Cafe's in New World เปิดคาเฟ่ในต่างโลก

        ในคฤหาสน์ของคหบดีอันดับต้นๆของอาณาจักรเวสเทล่าร่างสูงของชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานคนหนึ่งกำลังนั่งตรวจสอบเอกสารต่างๆอยู่ในห้องทำงานของตนเอกสารเปรียบเทียบงบประมาณรายรับรายจ่ายของบริษัทในช่วงครึ่งปีถูกหยิบออกมาสรุปยอดและด้วยผลพวงหลังจากงานเทศกาลเมื่อสองเดือนก่อน ทำให้กำไรของบริษัทเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมากและนั่นทำให้เจ้าของบริษัทอย่างชายผมสีเหลืองทองมันวาวอมยิ้มอย่างวางมาดจนทำให้ข้ารับใช้คนสนิทที่ยืนอยู่ใกล้ๆนั้นแทบหลุดขำ

        “นายท่านอเล็นวันนี้ดูท่าท่านจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษเลยนะขอรับมีอะไรดีๆงั้นรึขอรับ?” ข้ารับใช้ข้างกายที่อยู่ด้วยกันมาอย่างยาวนานกล่าวด้วยน้ำเสียงติดตลกล้อเลียนเจ้านายของตนฝ่ายเจ้านายวัยกลางคนเองก็ไม่ได้คิดมากอะไร เพราะอยู่ด้วยกันมานานจึงทำให้ทั้งสองนั้นเรียกได้ว่าสนิทกันจนเหมือนอีกฝ่ายนั้นเป็นครอบครัวของตนอีกคนไปเสียแล้ว

        “หึ! เจ้าก็ดูสิเซบาสเตียน ผลประกอบการรอบนี้เรียกได้ว่าดีแบบเทน้ำเทท่าเลยนะแถมสายงานใหม่ที่อเล็กเซียขยายผลไปก็เริ่มเติบโตแบบมั่นคงแล้วด้วยจะไม่ให้ชั้นดีใจได้ไงเล่า?” ผู้เป็นนายว่าด้วยน้ำเสียงสบายพลางชูเอกสารที่ระบุผลประกอบการของบริษัทโบกไปมาอย่างอารมณ์ดี

        “สมกับเป็นคุณชายอเล็กเซียขอรับ”เซบาสเตียนกล่าวพลางโคลงหัวด้วยรอยยิ้มชื่นชมเพราะเห็นมาตั้งแต่เด็กๆ จึงทำให้พ่อบ้านชรานั้นเอ็นดูคุณหนูของบ้านทั้งสามคนเป็นอย่างมากและยิ่งบุตรชายคนโตของเจ้านายนั้นกำลังจะยืนได้เองอย่างมั่นคงแบบนี้เขาเองก็รู้สึกดีไปด้วยเช่นกัน

        “เหลือแค่อเล็กซ่ากับนาธานแล้วล่ะนะแต่เจ้านาธานชั้นไม่ค่อยห่วงมันหรอก มันน่ะฉลาดเป็นกรดแต่ไม่ค่อยมีความกระตือรือร้นเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ที่เปิดร้านเป็นของตัวเองนี่ก็ถือว่าดีแล้วล่ะผิดกับอเล็กซ่านี่สิ...ยังแสบเหมือนเดิม...” ผู้เป็นเจ้าตระกูลว่าพลางถอนหายใจโดยมีข้ารับใช้ชราข้างกายนั้นหัวเราะน้อยๆหลังจากที่ได้ฟังคำพูดเหนื่อยใจของเจ้านายตน

        “กระผมว่าคงต้องให้เวลาคุณหนูอเล็กซ่าสักหน่อยแหละขอรับลูกสาวท่านน่ะเชื้อไม่ทิ้งแถวท่านกับนายหญิงนักหรอกขอรับ”

        “ได้ไปแต่ความแสบของทางแม่ล่ะสิไม่ว่าเซบาสเตียน”ว่าแล้วเจ้าตัวก็ถอนหายใจอีกคำรบ

        ก๊อกๆ!

