จริงๆแล้วข้าเป็น...เทพ

       หลินเทียนอาศัยโอกาสขณะที่เซียวอยูซวนกำลังตกตะลึงเขาหยิบเอาเสื้อคลุมออกมาจากแหวนมิติจากนั้นก็คลุมไปบนตัวของเซียวอยูซวนด้วยความอ่อนโยน

       "อ่ะ!"

       เซียวอยูซวนสัมผัสได้ถึงการกระทำของหลินเทียนเธอก็ได้ผงะเล็กน้อยและออกจากภวังค์ตกตะลึงของตัวเอง เธอมองเสื้อคลุมที่คลุมตัวเองอยู่จากนั้นก็หันหน้ามาขอบคุณหลินเทียน"ขอบคุณค่ะ"

       เธอรู้สึกสงสัยเล็กน้อยว่าหลินเทียนเอาเสื้อคลุมมาจากไหนเพราะตั้งแต่เเรกเธอเห็นว่าหลินเทียนไม่ได้ใส่เสื้อคลุมเลย แต่เธอก็ทำได้เพียงแค่สงสัยเท่านั้นเเละไม่ได้ถามออกไปเพราะคิดว่ามันไม่จำเป็นต้องใส่ใจ

       หลินเทียนหันกลับไปมองฉางเหวินที่กำลังคร่ำครวญอยู่กับพื้นเล็กน้อยจากนั้นก็หันมาจ้องมองเซียวอยูซวน เขากล่าวขึ้นมาว่า"ถ้าคุณไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนน่ะ"

       ตอนนี้เขาคิดว่าปัญหาก็ได้จบลงเเล้วและเขาก็สามารถช่วยหญิงสาวคนนี้ได้สำเร็จดังนั้นไม่จำเป็นที่จะต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป

       หลินเทียนกล่าวจบเตรียมตัวก้าวเท้าเดินจากไป เพียงแต่ว่าในขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้านั้น จู่ๆมือของเซียวอยูซวนก็ได้รั้งตัวเขาเอาไว้ไม่ให้ไป

       หลินเทียนหันหน้ากลับมาเเละจ้องมองไปที่เธอและกล่าวว่า"มีอะไรงั้นหรอ?"

       "เอ่อ..คุณช่วยทิ้งเบอร์ติดต่อไว้หน่อยได้ไหม ฉ..ฉันอยากจะตอบแทนคุณถึงเรื่องราวในวันนี้"เซียวอยูซวนกล่าวออกมาในขณะที่มือของเธอยังคงกำชายเสื้อของหลินเทียน

       "ไม่จำเป็น เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่ต้องตอบแทนผมก็ได้"หลินเทียนกล่าวอแกมาอย่างราบเรียบ ถึงอย่างไรเรื่องนี้มันก็ทำให้เขาขยับเขยื้อนเเละออกกำลังกายได้บ้าง เขาไม่คิดเรื่องการตอบแทนอยู่แล้ว

       "ไม่ได้! ยังไงก็ขอให้ฉันได้ตอบแทนคุณน่ะค่ะ"เซียวอยูซวนยืนกรานที่จะตอบแทนหลินเทียน เพราะสำหรับเธอการช่วยเหลือครั้งนี้ของหลินเทียนมีนยิ่งใหญ่เป็นอย่างมาก

       "งั้นก็ได้"หลินเทียนหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาจากนั้นก็ส่งไปให้เธอ

       เซียวอยูซวนหยิบโทรศัพท์ของหลินเทียนจากนั้นก็สแกนวีแชทเขาไปอย่างรวดเร็ว

       "นี่ค่ะ"เซียวอยูซวนยื่นโทรศัพท์กลับไปให้หลินเทียนด้วยท่าทางที่ทรงเสน่ห์ ถึงเเม่เธอเพิ่งจะผ่านเรื่องร้ายไม่แต่เสน่ห์ของเธอก็ยังคงไม่เปลี่ยนเเปลงไป

       "ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้ว งั้น.."หลินเทียนยังกล่าวไม่ทันจบเซียวอยูซวนก็กล่าวออกมาก่อน

