หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 163: วิสัยทัศน์จากที่สูงและเป้าหมายใหม่ 

หลายวันผ่านไป ณ ธารพลังงานแห่งชีวิต (生命元气之泉) อันสงบและเปี่ยมด้วยพลัง เจี้ยนหลิน (剑林) ได้ใช้เวลาในการทำความคุ้นเคยและควบคุมพลังปราณ (灵气) ขั้นหลอมรวมลมปราณขั้นสมบูรณ์ (凝气境大圆满) ที่เพิ่งทะลวงผ่านได้อย่างมั่นคงและกลมกลืนยิ่งขึ้น เขารู้สึกได้ถึงพลังที่เอ่อล้นอยู่ภายในทุกอณูของร่างกาย สัมผัสทั้งห้าเฉียบคมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ประสาทการรับรู้ขยายกว้างไกล และ "ความเข้าใจในวิถีกระบี่พฤกษา" ของเขาก็ดูจะหยั่งรากลึกลงไปอีกขั้นหนึ่ง ราวกับว่าโลกทั้งใบได้เปิดเผยความลับของมันให้แก่เขามากขึ้น

ส่วนศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิง (月清灵) ด้วยสรรพคุณอันน่าอัศจรรย์ของ "เห็ดวิญญาณเจ็ดดาว" (七星灵菇) ที่เจี้ยนหลินมอบให้ และไอพลังปราณอันบริสุทธิ์ของสถานที่แห่งนี้ อาการบาดเจ็บสาหัสของนางก็ฟื้นตัวขึ้นมากแล้ว พลังภายในกลับคืนมาราวเจ็ดถึงแปดส่วน สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว และรัศมีพลังธาตุลมรอบกายนางก็กลับมามั่นคงและแฝงความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนต่างก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับโลกภายนอกอีกครั้ง เจี้ยนหลินจึงเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงที่สุขุมขึ้น "ศิษย์พี่หญิง สถานที่แห่งนี้แม้จะเปี่ยมด้วยพลังงานและช่วยให้พวกเราฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว แต่พวกเราก็มิอาจอยู่ที่นี่ได้ตลอดไป พวกเราควรจะลองขึ้นไปบนยอดเขาที่สูงที่สุดในบริเวณนี้ เพื่อสำรวจภูมิประเทศและหาหนทางต่อไปจะดีหรือไม่ขอรับ"

เยว่ชิงหลิงพยักเห็นด้วย นางเองก็มิใช่คนที่จะพึงพอใจกับการหยุดนิ่งอยู่กับที่นานเกินไป "ความคิดของเจ้าไม่เลว พวกเราจำเป็นต้องรู้ว่าตนเองอยู่ที่ใดกันแน่ในหุบเขาเร้นเมฆา (隐云谷) อันกว้างใหญ่นี้ และมีอันตรายใดรออยู่เบื้องหน้าบ้าง การเตรียมพร้อมย่อมดีกว่าการเผชิญหน้าโดยไม่รู้อะไรเลย"

ทั้งสองจึงตัดสินใจปีนขึ้นไปยังยอดเขาที่สูงที่สุดลูกหนึ่งในบริเวณ "ที่ราบสูงเมฆาสถิต" (云栖高原) แห่งนี้ การเดินทางขึ้นสู่ที่สูงนั้นมิได้ง่ายดายนัก แม้จะมีพลังปราณคอยช่วยเหลือ แต่ความเบาบางของอากาศและความลาดชันของเส้นทางที่ปกคลุมไปด้วยหินผาแหลมคมก็เป็นอุปสรรคอยู่บ้าง ทว่าด้วยความมุ่งมั่นและพละกำลังที่เพิ่มพูนขึ้นของทั้งคู่ ในที่สุดพวกเขาก็สามารถขึ้นไปถึงยังจุดสูงสุดได้สำเร็จ

ภาพเบื้องหน้าที่ปรากฏแก่สายตานั้น ทำให้ทั้งสองต้องหยุดนิ่งด้วยความตกตะลึงในความยิ่งใหญ่อลังการ! จากยอดเขาสูงแห่งนี้ พวกเขาสามารถมองเห็นทัศนียภาพอันกว้างใหญ่ไพศาลของหุบเขาเร้นเมฆาได้อย่างสุดลูกหูลูกตา เทือกเขาสลับซับซ้อนทอดตัวยาวเหยียดไปทุกทิศทุกทางดุจมังกรหลับใหล บางยอดปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนสะท้อนแสงอาทิตย์จนพร่างพราย บางยอดมีเมฆหมอกสีขาวนุ่มลอยคลอเคลียราวกับปุยนุ่นที่สวรรค์โปรยปราย เบื้องล่างคือผืนป่าสนเมฆาโบราณ (古云松) ที่เขียวชอุ่มสุดประมาณ และทุ่งหญ้าขนแกะเมฆา (云绒草) ที่ดูราวกับพรมผืนยักษ์สีขาวอมเขียว มีธารน้ำหลายสายไหลคดเคี้ยวราวกับงูเงินเลื้อย สะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายระยิบระยับ พวกเขามองเห็น "ธารพลังงานแห่งชีวิต" ที่เพิ่งจากมาเป็นเพียงจุดเล็กๆ จุดหนึ่งท่ามกลางความกว้างใหญ่อันไร้ที่สิ้นสุดนั้น

