ผู้พิทักษ์แดนเหนือ (จบ)

บทที่ 56 รอยขนาดใหญ่

ณ มหาวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่ง ห้องทำงานคณบดี

จางลี่หมินนั่งลงและถามเสี่ยวชูที่อยู่ด้านข้าง “สาวน้อย คุณต้องการเอกสารอื่น ๆ อีกไหม? ผมจะหาให้"

เสี่ยวชูกำลังมุ่งความสนใจไปที่หน้าต่างยืนยันตัวตนบนคอมพิวเตอร์ โดยไม่โต้ตอบอะไร

“สาวน้อย คุณเหนื่อยรึเปล่า? ให้ผมรินน้ำให้ไหม? อยากได้น้ำอุ่นหรือน้ำชา?”

“ฉันไม่รู้ว่ามันจะสายเกินไปหรือเปล่า ผู้พิทักษ์น้ำแข็งคนนี้ดูคล่องแคล่วว่องไวมาก  บางทีเขาอาจไปถึงตัวผู้บาดเจ็บแล้ว"

“เหล่าหลี่ เหล่าต้วน และคนอื่น ๆ เองก็เหมือนกัน ฉันส่งข้อความไปหาพวกเขาตั้งนานแล้ว ทำไมถึงยังไม่มาอีก!"

เสี่ยวชูวางเมาส์ในมือลง พลันเอนหลังพิงพนัก และถอนหายใจออกมา

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เราไม่ต้องใจร้อนไปค่ะ กลไกการยืนยันตัวตนของแพลตฟอร์มนั้นเข้มงวดมาก และมันต้องใช้เวลาสักระยะในการอัปโหลด"

จางลี่หมินโน้มตัวไปที่หน้าคอมพิวเตอร์และถามอย่างกังวลใจ "เสร็จแล้วสินะ ตอนนี้ผม... สามารถติดต่อกับเด็กหนุ่มคนนั้นได้แล้วเหรอ?"

เสี่ยวชูส่ายหน้าไปมาและเอ่ย “พวกเราเสร็จแค่เรื่องยืนยันตัวค่ะ ตอนนี้เหลือแค่ต้องรอให้ทางแพลตฟอร์มตรวจสอบและยืนยันเสียก่อน"

จางลี่หมินขมวดคิ้ว "ต้องใช้เวลาแค่ไหน? ตอนนี้เด็กคนนั้นออกเดินทางไปกว่าสิบนาทีแล้วนะ อีกไม่นานเขาคงจะถึงแล้ว"

เสี่ยวชูเอ่ยปลอบ “ไม่ต้องกังวลไปค่ะ เราน่าจะยังพอมีเวลา"

หลังจากเอ่ยจบ เสี่ยวชูก็รีเฟรชหน้าจอด้วยแววตาผิดหวัง

ในความคิดของเธอ กระบวนการยืนยันของแพลตฟอร์มเหล่านี้ค่อนข้างล่าช้า เป็นเรื่องปกติที่ต้องใช้เวลาหนึ่งหรือสองชั่วโมง บางทีอาจใช้เวลาวันถึงสองวัน

ทันใดนั้นเอง ดวงตาของเสี่ยวชูก็เปล่งประกาย

มาแล้ว!

...

ในเวลาเดียวกัน แผนกตรวจสอบของแพลตฟอร์มถ่ายทอดสด

คอมพิวเตอร์มากกว่าสิบตัวกำลังทำงานอย่างบ้าคลั่ง เหล่าผู้ตรวจสอบบัญชีต่างก็ยุ่งอยู่กับการตรวจสอบและยืนยันตัวตน

หัวหน้าแผนกเดินไปมาหน้าคอมพิวเตอร์หลายเครื่องก่อนจะหยุดลงตรงหน้าของผู้ตรวจสอบบัญชีคนหนึ่ง

หน้าผากของเขาย่นเป็นชั้น พลางจ้องไปที่เนื้อหาบนหน้าจออย่างไม่ละสายตา

ผู้ตรวจสอบบัญชีรู้สึกตื่นตกใจ เขาจึงรีบถาม “หัวหน้า มีอะไรหรือเปล่าครับ?"

ผู้เป็นหัวหน้าชี้ไปที่หน้าจอและเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "นี่มันกลุ่มไอดอลประเภทไหนกัน? ทำไมคุณถึงต้องรีบยืนยันตัวตนให้พวกเขาขนาดนี้?"

ผู้ตรวจสอบบัญชีรีบตอบ “ผู้ชนะจากรายการแสดงความสามารถที่โด่งดัง เพิ่งได้รับการเปิดตัวเมื่อไม่กี่วันก่อนและเซ็นสัญญากับแพลตฟอร์มของเราเมื่อวานนี้ครับ ทางเบื้องบนสั่งให้เรายืนยันตัวตนพวกเขาโดยเร็วที่สุด"

"ไร้สาระ!" หัวหน้าแผนกเอ่ยเสียงเข้ม “ผมบอกคุณแล้วไงว่าการตรวจสอบยืนยันตัวตนของบุคลากรทางการแพทย์จะต้องได้รับการดำเนินการทันที คุณจะทำงานที่ผมมอบหมายให้รึเปล่า?"

