จอมอสูรพลิกสวรรค์ (Asura Reversing Heaven : Feng Long - 龙峰)

"พี่ชายเย่... โปรดระวังตัวด้วย" หลินเฟิง กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง "การอยู่ในรังของศัตรูเพียงลำพังนั้นอันตรายอย่างยิ่ง"

"ข้าไม่ได้อยู่เพียงลำพัง" เฟิงหลงกล่าวพลางตบไหล่ของ สงป้า ที่ยืนอยู่ข้างๆ "ข้ายังมี 'โล่' ที่แข็งแกร่งที่สุดอยู่เคียงข้าง"

เขาหันไปมอง เซียวเฉิน และ เสออิ่ง "ส่วนพวกเจ้า... คือ 'คมดาบ' ที่ข้าเชื่อใจที่สุด... จงอย่าได้ลังเล... จงอย่าได้ปรานี... จงทำให้พวกมันต้องหวาดกลัวใน 'เงา' ของพวกเรา"

"ขอรับ/เจ้าค่ะ ท่านผู้นำ!"

สิ้นเสียงขานรับ... เงาร่างของหน่วยอสรพิษเร้นเงาและหลินเฟิงก็ได้หายลับไปในความมืด... แยกย้ายกันไปปฏิบัติภารกิจที่จะสั่นสะเทือนรากฐานของศัตรู

เหลือเพียงเฟิงหลง, สงป้า, และหน่วยพยัคฆ์ทลายภูผาอีกสิบกว่าชีวิต... ที่กำลังจะเดินทางกลับสู่ "รังพยัคฆ์"

สองวันต่อมา... ณ ประตูทางเข้าของสำนักเมฆาคราม

การกลับมาของ "เย่เฟิง" ในครั้งนี้... ไม่ได้เงียบงันเหมือนครั้งก่อน...

เขาและกลุ่มของเขากลับมาอย่าง "เปิดเผย" และ "โอ่อ่า"!

พวกเขาสวมชุดเกราะเบาที่ทำจากหนังสัตว์อสูรที่ยึดมาได้... และเดินผ่านประตูเมืองเข้ามาด้วยท่าทีที่สงบนิ่งแต่กลับแผ่ไอสังหารที่เย็นเยียบออกมา! ดึงดูดทุกสายตาที่อยู่ในบริเวณนั้น!

"ดูนั่นสิ! เย่เฟิงกลับมาแล้ว!""กลิ่นอายของพวกมัน... น่ากลัวยิ่งนัก! พวกมันไปทำอะไรมากันแน่!?"

เฟิงหลงไม่ได้กลับไปยังเรือนเงาจันทร์... แต่เขากลับเดินตรงไปยัง... "หอแลกเปลี่ยนทรัพยากร!"

เขาโยน "แก่นอสูร" และ "วัตถุดิบ" จำนวนมหาศาลที่ได้มาจากการสังหารกลุ่มโจรเงาเหยี่ยวลงบนโต๊ะ... และแลกเปลี่ยนมันเป็น "แต้มคุณูปการ" จำนวนมหาศาล!

ภาพนั้น... ทำให้ศิษย์ทุกคนที่อยู่ในหอแลกเปลี่ยนต้องตกตะลึง!

"สวรรค์! นั่นมันแก่นอสูรระดับปราณปฐพีขั้นสูงเกือบยี่สิบดวง! เขาไปเอามันมาจากไหน!?"

เฟิงหลงไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น... เขาใช้แต้มคุณูปการที่เพิ่งจะได้มา... แลกเปลี่ยน "โอสถบ่มเพาะพลัง" ระดับสูงสุด... และ "หินปราณ" ระดับสูง... จำนวนมาก!

และเขาก็ไม่ได้เก็บมันไว้กับตัวเอง... แต่กลับ "แจกจ่าย" ให้แก่สมาชิกหน่วยพยัคฆ์ทลายภูผาทุกคน... ต่อหน้าสาธารณชน!

"นี่คือรางวัลสำหรับความภักดีของพวกเจ้า" เขากล่าวเสียงดัง "จงรับมันไป... และแข็งแกร่งขึ้น! เพราะนี่... เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น!"

