Teachers Kekkaishi คุณครูผู้ผนึกมาร

ครึ่งชั่วโมงต่อมาณ อพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่ง

“...’’ มองไปยังห้องเล็กจ้อยตรงหน้าหวงซื่อหลินก็หน้านิ่งหมดคําพูดไป เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนที่สามารถไปตบหน้าจั่วเถาไปได้จะพักอยู่ในห้องเล็กๆเช่นนี้

หรือว่าแท้จริงแล้วเธอจะคิดผิดที่ยอมตามผู้ชายคนนี้มา?

เดิมทีแล้วหวงซื่อหลินคิดว่าคนที่สามารถไปตบหน้าจั่วเถาไปได้อย่างน้อยเขาต้องมีอํานาจทางการเมือง เธอที่สูญเสียบริษัทหวงฟู่ไปแล้วจึงกลับไปยังตระกูลหวงเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้และเสี่ยงติดตามผู้ชายคนนี้มา อย่างไรก็ตามเมื่อมาเจอสภาพห้องของเจ้านายของเธอเธอก็ไม่รู้ว่าควรจะเสียใจหรือดีใจดี

เฮ้อ!

เห็นหญิงสาวถอนหายใจแรงมู่หลินก็พยักหน้า “นี่เป็นเพียงเรื่องแรก ดังนั้นเธอทําใจให้ชินไว้หน่อยจะดีกว่าเพราะเดี๋ยวจะมีตามมาอีกเยอะเลย’’เขาไม่แปลกใจเลยที่เธอจะอึ้งกับห้องกระจ้อยร่อยของเขาเพราะในอดีตถึงเขาจะสามารถยืนด้วยลําแข้งลําขาตัวเองได้แต่ทั้งหมดนี้ก็ล้วนเริ่มต้นมาจากห้องเล็กๆแห่งนี้ดังนั้นมันจึงเปรียบเสมือนบ้านของเขา

อีกอย่างที่นี่ก็ถูกมากด้วย ถูกเสียจนคนมีเงินน้อยนิดอย่างเขาเช่าได้!

“นายหมายความว่ายังไง?’’ได้ยิน หวงซื่อหลินก็เริ่มรนรานและมีท่าทีสงสัยมากขึ้นมันคงไม่เป็นไปอย่างที่เธอคิดหรอกใช่ไหม…

“ถูกต้อง!ความจริงแล้วที่ฉันเดินทางไปดึงเธอน่ะ เป็นเพราะฉันยังไม่มีบริษัท ดังนั้นฉันจะตั้งมันในเร็วๆนี้และให้เธอจัดการ!’’มู่หลินพยักหน้าอย่างไม่ปิดบัง ขั้นแรกของแผนนี้คือการหา CEO ดังนั้นเมื่อได้เธอมาแล้ว พอเข้าสู่เมืองหลวงเขาก็จะดําเนินแผนขั้นต่อไป

“ว่าไงนะ!’’หวงซื่อหลินที่ได้ยินก็อุทานลั่น เธอตกใจเป็นอย่างมากและนึกไม่ถึงเลยว่ามันจะใช่อย่างที่เธอคิดสุดท้ายเธอก็อดทนโมโหไม่ไหวจึงปรี๊ดแตกขึ้นมา “นายมันบ้า!นายคิดว่าแค่ดึงตัวฉันมาได้แล้วจะก่อตั้งบริษัทได้ง่ายๆหรือไง?’’ ถึงเธอจะเป็น CEOที่เก่งที่สุดในจีน แต่หากไม่มีเงินหรือทรัพย์สินที่มากพอกระทั่งอํานาจทางการเมือง การก่อตั้งบริษัทหรือดําเนินการย่อมไม่สามารถทําได้เลยไม่อย่างนั้นบริษัทหวงฟู่ของเธอคงจะไม่ล้มละลายหรอก

แล้วชายหนุ่มคนนี้คิดบ้าอะไร!

ทําไมเขาถึงได้คิดง่ายๆเช่นนี้?

