อี้เฉินคลี่ยิ้มเขาไม่ได้กล่าวตอบนาง เพียงชูนิ้วหนึ่งขึ้นมาแล้วแทงขึ้นด้านบน ซ้ำๆ ภาพนั้นทำให้ อันซีนางถึงกับถลึงตาเบิกออกกว้างด้วยความตกใจ พ้นน้ำชา ที่นางกินเข้าไปอึกใหญ่ออกมาจนหมด พรวด!!
“เจ้า!! เจ้า!! อี้เฉิน!!” อันซีนางไม่คิดเลยว่าอี้เฉิน จะไปถึงขั้น จ้าวปรมายุทธ์แท้จริงได้
อี้เฉินกับหลินเฟย ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหญิงสาว พวกเขาถึงกับต้องปาดน้ำชา ที่เปรอะเปื้อนใบหน้าออก ก่อนหลินเฟย นางจะกล่าวพูดพึมพำออกมา “นี่คงจะเป็นมารยาท ของสตรีสูงศักดิ์ ซินะ”
แม้เสียงของหลินเฟย จะกล่าวพูดไม่ดังมากนัก ทว่ามันแทงใจดำ อันซีไม่น้อย นางกระแอมไอ ออกมากลบเกลื่อนทันที แล้วรีบเก็บอาการตกใจ ของนางลงไปช้าๆ ก่อนกล่าวไต่ถาม ถึงสิ่งที่อี้เฉินต้องการออกมา
“เจ้ามีธุระอะไรว่ามาอี้เฉิน”
ด้านอี้เฉินไม่ได้กล่าวพูดอ้อมค้อมอีกต่อไป “ข้าอยากได้บัตรเชิญ เข้าร่วมรับศิษย์นิกายสูงสุดของเจ้า”
อันซีนางหันปรายตาไปมอง หลินเฟยที่มีท่าทีไม่เต็มใจ อยู่แวบหนึ่ง ก่อนนางจะมอบแผ่นป้ายหยก ให้กับอี้เฉิน พร้อมกล่าวพูดหยอกล้ออี้เฉินออกมา “ข้าเชิญเจ้า เข้านิกายสูงสุด ด้วยดีไม่น้า..”
อี้เฉินส่ายหัว “เจ้าก็รู้ดียังจะมาหยอกล้อข้าเล่นอีก ยุคสมัยของข้าจบลงไปนานแล้ว” พร้อมสายตาอี้เฉิน ที่มองทอดยาวออกไปไกล
อืมๆ!! อันซีพยักหน้า เข้าใจความรู้สึกของอี้เฉินตอนนี้ ก่อนนางจะกล่าวพูดออกมาอีกครั้ง “พรุ่งนี้กว่างานคัดเลือกศิษย์จะเริ่ม แม้นางจะอยู่ขั้นกษัตริย์ หากแสดงฝีมือเข้าตาก็สามารถผ่าน เข้านิกายสูงสุดได้.. อี้เฉิน เจ้าไม่พานางไปเที่ยว เมืองยอดดารา หน่อยล่ะ ที่นั่นครึกครื้นไม่น้อย”
หลินเฟยที่ได้ยิน พยักหน้าให้อี้เฉิน พร้อมกับสายตาอ้อนวอน ราวกับเป็นเด็กของนาง มองอี้เฉินตาปริบๆ จวนอี้เฉินไม่อาจทนแรงดึงดันของหลินเฟยได้ เมื่อลุกพรวดพราด เอื้อมฝ่ามือให้เด็กสาว.. หลินเฟยนางก็กระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ
“พี่อี้เฉิน ไปดูกันเถอะ”
อันซีที่มองแผ่นหลัง อี้เฉินกับเด็กสาวบินทะยานจากไป นางถอนลมหายใจออกมายาว ด้วยความโล่งอก แม้แต่หน้าอกยังกระเพื่อมไหว เมื่ออยู่ใกล้อี้เฉิน นางมีความรู้สึกว่า นางหายใจไม่ทั่วท้อง อย่างบอกไม่ถูก
***
…เมืองยอดดารา ที่เต็มไปด้วยผู้คนเดินกันขวักไขว่ เกี้ยวนั่ง วิจิตรงดงาม ผู้ยิ่งใหญ่สัญจร มาเยือนสถานที่แห่งนี้ไม่ขาดสาย จนอี้เฉินกับหลินเฟยที่เดินชมรอบๆ รับรู้ถึงแรงกดดัน บริเวณเมืองหลวงแห่งนี้ มีเหล่าราชาอมตะอยู่กันไม่น้อย
เหล่าจอมยุทธ์รุ่นใหม่ ที่ถูกเรียกขานนามว่า ยุคสมัยจักรพรรดิหวนคืน พวกเขาเองก็โอหัง จองหองกันไม่น้อย แต่พลังพวกเขาถึงว่าเป็นของจริง ทำให้อี้เฉินส่ายหัว เสียดายไม่น้อย เนื่องด้วยตัวเขาไม่ได้อยู่ในสถานะ ผู้เล่น ลงไปแข่งขันกับพวกหนุ่มสาวเหล่านั้นอีกต่อไป
