ตอนที่หก ดยกุอูลริคเพนดราก้อนนักผจญภัยธรรมดา
ฮ่า
ตึง
เสียงกระแทกพื้นของการะโเวลาเดินและเท้ากระแทกพื้นของขบวนของดยุกหมูอ้วน
ปรกติขุนนางจะเพียงแค่ขี่ม้าตามถนนชนข้าวของชาวบ้านแบบไม่ใส่ใจตามปรกติ หรือใช้รถม้าในเส้นทางของขุนนาง
แต่ดยุกหมูอ้วนก้าวไปอีกขั้นหนึ่งเหนือกว่าขุนนางทั้งหลาย
แทนที่จะมีรถม้า เขากลับเอารถม้าขนาดใหญ่เท่าบ้านเคลื่อนที่ลากด้วยม้าสิบหกตัวขวางเส้นทางชาวบ้านชาวช่องทั้งเส้นทางไว้เล่นๆด้านหลัง
แต่ใช้แรงงานทาสที่ทรงพลัง แบกบัลลังก์ของเขาที่ทำด้วยทองคำสูงท่วมหัวผู้คนและทำให้ข้าทาสที่ทำหน้าที่แบกอยู่แบกหนักขึ้นเล่นๆโดยมีสาวๆนุ่งน้อยห่มน้อยคอยพัดวีป้อนอาหารอยู่ด้านข้างพร้อมกับรินไวน์ให้ และมีพ่อบ้านเซบาสเตียนปรนบัติอยู่ด้านข้างคอยออกคำสั่งให้ทำอาหารหรือใช้มาเร็ววิ่งหาซื้อของที่ดยุกหมูอ้วน้าทำให้บัลลังก์ทองคำเคลื่อนที่นั้น
รวมความสูงจนสามารถสบตาชาวบ้านที่อยู่บนชั้นสองได้เลย
เปรี๊ยะ เนื่องบัลลังก์ทองคำเคลื่อนที่ของดยุกหมูอ้วนกระแทกพื้นแรงไปจนถนนหนทางพัง
“บุฮิ๊ บุฮิ๊ บุฮิ๊ ถนนพังแล้ว เอาตราคำสั่งข้าไปเรียกเก็บค่าเสียหายจากบริษัทของช่างก่อสร้างว่าทำถนนไม่ได้มาตรฐาน”
“ตึง” เสียงบัลลังก์ทองคำชนบ้านอิฐในเมืองพังมาส่วนหนึ่งรวมถึงกระถางดอกไม้และผ้าที่ชาวบ้านตากเอาไว้
“บุฮิ๊ บุฮิ๊ เรียกเก็บค่าเสียหายที่พวกนี้ปลูกตัวตึกยื่นออกมาขวางทางท้องถนน ไม่ทำตัวตามระเบียบผังเมือง”
เพล้ง กึง รถเข็นของแม่ค้าในตลาดและคนขายของตามทางเท้าล้มคว่ำ
“เก็บค่าเสียหายที่พวกนี้วางข้าวของขวางทางเดินเท้า ไม่ไปในที่ที่ทางการจัดสถานที่ไว้ให้กีดขวางทางจราจร ข้าเปิดสถานที่ให้พวกเขาเช่าที่ทำการตลาดไว้แล้วจะเอาอะไรอีก?”
บรรดาพ่อค้าแม่ขายตามถนนโดนหน่วยงานตรวจจับภาษีและผังเมืองของดยุกหมูอ้วนลากตัวไปสอบสวนและจ่ายค่าปรับ
“นายท่านช่างขยันขันแข็งตรวจตรางานดีมากขอรับ หากไม่ใช่เพราะท่านทดสอบด้วยน้ำหนักขนาดนี้ เราจะไม่สามารถรู้ได้เลยว่าช่างก่อสร้างทำงานไม่ได้มาตรฐาน” เยลเกอร์ นักจัดเก็บภาษีประจำเมืองกล่าวประจบ
“เ้านี่พูดความจริงอยู่ได้ข้าเขินนะนี่”
ผมจิบไวน์ที่สาวๆนุ่งน้อยห่มน้อยคอยถือพัดขนนกและรินไวน์ให้ผมอยู่ข้างกาย
แต่น แต่น แต๊น
“ท่านดยุกอูลริค เพนดราก้อน เ้าผู้พิทักษ์เขตแดนเพนดราก้อน ผู้ทำนุศาสนา ผู้ชนะเลิศอันดับสามของนักศึกษาดีเด่นประจำปี ผู้ครองแคว้น...”และรายชื่อแคว้นที่ดยุกอูลริคครองที่กระจายไปตามภูมิภาคต่างๆ การครองดินแดนทางเทคนิค ดยุกหมูอ้วนครองดินแดนเพนดราก้อนจริงๆ แต่ก็มีบางส่วนที่ต้องเคารพอำนาจของพวกเคานต์ และบารอนต่างๆในบางท้องที่ บางท้องที่ก็เป็ดินแดนของเขาโดยตรง อย่างในเขตของเมืองหลวงเองก็ยังเป็เขตปกครองบางที่ที่เป็ของดยุกหมูอ้วนที่เป็บารอนในบางท้องที่โดยตำแหน่ง มีคฤหาสน์และดินแดนตอนไปอยู่เมืองหลวง จะให้ดยุกหมูอ้วนไปอยู่ใต้ชายคาคนอื่นแบบขุนนางชั้นต่ำคนอื่นๆนะเรอะ? ฝันไปเถอะ
“ได้มาเยือนกิลด์นักผจญภัยแล้ว..”