"แต่" ผู้ตรวจสอบบัญชีลังเลและเอ่ย "กลุ่มไอดอลพวกนี้จำเป็นจะต้อง..."

"ไอดอลอะไร?" น้ำเสียงของหัวหน้าแผนกดังขึ้นกว่าเดิม “ผมถามคุณว่าไอดอลอะไร ไอดอลอะไร?"

เมื่อเห็นว่าผู้เป็นหัวหน้ากำลังโกรธจริง ๆ ผู้ตรวจสอบบัญชีจึงยอมจำนนและไม่กล้าเอ่ยอะไรอีก

“ที่ขั้วโลกเหนือกำลังรอความช่วยเหลือจากหมอ แต่คุณยังมัวพูดถึงพวกไอดอลอยู่อีกน่ะเหรอ?"

“วันนี้ผมขอสั่ง อย่าว่าแต่กลุ่มไอดอลเลย ต่อให้เป็นกลุ่มช้างแอฟริกา พวกมันก็ต้องรอก่อน ตอนนี้เรามีชีวิตของคนเป็นเดิมพัน พวกคุณยังมีเวลาคิดเรื่องอื่นอีกเหรอ?"

หัวหน้าแผนกเงยหน้าขึ้นและตะโกนบอกคนทั้งห้อง “ผมจะบอกกับพวกคุณทุกคนไว้เลยว่า การช่วยเหลือห้องถ่ายทอดสดของผู้พิทักษ์น้ำแข็ง ไม่ใช่การเสแสร้ง ไม่ได้ทำเพื่อความนิยม แต่ทำเพื่อมโนธรรม หากวันนี้พวกเราไม่สามารถช่วยชีวิตผู้พิทักษ์น้ำแข็งที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสได้ ทั้งคุณและผมก็ไม่ต้องทำอะไรแล้ว ไปทำความสะอาดห้องน้ำกันให้หมด!"

"ได้ยินที่ผมพูดไหม?"

“ได้ยินครับ/ค่ะ!" ทุกคนตอบกลับอย่างพร้อมเพรียงกัน

...

เอี๊ยด...

ฮั่วอวี๋เหยียบเบรกและหยุดลงท่ามกลางหิมะ

[ตัวชี้ถาวร] ถูกนำออกมาใช้ เข็มของมันชี้ลงด้านล่าง แสดงให้เห็นว่าเขามาถึงตำแหน่งในพิกัดแล้ว

เมื่อมองไปรอบ ๆ ชายหนุ่มพบเพียงความขาวโพลน ไม่มีร่องรอยของมนุษย์ให้เห็นเลย

ท่ามกลางพายุหิมะที่รุนแรง ร่องรอยทุกอย่างจะถูกกลบไปในระยะเวลาอันสั้น ส่งผลให้การค้นหาและการช่วยเหลือยากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

ฮั่วอวี๋ดูเวลา เขาใช้เวลาเดินทางเพียง 27 นาทีเท่านั้น ไป๋เสี่ยวโม่และทีมของเธอน่าจะใช้เวลาอีกนานกว่าจะมาถึงที่นี่ เขาสามารถรอได้ แต่คนเจ็บคงรอไม่ไหวแน่

หนทางหลังจากนี้ขึ้นอยู่กับเขาเพียงคนเดียว

ผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มอุ้มเสี่ยวอวี๋ออกมาจากอกและวางเจ้าตัวเล็กลงบนพื้นก่อนจะเอ่ยเสียงดัง “เสี่ยวอวี๋ นายลองหากลิ่นของคนแปลกหน้าดูได้ไหม!"

เสียงกระแสลมแรงดังก้องในหู ส่งผลให้หนึ่งคนหนึ่งหมาป่าต้องอาศัยการตะโกนเพื่อสื่อสาร

เสี่ยวอวี๋พยายามทรงตัวก่อนจะก้มหน้าและดมกลิ่นไปตามหิมะ

ฮั่วอวี๋ไม่ได้รบกวนเจ้าตัวเล็ก เขาเพียงยืนบังทิศทางลมให้มัน

หลังจากที่ดมอยู่ครู่หนึ่ง ลูกหมาป่าก็เงยหน้าขึ้นมาและมองไปยังทิศทางหนึ่งอย่างลังเล

ฮั่วอวี๋ดีใจมาก เขารีบถาม "ได้กลิ่นแล้วเหรอ? ทางนั้นใช่ไหม?"