"ที่นี่มัน..." เยว่ชิงหลิงสูดลมหายใจเข้าลึก อากาศที่เบาบางบนยอดเขามิอาจกลบกลั้นความรู้สึกตื่นตาตื่นใจของนางได้ "กว้างใหญ่...และงดงามอย่างน่าเหลือเชื่อ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความลึกลับและอันตรายที่มองไม่เห็น...ราวกับภาพวาดของเทพเซียนที่ถูกทิ้งร้างไว้"

เจี้ยนหลินยืนนิ่งอยู่ข้างๆ เขารู้สึกได้ถึงความเล็กจ้อยของตนเองเมื่อเทียบกับธรรมชาติอันยิ่งใหญ่มโหฬารนี้ แต่ในขณะเดียวกัน "การตื่นรู้" ที่เขาได้รับก็ทำให้เขารู้สึก "เชื่อมโยง" กับความยิ่งใหญ่นี้อย่างน่าประหลาด ราวกับว่าเขาก็เป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจแห่งขุนเขาและป่ากว้างนี้เช่นกัน

หลังจากชื่นชมทัศนียภาพและปรับลมหายใจอยู่ครู่หนึ่ง เยว่ชิงหลิงก็เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ดวงตาคู่สวยของนางทอแววกังวล "เจี้ยนหลิน...พวกเราจะทำอย่างไรกันต่อไปดี? ศิษย์น้องของข้าที่พลัดหลงไปพร้อมกับข้า...ข้าเป็นห่วงสวัสดิภาพของพวกเขายิ่งนัก"

เจี้ยนหลินพยักหน้ารับ แววตาของเขาฉายความเห็นอกเห็นใจ "ข้าเข้าใจความรู้สึกของศิษย์พี่หญิงขอรับ การตามหาพวกเขาย่อมเป็นสิ่งสำคัญที่สุด แต่ดินแดนแห่งนี้กว้างใหญ่และเต็มไปด้วยอันตรายที่มิอาจคาดเดาได้ การออกตามหาโดยไร้ทิศทางอาจจะทำให้พวกเราต้องตกอยู่ในวงล้อมของศัตรูหรือเผชิญกับอสูรร้ายเสียเอง" เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ประกายตาจะวูบไหวเมื่อนึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้ "ศิษย์พี่หญิง...ข้ามีบางอย่างที่อาจจะช่วยชี้ทางให้เราได้บ้าง หรืออย่างน้อยก็อาจจะเป็นเบาะแสสำคัญ"

ว่าแล้วเขาก็ล้วงเข้าไปในย่ามผ้า หยิบเอา "แผ่นหนังเก่าคร่ำ" (古旧皮图) แผ่นหนึ่งออกมาอย่างระมัดระวัง มันคือแผนที่ (地图 - Dìtú) ที่เขาได้มาจากหัวหน้ากลุ่มคนชุดดำที่ถูกสังหารในครั้งนั้น ซึ่งเป็นศัตรูที่ตามล่าเขาและเมล็ดพันธุ์รากวิญญาณสีดำ เขาค่อยๆ คลี่มันออกอย่างบรรจง ลายเส้นบนแผนที่นั้นดูสับสนและขาดความชัดเจนในหลายจุด มีร่องรอยการใช้งานมาอย่างโชกโชน แต่ก็พอจะมองเห็นเค้าโครงของแนวเทือกเขา ป่าทึบ และสัญลักษณ์บางอย่างที่คลุมเครือและน่าฉงน

"นี่คือ...แผนที่รึ?" เยว่ชิงหลิงมองด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย "เจ้าได้มันมาจากที่ใดกัน? ดูจากสภาพแล้วคงมิใช่ของธรรมดา" น้ำเสียงของนางแฝงความระแวดระวังเล็กน้อยเมื่อนึกถึงที่มาของมัน

เจี้ยนหลินเล่าที่มาของแผนที่ให้ฟังโดยย่อ (โดยเน้นว่าได้มาจากศัตรูที่ตามล่าเขาและ "บางสิ่ง" ที่สำคัญยิ่ง) ก่อนจะชี้ไปยังสัญลักษณ์บางอย่างที่ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับ "รากไม้" หรือ "พืชพันธุ์ที่มีพลังงานเข้มข้น" และ "จุดสีแดง" เล็กๆ ที่ถูกทำเครื่องหมายไว้โดดเด่นเป็นพิเศษ พร้อมด้วย "อักขระโบราณ" (古老文字) ที่เขาอ่านไม่ออกกำกับอยู่ "เมื่อก่อนข้าไม่เข้าใจความหมายของมันทั้งหมดขอรับศิษย์พี่หญิง แต่หลังจากที่เราได้เห็นศิลาจารึกโบราณเหล่านั้น ซึ่งชี้นำไปยังธารพลังงานแห่งชีวิต และเมื่อ "ขาวน้อย" (小白) เคยแสดงท่าทีสนใจต่อแผนที่นี้เป็นพิเศษ ข้าเริ่มจะสงสัยว่า...บางทีแผนที่นี้อาจจะเกี่ยวข้องกับสถานที่ที่เรากำลังจะไปตามคำชี้นำของศิลา หรืออาจจะชี้ไปยังแหล่งพลังงานอื่นที่สำคัญยิ่งกว่าก็เป็นได้"

