ระบบผู้นำตระกูลสุดแกร่ง 【จบ】

        หลายวันต่อมามู่เสินฉวนเดินทางสู่แดนเหนือเพียงลำพัง

        ด้วยพลังบ่มเพาะขั้นสูงของเขาการเดินทางไกลมิต้องพึ่งพากำลังจากค่ายกลมิติอีกต่อไป

        เพียงก้าวเดียวก็ข้ามพ้นห้วงเวหานับหมื่นลี้ไปถึงแดนเหนือภายในวันเดียว

        ...

        ขุนเขาธาราใต้เท้าลดระดับลงอย่างรวดเร็ว

        แดนเหนือยังคงแห้งแล้งเช่นเดิมผืนแผ่นดินอันไร้ขอบเขต มีแหล่งน้ำเพียงหยิบมือที่คอยประดับผืนแผ่นดินอยู่บ้าง

        ทว่าเมื่อเทียบกับคราที่มู่เสินฉวนเคยมาเยือนกลับมีการเปลี่ยนแปลงไม่น้อย

        เห็นชัดว่ามีสรรพชีวิตหมื่นเผ่าพันธุ์มากมายที่ไม่รู้จักชื่อเสียงกำลังสร้างฐานที่มั่นใหม่ขึ้นที่นี่ กลิ่นอายอันแข็งแกร่งแผ่ขยายออกมาโดยรอบระดับพลังก็มีถึงกึ่งเซียนจนไม่อาจมองข้ามได้

        ณเมืองโบราณขนาดใหญ่แห่งหนึ่งที่นอกเหมืองบรรพกาลในเวลานี้กลับคึกคักยิ่งนัก

        ในดินแดนตงฮวงแห่งนี้เหล่าบุคคลผู้ทรงอิทธิพลแทบทั้งหมดล้วนเดินทางมารวมตัวกัน

        รวมถึงผู้นำหมื่นเผ่าพันธุ์ที่เดินออกมาจากเขาศักดิ์สิทธิ์แต่ละตนล้วนมีรูปร่างหน้าตาแตกต่างกันไป

        ทว่าส่วนใหญ่เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ดูแล้วไม่ได้แตกต่างจากเผ่าพันธุ์มนุษย์มากนัก

        ฟุ่บ!

        เสียงแหวกอากาศดังขึ้นมู่เสินฉวนร่อนจากห้วงเวหาลงสู่เมืองโบราณ

        การมาถึงของเขาดึงดูดความสนใจของผู้คนนับไม่ถ้วนในทันที

        และในหมู่คนเหล่านั้นยังมีสายตาหลายคู่ที่ฉายแววอำมหิตหมายชีวิตสอดส่ายไปมา

        มู่เสินฉวนกลับไม่ยี่หระต่อสิ่งนี้เดินตรงไปยังที่รวมตัวของกองกำลังเผ่าพันธุ์มนุษย์ แล้วนั่งลงด้วยกิริยาองอาจ

        เขายังได้เห็นร่างที่คุ้นเคยมากมายที่นี่อีกด้วยเช่น จักรพรรดิต้าเยี่ยน

        ทว่าบัดนี้อีกฝ่ายยังมิได้ทะลวงสู่ระดับกึ่งเซียนพลังบ่มเพาะที่แท้จริงอยู่ในระดับเทพสวรรค์ขั้นแปดโดยประมาณ

        ดังนั้นการมาในครั้งนี้น่าจะเป็นเพราะท่านผู้อาวุโสระดับกึ่งเซียนที่นั่งอยู่เบื้องหน้าเขาผู้นั้นต่างหากคือผู้ที่มีอำนาจในการต่อรองที่แท้จริงจากต้าเยี่ยน

        ตำแหน่งที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบจั้งยังมีบุรุษวัยกลางคนที่ดวงตาลึกล้ำ พร้อมกับมีกึ่งเซียนสองคนยืนอยู่เบื้องหลัง

        เห็นได้ชัดว่าคือผู้นำแห่งตระกูลจีผู้นั้น!

        หลังจากสงครามเมืองศักดิ์สิทธิ์เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจนต้องหลบหนีเข้าไปในห้วงมิติโดยไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร

        วันนี้หวนปรากฏตัวขึ้นอีกครามิใช่เพียงรอยแผลจะจางหาย ยังได้ก้าวเข้าสู่ระดับกึ่งเซียนอีกด้วย!