       "เอ่อ..คุณช่วยส่งฉันออกไปข้างนอกหน่อยได้ไหม เอ่อ..คือว่า..ฉันกลัว.."เซียวอยูซวนกล่าวออกมาพร้อมกับก้มหน้าลง

       หลินเทียนมองดูเธอจากนั้นก็ถอนหายใจคราหนึ่ง เขาไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะเรื่องมากขนาดนี้ แต่...เอาเถอะ! ช่วยคนเเล้วก็ต้องข่วยให้ถึงที่สุด ถึงอย่างไรเธอก็เป็นผู้หญิงที่เพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆมาดังนั้นเธอคงจะตื่นตระหนกเป็นธรรมดา

       หลินเทียนพยักหน้าและกล่าวออกมา"ไปกันเถอะ"

       เขาเดินนำหน้าในขณะที่เซียวอยูซวนกำชายเสื้อของหลินเทียนเดินตามด้านหลัง

       หลินเทียนเดินมาส่งเธอถึงทางเข้าของคลับ เขาหันหลังถาม"คุณจะกลับยังไง"

       "ฉันจะโทรหาคนขับรถ"เซียวอยูซวนกล่าวพร้อมกับหยิบโทรศัพท์โทรออก

       หลินเทียนเห็นอย่างนั้นเขาก็ก้าวเท้าเดินเข้าไปภายในคลับ รอให้เซียวอยูซวนโทรเสร็จเธอก็ไม่เห็นหลินเทียนแล้ว

       หลังจากเข้ามาในคลับหลินเทียนก็เดินกลับมาภายในห้องส่วนตัว เขาเดินเข้าไปข้างในและเห็รพวกเหลียงเหว่ยสามคนกำลังร้องเพลงกันอย่างสนุกสนาน

       เหลียงเหว่ยสังเกตุเห็นหลินเทียนเขาเอ่ยปากขึ้นมาทันที"หลินเทียนมาเร็ว! มาร้องเพลงกัน!"

       "ไม่เป็นไร เชิญพวกนายเลย"หลินเทียนกล่าวออกมาพร้อมกับนั่งบนโซฟา

       "เอาน่า หลินเทียนมาร้องเพลงกัน พวกเราไม่รังเกียจเสียงนายที่ไม่เพราะหรอก"เป่นหยวนกล่าวออกมาพร้อมกับยื่นไมค์ให้หลินเทียน

       "ใช่แล้วหลินเทียน เราถือหรอกว่านายจะร้องไม่เพราะ"เจิ้งฟานกล่าวพร้อมยิ้ม

       "เร็วๆหลินเทียน!"เป่ยหยวนพยายามยัดไมค์ใส่มือหลินเทียน

       หลินเทียนเมื่อเห็นอย่างนั้นก็ไม่มีทางเลือก เขามองไปทางเพื่อนๆสามคน"เห้อ...เอางั้นก็ได้"

       หลินเทียนหยิบไมค์จากนั้นก็ลุกขึ้นมาเลือกเพลง

       ได้เพลงที่สนใจแล้วหลินเทียนก็ร้องออกมาตามตัวอักษรบนจอ

       เธอคือสิ่งสำคัญ ในชีวิตฉัน~

       วันเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน มันทำให้ฉันมีความสุข

       ในชีวิตนี้ขอเพียงแค่เธอ~ ....

       เพื่อนๆทั้งสามได้ยินเสียงของหลินเทียนก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตาโตขึ้นมา

       "บ้าเอ้ย!!!.. นี่มันเพราะเกินไปแล้ว!!"เป่ยหยวนกล่าวออกมาพร้อมกับจ้องมองไปทางหลินเทียนอย่างไม่อยากจะเชื่อ

       "เสียงแบบนี้ไปเป็นนักร้อง รับรองดังเป็นพลุแตกแน่!!"เจิ้งฟานกล่าวออกมา

       "ไม่คิดว่าหลินเทียนจะร้องเพลงเพราะขนาดนี้ ไม่น่าเชื่อจริงๆ"เหลียงเหว่ยกล่าวออกมาพร้อมกับหลับตาฟังเสียงอย่างเคลิบเคลิ้ม