เห็นว่าหญิงสาวอยากจะบ้ามู่หลินก็ส่ายหัว “ไม่มีอะไรที่ฉันไม่สามารถทําได้เพราะงั้นเธอแค่ทําหน้าที่ของเธอให้ดีก็พอไม่อย่างนั้นแล้วอย่าได้มาร้องเสียใจทีหลังก็แล้วกัน’’เขาไม่ได้ดึงตัวเธอเพื่อให้โวยวายเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกอย่างทุกๆอย่างล้วนต้องมีจุดเริ่มต้นเสมอ

“ก็ได้!ไหนนายลองบอกมาซิว่านายคิดจะสร้างบริษัทยังไง? มีเงินเท่าไหร่แล้ว?’’หวงซื่อหลินพยักหน้าอย่างไม่พอใจเธอไม่เคยเจอใครที่หยิ่งยโสเท่าชายหนุ่มคนนี้มาก่อนเลย ดังนั้นเธอจึงอยากรู้นักว่าเขาไปเอาความมั่นใจขนาดนี้มาจากไหน

“เกือบๆเจ็ดล้านมั้ง’’ถูกถาม มู่หลินก็ตอบออกไปไอ้เขาก็จําไม่ได้เหมือนกันว่าเงินทั้งหมดที่เขาได้มาจากเมาเก๊ามันเท่าไหร่แล้วแต่ที่แน่ๆต้องไม่น้อยไปกว่าหกล้านอย่างแน่นอน

“เจ็ดล้าน?’’หวงซื่อหลินทรุดลงไปกับพื้นในทันที

เงินเล็กน้อยแค่นี้ยังจะกล้ามั่นใจอีก!

นี่เขาคงไม่ใช่คนบ้าใช่ไหม?

สุดท้ายหญิงสาวก็อดถอนหายใจอีกครั้งไม่ได้ก่อนอธิบายอย่างใจเย็น “บริษัทน่ะไม่ใช่ว่าแค่ฉลาดอย่างเดียวแล้วจะสร้างได้นะสิ่งที่สําคัญเลยคือเงิน! ดังนั้นถ้ามีเงินแค่เจ็ดล้านน่ะถึงจะสามารถซื้อที่ดินได้แต่นั่นก็ที่ดินเล็กๆ ดังนั้นนายจะไปเอาเงินที่ไหนมาสร้างบริษัท? ไหนจะลงทุนอีก!เฮ้อ!’’

เห็นหญิงสาวถอนหายใจถึงสองรอบติดมู่หลินก็ชักเริ่มหมดความอดทน “เธอเป็นแค่ CEOดังนั้นอย่าได้คิดเรื่องไร้สาระพวกนี้หรือมาพูดกับฉันเพราะหน้าที่ของเธอน่ะมีแค่รอ รอทําหน้าที่อย่างเดียวดังนั้นเจ็ดวันนี้เธออยู่ที่นี่ไปก่อน ฉันจะออกไปจัดการด้วยตัวเอง!’’

“ไอ้บ้า!’’ได้ยิน หวงซื่อหลินก็ทนไม่ไหวจนต้องตะโกนด่าออกไปเห็นได้ชัดว่าสีหน้าของเธอในตอนนี้โมโหเป็นอย่างมากเธอไม่เคยเจอคนบ้าที่เอาแต่ใจขนาดนี้มาก่อนเลย

ยิ่งพอเห็นว่าชายหนุ่มเดินออกไปจริงๆและทิ้งเธอให้อยู่คนเดียวเธอก็อดไม่ได้ที่จะยืนขึ้นแล้วกระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจ“ฉันเป็น CEO ที่เก่งที่สุดในจีนนะ! แล้วเขามาทําแบบนี้กับฉันได้ยังไง?’’

บ้าที่สุดเลย!

“ช่างเป็นCEO ที่ไม่คิดอะไรเลยเอาเสียจริง…’’ หลังจากที่มู่หลินออกมาจากอพาร์ทเม้นท์เขาก็อดส่ายหัวไม่ได้ เรื่องเงินน่ะไม่ใช่ปัญหาแม้แต่น้อยดังนั้นเขาให้ทําอะไรก็ทําไปเหอะ อย่าได้พูดเรื่องไร้สาระพวกนี้ขึ้นมา

น่าเบื่อจริงๆ!

“ลุง!ไปตลาดพนันหิน!’’ มู่หลินขึ้นรถแท็กซี่แล้วทักทายคุณลุงคนขับเช่นเคย

“ได้เลยพ่อหนุ่ม!’’คุณลุงคนขับยิ้มรับแล้วขับออกไป

สําหรับมู่หลินแล้วเขามีแผนการเอาไว้เสมอ ซึ่งการไปตลาดพนันหินครั้งนี้ก็ไปเพื่อหาเงินแน่นอนว่าหากเป็นคนธรรมดาคงจะไปเสี่ยงดวงมีได้มีเสีย แต่เขาน่ะไม่ใช่เพราะถ้าเขาไปที่นั่น บอกได้เลยว่าเขาจะเป็นเพียงคนเดียวที่ถูกอิจฉา

ถูกอิจฉาเป็นอย่างมาก!

