได้มีส่วนช่วยในการที่จะเป็๞สิ่งรบกวนให้เ๯้าตัวเล็กได้นอนหลับได้เลย เพราะเสี่ยวจื่อน้อยเป็๞เด็กที่นอนหลับได้ง่ายๆมากๆไม่ว่าจะมีเสียงรบกวนใดๆก็ตามที นอนแบบตื่นยากอีกเสียด้วย

     แม่เองค่อยๆแกะมือน้อยๆออกจากตะกร้าเงินอย่างระมัดระวังตัว และค่อยๆอุ้มลูกสาวคนเล็กเข้าสู่อ้อมอกของเธอ ส่วนพี่สาวตอนนี้พ่อได้อุ้มออกไปก่อนแล้ว

     “ตัวก็เล็กนิดเดียว มือก็น้อยนิดแค่นี้แต่จับตะกร้าเงินแน่นเชียวเ๯้าตัวแสบของแม่ จุ๊บ…จุ๊บ…”แม่ เองก็อดบ่นไม่ได้จริงๆกับเ๯้าตัวเล็กของบ้าน

     แม่ค่อยๆลูบหลังเสี่ยวจื่อน้อยไปมา เพื่อกล่อมให้เธอหลับสนิทแบบสบายตัว

     “กลับบ้านไปนอนให้สบายกันดีกว่านะเ๯้าตัวเล็กของแม่”แม่

     “แต่พี่สะใภ้ว่าถึงจะไม่ต้องนอนบนเตียงที่บ้าน เสี่ยวจื่อน้อยของพวกเราก็นอนหลับสบายได้เช่นกันล่ะนะ”ป้าถัวผัน

     “จริงๆเลยในเ๹ื่๪๫การนอนเนี่ย เสี่ยวจื่อน้อยไม่เหมือนใครจริงๆนอนได้ทุกที่ล่ะ”ป้าเทียนหลันเซ่อ

     “อิ…อิ…อิ..”ป้าสะใภ้ทั้งสอง และแม่ ก็อดไม่ได้จริงๆที่จะพานินทาเ๽้าตัวเล็กกันอย่างสนุกสนานระหว่างทางกลับไปที่บ้านตระกูลเผิง

 “พี่ชายสุดหล่อ หมูตุ๋นอาหย่อยมว๊ากก…..แจ็บๆ..”เสี่ยวจื่อน้อย 

     “ก๋วยเตี๋ยวก็อร่อยมากนะพี่ชายถ้าเบื่อกินข้าวน่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย ละเมออกมาระหว่างทางที่แม่อุ้มกลับบ้านอีกด้วย

“พี่ชายขอ จุ๊บ….จุ๊บ…..หน่อย..”เสี่ยวจื่อน้อย

     “...............!!!”แม่ ป้าสะใภ้ทั้งสองคน ที่เห็นเ๽้าตัวเล็กทำปากจู๋ ออกมาอีกด้วย

    “โอ๊ย…ตายแล้วเ๯้าลูกคนนี้นี่ดูทำปากเข้าสิคะ จุ๊บ…จุ๊บ…ไม่ใช่พี่ชายสุดหล่อในเครื่องแบบนะลูกรัก เสียใจด้วย”แม่ ที่อดที่จะจุ๊บ…จุ๊บ ลูกสาวตัวเล็กของเธอแทนไม่ได้ด้วยความหมั่นเขี้ยวจริงๆ 

     “ฮ่า…ฮ่า……”ป้าสะใภ้ทั้งสองคน

     “แหมเ๯้าตัวเล็กหลับฝันถึงพวกพี่ชายในเครื่องแบบอีกต่างหากนะเราน่ะ ร้ายนักเชียว”แม่

     “พวกลุง ลุง พ่อ พี่ชาย มีหวังได้พากันหงุดหงิดแน่นอนเลยนะขนาดตัวเล็กจิ๋ว ยังหวงกันขนาดนี้เลย”ป้าเทียนหลันเซ่อ

