จ้าวลู่ชิง คหบดีหญิงแห่งต้าถัง

องครักษ์ของไท่ซ่างหวงขนหีบเงินไปต่อแถวลงเดิมพัน ภายในห้องเดิมพันมีผู้คุ้มกันร่างยักษ์ของหอต่อสู้ยืนจับตามองอยู่

การเดิมพันในวันนี้คึกคักเป็นอย่างมาก ทว่าพนักงานของหอต่อสู้ไม่ได้ยินดีกับการเดิมพันครั้งนี้สักเท่าไหร่ เงินเดิมพันถูกกระจายเพียงฝ่ายมนุษย์ภูเขากับมนุษย์ลมกรด อีกสองฝ่ายกลับไม่มีผู้ใดกล้าวางเดิมพัน ช่างน่าเศร้าใจยิ่งนัก

“สามหมื่นก้วน” หีบเงินจากบุรุษหน้าตาไร้อารมณ์สี่คนวางอยู่ต่อหน้าคนของหอต่อสู้

พนักงานของหอต่อสู้ตื่นตัวเมื่อเห็นว่าเงินเดิมพันสามหมื่นก้วนเป็นของฝั่งใด

“เจ้าลงฝั่งอินทรีย์แน่นะ” ถามย้ำเพื่อความแน่ใจจะได้ไม่เกิดความผิดพลาด

“แน่”

คนที่เป็นหลงจู๊ของหอต่อสู้รีบเขียนใบสัญญาการเดิมพัน ประทับลายนิ้วมื้อทั้งสองฝั่งเรียบร้อยก็ถือสัญญาคนละฉบับ

พนักงานของหอต่อสู้ที่เริ่มเหี่ยวเฉากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ผู้ชนะมีคนเดียว ตอนนี้มีการวางเดิมพันถึงสามฝ่าย เงินสะพัดเลยทีเดียว

“ฝ่ายหมาป่าสองแสนก้วน” องครักษ์ของไท่ซ่างหวงบอกจำนวนเงินที่ลงเดิมพัน

มือของหลงจู๊หอต่อสู้แข็งค้าง ติดแหง็กอยู่กับพู่กันครั้นได้ยินจำนวนเงินมหาศาล

“สองแสนก้วน?” ถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าไม่ได้หูฝาด

“ใช่”

หลงจู๊ตั้งสติได้รีบส่งสายตาให้พนักงานเข้าไปนับเงินเดิมพัน ภายในห้องต่างอ้าปากค้างกับจำนวนเงินมหาศาล คนพวกนี้ถ้าไม่มั่นใจว่าจะชนะก็น่าจะเป็นบ้าที่นำเงินจำนวนนี้มาลงเดิมพัน

เงินเดิมพันจากอีกสามฝ่ายรวมกันได้สองแสนสามหมื่นก้วน มากกว่าเงินลงเดิมพันจากฝ่ายหมาป่าอยู่สามหมื่นก้วน ต้องเข้าใจก่อนว่าผู้ที่นั่งอยู่ในหอต่อสู้เพื่อชมการประลองแทบทั้งหมดต่างลงเดิมพันฝ่ายมนุษย์ภูเขากับมนุษย์ลมกรด

เงินสองแสนก้วนถูกรุมนับทุกหีบ ใช้เวลาไม่นานก็นับแล้วเสร็จ

“ครบขอรับ”

หลงจู๊หอต่อสู้รีบเขียนสัญญาการวางเดิมพัน

“ท่านประทับลายนิ้วมือตรงนี้”

เผยรอยยิ้มประจบ ภายในใจกระหยิ่มยิ้มย่องกับจำนวนเงินที่จะต้องตกเป็นของหอต่อสู้ คนพวกนี้น่าจะมาจากต่างถิ่นจึงไม่รู้จักชื่อเสียงของมนุษย์ภูเขากับมนุษย์ลมกรด

ดียิ่งนัก!