        เสียงเคาะประตูดังขึ้นส่งผลให้การทำงานภายในห้องนั้นหยุดชะงักลง สองนายบ่าวหันมามองหน้ากันอย่างใคร่รู้เพราะวันนี้ทั้งวันนั้น ผู้เป็นนายของบ้านนั้นไม่มีธุระที่ไหน หรือมีใครจะเข้ามาหาทางข้ารับใช้คนสนิทเองก็ส่ายหน้าไม่รู้เช่นเดียวกัน

        นั่นเป็นการยืนยันได้เป็นอย่างดีเลยว่าตัวเขานั้นไม่ได้นัดใครเอาไว้และหากมีแขกคนไหนจะมาเข้าพบเขาละก็ ก็น่าจะมีแม่บ้านเข้ามาแจ้งเขาก่อนผ่านทางท่อทองเหลืองที่ติดตั้งเอาไว้ภายในบ้านส่งผลให้ทั้งสองนายบ่าวหันมามองหน้ากันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ร่างสูงของพ่อบ้านชราจึงวางของในมือลงแล้วล้วงเข้าไปใต้เสื้อของตนเตรียมชักอาวุธซัดส่วนเจ้านายของบ้านเองก็เอื้อมมือออกไปจับด้ามดาบที่วางเอาไว้ใต้โต๊ะอย่างเตรียมพร้อม

        ก๊อกๆ!

        “ท่านพ่อครับผมเองครับ นาธาน” เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงลูกคนเล็กของบ้านดังขึ้นจากอีกฝากของประตูห้องนั่นทำให้สองร่างที่อยู่ภายในห้อง ถอนหายใจอย่างโล่งอกความตึงเครียดเมื่อครู่สลายหายไปจนสิ้น พ่อบ้านชราปรับท่าทางกลับไปเป็นอย่างเดิมเช่นเดียวกับอเล็น เมลฟอร์ดที่ปรับสีหน้ากลับเป็นดังเดิมแล้วกล่าวเชิญลูกชายคนเล็กของตนอย่างแปลกใจ

        “อ้าว!นาธาน ลูกกลับมาแล้วรึ? มาๆ เข้ามาสิ”

        “ขออนุญาตครับ”ร่างที่อยู่หลังประตูกล่าวตอบรับ แล้วเปิดประตูเดินเข้ามาในห้องร่างสูงของชายหนุ่มในวัยที่เกือบจะเข้าเบญจเพสอยู่รำไรถือกระเป๋าสี่เหลี่ยมสีน้ำตาลเข้ามาพร้อมกับบรรยากาศที่ส่อความตึงเครียดอย่างชัดเจนจนผู้เป็นพ่อและพ่อบ้านประจำตระกูลสัมผัสได้

        “ได้ข่าวว่าไปเที่ยวกับท่านดยุคและท่านผู้ดูแลหอสมุดมาเป็นยังไงบ้างล่ะ?”หลังหย่อนตัวนั่งบนโซฟาที่อยู่ใกล้ๆกับโต๊ะทำงานของผู้เป็นพ่ออเล็นก็เอ่ยถามลูกชายของตนอย่างเป็นห่วง และพยายามหาเรื่องคุยเพื่อลดบรรยากาศตึงเครียดที่ลูกชายคนเล็กของเขาปล่อยออกมาด้วยแต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงแค่ถอดหน้ากากใบเก่งออกจากใบหน้า

        เจ้าตัวถอนหายใจสั้นๆเงยหน้าขึ้นมามองผู้เป็นพ่อและพ่อบ้านชราด้วยสีหน้าจริงจัง

        “อย่าพึ่งพูดเรื่องนี้กันเลยครับเซบาสเตียน ผมขอรบกวนให้ช่วยไปตามพี่อเล็กเซียที่บริษัทหน่อยครับ ใช้ม้าเร็วเลยนะครับรอบนี้เป็นเรื่องด่วนมากๆครับ” สิ้นคำพูดทั้งสองก็ทำสีหน้าประหลาดใจอยู่เพียงชั่วครู่ก่อนที่ผู้เป็นนายของบ้านจะโบกมือเชิงอนุญาตให้คนของตนทำตามที่ลูกชายคนเล็กขอ

        คล้อยหลังจากที่เซบาสเตียนเดินออกไปจากห้องเพื่อทำตามคำขอของเจ้าของร้านกาแฟหนุ่มอเล็นก็หันมามองลูกแท้ๆของตนกับภรรยาคนรองแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย

        “นาธานมีเรื่องอะไรจะบอกพ่อก่อนไหม?”