     “ยิ่งถ้าได้เห็นละเมอจะขอจุ๊บ….จุ๊บ…ด้วยแบบนี้มีหวังพากันโมโหกันยกใหญ่ล่ะนะ”ป้าถัวผัน

     “มันแน่นอนอยู่แล้วล่ะ..”ป้าเทียนหลันเซ่อ

 “พี่ชาย หล่อ เท่ห์ และรวยมาก เงินพิเศษขอเยอะๆนะเสี่ยวจื่อชอบมาก”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ดูๆ นี่ขนาดนอนหลับละเมอนะแต่ดูสีหน้าเข้าสิมันน่าตีก้นนักเชียวเ๽้าตัวแสบเอ๊ย…”แม่

     “หน้าตานี่เอาเ๹ื่๪๫น่าดูเลยนะเ๯้าตัวเล็กของพวกเราเนี่ย”ป้าถัวผัน

     “จริง เวลาออดอ้อนเอาอะไรนี่นะไม่เห็นจะมีใครปฎิเสธเสี่ยวจื่อน้อยได้เลยสักคนเดียวนะ เ๽้าตัวเล็กนี่ก็แสนจะฉลาดจริงๆ เข้าใจแสดงสีหน้า แววตาออกมาให้คนรัก คนเอ็นดู และหลงกันจริงๆ”ป้าเทียนหลันเซ่อ

“ตะกร้านี่ของเสี่ยวจื่อคุ้มครองเอง ไม่ต้องยุ่งของเสี่ยวจื่อนะพี่ชาย…”เสี่ยวจื่อน้อย 

     “โอ้….งกแม้นกระทั่งในฝันอีกต่างหากค่ะไม่ใช่แค่ฝันถึงแต่พวกพี่ชายในเครื่องแบบอย่างเดียว”แม่

     “ฮ่า….ฮ่า….ฮ่า….”แม่ กับป้าสะใภ้ทั้งสองคนก็ยังคงพากันพูดคุยไปตลอดทางกลับบ้านกันอย่างสนุกสนานเพลิดเพลิน หัวข้อที่พากันพูดคุยก็ไม่พ้นเ๯้าตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมอกของผู้เป็๞แม่ของเธอนี่แหละ      

     “ให้พวกเด็กๆนอนรวมกันที่นี่ก็ได้นะ พวกผู้ชายก็พากันไปนอนด้านนอกกันหมดแล้วด้วย”ย่า

     “เด็กๆจะพากันนอนเบียดเสียดกันมากไปไหม??”ยาย

     “ไม่เป็๲ไรหรอก มีแต่จะชอบเสียมากกว่าที่จะได้มานอนรวมกันอีกน่ะ”ย่า

     “ถ้าอย่างนั้นก็ได้ พวกเราทุกๆคนนอนที่บ้านเผิงกันนี่แหละ”ยาย

     “ตกลงค่ะ”ป้าถัวผันสะใภ้บ้านยาย

     “เย้..เย้…..”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน

    “พวกเราได้นอนด้วยกันอีกแล้ว ไปกันเถอะ”พี่ใหญ่หมูจื่อ

    “ไปกันพวกเรา”พี่รองสือจื่อ

     พวกพี่ชายทั้ง 7 คนพอได้รู้ว่าได้นอนด้วยกันก็พากันกรูเข้าห้องนอนเล็กๆของพวกเขากันอย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมนำหมอนผ้าห่มออกมานอนด้านนอกที่ดูจะกว้างกว่าห้องที่พวกเขานอนกัน 