องครักษ์นำสัญญาเดิมพันมาให้หลิวกงกงตรวจสอบความเรียบร้อย

“ทุกท่านโปรดฟังทางนี้” คนของหอต่อสู้ยืนอยู่บนสังเวียนด้วยใบหน้ายิ้มแย้มหลังจากได้ทราบจำนวนเงินที่ลงเดิมพัน มันมหาศาลกว่าทุกครั้ง

“ทุกท่านคงทราบว่าตอนนี้เหลือผู้เข้าร่วมประลองเพียงสี่คน ข้าน้อยขอเชิญผู้เข้าร่วมประลองทั้งสี่คนมาเผยโฉมบนสังเวียนเพื่อจับฉลากเลือกคู่ต่อสู้”

เสียงประกาศจบลงเสียงโห่ร้องเพื่อให้กำลังใจก็ดังขึ้นจนหอต่อสู้สะเทือน

ฝ่ายที่ใช้ชื่อว่ามนุษย์ภูเขากระโดดขึ้นไปบนสังเวียนเป็นคนแรก ทำให้สังเวียนสั่นสะเทือน แทนที่ผู้คนจะเกรงกลัวพละกำลังมหาศาล พวกเขากลับส่งเสียงให้กำลังใจอย่างสนุกสนาน

ต่อมาผู้ที่ยืนอยู่บนสังเวียนคือมนุษย์ลมกรด ไม่มีผู้ใดมองทันว่าเขาขึ้นมาบนสังเวียนเมื่อไหร่ รู้อีกทีก็เห็นเขายืนอยู่ตรงนั้นเรียบร้อยแล้ว

ฝ่ายอินทรีย์ก็ไม่น้อยหน้า เคลื่อนกายลงมาจากชั้นสองอย่างสง่างาม อาภรณ์สีดำสนิทราวกับพญามารทว่าหน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพเซียน ความเยือกเย็นจากผู้เข้าร่วมประลองท่านนี้ทำให้ทุกคนอ้าปากค้าง

เหลือเพียงฝ่ายที่ใช้ชื่อว่าหมาป่าที่ยังไม่ปรากฏกาย ทุกคนต่างหันมองว่าฝ่ายหมาป่าจะขึ้นมายืนบนสังเวียนด้วยวิธีใด สายตาส่วนใหญ่จ้องมองทางอากาศคิดว่าเขาน่าจะเคลื่อนกายลงมาจากชั้นสอง แต่แล้วต้องผิดหวังเพราะเห็นชายชราผมขาวผู้หนึ่งเดินขึ้นบนสังเวียน

พอรู้ว่าเขาคือผู้เข้าร่วมประลองที่ใช้ชื่อหมาป่า เสียงหัวเราะก็ดังขึ้น ทั้งสามชีวิตล้วนเป็นชายหนุ่มร่างกายกำยำแข็งแรง แต่ดูฝ่ายหมาป่าสิ ถูกมนุษย์ภูเขาอัดหมัดเดียวลำตัวคงหักครึ่ง

สงสัยต้องเตรียมโลงศพรอหามกลับอย่างเดียว บุตรหลานไปอยู่ที่ใดทำไมไม่ห้ามผู้อาวุโส หรือว่าบุตรหลานต้องการกำจัดจึงส่งมาร่วมประลองในครั้งนี้ หากเป็นอย่างที่คิดบุตรหลานเป็นพวกอกตัญญูอย่างแท้จริง

“ท่านผู้เฒ่า ข้าว่าท่านลงมาจากสังเวียนเถอะ” ผู้หวังดีตะโกนขึ้นไป เพราะทนเห็นคนแก่ถูกรังแกมิได้ แต่ดูเหมือนว่าความหวังดีของเขาจะทำให้คนในหอขำขันกัน

“เอาล่ะ ทุกคนโปรดอยู่ในความสงบ”

พิธีกรที่อยู่บนเวทีกลั้นขำสุดฤทธิ์ แม้จะเห็นด้วยว่าท่านผู้เฒ่าควรลงจากเวที แต่หน้าที่ค้ำคออยู่จึงห้ามปรามมิได้ พวกตนทำได้เพียงจ้างหมอมาดูอาการของผู้ที่บาดเจ็บจากการต่อสู้

เผยเยี่ยนหาได้สนใจเสียงหัวเราะ เขาจับฉลากแล้วส่งให้กับพิธีกรหน้าเหม็นที่ดวงตาของมันกำลังบ่งบอกว่าหัวเราะตน

“รอบแรก มนุษย์ลมกรดประลองกับอินทรีย์”

“มนุษย์ภูเขาประลองกับหมาป่า”

