ตำนานผู้วิเศษ

"ตงตงเอ็งนี่มัน..." สายตาของเซี่ยซีหานมองตงตงหมียักษ์ตัวขาวใหญ่แล้วปลื้มปริ่ม เพียงสอนมันให้ปล้นเพียงแป๊บเดียว ตงตงเอ็งทำได้ดีกว่าที่คิด

ตงตงวิ่งเร็วไปตะกุยคุ้ยศพของเหล่าโจรชั่วจำนวนมาก แต่มันไม่ได้กัดหรือกินศพ ดูเหมือนตงตงจะมีความชอบในการกินเฉพาะตัวตั้งแต่รู้จักเซี่ยซีหาน มันเลือกกิน!!! แต่ก็นั่นแหละ เลือกกินแล้วทำไม... ตงตงทำงานดีกว่าที่คิด มันสามารถแยกแยะของมีค่าได้ ตงตงจะเอาแต่ของแวววาว เหรียญบูลนี่ อาวุธ รูนทักษะ ขวดยาและสมบัติต่างๆ จากเหล่าโจรชั่วเท่านั้น สิ่งอื่นใดๆ ที่ไม่ใช่สิ่งเหล่านี้ ตงตงจะไม่สนใจ มันแทบจะเมินใส่อย่างไม่ไยดี สิ่งเหล่านี้เซี่ยซีหานสอนมันเพียงครั้ง ตงตงก็สามารถแยกแยะสิ่งต่างๆ ได้

'ตงตงเอ็งไม่ได้โง่ เอ็งเป็นหมีฉลาด เมื่อก่อนตอนเอ็งฉี่ใส่หน้าบิดาเอ็งแกล้งโง่ใช่ไหม หรือจริงๆ เอ็งรู้ว่าบิดาเป็นอัจฉริยะ แล้วเอ็งเรียกร้องความสนใจ เลยฉี่ใส่บิดาเพื่อทำสัญลักษณ์แห่งความผูกพันของพวกเรา' เซี่ยซีหานคิดในใจเกี่ยวกับความฉลาดของตงตงอีกครั้ง เจ้าหมียักษ์ตัวนี้ลึกล้ำกว่าที่มันคิดไปมาก เซี่ยซีหานสามารถฝึกมันเพื่อเป็นผู้ช่วยที่ดีได้ อย่างน้อยก็เพื่อปล้น

หลังใช้เวลาเกือบครึ่งวันไปกับการปล้นและอ่านเอกสารต่างๆ ในรังโจร เซี่ยซีหานก็คล้ายได้เวลาพักเหนื่อย ตอนนี้ท้องฟ้ามืดและมีดวงดาวพร่างพราว

แค่จำนวนเงินบูลนี่กองโจรกลุ่มนี้ ก็มีทั้งหมดรวมกันเกือบ 10,000 บูลนี่ เหรียญเหล็กที่เป็นค่าเงินของอาณาจักรชั้น.หนึ่งไม้หมื่นกิ่งมีอีกราว 500,000 เหรียญเหล็ก แค่นี้ก็ทำให้เซี่ยซีหานหายใจเข้าลึกแล้ว ไอ้โจรพวกนี้ร่ำรวยจริงๆ

แต่เซี่ยซีหานก็จะไม่แปลกใจจนเกินไป สำหรับตัวมัน หากนับกันดีๆ มันก็แทบจะมีรายได้ต่อปี มากกว่า 1,500 บูลนี่แล้ว สำหรับการทำอาชีพสุจริต แต่ไอ้พวกฉิบหายเหล่านี้คือโจร แถมนี่ยังเป็นการทลายรังโจรของพวกมันอีก หากน้อยกว่านี้ก็ไม่สมควรเรียกเป็นรังโจรแล้ว

และด้วยความเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ เซี่ยซีหานแยกแยะขวดยาดีๆ สำหรับเสริมกำลัง รักษาโรคและพิษได้อีกจำนวนหนึ่ง รวมๆ แล้วตรงนี้มีมูลค่าอีกราว 1,000 ถึง 2,000 บูลนี่ แต่เซี่ยซีหานยังไม่รู้ราคาที่แน่นอนของเหล่าขวดยา นั่นเพราะมันไม่เคยเอายาขวดที่มันเล่นแร่แปรธาตุได้สำเร็จไปขายเลยสักครั้ง ส่วนใหญ่ทำสำเร็จมันก็จะเอามากินเองไม่ก็เอาไปให้เจียตัวกิน ราคาที่ 1,000 ถึง 2,000 บูลนี่ เป็นราคาที่เซี่ยซีหานประเมินจากราคาต้นทุนที่ใช้ในการกลั่นสกัดตัวยาตามความรู้ของตัวมันเอง

สุดท้ายคือรูนทักษะอีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นรูนทักษะระดับ 1 ถึง 3 เซี่ยซีหานส่งการตระหนักรู้สำรวจความสามารถของพวกมัน แต่สุดท้ายเซี่ยซีหานก็ไม่สนใจ รูนทักษะเหล่านี้มีปัญหาเกี่ยวกับความบ้าคลั่งทางจิต และการฝึกฝนที่อาจจะต้องแลกเปลี่ยนกับอายุขัย หรือจำต้องมีพฤติกรรมประหลาด เซี่ยซีหานไม่ต้องการทักษะที่มีผลข้างเคียงมากเกินไป ดังนั้น มันไม่ต้องการทักษะของรูนเหล่านี้

"เป็นกอบเป็นกำ ข้ารวยแล้ว ข้ารวยแล้วตงตง ฮะฮาฮ่า" เซี่ยซีหานหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ตงตงร้องโฮกโฮฮฮฮกเสียงดัง หลังจากทั้งสองเอาสมบัติทั้งหมดใส่กระเป๋าหนังใบใหญ่ยักษ์สองใบสำเร็จ ในส่วนของศาสตราวุธทั้งหมดมันใหญ่เกินไป จำต้องขนใส่เกวียนรถม้าสองคันแทน

แต่ในระหว่างความดีใจ เซี่ยซีหานก็มองไปที่ห้อง ที่มากไปด้วยศพของเหล่าสตรีที่ถูกรีดเลือด

"ข้าควรฝั่งพวกนาง สิ่งนี้จะทำให้พวกนางเป็นสุข ผู้หญิงมักอายที่ถูกผู้ชายเห็นร่างเปลือย นอกจากนั้นพวกเธอยังต้องการความเป็นส่วนตัว" เซี่ยซีหานเดินไปใกล้ต้นไม้ มือมันจับไปที่รากอันเป็นกิ่งก้านสาขาหนึ่งของต้นไม้ยักษ์ต้นนี้

ตอนนี้ต้นไม้ยักษ์สั่นสะเทือน ส่วนที่เป็นห้องของเหล่าสตรีที่ถูกรีดเลือด ค่อยๆ จมลงไปใต้พื้นดิน

เซี่ยซีหานยิ้มบางเบา นี่คือการให้เกียรติต่อผู้วายชนม์ทั้งหลายเป็นครั้งสุดท้าย ส่วนศพของเหล่าโจรชั่วทั้งหลาย เซี่ยซีหานมองและยืนนิ่งขบคิดอะไรบางอย่าง

อย่างแรกเลยไอ้โจรพวกนี้ไม่ธรรมดา เซี่ยซีหานได้อ่านเอกสารบางอย่างในบ้านต้นไม้ของเหล่าโจร ไอ้พวกนี้ทำงานลับๆ ให้กลุ่มผู้ใช้เวทย์มืด ในการหาเลือดหญิงสาวจำนวนมากให้พวกมัน เพื่อเอาไปใช้สกัดและทำพิธีด้านไสยเวทย์บางอย่าง

ในเรื่องตรงนี้เซี่ยซีหานแอบปวดหัวตึบ ว่าจะเอาอย่างไรดี

สิ่งนี้ทำให้มันไม่กล้าประมาท และเอาข้าวของของเหล่าโจรไปขายแบบโง่ๆ ในพวกศาสตราวุธเซี่ยซีหานตั้งใจจะเอามันกลับไปที่ป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวแล้วนำไปทุบ กลั่นและถลุงแยกส่วนเป็นแร่ต่างๆ ที่บริสุทธิ์แทน แม้จะทำให้มูลค่าลดลงและเสียเวลาไปบ้าง แต่ก็ดีกว่าเอาเหล่าศาสตราไปขาย แล้วถูกตามหาแหล่งที่มาภายหลัง

ส่วนขวดยา เซี่ยซีหานเพียงเอาไปกินเองหรือแจกทุกอย่างก็จบ ถ้าจะเอาไปขายก็น่าจะไม่ใช่ปัญหามากนัก หากตัวยาเป็นสูตรที่ไม่ใช่สูตรเฉพาะ เป็นยาวิเศษประจำตระกูลหรือองค์กรมืดที่น่ากลัว

ปัญหาสุดท้ายคือเหล่ารูนทักษะที่มีค่า เซี่ยซีหานไม่กล้าเอาไปขายในสถานที่ปกติ ทำให้มันนึกถึงสถานที่แห่งหนึ่งขึ้นมา "พวกรูนทักษะต่างๆ ข้าขายมันในสถานที่ปกติไม่ได้แน่ หรือข้าควรไป 'บ้านเร้นลับ' เพื่อขายมันดี" บ้านเร้นลับคือแหล่งค้าของเถื่อน เซี่ยซีหานรู้จักมันผ่านโทเคน ที่แฝงวงจรเวทย์ขนาดเล็ก ที่ใช้ระบุสถานที่การค้าลับแห่งนี้เอาไว้