        ดูแล้วก็เป็นผู้ที่มีวาสนาอันยิ่งใหญ่อีกคนหนึ่ง

        ด้วยเหตุนี้ แม้ลึกๆมู่เสินฉวนจะแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากเกินไป

        ด้วยพลังในระดับกึ่งเซียนเช่นเดียวกันไม่ว่าจะมีอาวุธจักรพรรดิหรือไม่เขาก็พร้อมเหยียบย่ำเหล่าจอมยุทธ์ทั่วหล้าโดยมิหวั่นเกรงต่อสิ่งใด

        "บุรุษหนุ่มชุดขาวผู้นั้นคือผู้นำตระกูลมู่ที่พวกเจ้ากล่าวถึง กายาศักดิ์สิทธิ์โกลาหลแห่งยุคปัจจุบันหรือ?"กึ่งเซียนแห่งเหยาฉือเอ่ยด้วยใจสงบนิ่ง

        "ใช่แล้ว" ซีหวังมู่ตอบกลับด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน

        "ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ"

        "กฎแห่งความโกลาหลของเขาแข็งแกร่งมากแม้แต่ข้าก็ยังมองทะลุภาพมายาของเขาไม่ได้"

        "แต่เมื่อดูจากพลังกายเนื้อเขาน่าจะก้าวเข้าสู่ระดับกึ่งเซียนแล้ว พลังปราณมหาศาลยิ่งนักมิด้อยไปกว่าราชันย์บรรพกาลทั่วไป!"

        ในน้ำเสียงของบรรพชนเหยาฉือที่เปล่งผ่านกระแสจิตแฝงไว้ด้วยความหนักแน่นอย่างหาได้ยาก

        ซีหวังหมู่ได้ยินก็ตกตะลึงเมื่อมองดูชายหนุ่มอีกครั้งก็รู้สึกอย่างนั้น

        พลังปราณเข้มข้นเกินกว่าราชันย์รุ่นก่อนเช่นนั้นหมายความว่า มู่เสินฉวนในยามนี้อาศัยเพียงกายเนื้อแห่งกึ่งเซียนก็ทัดเทียมฝีมือเซียนทั่วไปได้แล้วกระนั้นหรือ!

        พลังเช่นนี้ช่างน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก!!!

        ยังมีสิ่งมีชีวิตบรรพกาลอีกจำนวนมากที่พุ่งเข้ามาจากนอกเมืองแต่ละเผ่าแทบจะมากันครบแล้ว

        และในขณะนั้นเองราชันย์บรรพกาลเผ่าเนตรเงินผู้หนึ่ง ซึ่งมีผมและดวงตาสีเงินก็ลุกพรวด 

        จากนั้นเขาก็กระแทกเสียงเย็นชาข้ามอากาศมาจากที่ที่มู่เสินฉวนยืนอยู่ห่างออกไปหลายร้อยจั้ง

        "เจ้าคือกายาศักดิ์สิทธิ์แห่งทะเลไร้สิ้นสุดหรือ?"

        "ช่างกล้าหาญยิ่งนักถึงกับกล้ามาเข้าร่วมงานชุมนุมหมื่นเผ่าที่แดนเหนือ!"

        "วันนี้เจ้าจะต้องเลือดตกยางออกมิอาจเดินออกจากที่นี่ไปทั้งเป็น!"

        ผู้คนมากมายที่อยู่ในสถานที่นั้นได้ยินก็ตกตะลึง

        นี่คือคนจากตระกูลราชันย์เนตรเงิน!

        เผ่าพันธุ์ของพวกเขาแข็งแกร่งมากในยุคบรรพกาลก็มีชื่อเสียงโด่งดัง

        แม้จะไม่เคยปรากฏซึ่งจักรพรรดิโบราณแต่พรสวรรค์ที่มาพร้อมดวงตาสีเงินคู่นั้นกลับร้ายกาจอย่างยิ่งมันสามารถเจาะทะลวงทุกสิ่งอย่างได้โดยง่ายทั้งยังเป็นผู้ได้รับความโปรดปรานจากฟ้าดินที่รวบรวมความงดงามของใต้หล้าเอาไว้

        มู่เสินฉวนขมวดคิ้ว หว่างคิ้วส่งแสงเจิดจ้านัยน์ตาทั้งสองปลดปล่อยลำแสงแห่งความโกลาหลที่ควบแน่นกลายเป็นสายฟ้าฟาดออกไป!

        "อ๊าก!"

        ราชันย์บรรพกาลเนตรเงินผู้นั้นกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดร่างกายแหลกสลายในพริบตา เหลือไว้เพียงม่านหมอกแห่งโลหิต

        "หึ ไม่รู้จักเจียมตัว"

        "เป็นเพียงเทพสวรรค์ขั้นเก้ายังกล้าดูหมิ่นข้า!"

        "อยากขู่คำรามก็จงเรียกราชันย์บรรพกาลของพวกเจ้าออกมา!" มู่เสินฉวนเอ่ยเสียงเย็นราวกับแค่เหยียบผักปลา

        ชั่วขณะนั้น ผู้คนทั้งสี่ทิศต่างก็ตกตะลึง!