การจับสลากจบลง ผู้คนต่างเห็นใจชายชราที่ต้องต่อสู้กับมนุษย์ภูเขาร่างใหญ่ยักษ์ กำปั้นหมัดเดียวชก กระดูกเปราะ ๆ ของชายชราคงหักทุกซี่

จ้าวลู่ชิงนั่งนิ่ง รอบแรกก็เจองานยากเสียแล้ว มิใช่อาจารย์นางนะที่เจองานยาก มนุษย์ภูเขาคนนั้นต่างหากล่ะที่เจองานยาก ยิ่งตัวใหญ่พอเจ็บตัวมากก็ยิ่งรักษาตัวนาน

นางขออวยพรให้เทพเซียนช่วยดลจิตดลใจให้มนุษย์ภูเขาอย่าได้ดื้อด้านต่อสู้ต่อไปก็แล้วกัน

ลี่มี่ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เด็กน้อยขยับเก้าอี้ไปด้านหน้า แรงของนางนั้นมีมากจึงสามารถขยับเก้าอี้ตัวใหญ่ได้ง่าย

“เริ่มประลองกันแล้ว” ลี่มี่ปรบมือเสียงดัง สายตาจ้องมองลงไปยังสังเวียนไม่กระพริบ

จ้าวลู่ชิงเหลือบตามองเด็กน้อยที่ชอบความรุนแรง มีเด็กหญิงที่ใดกันชื่นชอบการต่อสู้จนนั่งมองตาไม่กระพริบ

บนสังเวียนมนุษย์ลมกรดตัวเล็กกว่าอินทรีย์มากนัก ผู้ที่ใช้ชื่ออินทรีย์นั้นร่างกายกำยำเหมือนผู้ที่อยู่ในสนามรบเขายืนนิ่งสงบอยู่ท่ามกลางสังเวียนส่วนมนุษย์ลมกรดตอนนี้กำลังวิ่งล้อมตัวเขาเอาไว้

ความเร็วของมนุษย์ลมกรดทำให้ทุกคนลายตา สักพักร่างสูงใหญ่ของอีกฝ่ายเกือบล้มหน้าทิ่มลงบนสังเวียน

มนุษย์ลมกรดหยุดยืนด้วยใบหน้าสงบนิ่ง มองคู่ต่อสู้ที่กระอักเลือดออกมา ทุกคนต่างงุนงงกับสิ่งที่เห็น อินทรีย์ถูกมนุษย์ลมกรดทำอันใดถึงได้กระอักเลือดออกมา พวกเขามองไม่ทันจริง ๆ

ยกหลังมือเช็ดเลือดในปาก ก่อนจะบ้วนเลือดทิ้ง สายตาดุดันจ้องมองมนุษย์ตัวเล็กสูงไม่ถึงอกของตน

มนุษย์ลมกรดเริ่มวิ่งเป็นพายุอีกครั้ง ฝ่ายอินทรีย์กัดฟัน ปล่อยฝ่ามือออกไปด้านหน้าสายลมที่พัดรอบกายก็หยุดลง

“หึ!”

มนุษย์ลมกรดถอยหลังเล็กน้อยเมื่อถูกฝ่ามือกระแทกกับหน้าอก เสียงเย้ยหยันทำให้เขาเริ่มจะจริงจังมากขึ้น ยืนรวบรวมลมปราณเพียงชั่วครู่ จากนั้นก็ก้าวไปด้านหน้าเพื่อประมือกับอีกฝ่าย

เผยเยี่ยนนั่งมองการต่อสู้ด้วยใบหน้าเบื่อหน่าย ไหล่ถูกสะกิดจึงหันกลับไปมอง

“ท่านผู้เฒ่า ข้าว่าท่านยอมแพ้เสียเถอะ ท่านเห็นฝีมือของทั้งสองหรือไม่ พวกเขาประลองกันโดยไม่ออมมือเลยสักนิด ท่านอย่าเอาชีวิตตนเองมาเสี่ยงเลย”

บุรุษร่างกำยำจากหุบเขาดอกท้อที่พามนุษย์ภูเขามาร่วมประลองโน้มน้าวให้ชายชรายอมแพ้ ชนะผู้สูงวัยมิใช่เรื่องที่ควรภูมิใจเลยสักนิด ทว่าพวกตนจะยอมแพ้ก็คงไม่ได้เพราะต้องการเงินไปซื้อเสบียงสำหรับหน้าหนาว