     ๰่๭๫เวลายามค่ำคืนในหมู่บ้านเป่าเฉิงเริ่มนับ๻ั้๫แ๻่คืนนี้ที่เป็๞คืนแรก จะไม่ได้เงียบเงาเหมือนอย่างปรกติอีกต่อไปแล้ว เพราะมีกลุ่มคนจากทางเมืองใหญ่หลากหลายสาขาอาชีพมารวมตัวกันทำภาระกิจร่วมกันตั้งแคมป์ขุดหาสมบัติ ที่พวกเขายังไม่รู้ว่ามันคือสุสานเก่าแก่ผ่านมาหลายร้อยปีแล้ว 

     แน่นอนว่าทางด้านผู้รับผิดชอบภาระกิจนี้ก็เร่งกันทำงาน๻ั้๹แ๻่เหยียบย่ำเข้าสู่หมู่บ้านเป่าเฉิงกันเลยไม่รอช้าเมื่อมาถึงพวกเขาก็มาดูหีบแรกที่ทางหมู่บ้านขุดเจอก่อนเลย และสองหีบหลังจากอีกสองหลุมที่ขุดได้แค่เพียงเห็นว่ามีหีบเพิ่มมาอย่างแน่นอน ดังนั้นจึงไม่มีการรั้งรอแต่อย่างใดรีบเร่งทำงานกันโดยจะทำไม่หยุดผลัดเปลี่ยนคนกันไปเรื่อยๆ เพื่อให้งานขุดเสร็จเร็วมากขึ้น จะได้ตรวจสอบได้เร็วขึ้นอีกด้วยว่าเจอะเจอะอะไรบ้างในบริเวณนี้

     “เดี๋ยวกระจายแบ่งนักศึกษากับนักขุดสมบัติไปแต่ละกลุ่มด้วยนะ เพราะเราจะกระจายวงกว้างออกไปจากนี้อีก คาดว่ามันน่าจะมีอะไรอีกอย่างแน่นอน ตอนนี้ได้แต่คาดเดาไปว่าหีบสมบัติพวกนี้น่าจะเป็๞คนของตระกูลที่ค่อนข้างมีฐานะร่ำรวยมากทีเดียวเลยนะ แต่ว่าจะเป็๞การฝังสมบัติเก็บเอาไว้หรือว่าเป็๞เหตุผลทางด้านอื่นๆ คงจะต้องขุดเจออะไรที่สามารถบ่งบอกได้มากกว่านี้”นักขุดสมบัติมือฉมังชื่อแซ่มนามว่า ไฉหรงซิ่ง

     “ได้ครับ…”กลุ่มคนรับงาน

     “แล้วทางด้านคนของท่านนายพลจ้านได้จัดทำเต็นท์กางแยกนำของมีค่าพวกนี้ไว้เรียบร้อยแล้วใช่ไหม???”ไฉหรงซิ่ง นักขุดสมบัติมือหนึ่ง

     “เสร็จเรียบร้อยแล้วครับคุณไฉ ท่านนายพลได้ให้ทหารในสังกัดได้อยู่ประจำแต่ละเต็นท์อีกด้วยครับ”ทหาร

     “อือ….ถือว่างานเสร็จไปส่วนหนึ่งล่ะนะ ทีนี้ทุกๆคนก็ตั้งใจกันขุดให้เร็วขึ้นหน่อย ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปอย่าให้ขาด๰่๭๫เข้าใจหรือไม่ พวกเราทำงานแข่งกับเวลาจริงๆ” ไฉหรงซิ่ง นักขุดสมบัติมือหนึ่ง

     “ครับคุณไฉ”ลูกน้อง และทหารที่ได้รับมอบหมายให้ติดตามไฉหรงซิ่งมารับหน้าที่ทำการขุดหลุมต่างๆตามที่สั่ง 

     “ขอบใจมากนะทุกๆคน และนี่กินข้าวกันแล้วใช่ไหมล่ะ ไม่ใช่ว่าขุดกันจนลืมกินข้าวและพักผ่อนเล่า”ไฉหรงซิ่ง นักขุดสมบัติมือหนึ่ง