"ขอบคุณท่านผู้นำ!" สมาชิกทุกคนคำรามลั่นด้วยความตื่นเต้นและภักดี!

การกระทำของเฟิงหลงนั้น... คือการตบหน้าศัตรูอย่างจัง!

มันคือการประกาศกร้าวว่า... 'พวกเจ้าคิดจะตัดทรัพยากรข้างั้นรึ? น่าเสียดาย... ที่ข้าสามารถหามันมาเองได้... และยังมากกว่าที่พวกเจ้าจะจินตนาการได้เสียอีก!'

ข่าวนี้... ได้แพร่ไปถึงหูของ เหลยเทียนเจวี๋ย และ หวังเทียนหลง อย่างรวดเร็ว...

ณ ยอดเขาอัสนี...

เพล้ง!

"ไอ้เด็กสารเลว!" เหลยเทียนเจวี๋ยทุบโต๊ะจนแตกละเอียด! "มัน...มันไปทำอะไรมา! ทรัพยากรมากมายขนาดนั้น... มันไปปล้นใครมา!"

"ท่านผู้นำ... ข้า...ข้าสืบมาแล้วขอรับ" ลูกน้องคนหนึ่งรายงานเสียงสั่น "กลุ่มโจร 'เงาเหยี่ยว' ที่เทือกเขาหมาป่าโลหิต... ถูกทำลายล้างจนสิ้นซาก... และช่วงเวลา... ก็ตรงกับช่วงที่เย่เฟิงหายตัวไปพอดี..."

"ว่าอย่างไรนะ!?" เหลยเทียนเจวี๋ยเบิกตากว้าง! "มัน...มันไปบุกรังโจรที่แม้แต่กองทัพยังต้องปวดหัว... ด้วยคนเพียงแค่สามสิบกว่าคนน่ะรึ!?"

ความไม่เชื่อสายตา... และความหวาดหวั่นจางๆ... เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของราชันย์เฒ่า...

ณ คฤหาสน์ตระกูลหวัง...

หวังเทียนหลงไม่ได้โกรธเกรี้ยว... แต่ใบหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว...

"น่าสนใจ... น่าสนใจมาก" เขากระซิบกับตัวเอง "เจ้าเด็กนี่... มันฉลาดและบ้าบิ่นเกินกว่าที่ข้าคิดไว้มากนัก... มันไม่ได้กำลังจะหนี... แต่มันกำลังจะ 'สู้' กลับ... ในแบบของมันเอง"

เขามองไปยังองครักษ์เงา "แผนการของเราต้องเปลี่ยน... การบีบคั้นจากภายนอกไม่ได้ผลอีกต่อไปแล้ว... ในเมื่อมันกลับมาที่นี่... เราก็จะใช้ 'กฎ' ของที่นี่... มาจัดการกับมัน"

ดวงตาของเขาหรี่ลง... และเต็มไปด้วยประกายแสงที่อำมหิต...

"ส่งข่าวไปยัง 'หอลงทัณฑ์'... บอกพวกเขาว่าข้ามี 'หลักฐานใหม่'... ที่จะพิสูจน์ว่าเย่เฟิง... ไม่ได้เพียงแค่ฝึกฝนวิชามาร... แต่ยัง 'สมคบคิด' กับกลุ่มโจรภายนอก... เพื่อบ่อนทำลายความมั่นคงของสำนัก!"

"ครั้งนี้... ข้าจะทำให้มัน... ไม่มีทางได้แก้ตัวอีกต่อไป!"

กับดักที่ร้ายแรงและสกปรกยิ่งกว่าเดิม... กำลังจะถูกวางขึ้น...

แต่พวกมันหารู้ไม่ว่า...

ในขณะที่พวกมันกำลังจดจ่ออยู่กับ "สายล่อฟ้า" ที่อยู่เบื้องหน้า...

พายุที่แท้จริง... ก็ได้เริ่มพัดกระหน่ำเข้าใส่ "รากฐาน" ของพวกมัน... ในโลกภายนอกแล้ว...