ทว่าอี้เฉินที่ล่ะสายตาจากหลินเฟย ปาดเดียว เด็กสาวอายุ14ปี ก็เตรียมจะข้ามไปฝังตรงข้าม พร้อมเกี้ยวนั่ง วิจิตรงดงาม ลากมาด้วยกิเลนสายฟ้า พยศ มีชายแก่คอยกุมบังเหยียน เสียงดังครืดคราดของสายฟ้ามาแต่ไกล เตรียมจะเข้าพุ่งชนหลินเฟย พร้อมเสียงสั่งหลบ ดังออกมาก้อง “เจ้าถอยไป!!” แม้แต่สตรีบางคนที่เห็นภาพ ฉากเบื้องหน้า ยังกรีดร้องออกมา
ก่อนร่างอี้เฉินหายวับ มายืนขวางหลินเฟยไว้ ในเสี้ยวฉับพลัน พร้อมคลื่นสีทองที่แผ่ซ่านจากตัวอี้เฉิน ทำให้รอบบริเวณเชื่องช้า ไปในเสี้ยวพริบตา หยุดชะงักความวุ่นวายไปได้ในเสี้ยววินาที มีเพียงไม่กี่คนที่รับรู้ กาลเวลาถูกอี้เฉินแทรกแซง จนมันเชื่องช้าไปในเสี้ยวขณะ
อี้เฉินไต่ถามหลินเฟย ออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เมื่อเห็นสายตานางตื่นตระหนก ปรากฏออกมาอย่างเด่นชัด ก่อนอี้เฉินจะค่อยๆ คลายความกังวลลง เมื่อได้ยินเสียงใสของนางอีกครั้ง
“ข้าไม่เป็นไรพี่อี้เฉิน” เมื่อเห็นสายตาพี่อี้เฉินบัดนี้ ตื่นตระหนก กว่านางตอนนี้ เสียอีก ทำให้หลินเฟยประหลาดใจไม่น้อย
ชายแก่เอ่ยพูด เตรียมจะกล่าวเอาเรื่องเด็กสาวออกมาทันที “พวกเจ้าขวางคนราชวงศ์ เยว่ อยู่ยังไม่รีบถอยไปอีก!!”
อี้เฉินพูดสวนออกมาทันควัน “เจ้าควบคุมกิเลนสายฟ้า ไม่ดี ยังจะมากล่าวโทษคนอื่นอีก” พร้อมเขาห่างคิ้วสั่นกระตุกขึ้นมาถี่ยิบ ก่อนจะหันปรายตาไปมอง ชายแก่ ที่ควบคุมกิเลนสายฟ้าไม่ดี ด้วยดวงตาที่ฉายแสงวาบ ปรากฏขึ้นมาจาก รูม่านตาอี้เฉินอยู่แวบหนึ่ง
เหล่ากิเลนสายฟ้า พยศ พวกมันยืนตัวแข็งทื่อทันที เมื่อเห็นสายตาเอาเรื่อง คู่นั้นของอี้เฉิน ความพยศโอหัง พวกมันหายไปจนเกลี้ยง
“เจ้า! เจ้า!” จู่ๆ ชายแก่ เขาก็หวาดกลัวอี้เฉินขึ้นมา เมื่อเขาเสียการควบคุม กิเลนสายฟ้าแล้วบัดนี้
ก่อนเสียงสตรีภายในเกี้ยวนั่ง จะกล่าวห้ามคนของนางออกมา “ท่านพ่อบ้าน อย่าทำให้เรื่องมันยุ่งยากเลย เดี๋ยวข้าลงไปพูดคุยกับพวกเขาเอง”
“องค์หญิงหงหมิงเยว่ จะดีหรือ” ชายแก่ที่เตรียมจะกล่าวทักท้วง เกรงว่าจะไม่ทันการเสียแล้ว
เมื่อสิ้นเสียง สตรีอาภรณ์ขาว อายุราวๆ 18ปี ใบหน้าขาวเนียนละเอียด ราวกับหยกกระเบื้องแก้ว งดงามล่มเมือง คิ้วโค้งเป็นคันศร ริมฝีปากอวบอิ่มแดงระเรื่อ เม้มริมฝีปากเผยอเข้าหากันน้อยๆ ราวกับนางเป็นเซียนหญิง หลุดออกมาจากภาพวาด สืบฝีเท้าออกมาจากเกี้ยวนั่ง พร้อมอาภรณ์ขาวปลิวละร่องโยกไหวไปกับสายลมเย็น มันก็ทำให้บุรุษหนุ่มที่เห็น หงหมิงเยว่ ราวกับต้องมนต์สะกด อยู่แวบหนึ่ง
ไม่เว้นแม้แต่ตัวอี้เฉิน ที่เห็นใบหน้าคุ้นเคยของเยว่ชิงเซียน กับเยว่ฉานอีกครั้ง จู่ๆ น้ำตาอี้เฉินก็ไหลรินออกมา พร้อมกับกล่าวพูดพึมพำออกมา ด้วยน้ำเสียงที่แผ่ว เบาที่สุด “เหมือนว่าข้าจะทำตามสัญญา หาพวกเจ้าเจอแล้วนะ”
