ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 138: ไม่ไว้หน้า

เงาทวนขนาดมหึมาที่ห่อหุ้มด้วยปราณมังกรสีเงินพุ่งดิ่งลงมาจากฟากฟ้า แรงกดดันของมันทำให้พื้นเวทีหินหยกขาวเกิดรอยร้าวเป็นวงกว้าง ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว

"ตายซะ! เจ้าสวะ!" องค์ชายรองคำรามก้อง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสะใจที่คิดว่าตนกำลังจะได้รับชัยชนะ

หลิงเซียวเงยหน้ามองมังกรเงินที่กำลังจะกลืนกินตนเอง แววตาของเขาสงบนิ่งยิ่งกว่าบ่อน้ำลึก

"ข้าบอกแล้ว... ว่ามันเปราะบาง"

วูบ!

กระบี่วิญญาณในมือของหลิงเซียวตวัดขึ้นฟ้าเพียงครั้งเดียว!

ไม่ได้มีท่าทีอลังการ ไม่ได้มีเสียงระเบิดตูมตาม มีเพียงเส้นแสงสีดำทมิฬเส้นเล็กๆ ที่พุ่งสวนขึ้นไป ตัดผ่านอากาศด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเสียง!

[เพลงกระบี่อสูรพันคม: วายุทมิฬตัดนภา]

เคร้ง!

เสียงโลหะขาดสะบั้นดังบาดหู!

ปราณมังกรสีเงินที่ดูน่าเกรงขามถูกผ่าออกเป็นสองซีกราวกับเต้าหู้! ทวนยาวอาวุธวิเศษระดับสูงของราชวงศ์ที่องค์ชายรองถืออยู่ ขาดสะบั้นลงตรงกลางด้าม!

แต่อนุภาพของกระบี่ไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น...

ฉัวะ!

"อ๊ากกกกกกกก!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นสนั่นสนามประลอง! เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นลงมาจากกลางอากาศราวกับสายฝน!

ร่างขององค์ชายรองร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นดัง ตุ้บ! เขากลิ้งไปกับพื้นด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส มือซ้ายกุมที่หัวไหล่ขวา... ซึ่งบัดนี้ว่างเปล่า!

แขนขวาขององค์ชาย... แขนข้างที่ใช้จับทวน... ถูกตัดขาดกระเด็นไปตกอยู่อีกฟากของเวที!

"แขนข้า! แขนข้า!" องค์ชายรองกรีดร้องอย่างเสียสติ ความหยิ่งยโสทั้งหมดมลายหายไป เหลือเพียงความหวาดกลัวและความเจ็บปวด

ทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบงันชนิดที่ได้ยินเสียงเข็มตก แม้แต่จักรพรรดิบนพลับพลาถึงกับลุกพรวดขึ้นจากบัลลังก์ด้วยความตกตะลึง พระพักตร์ซีดเผือด มือสั่นเทา

"หยุนเอ๋อ!"

ไม่มีใครคาดคิดว่าหลิงเซียวจะกล้าลงมือโหดเหี้ยมขนาดนี้กับเชื้อพระวงศ์! นี่มันไม่ใช่แค่การเอาชนะ แต่มันคือการหยามหน้าและทำลายอนาคตขององค์ชายอย่างย่อยยับ!

หลิงเซียวสะบัดเลือดออกจากกระบี่ แล้วเดินเข้าไปหาองค์ชายรองที่นอนดิ้นพราดๆ อยู่แทบเท้า

"จะ... เจ้า... เจ้ากล้าดียังไง!" องค์ชายรองเงยหน้ามองด้วยความอาฆาตและหวาดกลัว "เสด็จพ่อ! ฆ่ามัน! ประหารเก้าชั่วโคตรมัน!"

หลิงเซียวมองดูสภาพที่น่าสมเพชนั้นด้วยแววตาเย็นชา

"บนเวทีประลอง ไม่มีเชื้อพระวงศ์ มีแต่ผู้แพ้และผู้ชนะ"

พูดจบ หลิงเซียวก็ยกเท้าขึ้น... และถีบเข้าที่ยอดอกขององค์ชายรองอย่างจัง!

เปรี้ยง!

"อั่ก!"

ร่างขององค์ชายรองลอยละลิ่วเหมือนว่าวขาดป่าน พุ่งข้ามขอบเวทีและร่วงลงไปกองกับพื้นดินเบื้องล่างต่อหน้าต่อตาธารกำนัลนับแสน!

"ผู้แพ้... ก็ไสหัวไป"

หลิงเซียวกล่าวทิ้งท้าย ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าที่พัก โดยไม่สนใจสายตาอาฆาตแค้นจากกู่เทียนฉิง หรือสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนของจักรพรรดิแม้แต่น้อย

เขารู้ดีว่าการกระทำนี้จะนำมาซึ่งพายุลูกใหญ่ แต่เขาก็ไม่สน เพราะเป้าหมายต่อไปของเขา... คือการเด็ดหัวเจี้ยนเฉินในรอบชิงชนะเลิศ!