เซียนสาวเขย่าขวัญ(ใจ)

ท่ามกลางซากปรักหักพังหน้าห้องพักเจ้าสาว ชิงเซียนยืนตัวแข็งทื่อราวกับโดนสาป สายตาของเธอจับจ้องไปที่เฟยหลงที่ยืนนิ่ง แววตาของเขาดูว่างเปล่าแต่ทรงพลังอย่างประหลาด น้ำเสียงที่เขาเรียกชื่อเธอเมื่อครู่มันช่างเหมือนกับ "แม่ทัพหยางเฟย" ผู้เคร่งขรึมในอดีตไม่มีผิดเพี้ยน

[เฮ้ยๆๆ! พี่เฟยหลง! พี่จำได้ขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่ได้การละ ถ้าพี่จำได้หมด พี่ต้องรู้แน่ว่าข้าเคยแอบนินทาว่าพี่หน้าเหมือนปลาทูตากแห้ง แถมยังแอบด่าว่าพี่โง่เรื่องตั้งหลายรอบ! โอ๊ย... ท่านเทพสูงสุดช่วยลูกช้างด้วย อย่าให้ความแตกตอนนี้เลย ข้ายังอยากเป็นเซียนสาวผู้อ่อนหวานในสายตาพี่อยู่นะ!]

เฟยหลงกะพริบตาถี่ๆ ก่อนจะสะบัดหัวแรงๆ หนึ่งที แววตาเขากลับมาเป็นเฟยหลงคนเดิมในยุคปัจจุบัน "เอ๊ะ... เมื่อกี้ผมพูดอะไรออกไปนะชิงชิง? หัวสมองมันตื้อไปหมด เหมือนเห็นภาพคุณใส่ชุดจีนโบราณยืนร้องไห้อยู่หน้ากระจกใบนี้"

ชิงเซียนลอบถอนหายใจยาวจนอกแทบยุบ [เฮ้อ... เกือบไปแล้ว! สงสัยพลังหยางที่เพิ่งคืนมามันไปกระตุ้นเศษเสี้ยววิญญาณเดิม แต่ยังจำไม่ได้หมดสินะ รอดตายไปทีนะเรา!]

พี่ชายทั้งสามคนที่เพิ่งวิ่งตามขึ้นมาถึงกับแอบเอามือปาดเหงื่อแทน [เกือบไปแล้วไอ้เฟย! ถ้าแกจำได้ตอนนี้ ชิงชิงได้เขินจนระเบิดรีสอร์ททิ้งแน่ๆ] หวังซิงแอบคิดในใจพลางกลั้นขำกับคำว่า "ปลาทูตากแห้ง" ที่ยังก้องอยู่ในหัว

ศัตรูที่เหนือกว่า

"เลิกพร่ำเพ้อเรื่องอดีตได้แล้ว!" อคินตวาดลั่นพลางชูกระจกที่แตกครึ่งขึ้นฟ้า "กระจกส่องเทพใบนี้ ต่อให้มีเพียงครึ่งเดียว แต่มันก็เพียงพอที่จะเรียก 'อสูรเงาพันตา' ออกมาสังหารพวกเจ้าทุกคน!"

อคินเริ่มร่ายมนต์ดำ ควันสีม่วงเข้มพุ่งออกจากรอยแตกของกระจก กลายเป็นเงาร่างยักษ์ที่มีดวงตาสีนับร้อยดวงลอยอยู่กลางอากาศ พลังกดดันมหาศาลทำให้แขกในงานแต่งเบื้องล่างถึงกับสลบเหมือดไปตามๆ กัน

"รินดา! จัดการนังนั่นซะ ระหว่างที่ข้าเปิดประตูมิติ!" อคินสั่งการ

รินดาที่หน้ามอมแมมไปด้วยดินตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา แววตาบ้าคลั่ง "แก... อีชิงชิง! เพราะแกคนเดียวที่ทำให้ฉันต้องสูญเสียทุกอย่าง!" รินดาหยิบกริชอาคมที่อาบไปด้วยพิษงูสวรรค์พุ่งเข้าใส่ชิงเซียน

[ว้าว... รินดาจ๊ะ ชุดเพื่อนเจ้าสาวขาดวิ่นขนาดนั้นยังจะสู้ต่ออีกเหรอ? ดูสิ ขนตาปลอมหลุดไปข้างหนึ่งแล้วนะนั่น! มาเลยจ้ะ... ข้าจะช่วยสงเคราะห์ให้เจ้าได้ไปนอนพักในกองขยะสมใจอยาก!]

ศึกชิงกระจกและหมัดอุดปาก

ชิงเซียนสะบัดมือเรียกพัดหยกออกมาพัดวนเป็นวงกลม สร้างกำแพงวายุผลักรินดาให้กระเด็นออกไป "พี่เฟยหลง! อย่ามัวแต่ยืนหล่อค่ะ! อสูรเงาตัวนั้นมันกำลังจะดูดวิญญาณแขกในงานไปเป็นพลังงาน พี่ต้องใช้หมัดหยางพิฆาตซัดเข้าที่กลางดวงตาใหญ่ของมัน!"

เฟยหลงพยักหน้า เขาพุ่งตัวทะยานขึ้นฟ้าประดุจมังกรทอง พลังหยางในตัวปะทุจนเสื้อสูทราคาเหยียบแสนขาดสะบั้นอีกครั้ง (พี่ชายทั้งสาม: [เปลี่ยนช่างตัดเสื้อเหอะเฟย เปลืองงบฉิบหาย!])