เผยเยี่ยนปัดมือน่ารำคาญที่จับไหล่ทิ้ง นั่งนิ่งไม่พูดไม่จาและไม่สนใจคนพวกนี้อีกต่อไป นั่งชมการประลองบนเวที เลือดสาดกระเด็นออกมาจากปากของอินทรีย์ ทำให้ผู้คนที่วางเดิมพันฝ่ายมนุษย์ลมกรดส่งเสียงเฮกันยกใหญ่

ความเร็วยิ่งกว่าพายุบวกกับฝีมือร้ายกาจทำให้มนุษย์ลมกรดเอาชนะคู่ต่อสู้ไปได้ กว่าจะเอาชนะก็เล่นอีกฝ่ายจนน่วม

เผยเยี่ยนเดินขึ้นสังเวียนด้วยท่าทีนิ่งสงบ แตกต่างจากมนุษย์ภูเขาที่ขึ้นสังเวียนแต่ละรอบก็เล่นเอาสังเวียนสั่นสะเทือน

จ้าวลู่ชิงส่งเสียงให้กำลังใจทว่าเสียงของนางถูกเสียงของคนในหอต่อสู้กลบทั้งหมด คนพวกนี้มีตาหามีแววไม่ มนุษย์ภูเขาน่ะหรือจะสู้อาจารย์ของนางได้ ถ้าไม่ติดว่าต้องเกรงใจไท่ซ่างหวง นางต้องทิ้งตัวลงนอน ตื่นขึ้นมาอีกทีตอนนับเงิน

มนุษย์ภูเขาโค้งกายคำนับเพื่อขออภัยที่เขาต้องล่วงเกินผู้อาวุโส

เผยเยี่ยนโบกมือปัด “หากรู้สึกผิดก็ออมแรงให้ข้าหน่อยก็แล้วกัน”

เผยเยี่ยนหลบหมัดที่พุ่งตรงมายังใบหน้า เขาตั้งรับหมัดหนัก ๆ อย่างเดียว มิได้ตอบโต้กลับไป

เสียงเฮเงียบลง ผู้คนต่างขมวดคิ้วกับการต่อสู้ของทั้งสอง มนุษย์ภูเขาปล่อยหมัดออกไปรัว ๆ ทว่าชกได้เพียงอากาศ หมัดของเขาไม่สัมผัสร่างกายของชายชราเลยสักนิด

ผู้ที่วางเดิมพันฝ่ายมนุษย์ภูเขาเริ่มเหงื่อตก ลูบกระเป๋าที่แบนราบเพราะนำเงินไปวางเดิมพันจนหมดตัว

เผยเยี่ยนเหนื่อยกับการหลบจึงย่อกายลง มนุษย์ภูเขาวิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามาถูกเผยเยี่ยนที่กำลังยืนขึ้นเอาศีรษะเสยคางจนล้มลงกับพื้น

ทุกอย่างในหอต่อสู้เหมือนหยุดความเคลื่อนไหว สิ่งที่เห็นทำให้ทุกคนตกใจจนแน่นิ่ง

จ้าวลู่ชิงกับหลี่หยวนหัวเราะจนท้องแข็งกับภาพที่เห็น ทุกคนต่างคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญ แท้จริงแล้วเผยเยี่ยนต้องการทำให้มันเป็นเช่นนั้น ผู้ใดจะคิดว่ามนุษย์ภูเขาที่มีร่างกายใหญ่โตและพละกำลังมหาศาลจะพ่ายแพ้ให้กับชายชรา

พิธีกรที่เคยลอบขำยังทำอันใดไม่ถูก ไม่อยากจะเชื่อว่ามนุษย์ภูเขาวิ่งทะเล่อทะล่าเข้าไปในขณะที่คู่ต่อสู้กำลังจะลุกขึ้นส่งผลให้โดนศีรษะเสยคางจนหมดสติ

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ตั้งแต่หอต่อสู้เปิดทำการมาไม่เคยเจอเหตุการณ์ใดที่พ่ายแพ้ง่ายเช่นนี้มาก่อน

คนของหุบเขาดอกท้อยังมึนงง ยกมนุษย์ภูเขาลงจากสังเวียน พวกตนยังไม่อยากเชื่อเลยว่าการประลองจะจบลงอย่างง่ายดายขนาดนี้ พวกตนเดินทางมาเป็นร้อยลี้เพื่อพ่ายแพ้หรือนี่