ทั้งสองคนก้มลงพิจารณาแผนที่นั้นอย่างละเอียดถี่ถ้วน พยายามจะเปรียบเทียบเค้าโครงที่เห็นบนแผ่นหนังกับทัศนียภาพอันกว้างใหญ่ที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า มันเป็นเรื่องที่ยากยิ่งนัก ด้วยความหยาบของแผนที่และความกว้างใหญ่ของภูมิประเทศจริงที่แตกต่างจากมุมมองบนพื้นราบ แต่แล้วเยว่ชิงหลิงผู้มีสายตาเฉียบคมและประสบการณ์ในการเดินทางมากกว่า ก็พลันชี้ไปยังแนวสันเขาที่ดูจะคุ้นตาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ "ตรงนั้น...แนวสันเขานั่น...มันคล้ายกับเส้นสายบนแผนที่ตรงนี้มิใช่หรือ? และหากเป็นเช่นนั้นจริง ทิศทางที่ศิลาจารึกชี้นำจากธารพลังงานแห่งชีวิต ก็น่าจะสอดคล้องกับทิศทางไปยัง 'จุดสีแดง' นี่พอดี! ช่างบังเอิญเสียจริง!"

"ขาวน้อย" ที่เกาะอยู่บนไหล่ของเจี้ยนหลิน เมื่อเห็นแผนที่และได้ยินการวิเคราะห์ของเยว่ชิงหลิงก็พลันส่งเสียง "คิกๆๆ!" ออกมาอย่างตื่นเต้น มันใช้จมูกเล็กๆ ดุนไปที่ "จุดสีแดง" บนแผนที่อีกครั้งอย่างกระตือรือร้น ราวกับจะยืนยันความคิดของเยว่ชิงหลิงว่าถูกต้องแล้ว

เจี้ยนหลินมองไปยังทิศทางนั้นด้วยแววตาที่มุ่งมั่นยิ่งขึ้น "ศิษย์พี่หญิง หากเป็นเช่นนั้นจริง การเดินทางตามร่องรอยจากศิลาจารึกและแผนที่นี้ไปพร้อมกัน ย่อมมีความเป็นไปได้สูงที่เราจะค้นพบสถานที่สำคัญนั้น" เขาหยุดเล็กน้อย มองไปยังความกว้างใหญ่เบื้องหน้า ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ข้าคิดว่า...พวกเราควรจะลองสำรวจไปตามทิศทางนั้น หากสถานที่นั้นเป็นแหล่งพลังงานสำคัญจริง หรือเป็นสถานที่เก็บงำความลับบางอย่าง บางทีอาจจะมีผู้ฝึกตนคนอื่นๆ หรือแม้แต่ร่องรอยของอารยธรรมโบราณที่อาจจะให้เบาะแสเกี่ยวกับดินแดนแห่งนี้ หรือหนทางที่จะออกจากที่นี่ได้ และหากพวกเราสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้อีก โอกาสในการตามหาศิษย์คนอื่นๆ ของท่าน และการรับมือกับศัตรูที่อาจจะปรากฏตัวขึ้นในอนาคตก็จะยิ่งมีมากขึ้นอย่างแน่นอน"

เยว่ชิงหลิงมองใบหน้าของเจี้ยนหลินที่ดูจะมีความมั่นใจ สุขุมเยือกเย็น และเต็มไปด้วยวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นางพยักหน้าอย่างช้าๆ แววตาของนางทอประกายยอมรับ "ข้าเห็นด้วยกับเจ้า การมีแผนที่นี้มาช่วยยืนยัน ทำให้การตัดสินใจของเรามีน้ำหนักและทิศทางที่ชัดเจนมากขึ้น ดีกว่าการเดินสะเปะสะปะอย่างไร้จุดหมาย"

เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้น ทั้งสองคนจึงเริ่มเตรียมตัวสำหรับการเดินทางครั้งใหม่ พวกเขามองไปยังเส้นทางเบื้องหน้าที่ทอดยาวเข้าไปในส่วนที่ลึกลับยิ่งขึ้นของหุบเขาเร้นเมฆา ความรู้สึกมุ่งมั่นและความคาดหวังในสิ่งที่กำลังจะค้นพบปรากฏขึ้นในแววตาของทั้งคู่ แม้จะยังคงมีความไม่แน่นอนและอันตรายที่มองไม่เห็นรออยู่ แต่การมี "แผนที่" และ "เงื่อนงำจากศิลาจารึก" อยู่ในมือ ก็ทำให้พวกเขารู้สึกมีความหวังและทิศทางที่ชัดเจนขึ้นกว่าเดิม ราวกับมีแสงสว่างส่องนำทางในความมืดมิด

(จบตอนที่ 163)