        พวกเขาเคยได้ยินมานานแล้วว่ากายาศักดิ์สิทธิ์แห่งยุคปัจจุบันนั้นแข็งกร้าวอย่างหาผู้ใดเปรียบแต่กลับมิได้คาดคิดว่าเขาจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้

        ในงานชุมนุมหมื่นเผ่าพันธุ์ก็ยังกล้าลงมือตามอำเภอใจสังหารราชันย์เนตรเงินผู้หนึ่ง ณ ที่นั้น!

        "ช่างรนหาที่ตาย!"

        บนท้องฟ้าพลันมีเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนฟ้าดินส่งลงมา

        ทันใดนั้นลำแสงสีเงินสายหนึ่งก็ทะลวงฟ้ากะพริบตาเดียวก็มาถึง พุ่งเข้าสังหารมู่เสินฉวน

        "อวดดี!" นัยน์ตาของมู่เสินฉวนเย็นเยียบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว แล้วเงื้อหมัดเข้าปะทะ

        โครม! โครม!!!

        เสียงปะทะรุนแรงแผดก้องไปทั่วทุกสารทิศคลื่นพลังอำมหิตถาโถมเข้าใส่ทุกทิศทางก่อให้เกิดพายุคลั่งที่ทำให้ผิวหน้าของผู้ฝึกตนหลายคนแสบร้อน

        ฉับพลันนั้น เสียงกระดูกปริแตกก็แว่วมา

        ราชันย์เนตรเงินระดับกึ่งเซียนผู้หนึ่งกระอักโลหิตร่างปลิวกระเด็น ทำลายตำหนักโบราณหลายแห่งจนกระทั่งหยุดลงได้ในที่สุด

        "เจ้า!!!" ในแววตาของราชันย์เนตรเงินฉายแววตระหนกสุดขีด

        เขาไม่เคยนึกมาก่อนว่าพลังกายเนื้อของกายาศักดิ์สิทธิ์มนุษย์จะแกร่งถึงเพียงนี้!

        กระทั่งพลังกายเนื้อของเผ่าพวกเขาก็ยังสู้ไม่ได้และตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบโดยสิ้นเชิง!

        "อย่าบีบบังคับให้ข้าต้องฆ่าเจ้า"มู่เสินฉวนเหลือบมองเขาด้วยสายตาที่เฉยเมย ปัดแขนเสื้อแล้วนั่งลงต่อ

        ดวงตากึ่งเซียนแห่งเนตรเงินส่องประกายสีเงินใคร่ครวญไปมา สุดท้ายก็ยอมอดทนต่อความโกรธในใจ

        บรรพชนของพวกเขายังคงหลับใหลอยู่

        อาศัยกำลังของเขาแต่เพียงผู้เดียวเกรงว่าจะยากที่จะจัดการกายาศักดิ์สิทธิ์จากเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้!

        "ฮ่าๆๆ! ดูเหมือนว่าในยุคนี้เผ่าพันธุ์มนุษย์จักมีบุคคลที่มิอาจมองข้ามได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว"

        "กายาศักดิ์สิทธิ์โกลาหล…รสวิญญาณคงเอมโอชน่าดู"

        กึ่งเซียนจากเผ่าอสูรสีครามหนึ่งในสิบเผ่าอสูรโบราณส่งเสียงหัวเราะเยือกเย็นแล้วจ้องมองร่างของมู่เสินฉวนด้วยเจตนาร้าย

        กายเนื้อแห่งกายาศักดิ์สิทธิ์เปล่งพลังลมปราณท่วมท้นดั่งโอสถวิเศษที่เดินไปเดินมาคงเป็นอาหารบำรุงที่เลิศรสยิ่งนัก!

        ในขณะเดียวกันเสียงลึกลับที่ซ่อนเร้นในความมืดมิดค่อยๆ แผ่ขยาย

        "มู่เสินฉวนผู้นี้กระทำการใดล้วนแต่เหิมเกริมมากเกินไป"

        "หากปล่อยให้เขาบรรลุวิถีใต้หล้าทั้งห้าแคว้นคงอยู่อย่างสงบสุขไม่ได้!"

        "ยิ่งกว่านั้นกายาโกลาหลก็ใช่ว่าจะไร้ผู้ต่อต้าน!"

        "ย้อนไปในอดีตกาลเคยมีปราชญ์ผู้บุกเบิกเคล็ดวิชาอักษรเหนือฟ้าหลอมทำลายกายาโกลาหลที่อุบัติในยุคเดียวกัน"

        เสียงเหล่านั้นแผ่วเบาไร้ที่มาจับต้องมิได้และคล้ายจะปลุกปั่นให้เกิดสงคราม