พิธีกรประกาศผู้ชนะในรอบแรก คนในหอต่อสู้ยังมึนงงไม่หาย ตอนนี้บนสังเวียนมีมนุษย์ลมกรดกับชายชราที่แก่จนใกล้จะลงโลงประจันหน้ากัน

ฝ่ายที่วางเดิมพันมนุษย์ลมกรดก็ส่งเสียงร้องตะโกนให้กำลังใจ ส่วนฝ่ายที่เสียเดิมพันไปแล้วก็ส่งเสียงให้กำลังใจชายชรา ยามนี้พวกตนไม่มีส่วนได้ส่วนเสียจึงชมเพื่อความสนุก

มนุษย์ลมกรดโค้งคำนับเพื่อขออภัยก่อนจะวิ่งอ้อมเผยเยี่ยนจนเป็นพายุเมื่อสบโอกาสถึงจะลงมือจัดการ

เผยเยี่ยนยืนนิ่งสงบ ยื่นขาออกไปด้านหน้า เพียงเท่านั้นแหละเสียงล้มดังสนั่นสังเวียน

เป็นอีกครั้งที่เผยเยี่ยนทำให้คนทั้งหออึ้ง บ้าไปแล้ว! เพียงแค่ยื่นเท้าออกไปก็สามารถจัดการกับมนุษย์ลมกรดได้

ยามนี้มนุษย์ลมกรดนอนโอดโอยอยู่บนสังเวียนสักพักก็สลบไป

เผยเยี่ยนยืนนิ่งสงบดังเดิม ทว่าภายในใจยิ้มร่า มนุษย์ลมกรดยิ่งวิ่งเร็วเท่าไหร่ยามล้มก็จะบาดเจ็บรุนแรงเท่านั้น นี่เป็นเพียงวิธีรับมือง่าย ๆ กับมนุษย์ลมกรด

พิธีกรของหอต่อสู้กุมขมับ ตาเฒ่าผู้นี้ไปพกดวงมาจากไหน หรือว่าเป็นบุตรรักของเทพเซียนถึงได้โชคดีเช่นนี้ ไม่มีผู้ใดคิดเลยว่าเผยเยี่ยนมีความสามารถในการต่อสู้ ทุกคนคิดเพียงว่าเขามากับดวง

การต่อสู้ที่มีทั้งมนุษย์ภูเขาและมนุษย์ลมกรดต้องจบลงโดยใช้เวลาไม่ถึงชั่วยาม นี่มันเกิดอะไรขึ้น ไม่สนุกเลยสักนิด

เสียงก่นด่าและเสียงบ่นเสียดายที่ให้คนของตนเองถอนตัวจากการต่อสู้ดังไปทั่วหอต่อสู้

จ้าวลู่ชิงรีบออกไปต้อนรับเผยเยี่ยน ส่วนองครักษ์รีบไปรับเงินเดิมพัน

“ท่านผู้เฒ่าเก่งกาจมากเจ้าค่ะ” ลี่มี่วิ่งมาจับชายเสื้อชายชราด้วยความเลื่อมใสในฝีมือ ชายชราผู้นี้เก่งกาจมากไปแล้ว จัดการกับคนพวกนั้นจนแพ้พ่าย

“เจ้าเด็กนี่รู้จักพูด” เผยเยี่ยนเอ่ยชม “ข้าเพียงโชคดีเท่านั้น มิได้เก่งกาจอันใดมากหรอก”

“พวกเรากลับกันเถอะ อย่าอยู่ที่นี่นานเลย” จ้าวลู่ชิงชักชวน ถึงเวลาที่พวกตนสมควรกลับได้แล้ว

สายตาของผู้ที่ยังไม่เดินทางกลับต่างมองกลุ่มคนที่ชนะการประลองในครั้งนี้ ยิ่งได้ข่าวว่าพวกเขาลงเดิมพันเป็นจำนวนเงินสองแสนก้วนยิ่งเกิดเสียงวิพากษ์พิจารณ์ถึงความร่ำรวย

พร้อมกับอยากรู้ว่าพวกเขามาจากที่ใด หรือว่าจะเป็นตระกูลคหบดีที่มาจากเมืองหลวง