โอตาคุจอมยุทธ์ทะลุมิติ

หลังจากรอบแรกที่เปรียบเสมือนการคัดกรองผู้ที่อ่อนแอออกไปได้สิ้นสุดลง บรรยากาศของลานประลองเมฆาสวรรค์ก็ยิ่งร้อนระอุขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว ศิษย์ที่เหลือรอดอยู่ไม่ถึงห้าสิบคนล้วนเป็นยอดฝีมือที่แท้จริงของรุ่นเยาว์ ไม่มีใครที่เป็นหมูให้เชือดได้ง่ายๆ อีกต่อไปแล้ว

การแข่งขันในรอบที่สองเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว และความดุเดือดของการต่อสู้ก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด การต่อสู้แต่ละคู่ยาวนานและสูสีขึ้นมาก มีการใช้เคล็ดวิชาที่ล้ำลึกและกลยุทธ์ที่ซับซ้อนเข้าห้ำหั่นกันอย่างไม่หยุดหย่อน

และแล้ว...โชคชะตาที่ถูก "จัดฉาก" ไว้ก็เริ่มทำงาน

บนเวทีที่ห้า...

"รอบที่สอง คู่ที่สี่! สือเหล่ย ปะทะ...จ้าวเฉิน!"

เมื่อชื่อของคู่ต่อสู้ถูกประกาศขึ้น เสียงฮือฮาก็พลันดังขึ้นจากหมู่ศิษย์ชั้นใน! จ้าวเฉิน...คือหนึ่งในศิษย์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและอำมหิตที่สุด! เขาเป็นศิษย์สายตรงของผู้อาวุโสฝ่ายลงทัณฑ์ และเป็นหนึ่งในมือขวาคนสำคัญของเจี้ยนอู๋ซวง!

สือเหล่ย (สือจิน) เดินขึ้นสู่เวทีด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม เขารู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย จ้าวเฉินยืนรออยู่ก่อนแล้ว...บนใบหน้าของมันประดับด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย

"เจ้าหนู...เจ้าคือสหายของเจ้าเด็กแซ่หลินนั่นสินะ" จ้าวเฉินกล่าวพลางใช้นิ้วหัวแม่มือปาดไปที่ลำคอของตนเองเป็นเชิงข่มขู่ "ข้าจะทำให้เจ้าต้องคลานลงไปจากเวทีนี้เอง...แล้วบอกให้เพื่อนของเจ้ารอดูให้ดี...ว่านี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับทุกคนที่กล้ามาขวางทางศิษย์พี่เจี้ยน!"

มันคือการประกาศสงครามอย่างโจ่งแจ้ง!

สือเหล่ยไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา...ประสบการณ์เฉียดตายในเมืองหมอกพิษได้สอนให้เขาควบคุมอารมณ์ที่เคยร้อนรุ่มของตนเองได้แล้ว เขาเพียงแค่ชักกระบี่ออกมา...ปลายกระบี่ชี้ตรงไปยังคู่ต่อสู้...นิ่งสงบ...แต่ก็แฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่เยือกเย็น

"เริ่มประลองได้!"

จ้าวเฉินคำรามลั่นแล้วพุ่งเข้าใส่ทันที! อาวุธของมันคือ "กรงเล็บเหล็ก" ที่สวมไว้ที่มือทั้งสองข้าง ปลายกรงเล็บนั้นคมกริบและอาบไว้ด้วยยาพิษสีดำจางๆ! มันคืออาวุธที่ชั่วร้ายและผิดกฎของสำนักอย่างชัดเจน! แต่ในเมื่ออาจารย์ของมันคือผู้อาวุโสฝ่ายลงทัณฑ์...จึงไม่มีใครกล้าทักท้วง!

เพลงกรงเล็บของจ้าวเฉินนั้นโหดเหี้ยมและไร้ปรานี! ทุกการโจมตีล้วนมุ่งเป้าไปที่จุดตายและเส้นเอ็นของสือเหล่ย! มันไม่ได้ต้องการจะเอาชนะ...แต่มันต้องการจะ "ทำลาย" คู่ต่อสู้!

แต่สือเหล่ยในตอนนี้...ก็ไม่ใช่เด็กหนุ่มใจร้อนคนเดิมอีกต่อไปแล้ว! เขาใช้เพลงกระบี่ที่พลิ้วไหวและรวดเร็วของตนเองในการตั้งรับอย่างเหนียวแน่น! ทุกครั้งที่กรงเล็บเหล็กตวัดเข้ามา...ปลายกระบี่ของเขาก็จะสามารถสกัดกั้นไว้ได้อย่างหวุดหวิด!