เสี่ยวอวี๋หันกลับมามองเขา ดวงตาสีฟ้าซีดของมันวูบไหวและเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ

ฮั่วอวี๋รู้ดีว่าเสี่ยวอวี๋คงได้กลิ่นอะไรบางอย่างจากทิศทางดังกล่าว แต่เจ้าตัวเล็กไม่แน่ใจว่าใช่ทีมที่สูญหายหรือไม่

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาไม่สามารถลังเลได้ ทุกการลังเลจะส่งผลเสียต่อชีวิตของเพื่อนร่วมงานที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส

"ไปดูกันเถอะ" ฮั่วอวี๋อุ้มเสี่ยวอวี๋ขึ้นมาและกลับไปที่สโนว์โมบิล

การลองผิดลองถูกย่อมดีกว่าไม่ทำอะไรเลย

สโนว์โมบิลค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปตามทิศทางที่เสี่ยวอวี๋ได้กลิ่นช้า ๆ

เขาไม่อยากพลาดร่องรอยใด ๆ ไป ฮั่วอวี๋จงใจลดความเร็วลงเพื่อให้เสี่ยวอวี๋ที่อยู่ในอ้อมแขนได้กลิ่นง่ายขึ้น

น่าเศร้าที่เสี่ยวถวนยังคงหลับใหลและไม่อยู่ที่นี่ด้วย หากมันอยู่ที่นี่ก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะค้นพบทีมสูญหาย

ประสาทการรับกลิ่นของหมีขั้วโลกละเอียดอ่อนมาก แม่นยำยิ่งกว่าหมาป่าอาร์กติกเสียอีก

ประสาทการรับกลิ่นดีกว่าสุนัขถึงเจ็ดเท่า พวกมันสามารถได้กลิ่นของแมวน้ำที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตร ความแม่นยำนี้ไม่ต่างอะไรกับเรดาห์ตรวจจับกลิ่นขนาดเล็ก

เสี่ยวอวี๋ที่อยู่ในอ้อมแขนทำจมูกฟุดฟิด พยายามแยกแยะทุกกลิ่นในอากาศอย่างระมัดระวัง

ทันใดนั้น มันก็ส่งเสียงร้องออกมาและกัดคอของฮั่วอวี๋เบา ๆ

เมื่อเห็นดังนั้น ฮั่วอวี๋ก็หยุดรถและปล่อยให้เสี่ยวอวี๋กระโดดลงจากสโนว์โมบิล ก่อนที่เขาจะเดินตามเจ้าตัวเล็กไปติด ๆ

เสี่ยวอวี๋หยุดลงท่ามกลางหิมะและดมไปตามพื้น

ฮั่วอวี๋ที่ตามไปถึงก็รีบตรวจสอบทันที

เขาค่อย ๆ ขุดหิมะบนพื้นออก รอยขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้าผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่ม มันมีความกว้างเกือบหนึ่งเมตร!

รอยยางเกือบหนึ่งเมตร นี่มันรถประเภทไหนกัน?

ต้องรู้ก่อนว่าความกว้างของยางรถบ่งบอกถึงประสิทธิภาพการขับขี่ หากพูดกันโดยทั่วไป ยิ่งยางของรถมีขนาดใหญ่เท่าไหร่ ประสิทธิภาพในการควบคุมและการเบรกก็จะยิ่งดีขึ้นเท่านั้น เพราะความสามารถในการยึดเกาะดีขึ้น

ความกว้างของยางรถยนต์ถูกคำนวณเป็นมิลลิเมตร 

ยางรถยนต์ธรรมดาทั่วไปมีราคาประมาณ 100,000 ถึง 300,000 หยวน โดยมีความกว้างอยู่ระหว่าง 185-215 มม. ในขณะที่ยางที่มีราคา 300,000 ถึง 900,000 หยวนจะมีความกว้างอยู่ที่ 215-255 มม. และสำหรับรุ่นที่มีราคาสูงกว่า 900,000 หยวนจะมีความกว้างประมาณ 255-315 มม. (ข้อมูลอาจไม่ตรงกัน โปรดอย่าจริงจัง โลกคู่ขนาน โลกคู่ขนาน!)

ในความทรงจำของฮั่วอวี๋ มียานพาหนะขนาดใหญ่เพียงไม่กี่ชนิดเท่านั้นที่สามารถใช้ยางที่มีความกว้างประมาณหนึ่งเมตรได้

คงมีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าคนเหล่านี้คิดอะไรอยู่ ขับรถขนาดใหญ่เช่นนี้เข้ามาในแถบขั้วโลก ไม่กลัวว่าน้ำแข็งจะแตกแล้วตกลงไปหรืออย่างไร!

ฮั่วอวี๋มองรอยยางขนาดใหญ่และจมอยู่ในความคิดของตน

โดยไม่สนใจต่อคำเตือนของพายุหิมะ พวกเขาขับยานพาหนะขนาดใหญ่และเดินทางลึกเข้าไปในขั้วโลกเหนือ ซึ่งไกลกว่าสถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 249

หลังจากเกิดความผิดพลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ มากมายติดต่อกัน มันเกิดอะไรขึ้นกับทีมนี้กัน?