        “ยังครับท่านพ่อ...รอพี่อเล็กเซียมาก่อนครับแต่เรื่องนี้ห้ามไม่ให้พี่อเล็กซ่ากับท่านแม่รู้เด็ดขาดเลยนะครับเดี๋ยวผมเตรียมเรื่องเฉไฉให้เอง” ชายหนุ่มตอบผู้เป็นพ่อไปเช่นนั้นและนั่นทำให้อเล็นต้องขมวดคิ้วเพราะน้ำเสียงและพฤติกรรมของลูกชายคนเล็กนั้นผิดแผกไปจากทุกที  

        ด้วยประสบการณ์ที่สั่งสมมาอย่างยาวนานและพอจะรู้นิสัยของลูกชายคนเล็กของเขาอยู่พอตัว แม้ว่าเขาจะไม่ได้เลี้ยงอีกฝ่ายมากนักก็ตามทีนั่นก็ทำให้เจ้าบ้านตระกูลเมลฟอร์ดนั้นรับรู้ได้เลยว่า เรื่องที่อีกฝ่ายกำลังจะบอกในครั้งนี้นั้น...มันหนักกว่าทุกที...

        .

        .

        .

        “อเล็กเซีย?ไหงวันนี้ลูกกลับมาเร็วล่ะจ๊ะ” คุณนายยังสาวประจำบ้านถามลูกชายคนโตที่พึ่งลงจากหลังม้าพร้อมกับเหงื่อที่ชโลมกายไปทั่วเธอแปลกใจที่อีกฝ่ายกลับมาบ้านทั้งๆที่ตะวันยังอยู่กลางฟ้าแบบนี้แต่ยังที่ชายหนุ่มจะได้ตอบอะไร ร่างบางของหญิงสาวคนหนึ่งก็วิ่งออกมาจากประตูคฤหาสน์แล้วกระโดดกอดอีกฝ่าย จนเจ้าตัวรนรานคว้าหญิงสาวแทบไม่ทัน

        “อเล็กซ่า!ทำแบบนี้มันอันตรายนะรู้ไหม!?” เสียงเอ็ดตะโลดังออกมาจากปากอเล็กเซียที่กอดร่างของน้องสาวตัวเองที่ยังคงหัวเราะชอบใจที่พี่ชายของตนนั้นคว้าร่างของเจ้าตัวไว้ได้ทันเมื่อเห็นท่าทางอันไร้ความสำนึกผิดของน้องสาวหนึ่งเดียวประจำบ้านก็ทำให้พี่ชายอย่างเขาทำได้เพียงถอนหายใจ แล้ววางอีกฝ่ายลงเท่านั้น ปล่อยให้ผู้เป็นมารดาที่กำลังยืนควันออกหูอยู่ข้างๆกันจัดการเสีย

        “อเล็กซ่า!ไหงลูกทำตัวแบบนี้ล่ะจ๊ะ! ความเป็นเลดี้ที่แม่พยายามอบรมสั่งสอนไม่เคยเข้าหัวเราเลยใช่ไหม!?”

        “โอ๊ยๆๆๆๆๆๆ!ยอมแล้วค่าท่านแม่ใหญ่! ปล่อยหูหนูเถอะค่ะ!จะฉีกแล้วๆๆๆๆๆ!” หญิงสาวผมทองร้องโอดโอยเมื่อผู้เป็นแม่ดึงหูของตนเป็นการทำโทษเสียยกใหญ่ส่วนอเล็กเซียที่ถอยออกมายืนมองผูเป็นแม่ลงโทษน้องสาวของตนอยู่นั้นก็ถอนหายใจอย่างปลงๆกับความแก่นแก้วของน้องสาวที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่หายไปเสียทีแม้ว่าอีกฝ่ายจะโตจนอายุป่านนี้แล้วก็ตาม ก่อนที่หางตาของชายหนุ่มจะเห็นร่างบางอีกร่างที่เดินมาหยุดอยู่ตรงประตูทางเข้าคฤหาสน์พร้อมกับพ่อบ้านชรา