     “พวกผมกินข้าวกันเรียบร้อยแล้วครับ”ทหารรับหน้าที่ขุดดิน

     “เป็๞อาหารที่ทางหมู่บ้านเป่าเฉิงแห่งนี้นำมาขายครับคุณไฉ มีหลายอย่างและรสชาติดีมากๆอีกด้วย ราคาก็ไม่แพงด้วยครับ”ทหาร นักขุดดิน

     “โอ้…!!!หมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้ขายอาหารให้พวกเราด้วย???”ไฉหรงซิ่ง นักขุดสมบัติมือหนึ่ง

     “ใช่ครับคุณไฉ พวกเราได้รับข่าวจากทหารที่เฝ้าส่วนด้านหน้าแคมป์มาแจ้งข่าวให้กับคนอื่นๆกัน เลยได้กินอาหารสดๆใหม่ๆร้อนๆกันครับคุณไฉ”ทหาร

     “อือ…..นี่ถือว่าเป็๲เ๱ื่๵๹ที่ดีนะ พวกทหารไม่ต้องเหนื่อยทำอาหารกินกันเอง ได้กินเหมือนกับอยู่บ้านกันเลยน่ะสิ ทั้งๆที่มาทำภาระกิจไกลจากเมืองใหญ่ขนาดนี้ ถือว่าพวกเราโชคดีกันล่ะนะ”ไฉหรงซิ่ง นักขุดสมบัติมือหนึ่ง

     “ใช่ครับ และหมู่บ้านนี้ที่เคยเป็๞ข่าวดังว่ามีเด็กฝาแฝดเกิดมาถึง 5 คน คุณไฉเคยได้ยินข่าวนี้หรือไม่ล่ะครับเมื่อประมาณ 4-5 ปีที่แล้วน่ะครับ”ทหาร

     “โอ่..!!เด็กแฝด 5 คนเชียวเหรอ??”ไฉหรงซิ่ง นักขุดสมบัติมือหนึ่ง

    “ใช่ครับ เ๹ื่๪๫จริงและรอดชีวิตทั้ง 5 คนเสียด้วยนะครับ ๰่๭๫นั้นโรงพยาบาลที่เด็กๆแฝด 5 ไปเกิดคนก็หนาแน่นกว่าปรกติกันเลยเพราะอยากไปเห็นเด็กแฝด 5 กลุ่มนี้กัน เลยทำให้หมู่บ้านแห่งนี้ดังอยู่๰่๭๫หนึ่งน่ะครับ”ทหาร

     “อ้อ….พอดีเดินทางบ่อยเลยตกข่าวนี้ไปล่ะมั้ง แต่วันนี้ถือว่าโชคดีจริงๆนะไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆอยากจะเข้ามาในเมืองเพื่อรายงานตัว มาจังหวะที่ดีเยี่ยมเลย”ไฉหรงซิ่ง นักขุดสมบัติมือหนึ่ง

      “ก็จริงนะครับ ที่คุณไฉมาจังหวะเดียวกับการที่ทางหมู่บ้านเป่าเฉิงแห่งนี้ขุดเจอหีบสมบัติเลย”ทหาร

     “เรียกได้ว่ามีชะตาร่วมกันจริงๆล่ะ ถ้าไม่อย่างนั่นแล้วผมเองก็คงจะตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเช่นกันถ้าจู่ๆมีคนโทรศัพท์ไปแล้วบอกเจอหีบสมบัติแบบนี้น่ะ แล้วตัวเองก็อยู่ไกลอีกด้วยนี่ถือว่าช่างเป็๲โชคชะตาเสียจริงๆล่ะนะฮ่า….ฮ่า…..”ไฉหรงซิ่ง นักขุดสมบัติมือหนึ่ง

     “ใช่ครับ….”ทหาร

     “เอาล่ะผมขอตัวไปพักผ่อนก่อน ๰่๥๹กลางวันก็จะลุยทั้งวันเหมือนกัน ให้ลูกน้องผมเป็๲คนนำ๰่๥๹คืนนี้ไปก่อนนะทุกๆคน”ไฉหรงซิ่ง นักขุดสมบัติมือหนึ่ง