พวกทาสก้มหัวและเหล่าข้าราชบริพารก็คุกเข่าลงและดยุกหมูอ้วนก็เหยียบหลังและแขนของพวกข้าราชบริพารลงมาและมีคนคอยช่วยพยุงให้แบกน้ำหนักได้
ปึง
ดยุกหมูอ้วนและข้าราชบริพารที่แบกอยู่นั้นตัวใหญ่ไปกว่าประตูของกิลด์นักผจญภัย
ลูกน้องที่รู้นิสัยเ้านายทำงานมานานก็เอาค้อนขนาดใหญ่ทุบกำแพงและประตูขยายขนาดให้แบกดยุกหมูอ้วนเข้าไปได้
ตึงโครม
ประตูและเพดานประตูได้โดนค้อนทุบพังทันทีด้วยทาสใช้แรงงานตัวสูงใหญ่
“พวกเ้านี่ทำประตูไม่ได้มาตรฐานนะนี่ ไม่มีกฎอย่างนี้ไว้แต่ข้าเป็คนมีเมตตา ไม่รังเกียจคนต่างเผ่าพันธุ์ ไปทำประตูใหม่เสียให้สามารถรองรับพวกโอเกอร์หรือแม้แต่ครึ่งั์ในกิลด์นักผจญภัยได้”
ปึง
ดยุกหมูอ้วนโยนถุงเงินไปที่พนักงานต้อนรับของกิลด์
“อ๊ะ ค่ะ”พนักงานต้อนรับสาวคนนั้นรับถุงเงินไว้แล้วและได้รีบวิ่งหนีไป
ด้วยชื่อเสีย(ง)อันโด่งดังของดยุกหมูอ้วนอันเกี่ยวกับผู้หญิง
แม้แต่นักผจญภัยหญิงก็มีหน้าตาแสดงความหวาดกลัวที่เห็นดยุกหมูอ้วน
แม้แต่พี่กล้ามผมทองนักผจญภัยแรงก์ซีกับพวกที่เป็ที่พึ่งพิงทางจิตใจของกิลด์ก็ยังจับตาดูอยู่ห่างๆ
พนักงานกิลด์ที่เป็ผู้ชายจึงมาต้อนรับ
“แฮะ แฮะยินดีต้อนรับครับท่านดยุกหมูอู๊ดเอ๊ยดยุกอูลริค มีอะไรให้ข้ารับใช้ครับ” พนักงานชายกล่าวอย่างนอบน้อมพร้อมกับสาปแช่งโชคชะตาของตนเองในใจ
“ไม่มีอะไรมากหรอกข้ากับลุกน้องของข้าพันสามร้อยสี่สิบแปดคนจะมาสมัครเป็นักผจญภัยน่ะ”
ผมผายมือให้เห็นลูกน้องของผมที่อยู่ด้านหลังที่ผมคัดตัวมาในการทำงานช่วยผมฟาร์มเลเวลในครั้งนี้
“ข้าเตรียมหลักฐานที่อยู่มาให้ทุกคนแล้ว ทุกคนไม่มีประวัติอาชญากรรมที่ข้าไม่ได้ไม่อภัยให้และข้าทาสก็สามารถเป็นักผจญภัยได้ใช่ไหมหากนายทาสอนุญาต?”
ผมผายมือไปให้พี่กล้ามที่เป็ทาสใช้แรงงานแบกบัลลังก์ทองคำ
“เอ่อก็ใช่ครับไม่มีข้อห้ามไว้ตามระเบียบสมาคมและใครก็เป็นักผจญภัยได้แต่หมดนี่เลยหรือครับค่าใช้จ่าย..”
“ไม่ต้องห่วงข้าเตรียมมาพร้อมแล้ว..”
“มะไม่มีปัญหาอะไรขอรับนายท่าน ขอเพียงมีหลักฐานครบกับค่าทำบัตรนักผจญภัยก็ใช้ได้แล้ว”
ผมยิ้มให้กับพนักงานกิลด์ชายนั้น
“ข้าก็คิดเช่นนั้นเลยเอาเยลเกอร์คนจัดเก็บภาษีมาคอยตรวจเช็คความเรียบร้อยด้วยว่าเงินที่ข้าจ่ายไปนั้นจะไปอยู่ในบัญชีของพวกเ้าที่จะส่งผ่านแคว้นของเราครบถ้วนนะ บุฮิ บุฮิ บุฮิ”
เยลเกอร์คนจัดเก็บภาษีที่อยุ่ข้างๆก็หัวเราะร่วนมีแต่พนักงานชายและคนที่ทุจริตที่หลั่งเหงื่อเยียบเย็นเต็มตัว
“นอกนั้นไม่มีอะไรหรอก ปฎิบัติต่อข้าเหมือนเป็นักผจญภัยธรรมดาคนหนึ่งละกัน”ดยุกหมูอ้วนกล่าวขณะนั่งอยู่บนบ่าของข้าทาสร่างั์สี่คน
ภาพบัลลังก์ทองคำเคลื่อนที่ของดยุกหมูอ้วน