        หญิงสาวผมสีน้ำตาลในชุดกระโปรงดีไซน์สวยงามจนเป็นเอกลักษณ์ย่อตัวลงโค้งให้กับอเล็กเซียผู้เป็นคู่หมั้นยามที่เงยหน้าขึ้นมา เลดี้กราเซียก็โปรยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ให้กับคู่หมั้นของตนอย่างเป็นธรรมชาติส่วนฝ่ายชายที่ไม่ค่อยอยากจะเจอหน้าคู่หมั้นนักก็ทำได้เพียงแค่โค้งตัวให้ตามมารยาทแล้วส่งยิ้มแหยๆให้กับอีกฝ่ายความอึดอัดเข้ามาเกาะกุมในใจของชายหนุ่มผมทองที่ไม่อยากถูกจับคลุมถุงชนนัก

        “อูย...หูหนูจะฉีกไหมเนี่ย...ไหงพี่อเล็กเซียกลับมาเวลาน่ะคะ?พี่มีอะไรหรือเปล่า?” แต่โชคดีที่น้องสาวของเขานั้นถูกลงโทษเสร็จพอดีคำถามของอีกฝ่ายจึงเป็นตัวช่วยเขาได้เป็นอย่างดีในสถานการณ์แบบนี้

        “เอ่อ....พอดีพี่-”

        “ขออภัยที่เสียมารยาทขอรับนายท่านอเล็นกับมาสเตอร์ลิเบอต้ารอคุณชายอเล็กเซียอยู่ที่ห้องทำงานขอรับ” เซบาสเตียนที่ยืนเงียบอยู่นานก็เอ่ยขัดหลังจากมองนาฬิกาแล้วเห็นว่าสมควรแก่เวลาแล้ว

        “เอ๋? นา-เอ๊ย!มาสเตอร์ลิเบอต้ากลับมาแล้วหรอคะเซบาสเตียน?” ฝ่ายอเล็กซ่าที่ได้ยินว่าน้องชายของตนกลับมาแล้วก็ถามเซบาสเตียนอย่างสงสัยแม้ว่าจะเกือบเรียกชื่อจริงของอีกฝ่ายก็ตามทีแต่ด๊ที่หล่อนนึกขึ้นมาได้ก่อนว่ามีคนนอกอยู่ด้วย จึงชะงักปากไว้ทันฝ่ายคริสติน่าเองก็ขมวดคิ้วแปลกใจ ที่ทั้งตนและลูกสาวนั้นไม่รู้ว่านาธานนั้นกลับมาตอนไหน

        “ขอรับ ตอนนี้มาสเตอร์ลิเบอต้าอยู่กับนายท่านอเล็นที่ห้องทำงานน่ะขอรับ”

        “งั้นเดี๋ยวชั้นกับอเล็กซ่าจะพาอเล็กเซียตามไปทีหลังละกันนะ”ฝ่ายนายหญิงของบ้านบอกพลางคิดจะดึงตัวลูกชายคนโตเอาไว้ก่อน เพื่อให้อเล็กเวียและเลดี้กราเซียได้ใช้เวลาให้สมกับเป็นคู่หมั้นกันบ้างและยังทำให้ลูกชายคนโตของหล่อนนั้นใช้ข้ออ้างปฏิเสธว่าไม่มีเวลาไม่ได้อีกด้วย

        “ต้องขอโทษด้วยขอรับนายท่านอเล็นสั่งไว้ว่าไม่ให้นายหญิงคริสติน่าและคุณหนูอเล็กซ่าเข้าไปน่ะขอรับ”เซบาสเตียนเอ่ยอย่างใจเย็นพลางก้มหัวขอโทษนายหญิงของตนอย่างนอบน้อม

        “เฮ้อ...ผู้ชายบ้านนี้นี่ยังไงกันนะ...ชอบสุมหัวกันอยู่เรื่อยเลย...ไปเถอะอเล็กเซียอย่างปล่อยให้ท่านอเล็นรอนานเลย” ได้ฟังเช่นนั้น คริสติน่าก็ทำได้เพียงถอนหายใจแล้วยอมปล่อยลูกชายคนโตไป แม้ว่าเธอจะสงสัยแค่ไหนก็ตามแต่การที่เซบาสเตียนนั้นส่งคนไปเรียกอเล็กเซียกลับมาในเวลาแบบนี้นั้นดูท่าจะเป็นเรื่องที่สำคัญ ฉะนั้น เดี๋ยวหล่อนค่อยถามผู้เป็นสามีของตนทีหลังได้เกี่ยวกับเรื่องนี้