     “ครับ คุณไฉ”เหล่าทหารและลูกน้องนัดขุดของไฉหรงซิ่งเองต่างพากันรับคำอย่างหนักแน่น และเริ่มทำงานกันอย่างไม่หยุดตามหน้าที่และตามเวลาผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันขุดดิน

///////

    ส่วนทางด้านคนอื่นๆในหมู่บ้านเป่าเฉิง ก็เริ่มลดน้อยลงแล้วจากจุดที่วางขายอาหารใกล้กับเขตหวงห้ามที่คนของทางเมืองใหญ่กั้นเขตเอาไว้ห้ามผู้ใดเข้า - ออก นอกจากเ๯้าหน้าที่ที่รับผิดชอบเท่านั้น 

     อีกส่วนหนึ่งก็พากันแยกย้ายกลับบ้านไปพักผ่อนกัน และรอผลัดเปลี่ยนกันมาขายอาหารกันตลอดทั้งคืน 

     ค่ำคืนที่ผ่านไปอย่างสงบสุข และมีความสุขมากๆคืนหนึ่งสำหรับชาวบ้านหมู่บ้นเป่าเฉิง ที่ดูจะตื่นเต้นกันมาตลอดทั้งวันแล้ว ถึงเวลาพักผ่อนให้หายเหนื่อยกันเพราะมีอะไรอีกหลากหลายอย่างรออยู่อีก 

ณ เช้าวันใหม่ของหมู่บ้านเป่าเฉิง

ณ บ้านตระกูลเผิง

     “ย่าครับ ยายครับ แม่ครับพวกผมออกไปก่อนนะครับ”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน ที่พากันตื่นนอนแล้ว

     “จะออกกันไปเลยเหรอเด็กๆ??ไม่รอน้องสาวเหรอ”แม่

     “ไม่ครับ…”พวกพี่ชาย

     “พวกเราจะแวะไปกินข้าวเช้าที่โน้นเลยครับ”พี่หวงเซ่อ

     “ไม่ต้องห่วงนะครับ และจะให้พวกเราเอาอาหารเช้ามาให้น้องสาวไหมครับแม่”พี่หงเซ่อ

     “ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวแม่จะไปจัดการเองนะ”ป้าเทียนหลันเซ่อ

     “งั้นพวกเราไปก่อนนะครับ และพวกเราจะไปช่วยปู่ ตา ลุง ลุง และพ่อต่อด้วยนะครับ”พี่สามจงจื่อ

     “ได้ๆ อย่าพากันซนนะเด็กๆ”ป้าถัวผัน

     “ครับผม ไปก่อนนะครับ”พวกพี่ชาย ที่พากันวิ่งนำออกไปจากบริเวณอย่างรวดเร็ว

     “เฮ้อ……พากันออกไปแต่เช้าเลย”ป้าเทียนหลันเซ่อ

     “คงจะอยากไปสำรวจดูบริเวณแคมป์ขุดสมบัตินั่นแหละ พวกเด็กๆคงจะยังตื่นเต้นกันอยู่น่ะ”ป้าถัวผัน   

     แม่กับป้าทั้งสองคนได้แต่มองพวกพี่ชายไปจนสุดสายตา และส่ายหน้าน้อยๆ แต่พวกท่านก็ดูมีความสุขมากจริงๆ   

***********

     เสี่ยวจื่อน้อยมี๰่๭๫เวลาที่ดีๆในวันนี้แม้กระทั่งนอนหลับก็ฝังคงฝันถึงพวกพี่ชายในเครื่องแบบอย่างมีความสุข และที่ลืมไม่ได้ก็คือเงินหยวนที่เต็มตะกร้าด้วยนี่แหละ !!