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกันดังขึ้นถี่ๆ จนเกิดเป็นประกายไฟ!

"หน็อย! มีดีแค่ตั้งรับรึไงวะ!" จ้าวเฉินเริ่มหงุดหงิดที่การโจมตีของตนเองยังทำอะไรคู่ต่อสู้ไม่ได้

ณ บริเวณที่พักของผู้เข้าแข่งขัน...

หลินเฟิงนั่งนิ่ง...สายตาของเขาจับจ้องไปยังการต่อสู้บนเวทีที่ห้าอย่างไม่กะพริบ...มือของเขากำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด...

'แผนการของพวกมันเริ่มขึ้นแล้ว...พวกมันต้องการจะทำลายสหายของข้าทีละคน...เพื่อโดดเดี่ยวข้า...และทำลายสภาพจิตใจของข้าก่อนที่จะถึงรอบสุดท้าย'

ความโกรธเกรี้ยวที่เยือกเย็นเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขา...

บนเวที...สือเหล่ยเริ่มเป็นฝ่ายรุกกลับบ้าง! เขาใช้คำสอนของหลินเฟิง...รวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่ปลายกระบี่...แล้วแทงสวนกลับไปด้วยท่า "เพลงกระบี่ทะลวงใจ"!

จ้าวเฉินที่กำลังบุกเพลินถึงกับตกใจ! มันรีบยกกรงเล็บขึ้นมาป้องกันไขว้กันเป็นรูปกากบาท!

เคร้งงงง!

พลังทะลวงของกระบี่นั้นรุนแรงกว่าที่มันคาดไว้มาก! ร่างของมันถูกซัดจนถอยหลังไปหลายก้าว! เกราะแขนของมันปรากฏรอยร้าวให้เห็น!

"เจ้าเด็กนี่!"

ความอัปยศอดสูทำให้จ้าวเฉินโกรธจนหน้าดำหน้าแดง! มันตัดสินใจใช้ท่าไม้ตายต้องห้าม!

"กรงเล็บวิญญาณสลาย!"

ไอพลังสีดำที่น่าสะพรึงกลัวระเบิดออกมาจากร่างของมัน! กรงเล็บเหล็กของมันกลายเป็นสีดำสนิท! มันพุ่งเข้าใส่สือเหล่ยด้วยความเร็วสูงสุด!

สือเหล่ยรู้ในทันทีว่า...เขาไม่อาจจะรับการโจมตีนี้ตรงๆ ได้! แต่การจะหลบก็สายเกินไปเสียแล้ว!

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น...ภาพของหลินเฟิงก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา...

เขาตัดสินใจทิ้งการป้องกันทั้งหมด! แล้วแทงกระบี่สวนกลับไป...เป็นการแลกชีวิต!

แต่เป้าหมายของเขาไม่ใช่หัวใจ...แต่คือ "หัวไหล่" ข้างที่จ้าวเฉินใช้ออกท่า!

มันคือการตัดสินใจที่บ้าบิ่น...แต่ก็ฉลาดที่สุด!

ฉึก!

ปลายกระบี่ของสือเหล่ยเสียบทะลุหัวไหล่ของจ้าวเฉิน! ทำให้ทิศทางของกรงเล็บมรณะเบี่ยงเบนไปเล็กน้อย...

แคว่ก!

แทนที่จะทะลวงเข้าที่หัวใจ...กรงเล็บเหล็กกลับฉีกกระชากเข้าไปที่ "แขนซ้าย" ของสือเหล่ยแทน! สร้างบาดแผลที่น่ากลัวและลึกจนเห็นกระดูก!

"อ๊ากกกก!" "อึ่ก!"

ทั้งสองคนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแทบจะพร้อมกัน!

แต่ผลแพ้ชนะ...ได้ถูกตัดสินแล้ว...

จ้าวเฉินที่แขนขวาถูกแทงทะลุจนใช้การไม่ได้...และเสียเลือดจำนวนมาก...ทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น...

ส่วนสือเหล่ย...แม้จะบาดเจ็บสาหัส...แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ด้วยขาของตนเอง!

"ผู้ชนะ...สือเหล่ย!"

เสียงปรบมือดังขึ้นอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก...เพราะมันคือชัยชนะที่ต้องแลกมาด้วยเลือดเนื้อ...