"หมัดเทพสงคราม: สยบอสูรหมื่นลี้!"

เฟยหลงชกหมัดใส่กลางอสูรเงาจนเกิดเสียงระเบิดกึกก้องไปทั่วขุนเขา แต่อคินกลับหัวเราะ "เปล่าประโยชน์! ตราบใดที่ข้ามีกระจกใบนี้ อสูรเงาก็ไร้อมตะ!"

ชิงเซียนเห็นท่าไม่ดี เธอรู้ว่าต้องทำลายการเชื่อมต่อระหว่างอคินกับกระจก

[หนอย... ไอ้คุณอคินหน้าไก่! คิดว่าถือของวิเศษแล้วจะขิงใส่ข้าได้เรอะ? ลืมไปแล้วรึไงว่าข้าคือเจ้าของเดิม (ในชาติก่อน)! ข้ามีรหัสลับเปิด-ปิดกระจกนะโว้ย!]

ชิงเซียนหลับตาลง รวบรวมสมาธิแล้วร่ายคาถาที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากเสียงในใจ: [ไอ้กระจกบ้า! ถ้าแกไม่หยุดส่งพลังให้ตาคนหน้าตอบนั่น ข้าจะเอาแกไปทำที่เขี่ยบุหรี่จริงๆ ด้วย! จงดับแสงซะ! มนต์เซียน: ผนึกดาราไร้แสง!]

จังหวะนรกที่ทำเอาทุกคนอึ้ง

ทันใดนั้น กระจกในมืออคินก็ดับวูบลงเฉลี่ยดื้อๆ อสูรเงาพันตาเริ่มหดตัวเล็กลงเท่าลูกแมว อคินหน้าเหวอไปในพันตา "เกิดอะไรขึ้น?! ทำไมกระจกไม่ทำงาน!"

"มันคง... รำคาญหน้าคุณมั้งคะ" ชิงเซียนขยิบตาให้พลางพุ่งเข้าไปแย่งกระจกมาได้สำเร็จ

แต่ในจังหวะที่มือของชิงเซียนสัมผัสกระจก ภาพนิมิตบางอย่างก็พุ่งเข้าสู่สมองของทุกคนที่อยู่ในรัศมี (โดยเฉพาะพวกที่แอบฟังเสียงในใจเธออยู่)

ภาพในกระจกปรากฏเป็นภาพชิงเซียนในอดีตชาติ กำลังแอบเอาเกลือไปใส่ในถ้วยชาของแม่ทัพหยางเฟย แล้วนั่งหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว พร้อมเสียงพากย์ในใจในตอนนั้นว่า: [หึๆ... ท่านแม่ทัพผู้เย็นชา ลองจิบชาสูตร "สมุทรคลั่ง" ของข้าซักนิด รับรองตาสว่างถึงชาติหน้าแน่!]

เฟยหลง: "..." พี่ชายทั้งสาม: "..." ชิงเซียน: [ฉิบหายแล้ว! กระจกมันฉายภาพความจำเสื่อมๆ ของข้าออกมาทำไมตอนเน้!!!]

บทสรุปและปมใหม่

อคินที่เห็นจังหวะชุลมุนรีบคว้าตัวรินดาแล้วใช้ยันต์เคลื่อนย้ายพริบตาหนีไป "ฝากไว้ก่อนเถอะ! ชิ้นส่วนกระจกอีกครึ่งหนึ่งอยู่ที่ 'หอคอยบรรพชน' ตระกูลหลิว ถ้าเจ้ากล้าก็ตามมา!"

เมื่อศัตรูหนีไป ความเงียบกริบก็เข้าปกคลุมหน้าห้องพักเจ้าสาว ชิงเซียนรีบซ่อนกระจกไว้ข้างหลัง พยายามทำหน้าซื่อตาใสที่สุดเท่าที่จะทำได้

"เอ่อ... เมื่อกี้ภาพในกระจกมันคงเป็น... หนังย้อนยุคที่ทางรีสอร์ทเปิดโปรโมตน่ะค่ะพี่ๆ อย่าไปสนใจเลยเนอะ"

เฟยหลงหันมามองชิงเซียนด้วยสายตาที่ลึกซึ้งกว่าเดิม "ชิงชิง... ชาที่ใส่เกลือนั่น... มันรสชาติคุ้นๆ เหมือนที่ผมเคยกินตอนเด็กๆ เลยนะ"

ชิงเซียนหน้าแดงแป๊ด [กรี๊ดดด! พี่จำรสชาติเกลือได้เหรอ?! หรือว่าพี่เริ่มจะรู้ความจริงขึ้นมาเรื่อยๆ แล้ว? ไม่ได้การ... ข้าต้องรีบไปหาชิ้นส่วนอีกครึ่งเพื่อปิดปากกระจกนี่ให้ได้ ก่อนที่มันจะแฉวีรกรรมรั่วๆ ของข้าไปมากกว่านี้!]

ทว่า... ในขณะที่ทุกคนกำลังจะกลับ จู่ๆ หวังอี้ก็ทำหน้าเหมือนนึกอะไรออก "ชิงชิง... เมื่อกี้พี่รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงน้องบอกว่าจะเอากระจกไปทำ 'ที่เขี่ยบุหรี่' ... น้องสูบบุหรี่ด้วยเหรอ?"

ชิงเซียนสะดุ้งสุดตัว [โอ๊ยยย! พี่ใหญ่! พี่จะมาหูดีอะไรตอนนคี้!!! ข้าจะแถยังไงดีเนี่ย!]