        “พี่อเล็กเซียรีบๆคุยกับท่านพ่อให้เสร็จเร็วๆนะคะเลดี้กราเซียเขาอุตส่าห์เตรียมเสื้อที่เธอตัดเองมาให้พี่ลองสำหรับหาชุดใส่ไปคืนนี้เลยนา~”ฝ่ายลูกสาวคนรองของบ้านที่เห็นว่าพี่ชายของตนกำลังจะไปคุยกับท่านพ่อแล้วก็รีบเอ่ยทิ้งท้ายด้วยสีหน้าทะเล้นจนโดนคนเป็นแม่โขกศีรษะ

        “ไม่ต้องห่วงนะคะท่านอเล็กเซียดิชั้นตัดมาให้เพื่อท่านโดยเฉพาะสำหรับงานนี้เลยค่ะวันนี้ท่านจะต้องโดดเด่นอย่างแน่นอน เชื่อมือของดิชั้นได้เลยนะคะ” เลดี้กราเซียเอ่ยสำทับอย่างมั่นใจเพราะตัวเองนั้นมั่นใจอยู่แล้วว่างานของตนนั้นดีเยี่ยมด้วยดีกรีช่างตัดชุดฉลองพระองค์ด้วยแล้ว ไม่แปลกเลยที่หล่อนจะคิดอย่างนั้นและยิ่งเป็นชุดสำหรับคู่หมั้นที่ตัวเองชอบด้วยแล้วงานนี้จึงทำให้หญิงสาวนั้นทุ่มสุดฝีมือเลยทีเดียว

        ฝ่ายพี่ชายเองพอได้ยินเช่นนั้นก็ทำหน้าไม่ถูกเพราะไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบเลดี้กราเซียอะไรหรอก เพียงแค่เจ้าตัวนั้นไม่อยากถูกจับคลุมถุงชนเฉยๆเลยพยายามหลีกๆคู่หมั้นของตนเพราะเรื่องนี้ และยิ่งอีกฝ่ายมอบอะไรมาให้เป็นประจำจึงทำให้ชายหนุ่มนั้นรู้สึกกระดากใจอึดอัดเป็นอย่างมาก

        “เอ่อ...อย่างนั้นหรอ...เอ่อ...ขอบคุณนะ”ชายหนุ่มผมทองก็ตอบไปเพียงแค่นั้นแล้วรีบสาวเท้าตามเซบาสเตียนไปพบพ่อบังเกิดเกล้าของตนโดยเมินเสียงบ่นงุ๊งงิ๊งจากปากน้องสาวสุดที่รักที่กำลังนินทาเขาให้เพื่อนสาวฟังอย่างออกรสอยู่ด้านหลัง

        ระหว่างทาง อเล็กเซียพยายามสลัดภาพรอยยิ้มของคู่หมั้นของตนที่เป็นต้นเหตุของความรู้สึกไม่ดีนั้นออกไปจากหัวจริงๆก็ไม่ใช่ว่ามันเป็นความรู้สึกเกลียดหรืออะไรทำนองนั้นเพียงแค่มันทำให้เขารู้สึกเกรงใจกับสิ่งที่อีกฝ่ายทุ่มเทให้เขาเพียงแค่นั้น

        สุดท้ายชายหนุ่มก็พยายามเอาเรื่องที่พ่อเรียกพบเขาด่วนโดยมีน้องชายที่ถูกเรียกมาด้วยมาคิดแทนแต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกไม่รู้เพราะว่ามีเรื่องของคู่หมั้นติดอยู่ในหัวด้วยหรือไม่ ทำให้ไม่ว่าจะพยายามคิดยังไงก็หาข้อสรุปไม่ได้เสียทีจนเขาและพ่อบ้านชรานั้นเดินมาถึงประตูห้องทำงานของอเล็นเสียแล้ว

        และแม้ว่าอเล็กเซียจะอยู่หน้าประตูก็ตามทีแต่ความตึงเครียดที่อยู่หลังประตูกลับกระจายออกมาจากอีกฟากจนเขาที่แม้จะยังไม่เปิดประตูเข้าไปก็ยังรู้สึกได้อย่างชัดเจน...เกิดอะไรขึ้นกันแน่?