เซี่ยซีหานเคยเอาโทเคนบ้านเร้นลับนี้ ไปถามกับเจียตัวและอาวุโสเหอหมิ่น ทำให้มันได้รู้ว่า บ้านเร้นลับคือตลาดมืดของโลกใบนี้ แม้แต่อาวุโสเหอหมิ่นก็เคยไปที่ตลาดมืดอย่างบ้านเร้นลับหลายครั้ง นอกจากนั้นเขายังมีโทเคนบ้านเร้นลับมากกว่าหนึ่งอัน ดังนั้น เมื่อในตอนนั้นเจียตัวฆ่าพ่อมดขาวเซียวเล่อ อาวุโสเหอหมิ่นจึงไม่ได้สนใจโทเคนพวกนี้เลย

ส่วนอัญมณีสีแดงในตอนนั้น เซี่ยซีหานก็มารู้ตอนหลังว่า มันคือสมบัติวิเศษที่แฝงวงจรเวทมนตร์

และวงจรเวทมนตร์คืออะไร มันก็คล้ายชุดคำสั่งของโปรแกรมคอมพิวเตอร์ แต่เป็นการขีดเขียนโดยเหล่าผู้วิเศษชั้นสูง โดยพวกเขามักเรียกตัวเองว่า 'ผู้สร้าง' ซึ่งมันเป็นสายอาชีพชั้นสูง เหนือนักเล่นแร่แปรธาตุและช่างหลอมไปอีกระดับหนึ่ง

ว่ากันว่า การเป็นผู้สร้างนั้นจำเป็นที่จะต้องล่วงรู้พื้นฐานของหลายศาสตร์ แต่สิ่งที่พวกเขาต้องรู้มากที่สุดคือ เรื่องของวงจรเวทมนตร์ อันเป็นทักษะพื้นฐานของผู้สร้าง

การฝังวงจรเวทมนตร์ลงในอัญมณีหรือรูน เป็นเรื่องพื้นฐานที่สุดของเหล่าผู้สร้าง

แต่ในเหล่าผู้สร้างชั้นสูงนั้น พวกเขาจะสร้างสิ่งต่างๆ ที่น่าอัศจรรย์ได้มากมาย สมบัติวิเศษหลากหลายรูปแบบได้อย่างไร้ขีดจำกัด หนึ่งในนั้นที่โด่งดังของโลกใบนี้ก็เช่น เรือบิน มันถูกสร้างโดยเหล่าผู้สร้างที่แข็งแกร่ง

ปัจจุบันเซี่ยซีหาน คือ 'ผู้สร้าง' ระดับ.สอง ทำไมเซี่ยซีหานถึงได้กลายเป็นผู้สร้างระดับสอง สาเหตุก็เป็นเพราะ... ในการเล่มแร่แปรธาตุให้ได้ตัวยาต่างๆ นั้น ในการแยกส่วนประกอบต่างๆ จำเป็นต้องใช้ทักษะอย่างวงจรเวทมนตร์ในการควบคุมอุณหภูมิ การกดอากาศ สภาวะพิเศษต่างๆ ของเวทมนตร์

นี่ทำให้เซี่ยซีหานจำเป็นต้องรู้เรื่องของวงจรเวทมนตร์อย่างช่วยไม่ได้ เพราะมันจำเป็นต้องสร้างอุปกรณ์ต่างๆ ของนักเล่นแร่แปรธาตุ ตามหนังสือประหลาดของเด็กชายขนมเปี๊ยะทองคำขึ้นมาเอง ทั้งๆ ที่มันแสนจะขี้เกียจ แต่สุดท้ายกับจำต้องแบ่งเวลาเรียนรู้

แต่เรื่องน่าตลกก็คือ ในขณะที่ทักษะของผู้สร้าง อย่างวงจรเวทมนตร์ เซี่ยซีหานอยู่ในระดับ.สอง แต่ทักษะการเล่นแร่แปรธาตุของเซี่ยซีหานที่มีความต้องการเรียนรู้และทำความเข้าใจอย่างสูง มันกับอยู่ในระดับ.หนึ่ง นี่คือปัญหาเรื่องความยากจนของเซี่ยซีหาน ทำให้เขาน่าสมเพชแบบนี้ในทักษะเล่นแร่แปรธาตุ

แต่ตอนนี้ด้วยเงินบูลนี่จำนวนมาก ดูท่าปัญหาเรื่องเงินของเซี่ยซีหานจะหมดไปชั่วคราว

"ตอนนี้ข้าร่ำรวยแล้ว ข้าสามารถซื้อสมุนไพรและกลับไปเล่นแร่แปรธาตุได้สองสามเดือน โดยไม่ต้องมีเรื่องกังวลเรื่องเงินแม้แต่น้อย" ใบหน้าของเซี่ยซีหานมีความสุข

แต่ในขณะนั้นเอง แต่ไกลเซี่ยซีหานมองเห็นอะไรบางอย่าง จุดแสงไฟของคบเพลิงจากคนกลุ่มใหญ่