…

ณตลาดพนันหิน รอบๆนี้ค่อนข้างครึกครื้นแล้วเต็มไปด้วยผู้คนที่มั่งคั่งพวกเขาส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนใหญ่คนโตทั้งนั้น

มุมๆหนึ่งชายหนุ่มคนหนึ่งเดินยิ้มร่าเข้าไปหาชายชราที่มีหญิงสาวผู้ซึ่งเป็นหลานสาวมาด้วยก่อนยิ้มทักทาย“ปรมาจารย์เมิ่งวันนี้คุณเองก็มาตลาดพนันหินเหมือนกันเหรอ?’’

“โอ้!ดูเหมือนว่าวันนี้คุณชายลู่ก็มาที่นี่เหมือนกันนี่…’’นัยน์ตาของชายชราเมิ่งเสวียนแสดงให้เห็นถึงความประหลาดใจเขาประหลาดใจเป็นอย่างมากที่ลู่เฉินคุณชายเล็กจากสี่ตระกูลใหญ่มาพนันหิน

กลับกันหญิงสาวผู้ซึ่งเป็นหลานดูมีท่าทีไม่ค่อยพอใจ แต่เธอก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมาก่อนยิ้มทักทาย “สวัสดีคุณชายลู่!’’

“สวัสดีเช่นกันน้องสาวเมิ่งชิง!’’มองไปยังหญิงสาวผู้ซึ่งมีร่างกายเยาว์วัยและมีใบหน้ารูปไข่น่ารัก ลู่เฉินก็ยิ้มให้เขามาที่นี่ก็เพราะรู้ว่าวันนี้ปรมาจารย์เมิ่งจะมาเป็นนักประเมินวัตถุเพื่อหารายได้ดังนั้นเขาจึงต้องการใช้โอกาสนี้มาพบเมิ่งชิง “ดังนั้นถ้าปรมาจารย์เมิ่งไม่ว่าอะไรผมอยากจะให้คุณเป็นนักประเมินวัตถุส่วนตัวให้ผมหนึ่งวันจะได้ไหม?’’

“ไม่มีปัญหา!’’ไหนๆก็เงิน ใบหน้าของปรมาจารย์เมิ่งจึงเผยรอยยิ้มออกมาไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าชายหนุ่มแอบชอบหลานสาวของเขา แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะนั่นมันก็เป็นแค่เรื่องวัยรุ่นที่คนแก่อย่างเขาไม่ควรจะก้าวก่ายดังนั้นให้ทั้งสองคนตัดสินใจกันเอาเองน่ะดีแล้ว

ทางด้านเมิ่งชิงที่เห็นว่าปู่ของเธอยอมรับง่ายๆก็ชะงักไปเธอรู้สึกไม่ชอบเลยที่ต้องมีผู้ชายคนนี้มาตามติด

สําหรับเมิ่งชิงแล้วถึงคนอื่นจะคิดว่าลู่เฉินดีพอแต่เธอน่ะเคยมีเพื่อนคนหนึ่งอยู่ ซึ่งเพื่อนคนนั้นของเธอเคยตกเป็นเหยื่อของเขาดังนั้นเธอจึงรู้ดีถึงธาตุแท้ของอีกฝ่ายดีกว่าใครๆ เพราะอย่างนั้นนี่จึงเป็นเหตุผลที่เธอไม่อยากจะเข้าใกล้หรือรู้จักกับอีกฝ่าย

 “เยี่ยม! ดูเหมือนว่าวันนี้ฉันจะโชคดีจริงๆ!’’เวลาเดียวกัน ห่างออกไปไม่ไกล ชายหนุ่มคนหนึ่งก็เดินเข้ามาอย่างดีอกดีใจแววตาของเขาที่มองไปยังกองหินหยาบเต็มไปด้วยประกายแห่งความตื่นเต้น เขาตื่นเต้นจริงๆที่มาเจอแหล่งขุมทรัพย์กองรวมกันเช่นนี้

มู่หลินมองพวกมันอีกครั้งแล้วยิ้มอย่างพึงพอใจ

ฮ่า!คิดไว้ไม่มีผิด!

ฉันนี่มันคนดวงดีจริงๆ!