หงหมิงเยว่ ที่เห็นใบหน้าอี้เฉินชัดๆ พร้อมชายหนุ่มที่ปาดน้ำตา บริเวณหางตาออก มันก็ทำให้นางหัวใจสั่นไหวไม่น้อย ก่อนหงหมิงเยว่ นางจะกล่าวไต่ถามเด็กสาวออกมา “เจ้าบาดเจ็บหรือไม่ แม่หนู”
หลินเฟยส่ายหัวด้วยความรัวเร็ว “ข้าไม่เป็นอะไรพี่สาว” ก่อนนางจะรีบถอยฝีเท้า ไปยืนด้านหลังอี้เฉินอย่างฉับไว เมื่อเห็นฝ่ามือหญิงสาว เตรียมจะเอื้อมฝ่ามือมาลูบหัวนาง พร้อมผู้คนรอบๆ กล่าวพูดเอ่ยชมตัวหงหมิงเยว่ ออกมาไม่ขาด ถึงเรื่องการวางตัวของนาง
อี้เฉินที่ได้ยินเสียง ผู้คนเอ่ยพูดเสียงดังจอแจ เขากล่าวพูดพึมพำออกมา น้อยๆ “หงหมิงเยว่ ชื่อเจ้า ในชาติภพนี้เช่นนั้นหรือ ไม่เลว ไม่เลว”
หงหมิงเยว่ นางทำสายตาดุ ขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเห็นแต้มสีดำ กลางหว่างคิ้วอี้เฉิน ชายหนุ่มหล่อเหลา อายุราวๆ 30ปี มีเครา คลับให้เขาดูน่าหวาดกลัวเล็กน้อย เมื่อจ้องมองแต้มสีดำนั้น ทว่าเขาเอาแต่เอ่ยพูดพึมพำทำให้นาง ไม่ค่อยสบอารมณ์ บุรุษผู้นี้เท่าใดนัก ก่อนหงหมิงเยว่ จะกล่าวชวนทั้งสองออกมา “ข้าเลี้ยงพวกท่านเป็นการตอบแทน ดีหรือไม่?”
หลินเฟยนางกล่าวตอบออกมาทันที พวกเขาไม่มีเงินตรา ของดินแดนจักรพรรดิ แม้แต่แดงเดียว “จริงหรือที่เจ้าจะเลี้ยงพวกเรา ไม่ว่าอะไรก็สั่งได้หมด ซินะ?”
“อืมๆ” หญิงสาวพยักหน้า รับคำอย่างหนักแน่น ก่อนนางจะผายฝ่ามือ ไปด้านข้างโรงเตี๊ยม ใกล้ๆ ที่พวกเขากำลังเกิดเรื่องกันอยู่ “เชิญ พวกท่าน”
อี้เฉินที่อยากจะหลบเลี่ยง การคล่องเกี่ยวผูกพัน หงหมิงเยว่ ในชาติภพนี้ ถูกหลินเฟย ลากอี้เฉินไปอย่างทุลักทุเล จนหงหมิงเยว่ ต้องป้องปากแอบขำพวกเขาออกมาน้อยๆ
เสี่ยวเอ้อรีบวิ่งมารับ ลูกค้าทันที “แม่นาง คุณชายเชิญด้านในโรงเตี๊ยม” ก่อนพวกอี้เฉินจะถูกเด็กรับใช้ภายในร้าน พาขึ้นไปนั่งบนชั้นสอง ที่เต็มไปด้วยเหล่าจอมยุทธ์ พร้อมเสียงพูดคุยทักทาย ตัวของแม่นาง หงหมิงเยว่ ดังออกมาไม่ขาดสาย เหมือนว่านาง จะเป็นที่รู้จักของผู้คนไม่น้อย จนกลายเป็นที่รำคาญของพวกอี้เฉิน
เสี่ยวเอ้อที่รอการ สั่งอาหารพวกเขา อย่างใจจดใจจ่อ ได้ยินเสียงเล็กแหลมของหลินเฟยดังขึ้นมา “เสี่ยวเอ้อเอาของที่ราคาแพงที่สุดในโรงเตี๊ยมมา4อย่าง ..ขอย้ำว่าต้องแพงที่สุดนะ”
เสี่ยวเอ้อ ยิ้มหน้าบาน สมการรอคอย กล่าวพูด “รับทราบ!!” แล้ววิ่งเข้าครัวไปอย่างไว แม้แต่หงหมิงเยว่ ที่จิบชา สนทนากับคนอื่นๆ นางยังสำลักน้ำชาออกมา เมื่อกวาดมองถุงเก็บเงินของนาง ว่าบัดนี้มันจะมีพอให้ เด็กสาวผลาญเงินหรือไม่ แม้แต่คนอื่นๆ พวกเขายังทำสายตาไม่พอใจ เมื่อเห็นไอ้สองคน ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า ดันขึ้นมาด้านบนชั้นสองเสียได้
***หมายเหตุ อีก2ตอนน่าจะจบแล้วครับ
1.35M