       ทั้งสามคนหลับตาร้องเพลงอย่างเคลิบเคลิ้ม รอจนกระทั่งหลินเทียนร้องเพลงจบทั้งคนก็ยังไม่หลุดจากภวังค์

       หลินเทียนมองคนทั้งสามที่กำลังเคลิ้ม เขากระแอมเล็กน้อยเพื่อให้รู้สึกตัว"อะแฮ่มๆ"

       ทั้งสามคนได้ยินเสียงกระแอมของหลินเทีบนพวกเขาก็ได้หลุดจากภวังค์

       เป่ยหยวนจ้องมองหลินเทียนและกล่าว"หลินเทียนไม่คิดว่านายจะร้องเพลงเพราะขนาดนี้"

       "ธรรมดาๆ"หลินเทียนกล่าว 

       "แบบนี้มันไม่เรียกธรรมดาแล้ว! นายสามารถเป็นนักร้องไดัเลย"เจิ้งฟานกล่าวออกมาพร้อมกับเข้ามาตบไหล่หลินเทียนอย่างตื่นเต้น!

       "หลินเทียนนายสนใจเข้าวงการบันเทิงไหม ถ้านายสนใจฉันสามารถแนะนำได้"เหลียงเหว่ยกล่าวออกมาพร้อมกับจ้อมมองหลินเทียน

       ด้วยเสียงระดับนั้นของหลินเทียนรับรองเลยว่าไม่เกิน2ปี หลินเทียนดังเป็นพลุแตกแน่!

       "ขอบคุณ แต่ฉันไม่สนใจหรอก"หลินเทียนกล่าวปฏิเสธออกมา เขาไม่สนใจเรื่องวงการบันเทิงเลยสักนิด เขาตั้งใจที่จะอาศัยอยู่อย่างเงียบๆดังนั้นจะเเสดงเป็นจุดสนใจไปทำไมล่ะ?

       "งั้นหรอ? เห้อ...เสียดายแย่เลย"เหลี่ยงเหว่ยกล่าวออกมาอย่างเสียดาย เขาคิดว่าด้วยพรสวรรค์ของหลินเทียนเเละด้วยการสนับสนุนจากเขามันเป็นสิ่งที่การันตีได้เลยว่าหลินเทียนจะต้องมีชื่อเสียในอนาคตอย่างแน่นอน

       แต่เรื่องนี้เขาเคารพการตัดสินใจของหลินเทียน

       "เอาล่ะๆ เรื่องในอนาคตตอนนี้เรามาร้องเพลงต่อกันเถอะ"

       "ใช่แล้วๆร้องเพลงให้สนุกไปเลย" 

       เป่ยหยวนและเจิ้งฟานไม่ิิยากให้ทั้งสองจริงจังมากเกินไป พวกเขารีบกล่าวออกมาทันทีและพยายามสร้างความสนุกสนานอีกครั้ง

       ทั้งสี่คนกอดคอด้วยกันจากนั้นก็ร้องเพลงอย่างมีความสุข ช่วงเวลาเช่นนี้มันทำให้หลินเทียนอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มที่พึงพอใจออกมา

       ........

       เวลาล่วงเลยไปจนถึงตี2พวกของหลินเทียนทั้งสี่คนก็ได้กลับมาถึงหอพักโดยอาศัยความช่วยเหลือของเสิ่นคง

       หลินเทียนและเหลียงเหว่ยช่วยกันแบกเป่ยหยวนกับเจิ้งฟานให้ไปนอนที่เตียง

       หลังจากจัดการพวกเขาทั้งสองเสร็จเหลียงเหว่ยก็ขอตัวไปนอนส่วนหลินเทียนก็ได้ขึ้นเตียงของตัวเองจากนั้นนั่งสมาธิรวบรวมพลังงานธรรมชาติโดยรอบ 

       สำหรับหลินเทียนการนั่งสมาธิรวบรวมพลังถือเป็นกิจวัตรอย่างหนึ่งในชีวิตที่ไม่สามารถขาดได้เลย