สือเหล่ยถูกนำตัวลงจากเวทีไปยังหน่วยพยาบาลทันที...เขาชนะ...แต่ก็คงจะไม่สามารถลงแข่งขันในรอบต่อไปได้อีกแล้ว...

แผนการของฝ่ายตรงข้าม...สำเร็จไปครึ่งหนึ่ง...

ยังไม่ทันที่ความตึงเครียดจะจางหายไป...การจับคู่ของจางหู่ก็ถูกประกาศขึ้น...

และคู่ต่อสู้ของเขา...ก็คือศิษย์หญิงคนเดิมที่เขาเคยเอาชนะมาได้ในรอบแรก! แต่คราวนี้...แววตาของนางกลับเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น...และในมือของนาง...ถือ "แส้หนาม" ที่อาบไว้ด้วยยาพิษชนิดเดียวกัน!

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้น! ศิษย์หญิงคนนั้นใช้แส้ที่ยาวและพลิ้วไหวของตนเองโจมตีจางหู่อย่างบ้าคลั่ง! ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เข้าใกล้เลยแม้แต่น้อย!

จางหู่ยังคงใช้กลยุทธ์เดิม...ยืนปักหลักราวกับขุนเขา...ใช้ดาบใหญ่เป็นโล่คอยปัดป้องการโจมตี...

แต่ครั้งนี้...คู่ต่อสู้ของเขากลับรอบคอบกว่าเดิมมาก...นางไม่ได้บุกเข้ามาอย่างโง่เขลา...แต่กลับคอยรักษาระยะห่างและโจมตีไปเรื่อยๆ...เพื่อรอให้ยาพิษบนหนามแหลมค่อยๆ ซึมเข้าสู่ดาบของจางหู่!

เวลาผ่านไป...จางหู่เริ่มรู้สึกว่าฝ่ามือของตนเองชาและอ่อนแรงลง!

'ยาพิษ!' เขาเข้าใจในทันที!

"จบสิ้นกันแค่นี้แหละ!"

ศิษย์หญิงคนนั้นแสยะยิ้ม! แล้วฟาดแส้ที่รุนแรงที่สุดเข้าใส่!

แต่จางหู่...กลับทำในสิ่งที่น่าตกใจ!

เขา "ทิ้ง" ดาบใหญ่ในมือของตนเอง! แล้วใช้สองมือเปล่า...คว้าจับ "ปลายแส้" นั้นไว้!

หนามแหลมที่อาบยาพิษทิ่มทะลุฝ่ามือของเขาจนเลือดทะลัก! แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย!

"อะไรกัน!?" ศิษย์หญิงคนนั้นตกใจจนหน้าซีด!

"เจ้า...เข้ามาในระยะของข้าแล้ว" จางหู่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น...

เขาใช้พละกำลังทั้งหมดที่มี...ดึงร่างของศิษย์หญิงคนนั้นให้ลอยเข้ามาหา! แล้วใช้ "ไหล่" ของตนเอง...กระแทกเข้าไปที่ท้องน้อยของนางอย่างแรง!

ปึ้ก!

ร่างของนางกระเด็นตกเวทีไป...หมดสติในทันที!

จางหู่ชนะ...แต่เขาก็ต้องทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น...พิษได้แล่นเข้าสู่ร่างกายของเขาแล้ว...แม้จะไม่ร้ายแรงถึงชีวิต...แต่ก็ทำให้เขาไม่สามารถใช้พลังปราณได้อย่างเต็มที่อีกต่อไป...

แผนการของฝ่ายตรงข้าม...สำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบ...

หลินเฟิงลุกขึ้นยืน...รัศมีพลังที่เคยเก็บงำไว้อย่างสมบูรณ์...บัดนี้ได้แผ่พุ่งออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่!

มันคือไอสังหารที่เยือกเย็น...บริสุทธิ์...และน่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด!

เหล่าศิษย์ที่อยู่ใกล้ๆ ถึงกับตัวสั่นและถอยห่างออกไปโดยไม่รู้ตัว!

เจี้ยนอู๋ซวงที่ยืนอยู่อีกฟากหนึ่งของลานประลอง...หันมาสบตากับเขา...แล้วแสยะยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ...

หลินเฟิงไม่ได้พูดอะไร...เขาเพียงแค่จ้องมองกลับไปด้วยสายตาที่เย็นชาราวกับน้ำแข็งพันปี...

...สายตาที่กำลังบอกว่า...พวกเจ้าทุกคน...จะต้องชดใช้!